ตอนที่ 3
นับั้แ่ข้าย้อนกลับมาเพื่อแก้ไขจุดจบของตัวเอง! ข้าก็ไม่ควรสงสัยแล้วว่าทำไมหลายเื่ที่ข้าเหมือนจะคุ้นเคยมันถึงได้เปลี่ยนแปลงไปแต่ข้าก็รู้ว่ายังมีอีกหลายเื่ที่มันยังคงดำเดินไปเฉกเช่นเดิม ซึ่งมันเป็หน้าที่ของข้าที่จะต้องเปลี่ยนแปลงและเตรียมพร้อมรับมืออย่างมีสติ
“คุณชายหิวไหมขอรับ” เสี่ยวฝานถือโอกาสที่ท่านหัวหน้าองครักษ์เดินไปสั่งความบางอย่างกับลูกน้องเดินมาทรุดตัวลงนั่งใกล้ข้าที่นั่งหมดแรงเองหลังอิงกับต้นไม้ใหญ่
“บ่าวได้เนื้อแห้งกับหมั่นโถวมาเล็กน้อย”
เสี่ยวฝานยื่นของที่บอกมาตรงหน้าข้าและข้าก็รับมันไว้ทั้งที่แม้จะหิวมากเพียงใดและข้าก็คงจะทานอะไรไม่ลงเพราะการขี่ม้าทำให้ข้าเหนื่อย ล้าและเจ็บเสียจนแทบจะไม่มีแรงจะทำสิ่งใดแล้ว หากข้ารู้ว่าจะทำตัวเป็คนอ่อนแอมิได้ข้าต้องมีแรงและตื่นตัวอยู่เสมอ ข้าต้องทานอะไรให้ร่างกายมีแรง เพราะหากคืนนี้เกิดสิ่งใดขึ้นจะได้พาเสี่ยวฝานหนีได้ทัน ทำไมข้าถึงคิดเยี่ยงนี้นะรึ...ก็นี่เป็ป่าไง ป่าย่อมไม่ปลอดภัยยิ่งป่าที่ไร้เสียงสัตว์ร้องยิ่งไม่ปลอดภัยนะสิ!
“เ้าก็ทานด้วยนะเสี่ยวฝาน เราต้องอิ่ม จะได้มีแรง”
“ขอรับคุณชาย”
“ต่อไปเ้ามิต้องเรียกข้าว่าคุณชายแล้วนะเสี่ยวฝาน ให้เรียกข้าว่าหนิงเกอ”
“คะ...คุณชาย” เสี่ยวฝานร้องอย่างใและมองหน้าข้าอย่างตะลึงงัน
“มารดาข้าก็ด่วนจากไป มีบิดาก็เหมือนไม่มี เดินทางในครั้งนี้ข้าก็มีเพียงแค่เ้าเท่านั้นที่ยินดีมาทั้งที่ไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะดีร้ายเพียงใด ข้ามิอยากอยู่อย่างเงียบเหงาเพียงลำพัง...หรือเ้ามิยินดีที่จะรับข้าเป็หนิงเกอ”
“มิใช่ขอรับ...มิได้เป็เช่นนั้น เอ้ย!หนิงเกอ ข้า...ข้าดีใจขอรับ มิคิดว่าจะได้รับความรักและเอ็นดูจากหนิงเกอเช่นนี้”
เสี่ยวฝานเอ่ยไปพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่รินไหลไปพลาง ใบหน้านั้นแม้จะมอมแมมหากมีรอยยิ้มด้วยความยินดีปรีดามันทำให้ข้าอิ่มใจจนเผลอยิ้มตาม
อดีตที่ข้าจำได้อย่างชัดเจนคือตอนที่ข้ากำลังจะหมดลมหายใจข้านอนอยู่บนเตียงแสนเก่าอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย แต่ในวันนี้มันจะไม่เป็เช่นนั้นอีกแล้วข้ามีน้องชายแล้วและที่สำคัญคือ...ข้าจะไม่ตายด้วย!
“จริงสิเสี่ยวฝาน ของที่เราจัดเตรียมกันไว้ เ้าได้เอามาหรือเปล่า”
“ข้า...ข้าขอโทษขอรับหนิงเกอ” เสี่ยวฝานบอกเสี่ยงสั่น “ข้าพยายามแล้วแต่คนพวกนั้น...”
