ตอน โดนหวง
วันนี้เป็วันสิ้นเดือนที่เจนนิสต้องออกไปซื้อวัตถุดิบอาหารและของใช้มาตุนไว้ในบ้าน
เธอยังไม่มีใบขับขี่เลยต้องไปขอคนขับรถขับให้โดยเธอพาลูกน้องสาวใช้ไปด้วยสองคน
เจนนิสใส่เสื้อเชิ๊ตคอปกแบบแขนสั้นและใส่กระโปรงจีบลายสก๊อตเช่นทุกวัน
"อะอ้าว! จะไปไหนกันครับ" คุณอัคคีเดินมาทักทายเจนนิส
"ไปซื้อของใช้เข้าบ้านค่ะ" เจนนิสตอบ
"ดีเลย งั้นผมไปด้วย ลุงไปล้างรถเถอะครับ" คุณอัคคีบอกคนขับรถลงมาแล้วเขาก็เดินขึ้นไปขับรถเอง
"เ้านายขับให้เจนนิสเองเลยฮิ! ๆ ๆ " พี่ๆ ยืนบิดเขินอายแล้วก็ขึ้นมานั่งที่เบาะหลังสองคน
เจนนิสต้องขึ้นมานั่งบนเบาะหน้าคู่กับคุณอัคคีเพราะว่าเขาขับรถเก๋งคันเล็กของเธอ
"เอ่อ ขอบคุณนะคะ" เจนนิสหันมองคุณอัคคีที่กำลังสตาร์ทรถ วันนี้เขาใส่กางเกงวอร์มขายาวและใส่เสื้อกล้ามเห็นกล้ามแขนเป็มัดๆ เลย
"ไม่เป็ไรหรอก ผมจะไปหาซื้อไม้แบต" คุณอัคคีตอบ
"แบตมินตันหรือคะ หนูก็ชอบตีแบต เ้านายซื้อไว้ให้เล่นที่บ้านได้ไหมคะ" พี่ๆ สองคนอ้อนคุณอัคคีกันใหญ่
"ได้สิ แข่งกันดีมั๊ยตอนเย็นๆ หลังเลิกงาน" คุณอัคคีหันมาถามเจนนิส
"ได้สิคะ หนูก็เป็นักแบตนะสมัยเรียน" เจนนิสตอบ
"ดี งั้นเย็นนี้เลย" คุณอัคคีหันบอกพี่ด้านหลังและหันมายิ้มให้เจนนิส
บรืนน! ๆ ๆ ๆ เ้านายขับรถเก๋งสีขาวพาเจนนิสมาที่ห้าง เธอกับพี่ๆ เข็นรถเข็นสองคันเพื่อซื้อข้าวของจำนวนมากเข้าบ้าน ส่วนคุณอัคคีปลีกตัวไปโซนอุปกรณ์กีฬา
ฮิ! ๆ ๆ "เอาอันนี้นะคะถูกกว่าเยอะเลย" เจนนิสหยิบข้าวของหลายชนิดมาอ่านเทียบราคาแล้วยื่นให้พี่ๆ จัดเรียงลงในตระกร้า
เจนนิสคอยยื่นให้ พี่ๆ รับมาวางและเข็นรถตามเหมือนเธอเป็นายหญิงยังไงยังงั้น
"พี่ๆ เลือกเองเลยค่ะ ช่วยกันจะได้ไวๆ" เจนนิสกลับเป็กันเอง
"ได้ค่ะเจนนิส ฮิ! ๆ ๆ " พี่ๆ ดีใจและเดินๆ วิ่งๆ หยิบข้าวของมาใส่ตระกร้าอย่างสนุกสนาน
"555ครบแล้ว เราไปกินไอศรีมกัน" เจนนิสจ่ายเงินแล้วออกไอเดียพาพี่ๆ ป่วน
"ได้เหรอคะเจนนิส" พี่คนนึงถาม
"ได้สิคะ ก็คุณอัคคียังไม่มานี่นา" เจนนิสบอกแล้วลากรถเข็นมายืนหน้าร้านขายไอศรีม
"มาสิคะ หนูเลี้ยงเอง" เจนนิสเดินมาต่อแถวซื้อไอศรีมโคนโดนมีพี่คนใช้สองคนยืนเรียงด้านหลัง
งั่ม! ๆ ๆ ฮิ! ๆ ๆ เจนนิสยืนเลียไอศรีมและกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย
เธอยืนรอเ้านายอยู่ที่หน้าทางออกตรงที่แอร์เย็นๆ พัดเข้ามาโดยไม่ยอมโทรหาเขา
