ร่างอสูรปักษาที่สยายปีกแวดวนในรัสมีไม่ห่างจากตัวถ้ำที่ไล่ ตามเก็บกวาดร่องรอยการหลบหนีของเหล่าสรรพสัตว์พวกพ้องของตนที่กลับมาจากการไล่ล่า วัตถุดิบสำหรับพิธีปรุงโอสถ ภายในรัสมีครึ่งลี้ความสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวที่เฉียบคม สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีความสูงเด็กคนนึงมิอาจคลาดสายตาอสูรตัวนี้ไปได้
ทว่าการกลับมาภายใต้บริเวณหลบภัยไม่นานกลับเกิดเสียงกระแทกของวัตถุที่ชนเข้ากับม่านพลังพิเศษทะลุลงมากระทบเข้ากับพนังถ้ำเบื้องบนอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบพร้อมแผ่นดินสั่นไหวไม่กี่อึดใจทว่าร่างที่ กระพือปีกที่โดดเด่นกลางอากาศไม่รอช้าพุ่งตัวโฉบเข้าหาจุดกระแทกอย่างรวดเร็วดั่งอุกาบาตก่อนจะรีบร้อนพุ่งดิ่งตัวเองไปเบื้องล่างะโเกิดคลื่นเสียงเป็วงๆ ต้านสกัดก้อนหินใหญ่มากมายที่ทลายลงมาเกือบถูกเหล่าเด็กๆ ที่นอนหุ้มตัวโห่ร้องขอชีวิต หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนยึดมั่นให้ลอยกระเด็นออกไป ก่อนสบัดพลังปราณประจำตัว เป็คลื่นสายลมปราณจางๆ สีเขียวโหมกระแทกหินถ้ำที่เลื่อนตกลกมาให้กระเด็นออกไปประชิดกำแพงถ้ำก่อนทันที ร่างเด็กร่างแล้วร่างเล่าถูกสายลมพัดห่อหุ้มเข้าไปในโพรงถ้ำตามจุดต่างๆ อย่างปราณีตส่วนเหล่าอสูรด้วยกันมันหาได้สนใจไม่...
สายตาที่กวาดสอดส่อง ว่าที่โอสถล้ำค่ากวาดมองทั่วทุกพื้นที่ไม่สนใจวัตถุประหลาดที่อยู่ใจกลางพื้นที่แบ่งเป็รอยแตกลากยาวเป็ชั้นๆ พร้อมหลุมพื้นที่ต่างระดับเป็วงกลมขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนในมุมสูง ปราณจิตอสูรที่ถ่ายทอดออกมาครอบคลุมทั่วทุกพื้นที่สำรวจสิ่งที่มีชีวิตของพวกพ้องอย่างใจจดใจจ่อ แม้ตลึงกับความใหญ่โตกับสิ่งลี้ลับนี้ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือตัวตนระดับสูงเป็ถึงระดับแนวหน้าที่โดดเด่นที่สุดในหมู่พวกมันทั้งหมด 2 ตนกลับนอนหมดสติอยู่
ไม่รอช้าร่างอสูรปักษาบินวนกลับมาอยู่ใจกลางอากาศเหนือร่างกระถางขนาดใหญ่ก่อนจะรวมรวมปราณไว้ที่ลำคอก่อนซูดลมเข้าจนคอพองตัวในระดับนึงก่อนะเิเสียงร้องออกไปด้วยปราณเสียงระดับพิเศษ ในขณะเดียวกันก็กางปีกกางขาทั้งสองออกไปพร้อมกันบังเกิดแรงลมมหาศาลสลัดเศษก้อนหินถ้ำขนาดใหญ่ที่ติดกำแพงแต่ละจุด หรือที่ลอยค้างอากาศพุ้งขึ้นไปเบื้องบนก่อน
เสียงพึมพำในลำคอบางอย่าง เหมือนเป็การเร่งก้อนหินที่แตกละเอียดมากมายเริ่มมีปฏิกิริยาเดียวกันคือเกิดเสียงกรึก กรักที่เกิดจากการเสียดสีของหินถ้ำที่แตกออกเริ่มเกิดกระบวณการผสานกันรักษาเค้าโครงและเริ่มติดกันเช่นเดิมอย่างช้าๆ ในเวลาเดียวกันก็ถ่ายทอดเสียงปลูกเหล่าพวกพ้องที่นอนสลบเหมือดทั้งหมดทันทีที่ได้ยินเฉพาะอสูรด้วยกัน ก่อนร่างทีสลบไสลจะเริ่มกระดิกตัวลืมเปลือกตาละเริ่มเคลื่อนไหวกันอย่างช้าๆ ภายใต้ความมึนงงและสับสนที่เหมือนกันทั้งสิ้น