ข้าคิดไว้แล้วเชียว ข้าเลยเซ็งไม่น้อย “ไม่ต้องโทษตัวเองนะเสี่ยวฝานเ้าทำดีที่สุดแล้ว เป็ความผิดของคนพวกนั้นที่คอยแต่จะทำร้ายข้ากับเ้า” ข้าตบบ่าเสี่ยวฝานเบาๆ “เอาไว้เราไปเริ่มต้นใหม่กันที่นั่นแล้วกัน” ข้าพยักหน้าให้กับเสี่ยวฝานที่รู้สึกผิดจนร้องไห้ไม่ยอมหยุด
“ไม่ขี้แยสิ เป็น้องชายข้าต้องเข้มแข็ง เข้าใจไหม”
“ขอครับหนิงเกอ” เสี่ยวฝานพยักหน้ารับ ในดวงตาเหมือนกับนกน้อยที่หลงทางแต่ขณะเดียวกันก็เหมือนกับสุนัขที่ซื่อสัตย์กับเ้าของ
“เ้ามี...” หากข้าพูดไม่ทันจะจบ หนึ่งในองครักษ์ก็นำกระบอกน้ำยื่นมาให้ข้าเลิกคิ้วขึ้นมอง
“ข้าลืมไปว่าเดินทางมาไกล พวกเ้าคงจะหิวและกระหาย นี่เป็น้ำดื่มส่วนอาหาร...เ้าจะไปทานไก่ย่างปลาย่างร่วมกับพวกข้าก็ได้นะ หรืออยากจะไปทำธุระส่วนตัวก็บอก”
“ข้านึกว่าพวกท่านจะไม่รับรู้ว่ามีพวกข้าสองคนมาด้วยเสียอีก”
ข้าหลุดปากประชดออกไป เพราะพวกเขาเดินทางโดยไม่คิดสนใจคนร่วมทางเช่นข้ากับเสี่ยวฝานเลยว่าจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนไม่คิดจะถามสักคำว่าพวกข้าหิวหรือเปล่า เดินทางั้แ่ก่อนสายจวบจนพลบค่ำถึงได้หยุดพัก...ในป่าที่มันช่างเงียบและวังเวงนี่ถ้าพวกเขาไม่บอกว่าเป็องครักษ์มาคุ้มครองข้าไปเข้าพิธีมงคล ข้านึกว่าพวกเขาไปรับข้ามาฆ่าทิ้งกลางป่าเสียด้วยซ้ำ
“ท่านคงไม่มีปัญหาเื่ที่พักใช่ไหมขอรับคุณชายหนิงเหอ”
คิ้วข้ากระตุก คำถามเหมือนจะใส่ใจแต่ถ้าฟังให้ดี มันคือการประชดประชันเมื่อก่อนข้าคงทำได้เพียงแค่หลบสายตาและโต้ตอบออกไปเพียงแค่ว่า... ‘ไม่เป็ไรขอรับ ข้ายังไงก็ได้’ หากตอนนี้...ร้ายมาข้าร้ายตอบดีมาข้าก็จะดีตอบ
ข้าคลี่ยิ้มอย่างที่คิดว่ามันหวานที่สุด “ถ้าข้ามีปัญหา ท่านจะเปลี่ยนใจพาข้าไปพักที่โรงเตี้ยมหรือขอรับหรือถ้าไม่ได้ ท่านจะสร้างกระโจมหลังใหญ่ หาผ้าปูเนื้อนุ่มมารองนอนให้ข้าหรือขอรับ”
ข้าตวัดสายตาเกรี้ยวกราดไปยังบุรุษอีกสี่คนที่นั่งทานไก่กันอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่คิดจะเอ่ยปากชวนข้ากับเสี่ยวฝานและยังจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาด้วย
“ถึงข้าจะไม่ได้เป็อย่างที่พวกท่านคิดและดูแล้วพวกท่านก็คงจะไม่พึงพอใจในตัวข้าสักเท่าใดแต่อย่างไรเสีย ข้าก็ยังเป็ว่าที่อนุภรรยานายของพวกท่าน...มีอะไรเสี่ยวฝาน”ข้าพูดไม่ทันจะจบก็ถูกเสี่ยวฝานจับมือและกระตุกถี่รัว อา...ขี้กลัวจริง ๆน้องชายของข้า
“ฟังข้านะเสี่ยวฝาน เราคิดว่าการไม่สู้รบตบมือกับใคร เขาอยากทำอะไรก็ทำจะทำให้เราอยู่อย่างสงบได้ แต่เ้าก็เห็นแล้ว ยิ่งเราไม่สู้ คนพวกนั้นก็ยิ่งรังแกเราตอนนี้เ้าควรจะทำตัวเสียใหม่ กล้าที่จะบอกกับเขาไปว่า...เราไม่พอใจเข้าใจหรือเปล่า”
“เ้าช่างเป็คนที่พวกข้าคาดไม่ถึงจริง ๆ ”
“คาดไม่ถึง สายรัดเอวท่านสั้นรึ”
สิ้นคำพูดข้า เสียงหัวเราะจากเหล่าองครักษ์ก็ดังกันมาอย่างพร้อมเพรียงกันและยังเอ่ยตามมาอีกว่า...
