“ก็ให้คนที่บ้านเอามาให้ซิครับ” เขาพูดน้ำเสียงสุภาพแต่เยียบเย็น เขายกแขนซ้ายขึ้นแล้วใช้มือขวาเลื่อนแขนเสื้อเพื่อดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ทุกอากัปกิริยาของเขาแม้จะเป็ท่าทางปกติทว่ามีรัศมีอำมหิตแผ่กระจายออกมา
“ทำไมผมต้องมาเสียเวลากับคุณนะ”
“เพราะผมเป็ลูกค้าประจำไง”
ใช่! นิพัฒน์ติดการพนันงอมแงมั้แ่เรียนมหาวิทยาลัย เริ่มจากพนันฟุตบอลซึ่งก็เสียหนักหลักหมื่นมาหลายรอบ พ่อก็ต้องตามจัดการให้ทุกครั้งว่าจะเลิกมันก็เลิกไม่ได้ ไม่หรอกเขาเชื่อว่าเขาไม่ได้ติดการพนัน หนักๆเข้าเขาก็เล่นพนันตามบ่อนต่างๆ พ่อของนิพัฒน์ก็ตามไปใช้หนี้ให้ พ่อกับแม่ของนิพัฒน์เลิกกันั้แ่เขายังเด็ก พ่อมักจะเอาเขาไปทิ้งไว้ตามบ้านญาติคนอื่นๆไปเรื่อยๆ ระหว่างที่พ่อทำงานเป็เซลแมนตระเวนไปทั่วประเทศนั้น เขาก็ถูกพี่ป้าน้าอาเลี้ยงดูในวงเหล้าและวงไพ่ มันคงเดาได้ไม่ยากที่เขาพัฒนาตัวเองมาได้ไกลขนาดนี้เพราะอะไร
ก่อนที่เขาจะกลายเป็ลูกค้าขาประจำที่คาสิโน่นี้ นิพัฒน์ติดตามญาติผู้ใหญ่ที่นั่งรถตู้ข้ามชายแดนมาเล่นแบบ “ถูกกฏหมาย”ที่ประเทศเพื่อนบ้าน เขายอมรับว่าตื่นตาตื่นใจกับคาสิโน่ นอกจากไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตำรวจจับ เล่นได้สบายตามกำลังทรัพย์ แรกๆเขาก็เริ่มอะไรง่ายๆสนุกสนานเหมือนเด็กกินขนมหวาน รูเล็ต ไพ่ ลูกเต๋า ตู้ม้าไฟฟ้า goldclubslot มีได้มีเสียมีลุ้น เขามีสร้อยทองที่พ่อซื้อให้เป็ของขวัญก็เอาไปจำนำไว้แต่ไม่อาจไถ่กลับมาได้ ด้วยกลัวว่าพ่อจะรู้ก็ไปซื้อทองปลอมที่ลายคล้ายๆกันมาใส่แทน ชีวิตของเขาวนเวียนอยู่แบบนี้มาั้แ่อายุยี่สิบจนตอนนี้ยี่สิบห้า แม้จะเรียนจบด้วยเกรดดิ่งเหวและพ่อฝากงานให้ทำได้ แต่เขาก็ทำงานได้ไม่นาน แน่นอนว่าใจมันอยู่ในบ่อน ถ้าไม่ได้ข้ามไปเล่นอีกฝั่ง เขาไม่ชอบบ่อนเมืองไทยเพราะมันหลบๆซ่อนๆบ่อนเพื่อนบ้านให้ความรู้สึกราวกับเป็าา โดยเฉพาะบ้างครั้งที่เขาได้ใช้ห้อง V.I.P
“คุณนิพัฒน์ครับ คุณจะเอาอะไรมาจำนำกับผมละครับเท่าที่ทราบทรัพย์สินของคุณก็ไม่มีอะไรเหลือ...และไม่เหลืออะไร”
“ถ้าเสี่ยเพิ่มวงเงินให้ผมอีกหน่อยรับรองว่าผมต้องเอาเงินคุณมาได้แน่ๆ”
ปรินทรส่ายหน้าไปมา แล้วลุกขึ้นยืน พ่อส่งเขามาทำงานอะไรเสียเวลาจริงๆ รู้อยู่แล้วว่าเขา “คุม”บ่อนให้ได้อยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องทดสอบให้ทำงานง่ายๆ แบบนี้เลยด้วยซ้ำ คนอย่าง “ั- ปรินทร” แค่เอ่ยชื่อเด็กยังร้องไห้ นับประสาอะไรกับทวงเงินแค่สองสามแสนเงินแค่นี้มันไม่ได้ขี้เล็บเขาเท่านั้น ชายหนุ่มหันไปทางลูกน้องแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณ
นิพัฒน์นึกว่าตัวเองจะถูกปล่อยตัวแล้ว ลูกน้องปล่อยมือจากไหล่ของเขาแต่ยังไม่ทันได้ดีใจ มือข้างขวาของเขาก็ถูกกระชากไปวางบนพื้น ชายร่างั์อีกคน ถือกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ออกมาแล้วใช้เท้าเหยียบหลังมือทำให้เขาต้องกางนิ้วออก
“เฮ้ยๆ! จะทำอะไร!”
