ทองเดินไปมาอย่างครุ่นคิดมันไม่ทราบจริงๆว่าเหตุใดจึงมีคนคอยติดตามและเฝ้าจับตาดูมันด้วย
เนื่องจากมันได้มาที่เมืองแห่งนี้เป็ครั้งแรกมิเคยไปสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้ใด มันไม่ทราบจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้น
“หรือว่าเราจะต้องอยู่ในหอแห่งนี้สักสองสามวันแล้วจึงจะค่อยออกไปไม่รู้ว่าผู้มาจับตามองข้าในครานี้จะมาดีหรือมาร้าย”
เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วมันจึงตรัสสินใจไม่ออกไปข้างนอกใน่ที่เตรียมและจัดงานประมูล หากมีเรื่อที่จำเป็ต้องออกไปทำข้างนอกมันคิดไว้ว่าจะส่งดินไปทำหน้าที่แทนมัน และมันจะคอยแก้ไขและปรับปรุงอยู่เื้ั
คืนนี้จะเป็คืนที่เริ่มการประมูลแล้วมันจำเป็จะต้องจัดเตรียมสถานที่ และจัดหาหญิงสาวบริสุทธิ์เพื่อมาให้ผู้คนเริ่มเข้าประมูล มันวางแผนไว้ว่าจะต้องใช้หญิงสาวสักสิบคนนำขึ้นไปบนพิธีประมูล แต่ทว่ามันได้ให้แม่เล้าออกไปหามาแล้วได้มาเพียงเจ็ดคน และแต่ละคน หน้าตาก็เรียกได้ว่าธรรมดาหากไม่ตรงกับความชมชอบของผู้ได้ จะเป็การยากที่จะนำมาออกประมูลในราคาสูง
ที่ว่าเจ็ดคนนี้รวมถึงสาและแม่นางผู้นั้นด้วย
มันเคยถามว่าเหตุใดสาและแม่นางผู้นั้นถึงยังคงเป็พรหมจรรย์มันคิดว่าคงเป็เพราะแม่นางทั้งสองคนนี้ ขัดขืนการเข้าร่วมหอกับแขกและพยายามทำร้ายแขกเพื่อรักษาพรหมจรรย์เป็แน่หากเป็เช่นนั้น มันก็คงต้องวางยาในเหล้าเพื่อปลุกราคะของพวกนางให้ตื่นออกมาเนื่องจาก พวกนางมีสัญญาตลอดชีวิตในหอแห่งนี้หากไม่ยินยอมขายร่างกานมันก็รู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บไว้ เพราะว่ามันไม่ใช่พ่อพระที่จะสงสารทุกคนที่ทำตัวอ่อนแอ
แต่ทว่าสิ่งที่มันได้ยินจากปากของแม่เล้าฝนกลับเป็สิ่งที่เหนือความคาดหมายมากเมื่อมันรู้ว่าแม่นางสองคนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ขัดขืน ในการต้อนรับแขกยังยินดีที่จะรับแขกด้วยความสมัครใจอีกด้วย แต่ทว่าบรรดาแขกที่ซื้อตัวพวกนางไป เมื่อถึงเวลาขึ้นเตียงกลับไม่สามารถมันความสัมพันธ์กับพวกนางได้ เนื่องจากว่ารู้สึกเกิดอากรหนาวอย่างไม่ทราบสาเหตุจนทำให้ไฟราคะมอดดับไปซะเฉยๆ ไม่มีอารมณ์ใดๆที่้าจะร่วมหอกับพวกอีกเลย
ในคราแรก แม่เล้าก็ไม่เชื่อมันจึงให้แมงดาเฝ้าซ่อง เข้าไปร่วมหลับนอนกับพวกนางแต่ทว่าพวกมันก็เกิดความรู้สึกแตกต่างจากแขกคนอื่นๆเท่าไรนัก แม่เล้าจึงรู้สึกหมดอะไรตายอยากให้พวกนางไปซักผ้าหุงข้าวล้างจานและกลางคืนก็ให้พวกนางเดินไปเดินมาเป็ไม้ประดับหอเท่านั้นเอง
แต่ว่าเมื่อแขกคนอื่นๆเห็นพวกนางก็รู้สึกว่าอยากขึ้นเตียงกับพวกนาง แต่ว่าแม่เล้าก็ได้เตือนบรรดาแขกทั้งหลาไปแล้วว่าร่ากายของพวกนางมีคุณสมบัติพิเศษอย่างไร ก็ถอนหายใจเดินกลับออกไปกันเป็แถบๆ
ทองเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว มันมีเื่เช่นนั้นด้วยรึนี่มันไม่เชื่อจึงบอกแม่เล้าพวกนางทั้งสองมาปรนนิบัติมันดู แม่เล้ามองมันแปลกๆ แต่ก็ทำตามที่บอกซึ่งเมื่อทั้งสองมาปรนนิบัติมันทีละคน ตัวมันเองก็รู้สึกหนาวและไร้อารมณ์ในไฟราคะจริงๆตามคำกล่าวอ้าง
มันได้รู้เช่นนั้นตอนแรกก็ว่าแผนการของจะล้มเหลวไม่เป็ท่าต่อขณะนั้นเอง มันก็รู้สึกว่า หากนำเื่นี้มาเป็ตัวชูโรงไม่แน่ว่าอาจมีเศรษฐีบางคนที่อยากรู้อยากลอง ประมูลพวกนางในราคาก็เป็ได้
มันจึงรวมนางทั้งสองไว้ในรายชื่อของประมูลด้วย
“เ้าอ้วนๆ ข้าจะมาขอวานเ้าสักเื่หนึ่ง”
ในขณะที่ทองกำลังคิดอยู่เพลินๆมันก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองมันก็พบว่าเป็คุณชายเต่านั่นเอง
“คุณชายเต่าไม่ทราบว่าท่านมันที่แห่งนี้มีเื่อันใดอย่างนั้นรึ”ทองถามอย่างสงสัย
เต่าไม่ตอบโดยทันที มันวางกองเทียบเชิญ จำนวนราวๆสี่สิบ ห้าสิบเทียบ ทองก็มีสีหน้างุนงง
“ข้าอยากให้เข้าช่วยประทับตราของหอเ้าในเทียบเชิญเหล่านี้ได้รึไม่”
“ทำเช่นนั้นเพื่อสิ่งใด”
เต่าแก้ไขความสงสัย“ข้าจะใช้เทียบเชิญเหล่านี้ในการเชิญบรรดาเศรษฐีทั่วทั้งเมืองมางานประมูลของเ้าหากเ้าไม่ข้องใจเื่อะไร ช่วยประทับตราลงไปได้รึไม่”
ทองเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็เข้าใจก้มตัวลงไปหยิบตราประทับที่ใต้โต๊ะ บุคคลท่านนี้ถือว่ามีความชาญฉลาดอยู่บ้าง
เมื่อประทับตราเสร็จแล้ว ก็ถามอย่างสงสัย“มีแค่นี้ใช่รึไม่”
“เปล่าหรอกจริงแล้ว ยังเหลืออีกร้อยห้าสิบเทียบแต่ว่าเทียบพวกนั้นไม่ได้เชิญคนสำคัญ จึงไม่ต้องใช้ตราประทับของหอเ้าก็ได้”
ทองพยักหน้าอย่างรับรู้มันไม่คิดเลยว่าการที่ชายหนุ่มผู้ผลิตเทียบเชิญ ที่แบ่งออกเป็ธรรมดาและพิเศษจะทำให้มันคิดแผนกาการเชิญคนให้การประมูลครั้งถัดไปได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้น ทองจึงเปิดเทียบเชิญดูซึ่งข้างในไม่ระบุวันที่้าเชิญจริงๆด้วย
“ท่านเต่าข้าอยากจะให้ท่านเขียนลงไปเพิ่มอีกสักหน่อย สำหรับเทียบเชิญห้าสิบใบนี้ได้รึไม่ว่าเชิญประมูลสมุนไพรล้ำค่าในคืนพรุ่งนี้ด้วย
เต่าได้ยินเช่นนั้นก็ใ “สมุนไพรล้ำค่า”
มันไม่คิดเลยว่าจะมีงานประมูลสองวันเมื่อได้ยินเช่นนั้นมันจึงคิดได้ว่าทองเคยบอกว่ามีการประมูลสองวันแต่มันไม่ได้สนใจและใบประกาศก็เขียนไว้ว่าคืนวันนี้มีการประมูลสาวงาม แต่ไม่ได้ระบุถึงเื่ประมูลวันที่สองมันเองก็ไม่ใส่ใจ
แต่ว่าเมื่อได้ยินเื่สมุนไพรลำค่า มันก็ใเป็อันมากเนื่องจากสมุนไพรล้ำค่า มักจะเป็ของที่ช่วย ในการบำรุงร่างกายของนักรบซึ่งมีมูลค่ามหาศาลเป็อย่างมาก