"ซื้อไปฝากพี่ๆ ที่บ้านดีไหมคะ" เจนนิสถาม
"อื้มดีสิ งั้นพี่ไปซื้อให้เอง" พี่ๆ สองคนบอกแล้ววิ่งกลับขึ้นมา เจนนิสจึงยืนเฝ้ารถเข็นอยู่คนเดียว
"น้องครับ ให้พี่ช่วยไหม" จู่ๆ ก็มีหนุ่มหล่อจากไหนไม่รู้เดินมาทักเจนนิส
"ไม่เป็ไรค่ะ รอเ้านายค่ะ" เจนนิสบอกและยิ้มให้
"เหอะ! ๆ ๆ มีเ้านายด้วยหรือครับ" หนุ่มหล่อถาม
"มีค่ะ ไม่เป็ไรค่ะพี่ไปเที่ยวเถอะ" เจนนิสบอกและยืนหันข้างให้
หนุ่มหล่องงและเดินเกาหัวออกไป
"น้องชื่ออะไรครับ" คราวนี้มีหนุ่มหล่อมากับเพื่อนถึงสามคน คนที่ตัวใหญ่สุดเข้ามายืนเกาะรถเข็นและทักเจนนิส
พวกเขาดูเป็วัยรุ่นที่ห้าวๆ อย่างกับแก๊งค์นักเล็ง คนหัวหน้าใส่สร้อยทองเส้นใหญ่ดูมีตัง
"ชื่อเจนนิสค่ะ" เจนนิสตอบ
"เหรอ พี่ชื่อโจ้นะ ขอเบอร์ได้ไหม" หนุ่มตัวใหญ่บอก
"ไม่ได้ค่ะ" เจนนิสตอบ
"ทำไมล่ะ มีแฟนแล้วเหรอ" นายโจ้ยังตื้ออีก
"ไม่มีค่ะแต่ไม่ให้" เจนนิสตอบและหันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อโดนสามหนุ่มยืนล้อมและตื้อเธอ
"งั้นพี่ขอเฟสหรือไลน์ก็ได้" นายโจ้เดินมายืนตรงหน้าเจนนิสอีก
"ไม่ให้ค่ะ หนูไม่ให้" เจนนิสบอกและหายใจฟึดฟัด
หิ! ๆ ๆ หนุ่มโจ้หัวเราะแล้วหันหลังไปยักคิ้วให้ลูกน้อง
หนุ่มอีกสองคนเข็นรถเข็นเจนนิสเดินจนเธอต้องวิ่งตาม
"เอามานะคะ อย่าทำแบบนี้" เจนนิสเดินตามรถเข็นและร้องบอก
"งั้นก็เอาเบอร์มาแลกหิ! ๆ ๆ " นายโจ้บอกและหัวเราะชอบใจ เขาดูไม่กลัวใครและเถื่อนๆ เหมือนเป็นักเล็งโตในย่านนี้
หมับ! "เอามานะ" เจนนิสดึงรถเข็นสองคันด้วยสองมือยื้อเเย่งกับสองหนุ่มที่เข็นหนีเธอ
เอามานะ! ปล่อย! เจนนิสอุทานเสียงดังและออกแรงดึงจนหน้าแดง
ฟุ่บบบ! โครมม! สองหนุ่มปล่อยมือจนเจนนิสผงะล้มนั่งจ้ำเบ้าตูดกระแทกพื้นด้วยแรงดึงของเธอ
5555 สามหนุ่มหัวเราะลั่น
เปรี้ยงงง! โอ๊ย! คุณอัคคีวิ่งมาจากไหนไม่รู้ เขาชกหมัดเข้าที่หน้าของนายโจ้จนมันร้องเจ็บ
นี่มืง! สองหนุ่มลูกน้องนายโจ้กระโจนเข้ามากำหมัดชกคุณอัคคีพร้อมๆ กัน
ตุ๊บบบ! โครมม! คุณอัคคีถีบท้องคนนึงล้มลงไปนอนกอดท้องด้วยความจุก
เปรี้ยง! อีกคนชกหมัดเข้าที่ปากคุณอัคคีจนได้
โอ๊ย! เขาร้องและเอามือปิดปากที่กำลังแตกจนเืไหล
คุณอัคคี! เจนนิสลุกยืนร้องใเมื่อเห็นคุณอัคคีเจ็บตัว
ว๊าย! ๆ ๆ คนรอบๆ ใร้องและมุงดูอยู่ห่างๆ
มืง! คุณอัคคีชกสวนหนุ่มคนนั้นเข้าที่ท้องดังปั๊ก!
