CODE2 : ความทรงจำในวันที่อำลา ตอนที่ 1
เช้าอันแสนสดใสแทรกตัวผ่านม่านผ้าสีอ่อน สาดแสงอุ่นละมุนเข้ามาในห้องเล็กๆ ของซี
เธอลืมตาตื่น พลางบิดี้เีเบาๆ ให้ร่างกายได้ยืดหยุ่นรับเช้าวันใหม่
เสียงแปรงสีฟันกระทบฟันเบาๆ ดังอยู่ในห้องน้ำ
เช้านี้ ซีเริ่มต้นวันด้วยโยคะท่าที่เธอโปรด เธอนอนหงายลงกับเสื่อผ้าเนื้อนุ่มในท่าปลา สะโพกยกขึ้นจากพื้น มือแนบลำตัว
ต่อเนื่องด้วยท่าหอยทาก ซีค่อยๆ ยกสะโพกสูงขึ้น วางน้ำหนักลงบนไหล่ และปล่อยให้เท้าค่อยๆ ทิ้งตัวลงเหนือศีรษะ กลายเป็เส้นโค้งที่ชวนให้มอง
เธอเลื่อนร่างเข้าสู่ท่างูเห่า มือทั้งสองรองรับลำตัว ขณะที่หน้าอกค่อยๆ ยกขึ้น แผ่นหลังโค้งรับกับการยืดของกล้ามเนื้ออย่างลงตัว ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้า
ท่าับิดตามมา มือซ้ายดันเข่าซ้าย หมุนอกขึ้นสู่ฟ้า ซีรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนผ่านร่างกาย ความนิ่งผสานกับการเคลื่อนไหวช่างทรงพลัง
เธอสลับข้างอย่างสง่างาม ก่อนจะเข้าสู่ท่าอุตตานาสนะ ร่างกายโน้มลงจนแนบชิด ดั่งกลีบดอกไม้ที่พับเข้าหากัน
และสุดท้าย ท่าหิ่งห้อยที่้าทั้งสมาธิและความมั่นคง เธอสอดแขนผ่านขา จับน่องและค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงบนแขนที่แข็งแรง ท่าทางซับซ้อนแต่กลับดูสวยงามราวการแสดงศิลปะที่มีชีวิต
หลังโยคะเช้า ซีเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นๆ ไหลผ่านผิวขาวเนียนนุ่มของเธอ หยดน้ำไหลผ่านร่างกาย
เธอแช่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกมาสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย "วันนี้เราต้องเอาสิ่งนั้นไปให้ภรรยาของพี่สินะ..." เธอบอกตัวเองเสียงเบา
มือของซีลูบไปบนผืนผ้าเก่า เสื้อฮู้ดสีน้ำเงินของเขา และหน้ากากอันเป็ตำนาน
“ภรรยาของพี่… เธอคงอยากเก็บมันไว้มากกว่าฉันแน่” น้ำเสียงเธอปนเศร้า ก่อนจะลุกขึ้น เก็บกระเป๋าเดินทางใบใหญ่พร้อมเป้สะพายหลังอีกใบ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนคนหนึ่ง เสียงเรียกสายดังขึ้นไม่นาน ก่อนจะมีเสียงร่าเริงปลายสายตอบรับ
บัวบาน “ไงซี มีอะไรเหรอ”
ซี “บัวบาน คือ ฉันจะลงใต้ไปธุระที่ภูเก็ตน่ะ เธออยากจะไปด้วยไหม”
บัวบาน “ภูเก็ตเหรอ ทะเล อยากไปจังเลย แต่คงไม่ได้อะ ฉันติดงาน เสียดายจัง”
ซี “อืม ฉันแค่โทรมาชวนดูเผื่อเธอว่าง งั้นไว้คราวหน้านะ”
บัวบาน “เดี๋ยวก่อนๆ เธอจะไปกี่วันเหรอ ฉันอาจตามไปทีหลังก็ได้”
ซี “ยังไม่ได้วางแผนอะไรเลย ตอนนี้คิดแค่ว่าจะเอาของของพี่ชายไปให้ภรรยาเขาน่ะ”
บัวบาน “พี่ชายที่ว่า… PALMER46 ใช่ไหม”
น้ำเสียงบัวบานอ่อนลง “อืม ก็ดีแล้วล่ะ เอาเสื้อกับหน้ากากไปให้ภรรยาพี่เขาอย่างที่เธอเคยพูดไว้นั่นแหละ”
ซีเงียบไปนิด ก่อนถามเสียงเบา “แต่ว่า... ฉันไม่รู้จักนางเลยนะ แล้วตอนเจอ ฉันจะพูดกับนางยังไงดี”
บัวบาน “นางไม่รู้จักเธอก็จริง แต่พี่ชายเธออาจเคยเล่าเื่เธอให้ภรรยาฟังแล้วบ้างก็ได้ เธอคือ CODE2 คนสำคัญของเขา นางต้องเคยได้ยินชื่อเธอบ้างแหละ เธอเป็น้องสาวสุดที่รักของเขาเลยไม่ใช่เหรอ”
ซีหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ยังแฝงความลังเล “แต่นี่ฉันเอาหน้ากากกับเสื้อของพี่ไปให้เธอ นางจะคิดว่าฉันเป็คนฆ่าพี่ไหม หรือไม่ก็คิดว่าฉันเป็ชู้”
บัวบาน “ไม่มีทางหรอก นั่นภรรยาของพี่ชายเธอนะ คนที่พี่เธอยอมตายเพื่อปกป้อง แค่เธอเอาของของพี่ชายไปคืนให้นาง นางก็เข้าใจแล้ว ข่าว CODE2 ปล้นงานประมูลเพื่อขโมยเสื้อกับหน้ากากของ PALMER46 ดังจะตาย เธอไม่ติดใช่ไหม ที่จะให้นางรู้ว่า CODE2 ก็คือเธอ”
ซีหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจลึก “ถ้าเป็ภรรยาของพี่ชายฉัน... ฉันไว้ใจให้นางรู้ได้ว่าฉันคือ CODE2”
เสียงล้อเหล็กครูดไปตามรางยาว ขบวนรถไฟแล่นจากสถานีกรุงเทพอภิวัฒน์ มุ่งหน้าสู่ภาคใต้ ซีมองวิวทุ่งเขียวไกลสุดลูกหูลูกตาผ่านหน้าต่าง ในอกเธอรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ใช่เพราะกระเป๋าเดินทางสามใบข้างตัว แต่เพราะสิ่งที่ต้องเผชิญหน้าปลายทาง
เมื่อถึงสถานีพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี เธอต่อรถบัสต่ออีกหลายชั่วโมง สุดท้าย แท็กซี่พาเธอมาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านโมเดิร์นริมหาดอันเงียบสงบ ล้อมรอบด้วยต้นไม้ ท้องทะเล และความเงียบงัน ไม่มีบ้านหลังอื่นรอบๆ แม้แต่หลังเดียว
ซีลงจากรถ ยกกระเป๋าอย่างเหนื่อยล้า แต่สายตายังจับจ้องบ้านตรงหน้า "ที่นี่ดูสวยกว่าที่คิดแฮะ..." เธอบ่นกับตัวเอง มือหนึ่งหิ้วกระเป๋า อีกมือเกาหัวเบาๆ "จะเอางานต่อดีมั้ยนะ..." เธอพูดพึมพำ เดินไปที่ประตูหน้าบ้าน "สวัสดีภรรยาของคุณ PALMER46 ไม่สิ...แบบนั้นเหมือนนักฆ่ามาตามล้างตามผลาญเลยอะ เอาไงดีฟะ... ไม่รู้ละ ด้นสด"
เธอกำลังจะยกมือเคาะ แต่ทันใดนั้น ลมทะเลพัดเอื่อยๆ จนประตูไม้เปิดออก เสียงกรีดเบาๆ ของบานพับทำให้เธอชะงัก และตรงนั้นเอง... เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ในบ้าน
หญิงสาวในชุดลำลองธรรมดาๆ กำลังอุ้มทารกน้อยแนบอกให้ดูดนม ภาพนั้นอ่อนโยน
ซี “สวัสดีค่ะ คุณฝน”
หญิงสาวผงะหันมาทันที ดวงตาเบิกกว้าง มือซ้ายรวบลูกแน่น มือขวาคว้ามีดปลอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะมาชี้ใส่ “ว้าย ใครอะ อย่าเข้ามานะ เธอ้าอะไร”
ซียกมือสองข้างขึ้นสูงรีบอธิบายเสียงลน “เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้มาร้าย ฟังฉันก่อนนะ ฉันชื่อซี ไม่รู้ว่าเขาเคยพูดถึงน้องสาวที่ชื่อซีไหม หรือชื่ออีกชื่อหนึ่ง CODE2 ฉันเป็น้องสาวของเขา ฉันคือน้องสาวของปาล์ม... PALMER46”
เสียงลูกน้อยดูดนมยังคงดังเบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วครู่ ฝนยังคงจับมีดไว้แน่นอยู่สองวินาที ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะ
แววตาเปลี่ยนจากใเป็คล้าย
ฝน “น้องสาวของปาล์มเหรอ”
ซีก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะที่ทำให้ใ… ฉันมาที่นี่เพื่อเอาของมาให้คุณ”
