ป้ายนิทรรศการโดดเด่นต้อนรับผู้คนอยู่หน้าทางเข้า ณ ลานกว้าง มีซุ้มมากมายจัดกิจกรรมแต่ละโรงเรียนที่เข้าร่วมต่างคึกคักเรียกคนเดินผ่านหลากหลายวัยให้เข้ามาชม การขายตั๋วจากฝีมือของเฟยฟางที่เรียกคนเข้าซุ้มเชนไดได้อย่างดี บ้างก็ขอถ่ายรูปคู่กับเฟยฟางก่อนเข้าซุ้ม ซากุระโผล่ออกจากที่ซ่อนในหีบวิ่งกรี๊ดสร้างความหลอนให้คนที่กำลังจะเข้าซุ้มโดยมีแดร็กคูล่าคอยไล่ตาม เสียงของซากุระดังออกมาด้านนอกทำให้คนภายนอกยิ่งอยากเข้าไปด้านในเพิ่มขึ้น
่พักเที่ยงจังหวะคนไม่มีเชนไดรวมตัวกันอยู่ในเต็นท์ใหญ่ที่ปิดมิดชิดห้ามคนนอกเข้าเชื่อมโยงหลังซุ้ม ซากุระปาดเหงื่อนั่งอยู่ข้างมินามิกับอามาโนะที่ถือพัดคนละมือ เรย์กะกับเนเนะแจกกล่องข้าวให้ทุกคน มินามิเปิดกล่องข้าวสูดกลิ่นหอมๆ
“เอิ้ก อยากอ้วก”
“ไม่กินหรือคะ วันนี้เหนื่อยทั้งวันเลยนะ” อามาโนะยื่นกล่องข้าวให้
“ไม่ละ่นี้ลดน้ำหนักอยู่เดี๋ยวใส่ชุดไม่ได้ ขอแค่นมรองท้องก็พอ” ซากุระฉีกยิ้มกว้างเดินหยิบนมกล่องที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ยูมิเดินเข้ามาด้านในตามหลังเฟยฟาง
ปึก!!!
ยูมิวิ่งกระแทกชนไหล่เฟยฟางอย่างตั้งใจจนคนอื่นๆ จับสังเกตพอดีรวมทั้งซากุระที่เหวอค้าง ยูมิยักไหล่สะบัดผมเชิดใส่เฟยฟางที่มองหน้างงขมวดคิ้วไม่พอใจ
“ยูมิเอาเืปลอมมาให้รุ่นพี่เนเนะ ฝากด้วยนะคะ”
“อุ อุ อ้วกก เอิ้กก” ซากุระเอามือปิดปากทำท่าแลบลิ้นมองถุงเืปลอมสีสดก่อนหันหน้าหนี มินามิส่ายหน้าไปมารับถุงเืปลอมไว้ ยูมิมองซากุระก่อนเหล่มองเฟยฟางด้วยหางตาที่อยู่ในกลุ่มกรรมการ
“ไปก่อนนะคะ” ยูมิยกมือลาก่อนเดินผ่านเฟยฟางพร้อมทำกดสายตาจิก ซากุระยกมือบีบจมูกนั่งเท้าคางขมวดคิ้วสงสัยดูดนมกล่อง
“ยูมิดูแปลกๆ เมื่อก่อนชอบเฟยฟางจะตาย แล้วทำไม...”