“ไหนเมื่อคุณไม่มีหลักทรัพย์มาค้ำประกัน ผมจะขอนิ้วก้อยของคุณไว้ไม่ต้องห่วง ลูกน้องผมจะเอาใส่กล่องแช่เย็นไว้อย่างดี คุณมีเงินเมื่อไหร่ค่อยมารับนิ้วก้อยไปต่อคืนก็แล้วกัน”
“พูดบ้าๆ คุณนี่มัน!ขนาดคุณพ่อยังยอมให้ผมติดหนี้เลย”
“เหรอครับ” ปรินทรเพียงแค่เอี้ยวตัวหันมามอง แล้วกระตุกยิ้มเหี้ยมที่มุมปาก“แต่ตอนนี้หนี้ของคุณถูกโอนให้ผมรับผิดชอบแล้วครับ จริงๆ ผมอยากได้เงินมากกว่านิ้วก้อยของคุณถ้าคุณมีอะไรที่มันมีค่ามากกว่านี้ก็ลองเสนอมา”
ความคิดชั่วร้ายที่แล่นเข้ามาเพียงให้ตัวเองรอดจากสถานะคนพิการไร้นิ้วก้อยทำให้นิพัฒน์นึกถึงใครคนหนึ่งเขา แล้วเขาก็ยิ้มออกมา
“มีครับมี ผมมีข้อเสนอ”
“ว่ามา”
“ปล่อยผมก่อนซิ”
ปรินทรพยักหน้าให้ลูกน้อง ลูกน้องปล่อยนิพัฒน์ให้เป็อิสระเขาลนลานรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงโชคดีที่มันยังดีอยู่เพราะเขาโดนเตะต่อยเข้าไม่น้อยเลยทีเดียว มือไม้สั่นแล้วเปิดสมาร์ทโฟนของตัวเองเปิดรูปภาพหญิงสาวคนหนึ่งยื่นให้ปรินทร ลูกน้องรับโทรศัพท์แล้วยื่นให้เ้านายดู ชายหนุ่มจองมองหญิงสาวหน้าตาอ่อนหวานแววตาเป็ประกายด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“แล้วยังไง”
“น้องสาวผม”
“น้องสาว?” น้ำเสียงมีความสงสัย หน้าตาไม่ได้มีเค้าหน้าให้ดูคล้ายกันเลยสักนิด
“เอ่อ... “ เห็นหน้าตาไม่เชื่อของเ้าหนี้แล้วเขาก็กลืนน้ำลาย เขาเป็ลูกคนเดียวมาตั้งนานเข้าบ่อนนี้มาั้แ่เรียนมหาวิทยาลัยจนเรียนจบ
“ไร้สาระ” ปรินทรรู้สึกว่าตัวเองเสียเวลากับคนๆนี้มากไปแล้ว
“ฟะ...แฟน แฟนผมเอง”
“แฟน?” อันนี้เริ่มน่าเชื่อขึ้นมาอีกนิด ก็ยังน่าสงสัยอยู่ดีแฟนสวยเกินไปล่ะ แต่มันก็นั้นแหละเขาเห็นมาเยอะแล้ว ผู้หญิงสาวกว่านี้ยังโง่เื่ความรักถูกผู้ชายหลอกมาเยอะ ไม่ใช่เื่อะไรของเขานี่
“แฟนผมเอง คือ...ถ้าคุณถูกใจผมยกให้ได้นะ”
เ้าของคาสิโน่ยกมือขึ้นกอดอก แล้วเพ่งมองภาพหญิงสาวในมือถือ ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับข้อเสนอแบบนี้
“ยกให้เป็แทนเงินที่เป็หนี้นะรึ?”
“ใช่ครับเสี่ย”
ปรินทรส่ายหน้าไปมา ทำให้นิพัฒน์ถึงกับผวาเฮือกลูกน้องเข้ามายึดแขนแล้วทำท่าจะตัดนิ้วก้อย
“คนอื่นๆ พ่อคุณยังรับเลย แล้วคุณจะไม่เหมือนพ่อคุณหรือไง”
เพียงดวงตาคมตวัดสายตาจ้องมอง นิพัฒน์ก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไปแล้ว
“ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็แฟนคุณจริง ก็คงช้ำจนไม่เหลือค่าอะไรแล้ว” เขายักไหล่
“เสี่ยครับผู้หญิงบริสุทธ์มันหายากแค่ผู้หญิงที่ร่านลีลารักตอบสนองได้ทุกท่วงท่าไม่ได้มีเยอะนะครับ”
“ขนาดนั้นเชียว” ปรินทร์อยากจะหัวเราะแต่ต้องรักษาบุคลิกของตัวเองไว้
“ครับเสี่ย”
“ถ้าอย่างนั้นผมของเห็นสินค้าก่อนแล้วค่อยต่อตกลงเื่ราคา”
“ได้ครับได้” นิพัฒน์รีบคว้าโอกาสไว้
“ไปพาตัวมาซิ”
“เอ่อ ยัยพั้นซ์! เอ๊ย! แฟนผมไม่ได้อยู่ที่นี่”
“แล้วอยู่ที่ไหน?” เขาขมวดคิ้ว
“เธอทำงานที่โรงแรม...” นิพัฒน์บอกชื่อโรงแรมไป แล้วความคิดชั่วร้ายก็เกิดขึ้นในหัว
“ผมรู้จัก ใกล้ที่ทำงานของผม” เขาพยักหน้ารับ เอาเถอะลองเล่นเกมส์ดูเสียหน่อย ถ้ามันกล้าตุกติกก็ไม่ยากที่จะจัดการ
“ผมจะแวะไปดูตัวสินค้าก่อนแล้วค่อยรับข้อเสนอของคุณ ระหว่างนี้ขอให้ลูกน้องผมคอยติดตามดูแลความปลอดภัยให้คุณก็แล้วกัน”
“ครับๆ”
นิพัฒน์ยิ้มกว้างแต่ในใจตรงข้าม ให้ลูกน้องตามมาคุมตัวกลัวเขาเบี้ยวหนี้นั้นแหละทำเป็พูดดีไปอย่างนั้นแหละ
287