เธอวางกระเป๋าใบหนึ่งลง เปิดซิปเบาๆ แล้วหยิบของสองชิ้นที่ห่อไว้ด้วยความระมัดระวัง เสื้อฮู้ดสีน้ำเงินที่เคยอบอุ่น และหน้ากากที่มีรอยร้าว ทั้งสองอย่างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็ ตัวตน ของชายที่ทั้งสองรัก
ซีส่งมันให้ฝน “ตอนแรก ฉันกะจะเก็บไว้เอง แต่พอนึกดูแล้ว ฉันคิดว่าคุณน่าจะอยากเก็บมันไว้มากกว่าฉัน”
ฝนวางลูกคนหนึ่งลงบนเบาะเล็กๆ ข้างลูกอีกคนอย่างอ่อนโยน เธอเดินเข้าไปรับเสื้อและหน้ากากนั้นด้วยมือที่สั่นไหว พอได้ััมัน น้ำตาก็ไหลลงจากแก้ม
เธอกอดมันแน่นแนบอก เหมือนจะกอดชายคนนั้นอีกครั้ง “ขอบคุณมากนะ…” เสียงเธอสั่นไหวในลำคอ
ซีเองก็เงียบไป น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพึมพำเบาๆ “ไม่เป็ไร ฉันเองก็เสียใจมาก ทั้งที่เขาเคยสัญญาไว้แท้ๆ ว่า จะไม่ตาย”
ฝนเช็ดน้ำตา แล้วมองเธอด้วยสายตาที่เริ่มอ่อนโยนลง “เธอชื่อซีใช่ไหม เข้ามาด้านในก่อนสิ”
ซีพยักหน้าเบาๆ “ค่ะ”
เธอก้าวเข้าบ้านอย่างเงียบๆ และหยุดยืนที่ข้างเบาะเล็ก เด็กสองคนกำลังนอนหลับสนิท เสียงลมหายใจน้อยๆ ของพวกเขาทำให้หัวใจของซีรู้สึกอบอุ่น
ฝนจัดผลไม้สดและน้ำเย็นมาตั้งไว้บนโต๊ะ เธอนั่งลงแล้วพูดขึ้น “ปาล์มเขาเคยเล่าเื่ของเธอให้ฉันฟังนะ ซี เขาบอกว่าพอเธอสวมหน้ากาก ก็ใช้ชื่อว่า CODE2 เด็กสาวที่เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของเขา”
ซียิ้มเศร้า ก่อนจะตอบ “เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจำไม่ลืมเลยค่ะ เขาเป็คนฝึกให้ฉันสู้ เป็คนที่ให้โอกาสฉันครั้งใหม่ ถึงจะไม่มีสายเืเดียวกัน แต่สำหรับฉัน เขาคือพี่ชายจริงๆ”
ฝนลูบผ้าเสื้อฮู้ดที่ซีส่งให้ด้วยปลายนิ้วอย่างแ่เบา “เสื้อกับหน้ากากพวกนี้ เธอไปขโมยมาจากงานประมูลของ Kittitech ใช่ไหม ฉันเห็นข่าวแล้ว”
ซีพยักหน้าช้าๆ “ค่ะ ฉันไม่อยากให้ของของเขาตกไปอยู่ในมือคนอื่น คนพวกนั้นไม่ได้รักเขาจริงๆ พวกเขาแค่เห็นว่าเป็ของโชว์ เป็ร่องรอยของฆาตกรโหดชื่อดัง พวกนั้นไม่รู้จักตัวตนของเขาเลยสักนิด”
ฝนหลับตาลงแ่เบา ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้ายิ้มจางๆ “เธอนี่นะ กล้าขนาดเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง บุกงานประมูลของ Kittitech เพียงเพื่อของสองชิ้นที่มีขายเกลื่อนตลาด ช่างบ้าบิ่นสิ้นดี”
เธอมองเสื้อกับหน้ากากในมืออีกครั้ง “แต่ใช่ มันไม่เหมือนของพวกนั้นเลย เพราะนี่คือของของคนที่ฉันรักที่สุด ขอบคุณนะ ซี”
ซีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวเปิดกระเป๋าอีกใบ เธอหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาช้าๆ มีดคารัมบิตเงาวับ แสงสะท้อนเฉียบคมสะท้อนแววตาของเธอ “จริงสิ ยังมีอีกอย่างหนึ่ง”
เธอยื่นมันให้ฝนด้วยมือสั่นน้อยๆ “ตอนแรก ฉันกะจะเก็บไว้เอง
แต่พอคิดว่า คุณเป็ภรรยาของเขา ฉันก็รู้สึกผิดที่เก็บมันไว้โดยไม่ขอคุณก่อน”