เปรี้ยง! โครมมม! เขาฟันศอกตามเข้าที่หน้าของมันจนล้มลงไปนอนสลบแบบไม่ได้ร้องซักแอะ
"คุณอัคคี ระวังค่ะ" เจนนิสตกวจและชี้มาที่นายโจ้
นายโจ้คนหัวหน้าวิ่งเข้ามาทางหลังคุณอัคคีแล้วล็อคแขนสองข้างของเขาไว้.
"เอามันเลย" นายโจ้สั่งลูกน้องที่โดนถีบลุกมาชกท้องคุณอัคคี
ตุบ! โอ๊ย! คุณอัคคีร้องเจ็บแต่สู้กลับไม่ได้เพราะโดนล็อคแขนจากด้านหลังอยู่
คุณอัคคี ฮือ! ๆ ๆ เจนนิสร้องอุทานลั่นด้วยน้ำตาที่ไหลพร่าก
ตุบ! ๆ ๆ เธอวิ่งมาหยิบไม้แบตมินตันฟาดเข้าที่หน้าของลูกน้องนายโจ้
ป๊าบบบ! โอ้ย! สันไม้ที่เป็เหล็กฟาดเข้าที่สันจมูกของมันจนเืพุ่งออกจมูก
มืงงงงง! เจนนิสกระโจนมาฟาดไม้ใส่ท้ายทอยของนายโจ้
เปรี้ยง! ๆ ๆ ๆ ๆ โอ๊ย! ๆ ๆ นายโจ้ร้องเหมือนหมาและปรี่ถอยออกมาจากคุณอัคคี
เปรี้ยง! ๆ ๆ คุณอัคคีรัวหมัดใส่หน้าของนายโจ้จนเลือกโชก
เปรี้ยง! ๆ ๆ ๆ เจนนิสระดมหวดไม้ใส่ท้ายทอยของมันอีก
ตุบ! ๆ ๆ ๆ ลูกน้องสองคนของนายโจ้รีบวิ่งหนีเมื่อเห็นตำรวจวิ่งมาไกลๆ
"พอแล้วเจนนิส พอแล้ว" คุณอัคคีร้องห้าม
ฟุ่บบ!นายโจ้ทรุดลงไปกองบนพื้น
นี่แน่ะ! ๆ ๆ เจนนิสหลับตาตีรัวไม้ใส่มันจนหยุดไม่ได้
เปรี้ยง! โอ๊ย! ไม้แบตฟาดเข้าเต็มหน้าหล่อๆ ของคุณอัคคีเมื่อนายโจ้ล้มลงไปกอง
เห้ยย! เจนนิสใผวา
เคร้ง! เธอโยนไม้แบตทิ้งแล้วะโกอดคุณอัคคีไว้แน่นด้วยน้ำตาที่เลอะหน้าสวยๆ
"โอย! เจ็บจัง" คุณอัคคีเอามือกุมหน้าผากที่บวมปูดเป็ลูกกลมๆ เพราะโดนสันไม้แบต
"ฮือ! ๆ ๆ หนูขอโทษ! ๆ " เจนนิสกอดคุณอัคคีร้องไห้อีกแล้ว
"เหอะ ๆ ๆ เธอเพิ่งจะฆ่าคนตายยังมาร้องไห้อีกเหรอ" คุณอัคคีเจ็บก็เจ็บแต่อดหัวเราะไม่ไหว
"ไม่ตายนี่คะ" เจนนิสถอยออกจากอ้อมกอดและยืนมองหัวหน้าแก๊งค์นอนร้องโอดโอย
"หยุดเลยครับ หยุดอยู่เฉยๆ ก่อนครับ" ตำรวจมาระงับเหตุเมื่อเื่จบซะงั้น
