เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        หลังจากหัวเราะเสียงดังกันได้สักครู่ฮองเฮาก็อาเจียนออกมาอย่างทนไม่ไหว

        แม่นมชิวมีสีหน้าเศร้าสร้อย“ฮองเฮาทรงมีอาการรุนแรงเช่นนี้ หากถูกผู้ใดเห็นเข้าก็คงดูออกโดยไม่ต้องคาดเดา”

        จบคำฮองเฮาก็อาเจียนอีกครา

        “ข้าจะลองดู”

        ไป๋เซี่ยเหอเดินเข้าไปใกล้ฮองเฮาก่อนจะยื่นมือไปกดจุดเน่ยกวน[1]ของนางแล้วนวดเบาๆ

        ไม่กี่อึดใจต่อมา อาการของฮองเฮาก็ดีขึ้น

        “แม่นมชิวหากฮองเฮาทรงไม่สบายพระวรกายอีก ท่านก็ใช้วิธีที่ข้าทำเมื่อครู่ มันสามารถบรรเทาอาการคลื่นไส้อาเจียนได้”

        แม่นมชิวมีสีหน้ายินดี “วิธีนี้ไม่เลวเลยจริงๆ”

        ฮองเฮาจับมือของไป๋เซี่ยเหอใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “แม่หนูเซี่ยเหอ ลำบากเจ้าแล้ว”

        ไป๋เซี่ยเหอเม้มปากยิ้ม“ไม่ลำบากเพคะ กลับเป็นฮองเฮาเสียอีกที่ต้องทรงพระครรภ์สิบเดือน หากจะเผชิญกับความลำบากระหว่างนั้นก็ต้องเตรียมพระทัยให้พร้อมเพคะ”

        ฮองเฮาผงกศีรษะ นางไม่ได้สนใจนักหรือพูดได้ว่านางเชื่อมั่นในตัวของไป๋เซี่ยเหออย่างสุดหัวใจ

        มีบางคนที่มองปราดเดียวก็ชวนให้รู้สึกเสียดายที่พบกันช้าไปแม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเหตุใดชื่อเสียงเรียงนามของไป๋เซี่ยเหอถึงย่ำแย่เช่นนั้นในตอนแรกทว่าในใจนางรู้ดีว่าไป๋เซี่ยเหอเป็นคนดีอย่างแน่นอน

        ไม่ทราบว่าหากไป๋เซี่ยเหอรู้ว่าฮองเฮามองว่านางเป็นคนดีนางจะหัวเราะออกมาหรือไม่

        “เพียงแต่ทำให้เจ้าน้อยเนื้อต่ำใจแล้วหากฝ่าบาททรงทราบ ย่อมต้องประทานรางวัลให้เจ้าเป็นแน่ แต่ตอนนี้เจ้ากลับต้องทำเพื่อข้าทำให้เจ้าไม่ได้รับผลประโยชน์ใดๆ”

        เมื่อไป๋เซี่ยเหอเห็นฮองเฮาหงุดหงิดและโทษตนเองก็ลูบหลังมือของนางเบาๆ ทันทีและเอ่ยคำปลอบโยน “ในสายตาของหม่อมฉัน สิ่งของเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงของนอกกายเมื่อเปรียบเทียบกับฮองเฮาที่ทรงห่วงใยและทะนุถนอมหม่อมฉันแล้ว ย่อมไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงเลยเพคะ”

        ในอดีตชาตินางมีทุกอย่างแล้วทว่าสิ่งเดียวที่ไม่มีคือคนที่ห่วงใยและทะนุถนอมนางอย่างแท้จริง

        ดังนั้นในสายตาของนางสิ่งเหล่านี้ล้ำค่ากว่าเงินตราใดๆ

        “ข้ามองเจ้าไม่ผิดจริงๆ”

        น่าชื่นใจนักทว่าน่าเสียดาย...

        เสียดายที่แม่นางแสนดีและยอดเยี่ยมเช่นนี้กลับไม่มีที่พึ่งพิงดีๆ

        เซ่อเจิ้งอ๋องน่ะหรือ?

        นางมองเขาผิดไปจริงๆ!

        หลังจากสนทนาเป็นเพื่อนฮองเฮากว่าหนึ่งชั่วยามความง่วงงุนก็ทำให้ฮองเฮาต้องขอตัวไปพักผ่อน ไป๋เซี่ยเหอจึงสามารถออกจากวังได้

        ณ เรือนสุ่ยฉิง

        “คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”

        ฝูเอ๋อร์รีบออกมาต้อนรับ นางไม่ได้ซักถามเรื่องราวในวังให้มากความ

        ในเมื่อคุณหนูไม่บอกนางก็ไม่ถาม ถึงอย่างไรเรื่องเหล่านี้นั้นไม่รู้ดีกว่ารู้เสียอีก

        หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายปานนี้ฝูเอ๋อร์ก็ได้เรียนรู้วิธีเอาตัวรอด

        ไป๋เซี่ยเหอนวดลำคอที่ปวดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในเรือนเพื่อให้ฝูเอ๋อร์บีบนวดให้

        “เรื่องที่ให้เจ้าช่วยตรวจสอบเป็นอย่างไรบ้าง?”