“ไม่รู้สิ คงรู้ในสิ่งที่อยากรู้ละมั้ง เธอควรจะทานข้าวสักหน่อยนะอาการไม่ค่อยดี โรคกระเพาะจะถามหาเอาได้” มินามิตอบกลับแกมบังคับซากุระ
“นั่นสิคะ ไม่ดีต่อสุขภาพเลยนะ” อามาโนะร่วมสนับสนุนอีกคน
“อิ่มแล้ว ทำงานต่อดีกว่า” ซากุระลุกพรวดยิ้มแป้นวิ่งไปทางซุ้ม มินามิส่ายหน้าไปมาอย่างอดห่วงไม่ได้เท้าคางกินข้าวต่อกับอามาโนะ
หลังจากนิทรรศการผ่านไปเหตุการณ์ทุกอย่างก็กลับสู่ปกติหรืออาจเริ่มไม่ค่อยปกติ ซากุระนั่งอยู่หน้าน้ำพุอย่างหดหู่จนยูมิควงแขนเนเนะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า
“หน้าตาไม่สดชื่น ไม่สบายก็ไปห้องพยาบาล” เนเนะนั่งลงข้างซากุระ
“อาการแบบนี้ต้องให้คนรู้ใจดูแลนะคะรุ่นพี่ ยูมิไปจัดรายการก่อนนะ บ่ายบาย” ยูมิฉีกยิ้มเ้าเล่ห์โบกไปมาะโโลดเต้นเดินขึ้นอาการอย่างอารมณ์ดี เนเนะยักไหล่จูงมือซากุระลากขึ้นห้องเรียน
ปิ้งป่องงง
‘อรุณสวัสดิ์หนุ่มสาวเชนไดที่รักทุกท่าน เช้านี้ดูแลสุขภาพคนที่คุณรักหรือยังเอ่ย อากาศสดชื่นแบบนี้ท่านประธานเชนไดถือกล่องนมไปไหนคะ แหม คู่นี้มีข่าวดีตลอดเลย คนกำลังท้องกำลังไส้ต้องดูแลเป็พิเศษด้วยนะคะ ด้วยความหวังดีจากสำนักข่าวเชนได”
ซากุระขมวดคิ้วสงสัยมองหน้ากับไอและเนเนะที่เลิกคิ้วมองลำโพงอย่างงงๆ ก่อนมองมาทางซากุระเช่นเดียวกับทุกคนที่เพ่งมองทางเธอแล้วมองคนที่เดินถือกล่องนมสี่ห้ากล่องเข้ามาในห้องซีด้วยท่าทางมาดนิ่งแม้บรรยากาศรอบข้างกำลังอึ้งค้าง
“ดะ เดี๋ยวนะ ประธานมาทำอะไร กล่องนมนั่น คนท้อง ดูแลเป็พิเศษ ว้ากกก!! อะไรเนี้ย” ซากุระลุกพรวดถลาชิดผนังด้านหลังเบิกตาโต
“ห้ากล่องคงพอ” เคลวินวางถุงไว้ที่โต๊ะแล้วเดินกลับไปทันทีก่อนกระตุกยิ้มชอบใจ
ซากุระหน้าเหวอค้างเหล่มองเพื่อนทั้งห้องที่กรูกันมาล้อมเธอพลางซุบซิบชี้มาที่ท้องของซากุระ เนเนะอาการค้างหงายท้องจนไอต้องรีบเข้ามาประคองลุก ซากุระกำหมัดวิ่งออกนอกห้องมองทั่วอาคารก่อนบุกไปห้องกรรมการ
ผลัก!!!