“ช่างเป็บุรุษน้อยที่น่าสนใจยิ่งนัก”
ข้าชักจะโมโหคนพวกนี้แล้วนะ ทำไมถึงได้ชอบยั่วโทสะข้านัก หากข้าก็ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอันใดก็รับรู้ว่ามันมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ทำไมข้าถึงได้คิดเช่นนี้นะหรือ ก็เป็เพราะเหล่าองครักษ์ที่อยู่เบื้องหน้าข้ากำลังเคลื่อนไหวนะสิ!
“รีบหนีเร็วเสี่ยวฝาน”ข้าะโบอกเสี่ยวฝานเมื่อรู้ว่าตอนนี้เกิดอันใดขึ้นหากข้ายังไม่ทันจะเคลื่อนไหวก็มีธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงมาหา จะให้หลบก็คงไม่ทันแล้ว ข้าคงทำได้เพียงแค่ยกสองมือปกปิดใบหน้าที่ก้มลงแนบกับอกหากทุกอย่างกลับเงียบกริบจนแม้กระทั่งเสียงลมก็ไม่มี ก่อนข้าจะได้ยินเสียงร้องดังขึ้นแต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นหากเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าลูกธนูที่พุ่งตรงมาหาข้านั้นถูกใครบางคน...ท่านองครักษ์หน้ากากเงินจับเอาไว้แล้ว
โอ้...ท่านเก่งสุดยอด หากนี่มิใช่เวลาที่ข้าจะมาชื่นชมเขาอยู่นี่น่าข้าควรต้องรีบหนีให้ไวต่างหากเล่า แต่...จากที่เมื่อครู่มันเงียบจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองตอนนี้บนปลายยอดไม้กลับมีเสียงดังหวีดหวิว สองในห้าขององครักษ์มายืนเคียงข้าและเสี่ยวฝานที่นอกจากความกลัวแล้วก็ยังมีความงุนงงอยู่ด้วย
“เกิดอะไรขึ้นขอรับหนิงเกอ”
“ไม่มีอะไรหรอกเสี่ยวฝาน โจรแค่ปล้น...” ข้าหุบปากทันที ไม่ใช่! นี่ไม่ใช่โจรปล้น เพราะถ้าปล้นจริงมันก็ควรจะมีกลุ่มคนปิดหน้าหลายคนมายืนห้อมล้อมพวกเราและเอาดาบชี้หน้าข้าพร้อมกับกล่าวว่า...
‘พวกเ้าส่งทรัพย์สินมีค่ามาให้ แล้วพวกข้าจะไม่ทำอันตรายใด ๆ แก่พวกเ้า’
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ...ไม่มีใครมาห้อมล้อมพวกเราเลย!
หะ! ข้าไม่ได้จะคิดมากไปใช่ไหม
“เ้าไม่เป็อันใดใช่ไหมหนิงเหอ”
เมื่อองครักษ์หน้ากากเงินเอ่ยถาม ข้าก็รีบเหลียวมองไปอย่างเร็ว หือ...ท่านผู้นี้มายืนอยู่ข้างกายข้าั้แ่เมื่อไหร่แล้วน้องชายข้าล่ะ อา...เสี่ยวฝานไปยืนอยู่กับท่านองครักษ์อีกคนแล้ว ช่างทำงานกันรวดเร็วเหลือเกินแต่ฝีมือขนาดนี้เป็ไปไม่ได้ที่จะไม่ล่วงรู้ว่ามีคนหลบซ่อนตัวอยู่ นอกเสียจาก...