        ฝูเอ๋อร์รายงานอย่างร่าเริง“บ่าวไปสอบถามมาทุกที่แล้วเจ้าค่ะทุกคนต่างบอกว่าช่วงนี้คุณหนูสามดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยเจ้าค่ะ”

        ไม่ทราบว่าเป็นเพราะกำลังกระวนกระวายหรือไม่จู่ๆ หัวใจของไป๋เซี่ยเหอก็เต้นโครมคราม

        ส่วนหน้าอกก็อึดอัดจนไม่สบายตัวเล็กน้อย

        “เปลี่ยนอย่างไร?”

        “เดิมทีคุณหนูสามมักชอบเดินตามคุณหนูรองอุปนิสัยก็หยิ่งผยอง แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยปฏิบัติกับบ่าวรับใช้เหมือนมนุษย์ แต่จู่ๆนางก็เลิกเดินตามคุณหนูรองแล้วนอกจากนี้ยังกระทำการอย่างสุขุมและอ่อนโยนขึ้นมากเจ้าค่ะ”

        “สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือเมื่อก่อนคุณหนูสามอิจฉาที่ไป๋เหล่าฮูหยินมีใจลำเอียงให้คุณหนูรองดังนั้นทุกครั้งที่ไปคารวะไป๋เหล่าฮูหยิน นางจะหาข้ออ้างไม่ยอมไป แต่ตอนนี้ได้ยินว่าทุกเช้านางจะไปที่เรือนโซ่วอันเพื่อคอยปรนนิบัติไป๋เหล่าฮูหยินทุกวันกระทั่งตกเย็นถึงได้กลับเรือนตนเองเจ้าค่ะ”

        “เรียนรู้ที่จะฉลาดแล้วสินะ”

        ในสายตาของไป๋เสียนอัน มีไป๋หว่านหนิงเป็นบุตรีเพียงคนเดียวดังนั้นไป๋ซูเหอจึงเริ่มเข้าหาไป๋เหล่าฮูหยิน

        แม้ว่าไป๋เหล่าฮูหยินจะมีใจลำเอียงให้ไป๋หว่านหนิงทว่านั่นเพียงเพราะไท่จื่อเฟยในอนาคตอย่างไป๋หว่านหนิงสามารถนำพาจวนสกุลไป๋ไปสู่ความรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเดิม

        หากกล่าวให้ชัดเจนก็คือไป๋เหล่าฮูหยินเพียงเลือกปฏิบัติ ผู้ใดมีประโยชน์มากกว่าก็จะมีใจลำเอียงให้ผู้นั้น

        แม้ว่าไป๋หว่านหนิงจะสามารถนำพาจวนสกุลไป๋ไปสู่ความรุ่งโรจน์ได้ทว่าท้ายที่สุดนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร

        ความว่างเปล่าที่อยู่ในใจของไป๋เหล่าฮูหยินไป๋ซูเหอกำลังก้าวเข้าไปในนั้น

        หากกอดต้นขาของไป๋เหล่าฮูหยินเอาไว้ได้อย่างน้อยอนาคตของนางก็พอมีความหวังขึ้นมาบ้าง

        ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ทั้งสองคนกำลังคิดวางแผนการบางอย่างกับฮั่วเยี่ยนไหว

        เพียงแต่ไม่ทราบว่า...

        ผู้ที่เป็นเจ้าของแผนการนี้คือไป๋ซูเหอหรือไป๋เหล่าฮูหยินที่ไม่พอใจในตัวไป๋เซี่ยเหอกันแน่

        “คุณหนู องครักษ์เซี่ยมาแล้วเจ้าค่ะ”

        เมื่อฝูเอ๋อร์ช้อนตาขึ้นก็เห็นเซี่ยถิงยืนอยู่ข้างนอกพวงแก้มของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย จากนั้นนางก็ยอบกายลงและกระซิบที่ข้างหูของไป๋เซี่ยเหอ

        ไป๋เซี่ยเหอร้องอืม นางลืมตาตื่นจากการงีบหลับและเอ่ยกับฝูเอ๋อร์“เจ้าไปเตรียมของว่างให้ข้าสักหน่อย พอเทียวไปเทียวมาจึงเริ่มรู้สึกหิวอยู่บ้าง”