พอพี่ๆ มาจึงต้องเรียกคนขับรถมาขนของกลับบ้าน คุณอัคคีกับเจนนิสต้องไปให้ปากคำที่โรงพักและเสียค่าปรับ
ส่วนนายโจ้โดนจับขังคุกเพราะมีคดีเก่าเื่ยาเสพย์ติดที่ตำรวจกำลัง้าตัวพอดี
พอทั้งเ้านายและสาวใช้กลับบ้านก็โดนคุณท่านเรียกขึ้นมาสอบสวนบนห้องของเขา
เจนนิสนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหน้าคุณท่านส่วนคุณอัคคียืนกุมมือก้มหน้าสลอน
เธอนั่งก้มหน้ามองพื้นเล่าเื่ให้คุณท่านฟัง เธอกลัวจนไม่กล้าเงยหน้าสวยๆ ขึ้นมาสบตากับคุณท่านทั้งๆ ที่เมื่อก่อนทั้งยิ้มทั้งหัวเราะกับคุณท่าน
"อืม เื่ที่เล่ามามันก็ควบคุมไม่ได้" คุณท่านบอก
"แต่แกใจร้อนเกินไปอัคคี ถ้าเข้ามายืนบอกพวกมันดีๆ มันอาจจะหนีไปเอง" คุณท่านดุ
"แต่พวกมันยื้อเเย่งของเจนนิสนะครับพ่อ" คุณอัคคีเถียงพ่อเสียงดัง
"แล้วแกได้ลองคุยรึยังล่ะ ทำไมไม่คิดไม่คุยก่อน ถ้ามันยังถือดีตอนนั้นแกจะฆ่าจะแกงมันฉันก็ไม่ว่า" คุณท่านตวาดจนคุณอัคคีหน้าซีดยืนเกร็ง
อุ้ย! เจนนิสสะดุ้งโหยงเมื่อเธอไม่เคยเห็นคุณท่านโกรธมากขนาดนี้มาก่อน
"ส่วนเจนนิส เธอน่ะ" คุณท่านเรียก
อึ๋ยยย! เจนนิสหลับตาปี๋และยกสองมือปิดหน้าเหมือนเด็ก
"ทำดีแล้ว ถ้าตีก็ต้องตีให้มันตายหรือพิการไปเลยอย่าให้มันทำเราเจ็บ" คุณท่านกลับชมเจนนิสเสียอย่างนั้น
หาาาา! เจนนิสอ้าปากค้างอย่างเหลือเชื่อ
"แบบนี้ก็ได้เหรอพ่อ" คุณอัคคีถึงกับร้อง
"อ้าว! ถ้าเจนนิสมันไม่ช่วยแก ตอนนี้ไม่รู้ว่าฉันต้องไปรับแกที่โรงบาลหรือที่วัดกันดีล่ะ" คุณท่านบอกเสียงอ่อนลง
"มันก็จริงแหละ แต่เธอตีหัวผมโนเลยเนี่ยพ่อจะไม่ดุเธอเลยเหรอ" คุณอัคคีฟ้องพ่อขอความเป็ธรรมเมื่อเขาโดนด่าอยู่ฝ่ายเดียว
555555 คุณท่านหัวเราะลั่นจนท้องแข็งโดยไม่ว่าอะไรเจนนิสซักคำ