พวกเ้านี่มัน...! ร้ายกว่าคนที่เรือนข้าอีกฮึ! คอยดูนะ ถ้าหากข้ารอดไปถึงที่นั่นอย่างปลอดภัย...ในสภาพเช่นไรก็ตามแต่ข้าจะทำให้พวกเ้าต้องสำนึกผิดที่ทำเช่นนี้กับข้าไม่ทันเชียวล่ะ
“ถ้าเป็ก็คงจะไม่ได้ยืนฟังท่านไต่ถามด้วยความเป็ห่วงเป็ใยเช่นนี้หรอกขอรับ”อยากจะตบปากตัวเองนัก อยู่ดีไม่ว่าดีไปปากเสียใส่เขาเสียได้ แต่เกิดเื่แบบนี้แล้วมันอดไม่ได้เสียจริง
“ไม่กลัว” หนึ่งในสามคนที่ยังยืนคุมเชิงอยู่ไต่ถามขึ้น
“ลูกธนูกำลังจะฝังเข้าไปอยู่ในกายแล้ว ท่านคิดว่าข้าควรกลัวหรือไม่”ข้าถามอย่างเกรี้ยวกราด เสียดาย...ข้ามันพวกไม่เกิดเื่ก็ไม่มีสมองคิด มาตอนนี้เลยรู้สึกว่ามันค่อนข้างจะสายไปสักหน่อยที่จะเรียนวรยุทธ์แต่ไม่เป็ไร เขาบอกกันว่า ไม่มีสิ่งใดสายเกินการปรับตัวเรียนรู้ ให้ข้ารอดพ้นจากการร้ายคราวนี้เถอะข้าจะทำให้มันทุกอย่างที่ทำได้
“แต่เ้าก็ยังปากดี”
“หวังว่าคงจะไม่มีดีเพียงแค่ปาก”
มันเหมือนกับข้าโดนตบปาก เพราะตอนนี้ตัวข้ามิได้มีดีอันใดเลยจริง ๆ ข้าก็เลยได้แต่เจ็บใจ
“ถึงข้าจะปากเสีย แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ใจดำเหมือนพวกท่าน คิดหรือว่าข้าไม่รู้ว่าพวกท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่บอกว่ามาเป็องครักษ์ปกป้องคุ้มครองข้า แต่ความจริงแล้วพวกท่านใช้ข้าเป็เหยื่อล่อพวกนั้นต่างหากเล่า”
ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะที่ดังมาจากใครบางคน ทำให้ข้ายิ่งเจ็บใจและมีโทสะมากขึ้นคอยดูนะ ข้าจะต้องเอาคืนคนพวกนี้ให้จงได้!
“แล้วถ้าหากพวกข้าทำอย่างที่ท่านกล่าวมาจริง...ท่านจะทำอันใดพวกข้าหรือหนิงเกอ”
“ข้าจะนำเื่นี้ไปฟ้องนายพวกเ้า”
เ้าองครักษ์ที่เป็หัวหน้าหลุดเสียงหัวเราะออกมา “ท่านคิดว่า ระหว่างพวกข้าที่อยู่กับนายท่านมานานกับท่านที่เป็เพียงแค่อนุภรรยาผู้ต่ำต้อยซึ่งนายท่านของข้าก็ไม่ได้ปรารถนาจะเข้าพิธีมงคลด้วยทั้งที่ความจริงแล้วนายท่านควรจะเป็ผู้มารับท่านด้วยตนเอง แต่นายท่านของข้ายังคงให้พวกข้าซึ่งเป็เพียงแค่ลูกน้องชั้นปลายแถวมารับด้วยซ้ำนายท่านของข้าจะเชื่อใครกัน”
ข้าพ่ายแพ้อีกครั้ง! โว้ย! เจ็บใจเสียจริง “ข้าประเมินฐานะของตัวเองสูงไปเสียจริงนั่นแหละ” ข้าพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เพราะถ้าเขาไม่สนใจข้าจริง หลังจากเข้าไปอยู่ที่นั้นแล้วข้าจะทำอันใด ก็ล้วนแล้วแต่รอดหูรอดตาเขาไปได้ จวบจนเมื่อได้ในสิ่งที่้าพร้อมพรันข้าก็จะได้ตีปีกบินเช่นนกน้อยที่หลุดออกจากกรงทอง ได้ท่องเที่ยวไปอย่างอิสรเสรีดั่งใจ้า
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็หวังว่านายท่านของพวกท่านจะไม่สนใจข้าให้ตลอดรอดฝั่งนะ”
ระหว่างที่ข้าโต้ตอบกับเ้าองครักษ์ที่เป็หัวหน้า ดูเหมือนว่าองครักษ์สองคนที่หายไปกลับมาแล้วพวกเขามองหน้ากัน...สื่อกันด้วยสายตา ก่อนที่ความเคร่งเครียดที่มีจะจางหายไปพวกเขาก็ไปนั่งล้อมวงเพื่อทานไก่ย่างและปลาย่างเช่นเดิม ปล่อยให้ข้ายืนงงอยู่เพียงลำพังกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เมื่อตอนที่เสี่ยวฝานจับมือและยื่นกล่องไม้ที่หลุดไปจากตัวข้าั้แ่เมื่อใดก็ไม่รู้ได้มาให้
“ท่านเป็เช่นใดบ้างขอรับหนิงเกอ”
“ข้ามิเป็อันใด แล้วเ้าล่ะเสี่ยวฝาน าเ็หรือไม่”
“ข้าก็มิเป็อันใดขอรับหนิงเกอ”
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว” ข้าตบบ่าเสี่ยวฝานเบา ๆ “เราไปนั่งใกล้กับกองไฟกันดีกว่า”ข้าไม่อยากร่วมวงเสวนากับพวกคนใจร้ายใจดำเลยสักนิด แต่ถ้าหากเกิดอันใดขึ้นอีกครั้งจะได้มีคนเอาตัวเองมารับคมหอกคมดาบแทน เพราะข้าเชื่อว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกครั้งเดียวแน่นอน
ในเมื่อคิดจะใช้ข้าเป็เหยื่อ มันก็ต้องคอยดูแลข้าเป็อย่างดีหน่อย ใช่ไหมล่ะ!