เต่าเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รีรอมันเดินออกไปอย่างรวดเร็วไม่ลา แต่ขณะที่จะออกจากหอ มันก็คิดได้จึงย้อนกลับมาคุยกับทองใหม่
“เ้าอ้วน ข้าอยากให้เ้าเปลี่ยนสัญญาว่าคืนการประมูลทั้งสองคืนไม่ว่าพวกเ้าจะได้เท่าไหร่ ข้าขอเงินห้าส่วนร้อยสำหรับบุคลที่มาด้วยเทียบเชิญของข้า
ทองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว “ท่านเต่าเหตุใดท่าน้ามาเปลี่ยนเช่นนี้ด้วยเล่า ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่”
เต่ามิได้มีท่าทีอันใด“ข้าแค่อยากจะได้ส่วนแบ่งมากหน่อยก็เท่านั้น เนื่องจากที่เ้ากล่าวมาว่าการประมูลในคืนที่สองเป็สมุนไพรล้ำค่า ดังที่คำโบราณกล่าไว้ว่า ของยิ่งน้อยมูลค่ายิ่งสูง”
“ของยิ่งน้อยมูลค่ายิ่งสูง” ทองกล่าวทวนคำทันใดนั้นมันก็เบิกตากว้าง ในกาคราวแรก มันคิดจะ แยกสมุนไพรออกมาประมูลทีละอย่างและอย่างละหลายๆหีบ แต่ทว่าเมื่อได้ฟังคำพูดของเต่าก็เป็การจุดประกายความคิดของมัน มันจึงยอมตกลงด้วย
เต่าเมื่อได้เย็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าพึงพอใจมันจึงเดินออกไปอย่างอารมณ์
ทองเองก็ไม่อยู่เฉย สั่งให้สาวใช้ที่อยู่อยู่แถวนั้นไปตามดินมาพบมัน ผ่านไปไม่นาน ดินที่มีท่าทีเหนื่อยอ่อนก็มาพบกับมันทองเอ่ยปากถามถาม
“ดินเ้าช่วยงานข้าหน่อยได้รึไม่”
“มีอะไรรึขอรับท่านทอง”
ทองอธิบาย“ข้าอยากให้เข้านำสมุนไพรล้ำค่าทีเก็บมาได้สักหนึ่งส่วนสิบทุอย่างคละกันนำมาให้ข้าได้รึไม่
ดินได้ฟังเช่นนั้นก็ไม่รีรอ ก้มหน้ารับคำสั่งเดินออกไป ไม่นานก็มีสาวใช้เดินมาบอกทองว่าของที่้ามาแล้ว
ทองเดินออกไปชั้นล่าง มันจึงเห็นหีบเล็กๆประมาณสิบกว่าหีบ เมื่อลองเปิดไปดู มันจึงได้เห็นสมุนไพรล้ำค่า อันมากมาย
ทองปิดหีบลง และสั่งให้บ่าวรับใช้นำหีบพวกนี้ขึ้นไปวางบนเวทีประมูลทองมองสภาพสถานที่โดยรอบจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนเดินออกมาอย่างสบายใจอย่างเห็นได้ชัด
แต่ทว่า ในขณะนั้นเอง ในก็เห็นเห็นสาวสามคนพวกนางทั้งสาม ทองรู้สึกว่าพวกนางหน้าตาคุ้นซะเหลือเกิน แต่ทว่าไม่ว่านึกเช่นไรก็นึกไม่ออก
“แม่นางทั้งสาม จะมาสมัครงานในหอแห่งนี้หรอแต่ว่าน่าเสียดายจริงๆ ที่คนรับใช้เรารับเต็มจำนวนแล้ว รบกวนกลับไปเถิด
ทั้งสามคนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มีท่าทีเศร้าเสียใจหรือเสียดายแต่อย่างไร
ทองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“แม่นางทั้งสามมิได้มาสมัครเป็คนรับใช้ใช่หรือไม่”
หญิงสาวผู้ที่มีอายุมาที่สุดก็ทำท่าจะพูดอะไรออกมาแต่ทว่า หญิงสาวออีกคนกลับดึงแขนเสื้อไว้ พลางส่ายหน้า อย่ากล้าๆกลัวๆ แต่ทว่าหญิงสาวคนนั้นกลับลูบมือเบาๆปลอบใจ