ฝนรับมีดมาไว้ในมือ มองมันเงียบๆ มีดเล่มนี้ฝนจำได้แม่น มันคือเล่มที่เขามักพกติดตัวเสมอ เล่มที่เขาเคยใช้ช่วยและปกป้องเธอ “มีดเล่มนี้ มีดโปรดของเขาเลย”
ซีหลบตาอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะ ที่ตอนแรกจะเก็บไว้เอง”
แต่ฝนกลับยื่นมีดคืนให้เธอด้วยสีหน้าแน่วแน่ “เธอเก็บไว้นั่นแหละ”
ซีเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาไม่เชื่อ “ให้ฉันจริงๆ เหรอคะ”
ฝนพยักหน้า ช้าๆ อย่างมั่นใจ “เธอคือน้องสาวของเขา แถมเธอเป็นักฆ่าคล้ายๆ เขาไม่ใช่เหรอ”
ซีหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำตายังคลออยู่ “ค่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ”
ฝน “แล้วเธอหาฉันเจอได้ยังไงเหรอ”
ซีมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลง แล้วหันกลับมาตอบด้วยแววตาจริงใจ “ก็คุณคือภรรยาของพี่ชายฉันนิ คนที่เขายอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง หลังจากที่ฉันรู้ว่าเขาทำอะไรไป ฉันเองก็อยากแน่ใจว่าคุณปลอดภัยดีไหม เลยมี่หนึ่งที่ฉัน แอบสะกดรอยตามคุณอยู่บ้าง”
เธอหลบตาเล็กน้อย รู้สึกผิด “ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
ฝนเบิกตานิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ “แอบใเหมือนกันนะ แต่เธอก็ทำไปเพราะห่วงฉันใช่ไหม ไม่เป็ไรหรอก”
บรรยากาศในบ้านเงียบงันลงอีกครั้ง ซีหันไปมองเด็กน้อยที่หลับสนิททั้งสองคนบนเบาะ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเธอ “เขาต้องดีใจมากแน่เลย ที่คุณกับลูกๆ ปลอดภัย”
คำพูดนั้นเหมือนเปิดกล่องความเ็ปในใจฝนที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ตลอดมา ดวงตาเธอเริ่มสั่นระริก เสียงสะอื้นหลุดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่เริ่มไหลลง “มันรู้สึกบีบหัวใจมากเลยนะ ที่เขาตายไป ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าฉัน ฉันท้องลูกของเขา เขาอยากมีลูกมาก แต่ฉันยังไม่มีโอกาสได้บอกเขาเลย”
เสียงเธอขาดเป็ห้วง ร่างไหวสะท้านด้วยอารมณ์ที่ไม่สามารถเก็บได้อีกต่อไป
ซีลุกขึ้น เดินไปกอดฝนเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร เพราะบางครั้ง ความเงียบ ก็เป็ถ้อยคำที่ดีที่สุดในความเศร้า ฝนสะอื้นพิงไหล่ของซี น้ำตาไหลเงียบๆ ซึมลงบนเสื้อของหญิงสาวตรงหน้า ความเจ็บของคนที่ รักผู้ชายคนเดียวกัน ในแบบที่ต่างกัน กลับไม่ขัดแย้ง กลับหลอมรวมเป็ความเข้าใจลึกซึ้งระหว่างสองหญิงสาว
ฝน “ขอโทษนะ ที่จู่ๆ ก็ร้องไห้แบบนี้”
ซีลูบหลังเธอเบาๆ “ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเข้าใจความรู้สึกคุณดี”
ฝนหันกลับมามองซี หลังจากที่ความเงียบสงบเริ่มปกคลุมห้องอีกครั้ง เธอยิ้มบางๆ แล้วถามอย่างห่วงใย “เธออุตส่าห์เดินทางมาไกล เพื่อเอาของสำคัญมาให้ฉัน แล้วกินอะไรหรือยังล่ะ”
ซียิ้มเขินๆ พลางส่ายหัวเบาๆ “ยังเลยค่ะ ตื่นเต้นที่จะได้เจอภรรยาของพี่ชายจนลืมหิวไปเลย ส่วนที่พักก็ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ กะว่าจะเข้าไปหาโรงแรมแถวในเมือง”
ฝนเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นโดยไม่ลังเล “งั้นพักที่นี่สิ”
ซีเบิกตาเล็กน้อย “ได้เหรอคะ มันจะไม่รบกวนคุณเหรอ”
ฝนยิ้มพลางเขย่าศีรษะ “รบกวนอะไรกัน ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวมาตลอด มีน้องสาวของสามีมาอยู่ด้วย ก็ดีนะ จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”
ซีรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก “คุณฝนใจดีจังเลย”
ฝนหัวเราะเบาๆ แล้วลุกขึ้น “ยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม งั้นเดี๋ยวฉันทำอะไรให้กินเอง ฉันเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”
ซีรีบลุกตาม “งั้นฉันช่วยทำนะคะ”
ฝนยิ้มกว้างขึ้น “ได้สิจ้ะ มาทำด้วยกันเลย”
ครัวเล็กๆ ในบ้านไม้ริมทะเลคลุ้งไปด้วยกลิ่นข้าวผัดกุ้งหอมฉุย ซียืนอยู่ข้างๆ ฝน มือหนึ่งกำลังเกะเปลือกกุ้งที่เย็นเฉียบออกจากตัว เธอยื่นกุ้งให้หญิงสาวเ้าของบ้าน ที่กำลังคนข้าวในกระทะด้วยท่าทางคล่องแคล่ว
เสียงฉ่าเบาๆ ดังขึ้นเมื่อกุ้งสดัักระทะร้อน น้ำมันเดือดส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งบ้าน เหมือนกลิ่นอดีตที่กำลังถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่นานนัก ข้าวผัดกุ้งก็พร้อมเสิร์ฟบนจานร้อน ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะไม้ริมหน้าต่าง เสียงคลื่นจากชายหาดไกลๆ กลายเป็เพลงประกอบฉากอย่างพอเหมาะ
ซีตักข้าวเข้าปากคำแรก “หืม คุณฝน อร่อยมากเลยค่ะ สมแล้วที่เป็ภรรยาของพี่ฉัน ถ้าไปแข่งทำอาหาร ต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆ”
ฝนหัวเราะเบาๆ ส่ายหัวอย่างเอ็นดู “เธอนี่ พูดเหมือนเขาเลยนะ”
“เอ๋ ยังไงเหรอคะ” ซีถามกลับ
ฝนยิ้มกว้างขึ้น “ตอนนั้นฉันทำอาหารให้เขากิน เขาก็บอกว่า ‘อร่อยมากเลย สมแล้วที่เป็เมียฉัน ถ้าไปแข่งต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆ’”
ซีหัวเราะเบาๆ “โห้…”
ฝน “แต่เขาพูดแบบนั้นเกือบทุกวัน จนบางทีฉันก็หงุดหงิด นึกว่าเขาแกล้งให้ฉันโมโหเล่น เลยคว้าตะหลิวไล่ฟาดเขา จนเขาพูดว่า ‘เค้าผิดอาราย~’ แบบเสียงอ้อนๆ”
ซีหัวเราะหนักทันที “สมแล้วจริงๆ ที่เป็พี่ชายฉัน ฆาตกรผู้โเี้ที่คนทั้งโลกกลัว แต่กลับโดนภรรยาไล่ฟาดด้วยตะหลิว”
ฝนหัวเราะตาม น้ำเสียงปนน้ำตาเล็กน้อย แต่แววตาอบอุ่นไม่เปลี่ยน “ฆาตกรผู้โเี้เหรอ วันแรกที่เขาช่วยฉันออกมาจาก Kittitech ฉันก็กลัวนะ ลึกๆ ยังคิดเลยว่า เขาจะพาฉันไปฆ่าหรือเปล่า แต่ไม่รู้ทำไม มือเขาที่จับฉันวิ่งหนีนั่น มันอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย”
เธอหยุดครู่หนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ลมทะเลยังพัดเอื่อย “ตอนนั้นเขายังเงียบๆ จริงจัง ดูเหมือนคนไร้อารมณ์ แต่พอเราหนีไปด้วยกันที่ชายหาด เขาก็เริ่มเผยอีกด้าน ทั้งตอนที่เผลอเห็นฉันโป๊ตอนเข้าป่าไปฉี่ หน้าแดงจนทำตัวลนลาน แล้วก็เริ่มเขินฉันบ่อยๆ พอเริ่มตกหลุมรักกันจริงๆ เขาก็ทำตัวลามกสุดๆ จนไม่เหลือเค้าโครงฆาตกรหรือนักฆ่าเลย”