ข้ามองสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้อย่างค่อนข้างแปลกใจ...เหมือนว่ามันมีอะไรบางอย่างแปลกไป ข้าเลยลองส่องกับแสงจากกองไฟเงาที่สะท้อนออกมาคล้ายกับเป็รูปอะไรสักอย่างที่เหมือนจะคุ้นเคย เหมือนกับเคยเห็นมาก่อนหากเมื่อพยายามขบคิด กลับรู้สึกปวดร้าวไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะศีรษะที่เหมือนกับถูกความเ็ปอย่างแรงตอกย้ำเจ็บจนน้ำตาหยดไหลออกมา มือข้าก็สั่นจนเกือบจะปล่อยกล่องให้หล่นลงไปในกองไฟข้าเลยต้องหยุดคิดด้วยความหงุดหงิดใจ
“ทำไมถึงยังไม่นอน ไม่เหนื่อย”
คนที่ข้ารับรู้ว่าแอบมองอยู่หลายครั้งเอ่ยถามขึ้น
“ไม่คุ้นชิน...ไม่สบาย เลยนอนไม่หลับ”
ประชดข้าอีก ข้าเลยอย่างที่คิดว่ามันหวานที่สุดให้กับคนตรงหน้า
“เปล่าหรอกขอรับท่านหัวหน้าองครักษ์ เป็เพราะข้ากลัวว่าหากนอนหลับไปแล้วจะไม่ได้ตื่นมาสนทนาอย่างสนุกสนานกับท่านนะขอรับ”
คนตรงหน้าข้าเงียบไปครู่ใหญ่เชียวล่ะ เหมือนกับว่า...ใกับอะไรบางอย่างก่อนจะหลุดพูดออกมาอย่างเผลอไผล
“เรียกข้าว่าซานเกอ”
ข้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ก่อนจะส่ายศีรษะปฏิเสธ “คงต้องขออภัยท่านหัวหน้าองครักษ์ด้วยนะขอรับตัวข้าเป็ผู้น้อยต้อยต่ำ ถึงจะมีตำแหน่งเป็ว่าที่อนุภรรยาของท่านอ๋อง แต่ท่านก็เป็คนกล่าวกับข้าเองว่าท่านอ๋องมิปรารถนาจะได้ตัวข้าน้อยไปเป็อนุภรรยาข้าจึงมิบังอาจนับเรียกท่านเป็พี่ชายได้หรอกขอรับ”
“ซานเกอ”
“ท่านหัวหน้าองครักษ์”
“ซาน...เกอ...”
ข้าไม่เรียก! แต่ก็ถูกสายตาที่เข้มดุและแข็งกร้าวกดดัน ชิ...ทำไมต้องมาบังคับข้าด้วย“ถ้าข้าเรียกอย่างที่ท่าน้าแล้ว เช่นนั้นแล้วข้าก็หวังว่าซานเกอจะคอยดูแลข้าและน้องชายเป็อย่างดีนะขอรับ”ตกเอาไว้ก่อนก็ดีเหมือนกัน ถ้าเกิดอะไรขึ้นข้าจะเอาท่านนี่แหละ...เป็ไม้กันสุนัข!