สายตาสองคู่ของรองประธานและโค้ชว่ายน้ำเงยหน้ามองเธอในขณะที่เคลียร์เอกสารจัดของอยู่ที่โต๊ะประจำตำแหน่งไร้วี่แววคนที่เธอ้าพบด่วน
“รุนแรงแบบนั้นกระทบถึงตัวอ่อนในท้องก็แย่นะสิ” โชเอ่ยขึ้นทักเธอ
“อะไรตัวอ่อนบ้าอะไรนี่ฉันไม่ได้ท้องนะ ฉันจะไปท้องกับใคร” ซากุระเริ่มโวยวาย
“ข่าวเธอกับเคลวินกระจายทั่วเชนไดแล้ว จะรีบใทำไม นี่ยังไม่รวมเื่จูบที่หลุดนะ ไม่งั้นดังกระจาย” แฮมเมอร์หมุนปากกาแซวทะเล้น
“จูบ! อะไร โอ๊ยยยจะบ้าตาย คิดจะเล่นงานฉันด้วยวิธีนี่ใช่ไหม” ซากุระเท้าเอวสบถ
“แล้วจะร้อนรนไปทำไมในเมื่อไม่เป็ความจริง ข่าวก็แค่ข่าว คนสร้างข่าวคงหวังดีให้เรารักกันมากขึ้น” เคลวินเดินสวนทางเข้ามาที่โต๊ะเก็บของในลิ้นชัก
“นาย! ปล่อยข่าวพวกนี้ใช่ไหม จะเอาอะไรจากฉันอีก ไหนบอกจะเลิกยุ่งเมื่อรู้ความจริง อีกไม่กี่เดือนก็จบการศึกษาแล้วจะทำอะไรฉันอีก” ซากุระโวยวายลั่นหอบแฮกหายใจถี่จ้องเขม็งเคลวินที่หยุดชะงักมองอาการเธอ
“พวกเราไม่ได้สร้างกระแสเื่นี้สักหน่อยเพิ่งรู้ตอนประกาศเมื่อครู่นี้เอง ทำไมเธอไม่เอาเื่กับคนที่ประกาศละ” โชเลิกคิ้วชี้แนวทางให้ซากุระนิ่งคิดขมวดคิ้วเริ่มเซถอยหลังชนโต๊ะข้างๆ
“ก็ถ้าเธอมีอาการแบบนี้อยู่ ข่าวพวกนี้ก็ไม่มีทางจบ” เคลวินก้าวเข้ามาประคองตัวซากุระที่เซมาหาเขา
“ประธาน! เอิ้ก”
ฟุบบบบ
ซากุระเป็ลมหมดสติคาอกเคลวิน โชลุกขึ้นส่ายหน้าไปมาผิดจากแฮมเมอร์ที่หัวเราะชอบใจเดินมาเปิดประตูให้เคลวินอุ้มเธอไปห้องพยาบาลผ่านหน้าเฟยฟางที่อึ้งค้างกำหมัดกัดริมฝีปากมองตามก่อนจะเจอกับยูมิที่ยืนกอดอกเดินแทรกสายตาเข้ามาพลางเหลียวมองเคลวินเล็กน้อยแล้วหันมาประชันหน้ากับเฟยฟาง
“ก็รู้อยู่ว่าแย่งไม่ได้ก็ยังจะทนตื๊ออยู่ได้ แบบนี้เขาเรียกว่าหน้าหนา” ยูมิเอามือไขว้หลังพูดเรียบๆ จ้องหน้าเฟยฟางที่อึ้งค้าง
“เธอเป็ใคร กล้าพูดแบบนี้กับฉัน”
“คนของประชาชนไม่ใช่หรอ ต้องรับฟังได้ทุกอย่างสิ รับฟังความจริงด้วยนะ นิสัยอย่างเธอไม่สมควรเป็ไอดอลหรอก เดี๋ยวก็ตกอันดับหรืออาจจะดับเลยก็ได้ อย่าว่าจะเป็สุดยอดอย่างคุณซากุระเลยแค่ปลายเล็บก็เทียบไม่ติด เสียเวลาที่เคยชอบ ฉันจะแฉเธอให้หมดเปลือกเลยเื่ความหน้าหนายกให้อันดับหนึ่ง” ยูมิกอดอกเชิดปลายคางมองจิกต่ำ
“เป็แฟนคลับฉันงั้นหรอ ก็แหงละพวกหางแถวอยากเป็ไอดอลบ้างละสิ ปากแบบเธอก็ไม่สมควรเป็สุดยอดได้เหมือนกัน”