ซีหัวเราะจนแทบสำลัก “นี่แหละพี่ชายฉัน ถ้าเขาแสดงด้านนี้ให้คุณเห็น แสดงว่าเขาต้องรักคุณมากสุดๆ ไปเลย”
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วหัวเราะ
ฝนมองจานเปล่าที่เหลือเพียงกลิ่นข้าวผัดเจือในอากาศ เธอวางช้อนลงเงียบๆ แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ คล้ายพึมพำกับตัวเอง “เขาน่ะ ดูเข้มแข็งแทบไม่มีจุดอ่อนเลย แต่จุดอ่อนเดียวที่ทำให้เขาต้องตาย ก็คือฉันเอง”
เธอหันมามองซี ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แบกไว้ตลอดมา “ถ้าไม่ใช่เพราะเขามาช่วยฉัน เขาคงจะยังไม่ตาย ซี เธอไม่โกรธฉันใช่ไหม ที่ฉันเป็ต้นเหตุให้เขาต้องเจอจุดจบ”
ซีวางช้อนลงบ้าง เธอสบตากับฝนแล้วส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่มีทางเลยค่ะ ฉันรู้จักเขามานาน เขาเป็แบบนี้มาตลอด ตอนฉันฝึกใหม่ๆ เขาก็ชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงแล้วกลับมาาเ็แทบตายทุกครั้ง เขาเลือกทำเพราะเขาอยากช่วยคนอื่น แม้ต้องถูกตราหน้าว่าเป็ฆาตกร”
ทันใดนั้นเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยสองคนก็ดังขึ้น ฝนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปอุ้มลูกที่นอนอยู่บนเบาะทีละคน “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูกของแม่”
ซีลุกขึ้นตาม เธอยืนมองอยู่ใกล้ๆ ยิ้มอ่อน “ฉันขออุ้มอีกคนได้ไหมคะ”
ฝนหันมายิ้ม “เอาสิจ้ะ”
ซีรับเด็กมาอุ้มแนบอกเบาๆ เธอยิ้มมองหน้าเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน “โอ๋ๆ น่ารักจังเลย แฝดชายหญิงใช่ไหมคะ”
ฝนพยักหน้า ก่อนจะถกเสื้อขึ้นให้ลูกดูดนมจากอก “หิวนมเหรอลูก~”
ซีมองภาพนั้นแล้วยกเสื้อของตัวเองตามอย่างลืมตัว ฝนหันมาแล้วหลุดขำออกมา “จะทำอะไรน่ะ หน้าอกเธอน่าจะยังผลิตนมไม่ได้นะ”
ซีหน้าแดงเถือก รีบเอามือลูบผมตัวเองกลบความเขิน “อ๊า แย่แล้ว น่าอายจังค่ะ ฉันเผลอทำตามคุณแบบไม่คิดเลย”
ฝนหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า “เธอนี่นะ”
ซีเหลือบตามองฝนอย่างจริงจังขึ้น “ว่าแต่ คุณฝนนี่สวยจังเลยค่ะ หุ่นดีมากเลย พี่ชายคงดีใจมากแน่ๆ”
ฝนหลุดหัวเราะออกมาเสียงใส “พี่ชายเธอน่ะ ที่สุดของลามกเลยล่ะ ถ้ายังอยู่ตอนนี้ คงแย่งดูดนมฉันกับลูกแล้วแน่ๆ”
ซีหลุดขำตามทันที บรรยากาศที่เคยตึงเครียด กลับกลายเป็เสียงหัวเราะบางเบาที่สะท้อนอยู่ในห้องเล็กๆ
ซีมองเด็กๆ ที่ดูดนมอย่างสงบ น้ำเสียงเธออ่อนลง “ว่าแต่ คุณต้องเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวแบบนี้ เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ”
ฝนมองลูกทั้งสองคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตนกับซี เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้า “แรกๆ ก็เหนื่อย ทำอะไรไม่ถูกเลย แต่ตอนนี้ ก็ชินแล้วล่ะ”
ซี “ถ้ามีปัญหาเื่เงิน ฉันช่วยได้นะคะ ไม่ต้องเกรงใจ ฉันยินดีส่งให้ได้ทุกเดือนเลย”