นางจึงพูดกับทองอย่างใจเย็น “เด็กน้อยข้าอยากจะมีทำการขายพรหมจรรย์ไม่ทราบว่าเ้าจะ ช่วยพาข้าไปพบแม่เล้าหน่อยได้รึไม่”
ทองเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ“แม่นางท่าน้าจะขายพรหมจรรย์เช่นนั้นรึ? ท่านแน่ใจใช่รึไม่”
หญิงสาวไม่มีท่าทีจะลังเล “ข้าแน่ใจถ้าเช่นนั้นข้าจะไปพบแม่เล้าได้เช่นไร”
“ไม่ต้องไปหาแม่เล้าหรอก ข้าจะทำสัญญากับท่านเองข้าเป็ตัวแทนฝ่ายบริหารของหอแห่นี้ ถ้าเช่นนั้นท่านก็ตามข้าขึ้นไปข้างบนกับข้าไม่ทราบว่า ท่านจะขายพรหมจรรย์ทั้งสามคนหรือเปล่า”
หญิงสาวส่ายศีรษะ “ไม่มีข้าเพียงคนเดียวที่้าจะขายพรหมจรรย์”
ทองเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ไม่ไดถามอะไรต่อก่อนที่มันจะขึ้นไป มันได้สั่งให้คนไปบอกแม่เล้าว่า้า กระดาษตรวจพรหมจรรย์ก่อนขึ้นไปที่ชั้นสองกับนางทั้งสามคน เมื่อขึ้นมาแล้วทองก็เริ่มเตรียมสัญญาแต่ทว่าตอนนี้มันยังไม่ได้ให้นางเซ็น เนื่องจากไม่รู้ว่านางบริสุทธิ์จริงหรือเปล่า
รออยู่ไม่นาน สาวรับใช้ก็นำกระดาษตรวจพรหมจรรย์มาทองรับกระดาษใบนั้นมาก่อนจะหยิบเข็มที่มันเริ่มพกติดตัวเมื่อไม่นานมานี้
มันเจาะนิ้วของนางหยอดลงไปในกระดาษซึ่งกระดาษตรวจพรหมจรรย์นั้นเป็สีดำ ถ้าหากหญิงสาวผู้นั้นยังคงบริสุทธิ์อยู่ลอยเืที่ติดอยยู่บนกระดาษ ก็จะเปลี่ยนเป็สีขาว ถ้าหากนางไม่บริสุทธิ์ก็จะมีสีคงเดิม
เมื่อหยดเืลงไปในกระดาษสักพักกระดาษก็เปลี่ยนเป็สีขาวทองเมื่อได้เห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะยื่นสัญญาออกมาให้นางเซ็น
นางทำท่าจะเซ็นสัญญาลงไป แต่ทว่าทองกลับขัดขวางไว้“พี่สาว เมื่อท่านเซนสัญญานี้ลงไป ท่านจะไม่สามารถยกเลิกหลังจากที่จะนำรายชื่อของประมูลให้แขกได้แต่ก่อนหน้านั้นท่านสามารถยกเลิกได้อย่างไม่ต้องเสียค่าผิดสัญญาใดๆทั้งสิ้นแต่ถ้าหากท่านจงใจผิดสัญญาในเมื่อถึงตอนนั้นข้าคงจะต้องเอาแม่นางทั้งสองคนนี้มาขัดดอกแทนเ้านะ ไม่ทราบว่าท่านจะตกลงหรือไม่”
หญิงสาวเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักค้างทองเมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงกล่าวเสริม“ข้าขอกล่าวเลยว่าข้าจะให้พวกนางรับแขกแทนท่านจนกว่าจะชำระนี้เงินมัดจำจำนวนสิบเท่า ของท่านจนหมด ซึ่งหลังจากเซ็นสัญญานี้ลงไปท่านจะได้เงินจำนวนห้าสิบตำลึง แต่ว่าข้าจะขอให้นางทั้งสองอยู่กับข้าในหอแห่งนี้จนกว่าท่านจะรับแขกหรือยกเลิกสัญญานะ”
“แต่แน่นอนว่า ท่านจะได้ส่วนแบ่งหลังจากพรหมจรรย์ของท่านของประมูลและรับแขกเสร็จแล้ว ข้าจะให้ส่วนแบ่งของสามส่วนสิบของกำไรที่ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีผู้ประมูลพรหมจรรย์ของท่าน ในราคาสูง”
“ท่านเมื่อได้ฟังเช่นนี้แล้วจะตกลงหรือไม่”
132
