ตอนที่5
แค้นรักชายาใบ้...
ดวงตาคมขององค์ชายฉางจี้หูมองมาที่ถงิจูอย่างเกลียดชัง..
ดวงตากลมโตของถงิจูนั้นเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีผิด..
นางก็คงไม่แตกต่างจากพี่สาวของนางองค์ชายฉางจี้หูยิ่งมองเข้าไปในดวงตานั้นก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชังมากขึ้นไปอีก....
"ห้ามเ้ามองข้า..!!!
"ข้าไม่อยากเห็นใบหน้าของเ้า..!!!
"ข้าไม่อยากเห็นดวงตาของเ้า!!!
"ข้าไม่อยากเห็นทุกอย่าง!!
"บนใบหน้าของเ้า!!!
"ได้ยินหรือไม่ถงิจู!!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดะโใส่ถงิจูเสียงดังลั่นๆจนร่างบางของถงิจูนั้นสะดุ้งเฮือกด้วยความใอย่างมาก...
ตัวของถงิจูเริ่มที่จะตัวสั่นกลัวมากขึ้นเพราะเสียงที่องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมานั้นเหมือนกับเสียงที่นางได้พบเจอตอนเป็เด็กไม่มีผิด..
มันเหมือนไปกระตุ้นความกลัวที่มันหายไปเนินนานแล้วก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง..
ตัวของถงิจูเริ่มขยับขาเดินถอยหลังไปอย่างหวาดและตัวของนางก็เริ่มสั่นไปหมด...
ยิ่งนางขยับหนีมากเท่าไรตัวขององค์ชายฉางจี้หูก็ขยับตามนางมามากเท่านั้น...
มันเหมือนกันกับภาพตอนเด็กที่นางพบเจอไม่มีผิด...
เหตุการณ์เลวร้ายตอนเด็กของนางเริ่มกลับมาอีกครั้งแล้ว....
"อื้อ..อื้อ..!!!!
"พรึ่บ!!!
ถงิจูส่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านี้ทั้งที่ตัวของนางนั้นหวาดกลัวมากเพียงใดจนร่างกายของนางนั้นล้มลงไปที่พื้นแล้วกอดตัวเองด้วยความกลัวตัวสั่นไปหมด...
ภาพคนมากมายและเงาดำๆกำลังล้อมรอบรอบตัวของนางนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวของนางอย่างรวดเร็วเหมือนนางกลับไปยังจุดนั้นอีกครั้งที่ที่นางกลัวแทบขาดใจในตอนนั้นและเวลานั้นจนทำให้นางนั้นไม่อาจจะพูดได้อีกต่อไป...
ทำให้ถงิจูตัวสั่นหวาดกลัวเป็ที่สุด..
องค์ชายฉางจี้หูมองเห็นท่าทางของถงิจูแล้วก็รู้สึกว่ามันแปลกๆไป...
เขาเลยเข้าไปใกล้นางมากขึ้นแล้วจับจับไหล่ของนางเอาไว้แน่น...
"เฮือก!!!!
ถงิจูใกลัวพร้อมกับขยับตัวหนีไปยางพยายามเป้งเสียงพูดร้องออกมาอย่างทรมานใจเพียงคำว่า...
"อย่า......!!!!!!
เสียงที่พูดออกมามาอย่างสั่นกลัวมากๆ....
องค์ชายฉางจี้หูได้ยินถึงกับนิ่งๆและเกิดความสงสัย...
จึ่งเข้าไปจับตัวของถงิจูให้หันหน้ามามองเขาอีกครั้ง......
"พรึ่บ...!!!
"งับ!!!!
"โอ๊ย!!!!
องค์ชายฉางจี้หูร้องออกมาเมื่อถงิจูกัดเข้าที่มือของเขาอย่างแรงจนได้เื...
"เ้ากล้ากัดข้าอย่างนั้นหรือ"
"เพี๊ยะ!!!!!
องค์ชายฉางจี้หูตบเข้าที่ใบหน้าของถงิจูอย่างแรงด้วยความโมโห......
"อื้อ..อื้อ...อื้อ...อื้อ!!!
"แฮ่ก..แฮ่ก...แฮ่ก!!!
ถงิจูพยายามพูดออกมาและหายใจแรงๆด้วยความกลัวตัวสั่นจนหัวใจของนางแทบจะหยุดเต้นเพราะความกลัวของนางนั้นมีมากเหลือเกินไปแต่กับไม่มีผู้ใดมองเห็นความกลัวของนางเลย.....