“ก็ไม่ได้หวังสูงแล้วอย่าหวังว่าจะแทรกแซงกลายเป็มือที่สามได้เลย ไม่มีทางยิ่งเธออยากได้รุ่นพี่มากเท่าไหร่ความรักของรุ่นพี่จะเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น” ยูมิกระตุกยิ้มกระแทกไหล่เดินออกไปทิ้งเฟยฟางยืนเจ็บใจมองค้อนไล่หลังก่อนเดินฟึดฟัดหงุดหงิดไปยังอาคารเรียน โชยืนคาอยู่ข้างประตูเหลือบมองผู้หญิงสองคนเดินไปคนละทาง แฮมเมอร์เดินถือแฟ้มสะกิดโชให้เดินไปด้วยกัน
ห้องพยาบาล…
ซากุระสะลึมสะลือกวาดสายตามองรอบห้องอยู่บนเตียงเห็นครูสาวเก็บกวาดข้างเตียงก่อนหันมายิ้มทักทายทั้งห้องมีเพียงเธอกับอาจารย์สาว
“ดื่มชาอุ่นๆ จะได้ดีขึ้น” ครูสาวรินชาใส่แก้วยื่นให้ซากุระ
“ค่ะ” ซากุระรับมาดื่มช้าๆ ก่อนมองประตูเลื่อนเปิดออกอย่างแรง เนเนะพุ่งพรวดเข้ามาจับแขนซากุระด้วยความห่วงใยแก้วเกือบหลุดมือ ครูสาวหลีกทางไปจัดเตียงอื่น
“เป็ไงบ้างเขาลือกันว่าเธอเป็ลม แพ้ท้องหนักขนาดนี้น่าจะพักผ่อนอยู่บ้าน ดื้อด้านชะมัด”
“ห๊ะ! ” ซากุระค้างอึ้งมองประตูที่เลื่อนเปิดออกแล้วปิด
“ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการจะว่าไงบ้าง” ไอเข้ามาเกาะปลายเตียงทำหน้าหดหู่
“ข่าวสุดช็อคกระจายทั่วเชนได” มินามิลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงยิ้มร่าคึกคัก
“ตอนนี้ทุกคนเป็ห่วงมากเลยนะ” อามาโนะจับขาซากุระพูดตามน้ำที่มินามิปูไว้
“ดะ เดี๋ยวนะ สรุปฉันท้องหรอ”
“ก็ใช่นะสิ ยัยตัวแสบ พลาดได้ไงเนี้ย” เนเนะทำหน้าบูดดีดหน้าผากซากุระ
“คนพลาดคือเคลวิน” ไอบอกสมทบ
“เดี๋ยวนะ ทุกคน คือ…”
ผลัก!!!
ทุกคนมองไปที่ประตูเป็ตาเดียว เคลวินเข้ามากับคณะกรรมการนักเรียนทั้งทีมจนจะล้นห้องพยาบาล ครูสาวเดินเข้ามาวัดความดันให้ซากุระอีกรอบ
“ไงสาวขี้เหร่ ตัวอ่อนในท้องออกฤทธิ์หรือไง” โชเปิดประเด็น
“มะ…”
“อย่างนี้แหละท้องอ่อนต้องดูแลดีๆ เคลวิน” แฮมเมอร์อมยิ้มชอบใจ
“เข้าชมรมเราไหม จะดูแลให้อย่างดีเลยละ” โรสควงแขนเจมิกส์พลางซบยิ้มหวาน
“เอ่อออ” ซากุระพยายามหาช่องแก้ตัวแต่ก็ไม่เป็ผล
“ควรพักผ่อนเยอะๆ ดีต่อสุขภาพทางที่ดีไปกลับพร้อมเคลวินจะดีสุด” เรย์กะขยับแว่นมองมาทางซากุระที่ค้างหูอื้อแย้งไม่ทันได้แต่กลืนน้ำลายดังเอือกหันไปหาผู้ช่วยที่ตรวจไข้
“เอ่อ ครูช่วยพูดอะไรสักคำสิคะ เื่มันจะบานปลายไปใหญ่แล้ว”
“เอางี้แล้วกันนะทุกคน” ครูสาวยกมือขัดทุกคนที่พร้อมรับฟัง ซากุระพยุงตัวขึ้นฉีกยิ้มชี้มาทางครูสาวอย่างภาคภูมิใจ มินามิปิดปากกลั้นหัวเราะ