"เกิดอะไรขึ้น? คำถามที่เหมือนกันต่างสายพันธุ์ที่ต่างประดังเข้ามาในสมอง ของสัตว์ทุกตัวพุดขึ้นพร้อมััได้ถึงสิ่งที่ผิดปกติตรงกลางลานกว้างมีเพียงพื้นผิวที่แตกละเอียดและตัวกระถาง 6 ขาที่ตัวขากระถางเจาะเป็หลุมลึกทิ้งไว้ให้เห็นเพียงตัวก้นกระถางเท่านั้นโออาเต็มไปด้วยอักขระที่ไม่เป็ภาษา รอยขูดขีดมากมายลึกดั่งรอยแผลเป็ประดับไว้ รอยอักษรที่ขูดขีดเป็คำเล็กๆ มากมายที่ไม่สามารถสะกดเป็คำได้ มีเพียงรูปตราใบยันต์ตรงกลางที่มีคำเดียวสลักไว้ "สยบ"
พวกมันที่มึนงง ต่างเข้าหาตัวกระถางอย่างพร้อมเพรียงจดจำรูปลักษณ์ที่ไม่เคยเห็นความพิสดารด้วยรูปร่างที่ดูน่ากลัว หากแต่เบื้องล่างของกันกระถางกลับมีคราบโลหิตสีเขียวที่สดใหม่พร้อมไอปราณชีวิตที่ล่องลอยออกมาจากร่างที่แตกละเอียดไม่อาจมองเห็นชิ้นส่วนสำคัญในร่างด้วยซ้ำหากแต่ ปราณที่ในที่สุดก็หลอมรวมเป็ลูกแก้วสีเขียวนิลล่องลอยกลางอากาศที่พวกมันทุกััได้ว่าเป็ของอสูรตนใด "อสูรตั้กแตน"
ไม่ไกลจากกลุ่มอสูรที่ชุลมุนเต็มพื้นสนาม มือชายหนุ่มที่รอยบาดจากเศษหินเล็กน้อย และร่องรอยาแถลอกมากมายพร้อมกายที่โพล่ออกมาอย่างชัดเจน ทว่าโลหิตกลับเป็สีเงินโปร่งใสที่ปรากฏตามร่างเล็กน้อยโพล่ขึ้นมาจับขอบปากถ้ำก่อนจะเดินทอดกายออกมา มองสิ่งโออาเบื้องหน้าอย่างกังวลจากท่าทีที่ไม่รู้ประสีประสา ตอนนี้กลับเคร่งเครียดละรวบรวมข้อมูลหรือสิ่งที่มีลักษณะที่เหมือนกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าออกมาให้ได้มากที่สุด ตรวจสอบร่างกายที่พยายามรักษาตนกลับพบว่า าแขีดขีดเล็กน้อยพร้อมลอยทลอกที่เป็อสูรเพียงอึดใจเดียวก็สมานตัวเรียบร้อย ทว่าครั้งนี้กลับไม่ยอมรักษาตัว เหลือไว้เพียงความรู้สึกร้อนบางอย่าง เดี้ยวรุนแรงเดี้ยวแ่เบาเป็ระรอกๆ ตามาแ
แม้จะพยายามเพ่งจิตมองสิ่งแปลกปลอมหรือพยายามััปราณที่ติดตัวอยู่ยังไงก็ตามกลับไม่สามารถค้นหาหรือขจัดสิ่งที่รู้สึกตลอดเวลานี้ออกไปได้ ทำได้เพียงค่อยๆย่างกายเข้าหาตัวกระถางช้า พร้อมสบัด ผิวกายที่เป็าแเหมือนเหงื่อออกไป ก่อนจะปลดปล่อยของเหลวเพื่อพลัดเปลี่ยนเซลล์ในร่างใหม่แทน
"เ้าจิ้งจอก ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่! .........., "อสูรจิ้งจอก! ...........
ทุกการกระทำของอสูรทั้งหมดกับนิ่งงั้นพบตาไม่ว่าจะเป็การกระทำหรือการสนทนาถูกหยุดชั่วคราวเพื่อรอเสียงที่ตอบรับทว่า ก็ไม่มีเสียงใดเอ๋ยตอบ...อสูรทากปล่อยกระแสจิตออกไปอย่างลำบาก ก็พบเห็นร่างที่นอนทอดกายไม่ได้สติอยู่พร้อมกับร่างเด็กหนุ่มไป๋ มันที่รู้ว่านางมิได้เป็อะไรก็ละความสนใจก่อนจะเริ่ม จับเซลล์ที่พลัดออกนนำมาตรวจสอบทันทีด้วยตัวของมันเองอีกครั้ง
"ตรวจสอบสิ่งนี้ที ใครจดจำได้ว่าสิ่งนี้คืออะไร จงเอ๋ยขึ้นมาเดียวนี้"
....... ร่างแล้วร่างเล่าส่งสายตาหากันไปมา กลับไม่มีอสูรระดับหัวหน้าตนไหนเลยที่พอจะรับรู้ได้ว่าสิ่งนี้คืออะไร ทว่ากลับมีเสียงบางเบาที่ตนนั้นมีประสาทััของอสูรอยู่แล้ว จึงเฉียบคมเป็อย่างมาก สิ่งที่ตนได้ยินจากเสียงเด็กที่พึมพำพูดคุยกัน
"นั้นมันหม้อปรุงโอสถของผู้ใดกัน" , "ข้าไม่เคยพบเจอหม้อที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน" , "ปกติหม้อปรุงโอสถนั้นมีขนาดเพียงแค่ ข้อเข่าของมนุษย์เต็มวัยเท่านั้น หรือว่าจะเป็ของตำนานมรดกจากคนรุ่นหลังกัน? "เ้าก็พูดเพ้อเจ้อ ของระดับตำนานจะมาปรากฏง่ายๆ ที่แห่งนี้ได้เช่นไรคงเป็ของอสูรตนใตตนนึงแหละข้าว่านะ
4K