ฝนเงยหน้ามายิ้มบางๆ พลางส่ายหัวช้าๆ แววตาเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ไม่เป็ไรจ้ะ ปาล์มยังทิ้งเงินไว้ให้เยอะมากกกก จนฉันไม่แน่ใจเลยว่าจะใช้หมดหรือเปล่า แต่ขอบคุณมากนะ ขอบคุณที่หวังดีขนาดนี้”
ซีพยักหน้าเบาๆ แววตาจริงใจไม่ลดลง “แต่ถ้ามีปัญหา ไม่ว่าจะเื่อะไร ฉันก็ยินดีช่วยทุกอย่างนะคะ”
ฝนยิ้มรับ พร้อมอุ้มลูกชายขึ้นมาพาดบ่าเบาๆ “ขอบใจมากจริงๆ ตอนนี้ฉันคงต้องให้นมลูกอีกพัก ไหนๆ เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว จะทำอะไรก็ตามสบายเลยนะ หลังบ้านมีชายหาดสวยๆ ติดทะเลด้วย จะไปเล่นน้ำก็ได้นะ”
ซีตาเป็ประกายทันที “ว้าว ว่าจะเล่นน้ำอยู่พอดีเลย ฉันเตรียมบิกินี่มาหลายตัวเลยนะ~ คุณฝนมาเล่นด้วยกันสิคะ”
ฝนหัวเราะนิดๆ “ตามสบายเลยจ้ะ ไว้สักพักจะตามไปนะ”
แสงแดดยามบ่ายอ่อนลงกลายเป็โทนอุ่นละมุน เสียงคลื่นซัดหาดเบาๆ สลับกับเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่งที่วิ่งลงทะเล
ซีในชุดบิกินี่สีชมพูสดใส พุ่งลงสู่ทะเลใสแจ๋ว เธอหัวเราะเบาๆ เมื่อคลื่นเล็กๆ สาดเข้าที่ขา ท่ามกลางผืนน้ำสีคราม
บนผืนทราย ฝนในชุดบิกินี่สีน้ำเงินเข้ม กำลังปูผ้าริมหาดและวางลูกๆ ลงบนเบาะนุ่ม เด็กฝาแฝดคลานไปมาบนผืนผ้า ส่งเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว ฝนคอยมองพวกเขาด้วยสายตาเปี่ยมรัก คอยยื่นของเล่นบ้าง เกาหลังเบาๆ บ้าง
เสียงหัวเราะของเด็กๆ
เสียงคลื่น
เสียงลมทะเล
ทั้งหมดหลอมรวมกันเป็ภาพที่สมบูรณ์แบบ เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยความหมาย เพราะแม้โลกจะพรากคนคนหนึ่งไป แต่รักของเขายังเหลืออยู่ ในรอยยิ้ม ในความทรงจำ
ซีวิ่งขึ้นจากทะเล น้ำหยดจากเรือนผมไหลลงมาตามผิวเปล่งปลั่ง ใบหน้าเธอยังเปื้อนรอยยิ้มจากการเล่นน้ำ เธอเดินเข้ามาหาฝนที่ยังนั่งอยู่ริมผืนทราย
“คุณไม่ไปเล่นน้ำหน่อยเหรอ อ๊ะ จริงสิ มีบ้านริมหาดแบบนี้ คงเล่นจนเบื่อแล้วล่ะมั้ง” ซีแซวพลางยิ้ม
ฝนส่ายหน้าเบาๆ “เปล่าหรอกจ้ะ ั้แ่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่เคยลงเล่นน้ำทะเลเลยด้วยซ้ำ มัวแต่เลี้ยงลูกจนไม่มีเวลาให้ตัวเองเลยน่ะ”
ซีเบิกตานิดหนึ่งอย่างแปลกใจ ก่อนจะเสนอด้วยน้ำเสียงจริงใจ “งั้นเดี๋ยวฉันดูลูกให้เองค่ะ คุณลองไปเล่นน้ำดูบ้างนะ ััทะเลสักหน่อย”
ฝนยิ้มขำพร้อมส่ายหัวเบาๆ “ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ แบบนั้นมันรบกวนเธอมากเกินไปแล้ว”
ซีรีบส่ายหัวทันที “ไม่รบกวนเลยค่ะ ไม่สักนิด ก็เด็กพวกนี้คือลูกของคุณกับพี่ชายฉันนะคะ งั้นก็คือ หลานของฉันด้วยใช่ไหม”
ซีหยุดแล้วทำหน้าทึ่งกับตัวเอง “ว้าย ตายจริง นี่ฉันมีหลานแล้วเหรอเนี่ย แสดงว่าฉันก็เป็ป้า ไม่สิ น้าสิ ลูกของพี่ชายต้องเรียกว่าน้าใช่ไหมคะ”
ฝนหัวเราะออกมาอย่างสดใส “งั้นฝากคุณ น้า ดูแลเด็กๆ หน่อยนะจ๊ะ”
“รับทราบค่ะ” ซีตอบพร้อมยกมือแบบทหาร ก่อนจะนั่งลงบนผืนทรายข้างๆ เด็กแฝด ที่กำลังคลานไปมาอย่างสนุกสนาน