“ทุกคนควรดูแลซากุระจังให้ดี อย่าปล่อยให้เธออยู่คนเดียว ประธานนักเรียนต้องรับผิดชอบนะ” ครูสาวขยิบตาให้ซากุระที่ค้างอึ้งช็อคหนักกว่าเก่ามองครูสาวเดินออกไป
“ห๊ะ! อะไรเนี้ย ประธาน! จะไม่พูดอะไรหน่อยหรือไง” ซากุระลงจากเตียงชี้หน้าเคลวินอย่างหาเื่
“อยากให้พูดจริงๆ หรอ” เคลวินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงก้มหน้ายื่นมาหาซากุระที่ทำหน้านิ่ง
“ใช่ ทุกคนเข้าใจผิดกันหมดแล้วเนี้ย มีประธานคนเดียวที่อาจจะแก้สถานการณ์ได้”
“เธอแน่ใจนะ”
“มั้ง…” ซากุระมองหน้าเคลวินที่ยืดตัวสูงอมยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนคว้าเอวซากุระมาโอบเอามืออีกข้างมาจับที่ท้องเธอ
“ไม่ต้องห่วงฉันจะรับผิดชอบดูแลเธอเอง” คำพูดของเขาก้องอยู่ในหูเธอจนต้องอ้าปากค้างกินลม เคลวินเอียงหน้าฉีกยิ้มเ้าเล่ห์อย่างพึงพอใจ
ม่ายยยยยยย!!!!
วันต่อมาซากุระเดินเข้ามาในเชนไดกับอามาโนะและมินามิก้มหน้าหลบสายตาที่มองมา เสียงซุบซิบไม่ว่าหันไปทางไหนก็เจอะเจอ มินามิหัวเราะชอบใจหลายครั้งจนซากุระยกมือฟาดแขนเขาหลายครั้ง
ปิ้งป่องงงงง
‘อรุณสวัสดิ์อากาศสดใส วันดี๊ดีสำหรับคู่รักครอบครัวใหม่ วันนี้มีการแฉแต่เช้านะคะ ใครทำอะไรไว้หรือคิดแย่งของใครระวังไว้นะคะ ระวังจะโดนแฉ สาวไฟแรงสมองกลวงริแย่งผู้ชายที่เขาไม่สนใจช่างหน้าไม่อายจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางได้ ติดตามข่าวต่อไปได้ที่สำนักข่าวเชนได จบการรายงาน’
ซากุระยืนฟังอยู่หน้าลานน้ำพุมองหน้าอามาโนะกับมินามิที่มองหน้ากันช้าๆ
“เอาจริงๆ นะซากุระเื่วุ่นวายที่เกิดขึ้นตอนนี้แพร่กระจายมาทางนั้น” มินามิชี้ไปทางเครื่องกระจายเสียงที่ห้อยติดอยู่บนเสา
“จริงสิโชบอกฉันอยู่ว่าให้ฉันไปถามที่สำนักข่าวของเชนไดแล้วทำไมสำนักข่าวต้องเจาะจงขนาดนั้น ้าอะไร”
“ไม่รู้หรือคะว่ายูมิเป็แกนนำหัวหน้าชมรมสำนักข่าวเชนได” อามาโนะอมยิ้มบางๆ
“ว่าไงนะ ยูมิหรอ”
“บางทีเื่นี้อาจมีเงื่อนงำจนเข้าทางพวกประธานก็ได้” มินามิวิเคราะห์เอามือลูบคาง
“หืม งั้นบุก” ซากุระชูมือขึ้นเดินดุ่มๆ นำมินามิกับอามาโนะขึ้นอาคารกิจกรรมไปชั้นบนสุด