        ฝูเอ๋อร์รับคำแล้วจากไป

        เซี่ยถิงเดินเข้ามาในเรือน

        ใบหน้าของเขาดูไร้อารมณ์เช่นเคยเขาถือดาบไว้ในมือ และยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับประติมากรรม

        “คุณหนู”

        ไป๋เซี่ยเหอพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เขานั่งลง

        “ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวรับใช้จะนั่งกับคุณหนูได้อย่างไร?ไม่ได้เด็ดขาดขอรับ”

        เซี่ยถิงกล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง

        อุปนิสัยตรงกันข้ามกับจิ่วหานที่เอ้อระเหยลอยชายอย่างสิ้นเชิง

        ไป๋เซี่ยเหอเหลือบมองเขา“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งสำคัญที่สุดของการเป็นลูกน้องคืออะไร?”

        “เชื่อฟังคำสั่งของเจ้านาย”

        เมื่อกล่าวจบ เซี่ยถิงก็นั่งลงบนเก้าอี้หินที่แข็งกระด้าง

        “สืบมาได้ความว่าอย่างไรบ้าง?”

        สองสามวันมานี้นางแทบจะอดนอนเพื่อรอฟังเรื่องของเหลียงเอ๋อร์

        ไม่ใช่ว่าความสามารถในการอดทนของนางอยู่ในระดับต่ำ

        ทว่าเป็นเพราะมันแปลกประหลาดเกินไป

        “คุณหนูให้ข้าน้อยไปสืบเรื่องราวทางบ้านของเหลียงเอ๋อร์ข้าน้อยสืบได้กระจ่างแล้วขอรับ”

        “มารดาของเหลียงเอ๋อร์ชื่อสวีซื่อมีหน้าที่รับผิดชอบงานครัวในจวนสกุลไป๋มาโดยตลอด เมื่อสองสามปีก่อนเกิดปัญหาขึ้นกับอาหารทำให้ลู่อี๋เหนียงป่วยหนัก จึงถูกโบยสิบห้าไม้แล้วไล่ออกไปขอรับ”

        “สวีซื่ออายุปูนนี้แล้วกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อกลับถึงบ้านเกิดก็ไม่มีเงินรักษา ไม่นานบาดแผลก็ติดเชื้อ”

        คิ้วของไป๋เซี่ยเหอขมวดมุ่นเล็กน้อยปลายนิ้วขาวของนางเคาะลงบนโต๊ะทีละนิ้ว

        “นางมีพี่น้องอีกหรือไม่?”

        “ไม่มีขอรับ นางเป็นบุตรีเพียงคนเดียวไม่มีพี่น้องอีกขอรับ”

        ไป๋เซี่ยเหอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ

        “เจ้าคิดว่าเหลียงเอ๋อร์สามารถมาที่กระโจมของข้าเพื่อขอร้องให้ข้าไปช่วยคนทว่าในขณะเดียวกันก็ไม่มีผู้ใดในห้องครัวเห็นว่านางปลีกตัวออกมาได้หรือไม่?”

        เมื่อกล่าวจบไป๋เซี่ยเหอก็นึกเสียใจขึ้นมา

        คนทำอาหารมีหลายคน อีกทั้งแต่ละคนยังเป็นคนมีไหวพริบไม่ว่าผู้ใดทำตัวมีพิรุธก็จะถูกจับจ้อง

        เพราะหากเกิดความผิดปกติกับอาหารพวกเขาย่อมต้องรับผิดชอบ

        ดังนั้น เหลียงเอ๋อร์จึงไม่อาจปลีกตัวออกมาโดยไม่มีผู้ใดพบเห็น

        ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงเวลาที่นางใช้ในการขอร้องไป๋เซี่ยเหอก็ไม่ใช่น้อยๆ

        “ข้าน้อยคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ขอรับ”

        ไม่มีทางเป็นไปได้หรือ?

        “แต่วันนั้นเหลียงเอ๋อร์มาขอร้องข้าถึงกระโจมข้าเห็นกับตา ไม่อาจเป็นเรื่องเท็จได้”

        เซี่ยถิงเงียบไปเขาไม่คิดว่าคุณหนูจะพูดปด ทว่าตอนนี้เขาสงสัยว่าหรือเขายังสืบไม่กระจ่างหรือมีคนจงใจปกปิดอะไรบางอย่างไว้กันแน่?

        “ไม่อย่างนั้นให้ข้าน้อยไปสืบอย่างละเอียดอีกครั้งดีหรือไม่ขอรับ?”

        นี่คือภารกิจแรกที่คุณหนูมอบหมายให้เขาเขาย่อมไม่อาจมอบคำอธิบายที่ฟังดูคลุมเครือเช่นนี้ให้แก่นางได้เป็นอันขาด

        ------------------------

        [1] จุดเน่ยกวนหมายถึง จุดบนเส้นลมปราณเยื่อหุ้มหัวใจ