ฝนลุกขึ้นช้าๆ ปล่อยผมยาวให้สยายไหลตามแรงลม เธอก้าวเดินไปยังทะเลอย่างเงียบสงบ แสงแดดอ่อน่เย็นสะท้อนผิวน้ำ เงาเธอทอดยาวลงบนพื้นทราย เมื่อเท้าแรกััคลื่น เธอหันกลับมามองไปยังเื้ั
ภาพที่เธอเห็นคือ น้องสาวของเขา กำลังเล่นกับลูกๆ ของเธอ หัวเราะกับเสียงอ้อแอ้ของเด็กน้อย
ฝนยิ้มบางๆ พึมพำกับตัวเอง “น้องสาวของนาย นิสัยน่ารักเหมือนนายเลยนะ ปาล์ม”
เมื่อฟ้ามืดลง เสียงคลื่นก็เริ่มซัดแรงขึ้นเล็กน้อย ฝนพาซีไปยังห้องเก็บของ้าบ้าน ที่เธอตั้งใจจัดให้เป็ห้องนอนชั่วคราว
“มันอาจจะดูรกไปหน่อยนะ ไว้พรุ่งนี้ฉันจะเก็บกวาดให้อีกที” ฝนพูดพลางเปิดไฟนวลอบอุ่นในห้องเล็กๆ
ซีมองรอบห้องแล้วยิ้มบางๆ “ไม่เป็ไรค่ะ แค่นี้ก็หรูมากแล้ว”
ฝน “ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกได้เลยนะ”
ซีเม้มปากนิดหนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบาๆ หน้าแดงเรื่อ “คุณฝนคะ เอ่อ คือว่า ถ้าไม่รังเกียจ ฉันขอเรียกคุณว่าพี่สาวได้ไหมคะ คุณเป็ภรรยาของพี่ชายฉัน ฉันอยากเรียกว่าพี่ฝน”
ฝนยิ้มอบอุ่น ไม่ลังเลเลย “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ น้องซี”
“ขอบคุณค่ะ” ซีตอบเบาๆ ดวงตาวิบวับด้วยความสุข
ฝนหัวเราะเบาๆ เดินออกไปก่อนหันมายิ้มอีกครั้ง “ทั้งพี่ทั้งน้องขี้อ้อนจริงๆ เลยนะ ฝันดีนะจ๊ะ น้องสาว”
“ฝันดีค่ะ... พี่สาว” ซีตอบกลับพร้อมปิดประตูลงช้าๆ
ภายในห้อง เธอเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบเสื้อผ้าแขวนใส่ตู้ เครื่องสำอางถูกวางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็ระเบียบ ดูเหมือนชีวิตจะเริ่มนิ่งลงแล้ว แต่ในแววตาของซี ยังมีแสงอะไรบางอย่างที่ไม่ยอมหลับใหล
เวลาเคลื่อนผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน...
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นนอกบ้านใต้แสงจันทร์ ซี สะพายเป้ใบเล็กไว้ด้านหลัง พร้อมถือดาบในมือขวา ฝีเท้าเงียบจนแม้แต่ใบไม้ยังไม่ไหว
เธอมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าทึบใกล้ๆ บ้าน มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านต้นไม้คอยนำทาง
เมื่อถึงจุดหนึ่งในป่า เธอวางเป้ลง ถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ออกจนเหลือเพียงชุดชั้นในแนบเนื้อ จากนั้นหยิบกระโปรงสีขาวตัวเล็กที่สั้นเกือบถึงปลายสะโพกมาใส่ ตามด้วยเสื้อฮู้ดสีชมพูที่เธอสวมแล้วดึงซิปขึ้นจนมิดอก
มือเรียวหยิบหน้ากากขึ้นมาสวม ตามด้วยมีดคารัมบิตที่เหน็บไว้กับต้นขา ดาบหนึ่งเล่มถูกเสียบไว้ที่เอว เสื้อผ้าทั้งหมดที่ถอดออกถูกเก็บใส่เป้และซ่อนไว้ในพุ่มไม้
ภายใต้แสงจันทร์ สาวน้อยนักฆ่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
เธอไม่ได้มาเพื่อทำลาย
แต่เพื่อ ปกป้อง
เสียงกระซิบในหน้ากากดังเบาๆ ท่ามกลางเงียบสงัด “ฉันขอเก็บกวาดรอบๆ ให้แน่ใจว่า พี่ฝนจะได้อยู่อย่างปลอดภัยละกัน”
เธอยิ้มใต้หน้ากาก พลางยืดไหล่
“สวัสดี ภูเก็ต CODE2 มาเยือนแล้ว”
4K