เสียงหัวเราะหลังการประกาศพูดคุยกันสนุกสนานจนเสียงลอดออกมาจากห้อง สมาชิกสองคนเดินออกจากห้องเจอกับซากุระที่ยืนอยู่หน้าประตู ทุกคนหลบทางสะกิดเรียกยูมิที่กดมือถือหัวเราะคิกคักชอบใจก่อนผงะเมื่อเจอซากุระ เธอรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋าปิดระบบกระจายเสียงหันมายืนยิ้มทักทายทั้งสามคน ส่วนคนอื่นๆ ปลีกตัวหนีออก
“เพิ่งรู้นะว่ายูมิอยู่ชมรมนี้” ซากุระเปิดประเด็น
“รุ่นพี่อยากมาอยู่ชมรมนี้ไหม ยังรับสมัครอยู่นะคะ”
“ก็ดีเหมือนกันนะคงน่าสนุก ยังไงฉันต้องเอาใบประกาศผ่านชมรมนี่หน่า”
“รุ่นพี่คงไม่ได้มาเพราะเื่นี้ใช่ไหม”
“เธอทำไปทั้งหมดนี่เพื่ออะไร” มินามิเข้าประเด็น
“เพื่อรุ่นพี่ทั้งสองไง ถามว่าผิดไหมยูมิรู้ว่าสร้างเื่วุ่นวาย ยูมิผิดยูมิยอมรับไม่ได้ที่จะให้ยัยไอดอลจอมปลอมมาขัดขวางความรักของรุ่นพี่ ยูมิไม่ชอบมันไม่ถูกต้องและยูมิจะไม่หยุดแค่นี้แน่” ยูมิสีหน้าจริงจัง
“เธอรู้อะไรงั้นหรอ” ซากุระขมวดคิ้วสงสัย
“รู้ในสิ่งที่รุ่นพี่รู้ รู้ความจริงที่ไม่น่าให้อภัย ยูมิจะแฉจะโจมตีให้หมดเลย คนอื่นจะได้ตาสว่าง”
“ยูมิจัง คนเราจะเรียนรู้ในการกระทำผิดของตัวเองเข้าสักวัน บทเรียนยังไงก็คือบทเรียนใครทำอะไรไว้เดี๋ยวก็ได้ผลของกระทำนั้น อย่าทำแบบนี้เลยนะ”
“ไม่ค่ะ ยูมิขอไม่ฟัง งานนี้ยูมิไม่ยอมและไม่มีทางยอมแน่นอน”
“ขอบใจนะยูมิที่ทำให้ทุกคนหูตาสว่างแต่เื่บางเื่ที่ไม่ได้เป็ความจริงมันจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนนะ”
“ยูมิขอโทษ งั้นยูมิจะไม่ก้าวก่ายเื่ของรุ่นพี่ทั้งสองแต่ยูมิไม่ยอมให้อภัยคนแบบนั้นแน่”
“เฮ้อ ก็คงต้องปล่อยแบบนั้น ตามใจ” ซากุระกอดอกส่ายหน้าไปมาก่อนอมยิ้มให้ยูมิแล้วเดินออกไปกับมินามิและอามาโนะ เรย์กะเดินผ่านห้องที่มียูมินั่งกอดอกขยำกระดาษทิ้งหลายแผ่นก่อนมองบุคคลที่เดินจากไปอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความ
พักเที่ยงเหล่ากรรมการนักเรียนเชนไดรวมตัวกันอยู่ที่ชมรมเ้าหญิงเ้าชาย โชยืนถ่ายรูปให้โรสกับเจมิกส์ที่ซุ้มในห้องรับแขกวีไอพีของชมรม เคลวินนั่งชงชาอยู่ที่โต๊ะกับแฮมเมอร์
“มีใครตามเ้าหน้าที่บรรณารักษ์หรือยัง” โรสเดินมานั่งจิบชาข้างเคลวินพลางกดรูปในกล้องดูไปเรื่อยๆ
“เรย์กะเป็คนนัดเองเดี๋ยวก็คงมา” โชลากเก้าอี้มานั่งสลับหันหน้าเข้าผนังเหลียวมองเจมิกส์ที่เปิดมือถือเล่นเดินมายืนข้างเขาก่อนยื่นมือถือส่งให้ โชมองหน้าเจมิกส์แล้วส่งมือถือกลับสู่เ้าของ
“ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็สนุกดีนะ เหมือนพักผ่อนมีเื่แปลกใหม่แบบที่ไม่เคยเจอ” เจมิกส์เปิดประเด็นใหม่รินชาให้เคลวิน
“ก็ถ้าไม่บังเอิญเจอสาวขี้เหร่คงไร้ชีวิตชีวาใช่ไหมท่านประธาน” แฮมเมอร์โยงเข้าเื่ โชยิ้มมุมปากมองหน้าเจมิกส์ก่อนเหลียวมองประตูที่ปิดอยู่ เคลวินเหลือบมองแฮมเมอร์เล็กน้อยที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“พูดจาแบบนี้พวกนายจะสื่อถึงอะไร ยิงลูกตรงเลยดีกว่า” เคลวินวางมือลงบนโต๊ะเคาะนิ้วมองแฮมเมอร์ โชและเจมิกส์เรียงคน
“แหม เคลคุงไม่น่าถาม ซากุระจังไง” โรสสมทบฉีกยิ้ม
“แฟนขี้เหร่ของท่านประธาน” แฮมเมอร์เสริมต่อ
“ถ้าออกสื่อในความเป็จริงเป็คู่ที่น่าจับตามองเหมาะสมกันจนน่าอิจฉา” เจมิกส์เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง
“ขอให้มีวันนั้นอย่างที่พวกนายอยากให้เป็แล้วกัน ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็ยังไง ถ้าสาวขี้เหร่ของพวกนายไม่ช็อคค้างซะก่อน” เคลวินยิ้มมุมปากมองหน้าทุกคน
“สรุปประธานเชนไดของทุกคนยอมรับแล้วว่าชอบสาวขี้เหร่จริงๆ ” โชเท้าคางหรี่ตามองเคลวิน
“คิดว่าไงเหตุการณ์ทั้งหมดที่ทำไปคิดว่าแค่ชอบงั้นหรอ” เคลวินลุกขึ้นแสยะยิ้มเท้าโต๊ะ
“นึกว่าจะปากแข็งซะอีก” เจมิกส์ยิ้มมุมปากกับโช
“ต้อนกันขนาดนี้ ปฏิเสธก็แย่สิ” เคลวินเลิกคิ้วแสยะยิ้มส่งหาเจมิกส์กับโชที่เอามือลูบคางพยักหน้าชอบใจ
กึก
หน้าประตูที่ปิดอยู่ด้านนอกมีสองคนยืนจ้องหน้ากันอยู่ เฟยฟางกัดริมฝีปากปรายตามองเรย์กะที่พิงประตูจับลูกบิดกันไม่ให้เธอเปิด
“หวังว่าเื่จะจบั้แ่ตอนนี้ ตรงนี้ คุณมีชื่อเสียงอย่าเอาชื่อเสียงตัวเองมาฉุดตนเองลงจากที่สูงที่สุดกว่าจะตะกายขึ้นได้มันยาก ถ้าคุณหยุดทุกอย่างก็จบ ความจริงก็คือความจริง รู้แบบนี้ถ้าไม่ถอยจะแย่กว่านี้เพราะคุณสู้ซากุระไม่ได้”
“ทำไม ผู้หญิงคนนั้นไม่สวยไม่เหมาะกับเคลคุงด้วยซ้ำ”
“คำตอบก็ได้ยินหมดแล้ว ยังต้องย้ำอีกหรือไง กลับไปอยู่ในขอบเขตของตัวเองดีกว่า”
“ฉันขอให้คู่นั้นไปกันไม่รอด ยังไงก็ต้องเลิกกัน ต่อให้ไม่มีฉันเข้ามาแทรกก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี ฝากอวยพรด้วยแล้วกัน” เฟยฟางกำหมัดหมุนตัวเดินออกไป
“แล้วคอยดูว่าคู่นั้นจะรอดรุ่งแค่ไหน รับรองเธอได้รู้จนช็อคแน่” เรย์กะขยับแว่นตาบิดลูกบิดทิ้งท้ายบอกเฟยฟางก่อนเดินเข้ามาด้านในพร้อมปิดประตู
612