“ได้ข่าว เ้าป่วย”
“ข้าก็ป่วยเป็ปกติอยู่แล้วนั่นแหละ” ถึงจะไม่ชอบในสิ่งที่คนเรือนนั้นทำกับข้าแต่อย่างน้อยพวกเขาก็เลี้ยงดูข้ามาจนเติบใหญ่ ให้ข้าวให้น้ำแก่ข้า มิสมควรที่ข้าจะกระทำเนรคุณต่อพวกเขา
“ข้ามิได้อยากจะละลาบละล้วง แต่ในเมื่อมันเกี่ยวเนื่องกับข้า ท่านช่วยบอกได้หรือไม่ซานเกอคนที่ลอบทำร้ายข้าเมื่อครู่เป็ผู้ใด” ความในเรือนนั้นจะดีร้ายเพียงใด ข้าก็มิสมควรนำออกมาเอ่ยให้ผู้ใดฟังนอกเรือน
ข้ารอฟังคำตอบ หากสิ่งที่ข้าได้รับกลับเป็ความเงียบงันเสียนี่ “ข้าควรรู้ไว้บ้างหรือไม่หากเกิดอันใดขึ้น ข้าจะได้ระวังตัวมิให้ตกเป็เหยื่อ ทำให้พวกท่านลำบาก” หรือข้าเข้าใจผิดอันใดไปไม่ว่าตัวข้าจะอยู่รอดปลอดภัยหรือไม่ เหล่าคนพวกนี้ก็มิคิดจะสนใจ หวังเพียงแค่จับผู้ที่อยู่เื้ัการทำร้ายข้าคนที่คงจะเกี่ยวเนื่องกับการตายของข้าในครั้งนั้น
อา...รู้เช่นนี้แล้วช่างเ็ปใจดีจัง!
แต่เอาเถอะ...รู้เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้สงบปากสงบคำ...ถ้าข้าทำได้นะและจะเจียมตัวด้วย
“ข้าขออภัยด้วยที่คำถามของข้าทำให้ท่านองครักษ์รู้สึกไม่ดี” ข้ามองสบกับดวงตาคู่นั้นหวังว่ามันจะมีประกายที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่าอย่างน่าใจหาย
อา...ข้าช่างเป็คนที่โชคดีเสี่ยนี่กระไร ข้าเหยียดยิ้มให้กับโชคชะตาของตนเองที่ไม่เคยทำให้พานพบกับสิ่งที่ดีเลย
“พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางไกลอีก เห็นทีข้าคงจะต้องขอตัวนอนพักผ่อน”เมื่อเห็นว่าคุยไปข้าก็ไม่ได้รับรู้สิ่งใดที่เป็ประโยชน์ ข้าก็เลยเดินไปทรุดกายลงนอนใกล้กับเสี่ยวฝานโดยรับรู้ว่ายังมีสายตาของซานเกอมองตามมาอยู่ แต่ก็ข้าเลือกที่ไม่สนใจ เพราะตอนนี้ที่ข้าคิดมีเพียงแค่สิ่งเดียว...สินค้ารสเลิศล้ำที่ไม่ว่าผู้ได้ลิ้มรสแล้วจะมิอาจลืมได้ลงจะต้องเล่าขานไปไกลนับลี้ ต้องขวนขวายมาเพื่อจะได้ลิ้มรสและชื่อที่มันผุดขึ้นมา...
ูเาตระห่านลำธารน้ำไหลเบื้องหน้ามีเหมันต์เคียงคู่…
วาโยแ่พลิ้วพัดพากิ่งไผ่ไหวเอน เอื้อมมือคว้าวสันต์โปรยปราย...
ข้าไม่รู้ตัวเลยว่าขณะที่ข้านอนยังไม่ทันจะหลับดีนั้นมีบางคนที่ข้าเข้าใจว่าเขาใจดำและเ็า ไม่คิดจะสนใจความรู้สึกของคนอื่นนั้น มองข้าั์ตาแวววาวก่อนจะเดินมาพร้อมกับนำเอาผ้ามาคลุมกายให้กับข้าและทรุดตัวลงนั่งมองใบหน้าของข้าที่มันมีรอยยิ้มอย่างสุขสมใจ
“หวังว่าเ้าคงจะไม่ได้มีดีเพียงแค่ปากช่างเจรจานะ...สี่หนิงเหอ!”
ััแ่เบาหากทำให้อบอุ่นใจทำให้ข้าหลับไปอย่างมิมีสิ่งใดให้กังวล...
357