นางจึงขยับตัวหนีไปหายหาซ่อนในที่แถบๆและกอดตัวเองเอาไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหวาดกลัวสุดๆมุนปากของนางที่มีเืไหลออกมาจากแรงตบขององค์ชายฉางจี้หู....
"ถงิจูเ้าพูดว่าอย่าใช่ไหม"
"เ้าพูดได้ใช่ไหม"!!!!!
"เ้าแกล้งทำเป็ใบ้อย่างนั้นใช่ไหม"!!!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดะโออกมาเสียงดังพร้อมกับไปกระชากแขนของถงิจูที่ตัวสั่นนั่งกอดตัวเองเอาไว้นั้นให้หันมาคุยกับเขาให้รู้เื่....
"บอกข้ามันว่าเ้าไม่ได้เป็ใบ้!!!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดะโออกมาเสียงดังพร้อมกับเขย่าตัวของถงิจูอย่างแรง......
"อื้ออื้อ....!!!
"ฮือ...ฮือ..ฮือ..!!!
ถงิจูร้องไห้ออกมาอย่างหนักและหลับตาเอาไว้ตลอดเวลาที่เสียงพูดะโเสียงดังๆนั้นพูดะโใช่นาง....
นางกลัวมากกลัวมากมากจนตอนนี้นั้นหัวใจของนางจะหยุดเต้นแล้ว.....
ยิ่งได้ยินเสียงพูดะโใช่นางมากเท่าไรหัวของนางนั้นหยุดเหมือนจะะเิออกมาจากกัน......
"ใครก็ได้ช่วยข้าที่"!!!
"ใครก็ได้ช่วยข้าที่"!!!!
ถงิจูได้แต่ร้องะโอยู่ในใจที่ไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของนาง......
"ถงิจูข้าถามเ้าว่าเ้าไม่ได้เป็ใบ้ใช่ไหม!!!
"ตอบข้ามา!!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดะโออกมาเสียงดังพร้อมกับบีบที่แขนของถงิจูอย่างแรงจนแขนขาวๆของนางกลายเป็แดงช้ำ......
เพราะแรงบีบที่แรงมากๆ......
"เ้าลืมตาขึ้นมาแล้วตอบข้าเดี๋ยวนี้!!!!
องค์ชายฉางจี้หูพยายามที่จะเอาความจริงจากถงิจูให้ได้เพราะเขาคิดว่านางโกหกหลอกลวงเขาเหมือนกับพี่สาวของนางไม่มีผิดเลยทำให้
องค์ชายฉางจี้หูโมโหขาดสติจนไม่ได้สังเกตเห็นถึงความหวาดกลัวมากมากของถงิจูเลยสักนิดเพราะตอนนี้นั้นในดวงตาของเขามีแต่ความโกรธแค้นลุกโชนเพียงเท่านั้น......
ถงิจูที่ไม่ไหวจริงๆแล้วที่นางจะทนต่อไปได้กับความหวาดกลัวนี้.....
จนเมื่อความกลัวของนางพุ่งขึ้นขีดสูงสุด.......
ทุกอย่างในร่างกายของนางก็ไม่มีแรงและค่อยๆมืดมิดหายไปหมด.....
จากนั้นความรู้สึกทุกอย่างของนางก็ดับหายไปในความมืดในที่สุด.....
ร่างกายของนางไม่มีความรู้สึกใดอีกแล้วร่างกายของนางอ่อนแรงไปหมดไม่รับรู้อะไร.....
"ถงิจูนี้เ้า!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาอย่างโมโห
เพราะถงิจูนั้นนางหมดสติไปแล้ว
ทั้งที่องค์ชายฉางจี้หูนั้นยังไม่ได้คำตอบของเขาเลยทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นอีก.........
"มารยาร้อยเล่ห์ทั้งพี่สาวและน้องสาว!!!
องค์ชายฉางจี้หูพูดออกมาด้วยความเกลียดชังจากนั้นก็มองใบหน้าที่มีคลาบน้ำตาเต็มแก้มของถงิจูสักพักจากนั้นปล่อยให้ร่างของถงิจูนอนที่พื้นอย่างนั้นไปแบบไม่สนใจอีกต่อไป.....
ร่างสูงใหญ่ขององค์ชายฉางจี้หูเดินไปนอนที่เตียงด้วยความนิ่งๆและปล่อยให้ร่างหมดสติของถงิจูนอนที่พื้นไปอย่างไม่ใยดีทั้งที่พื้นนั้นเย็นมากเพียงใดแต่องค์ชายฉางจี้หูกลับไม่สนใจเลยสักนิดเดียว.......
ร่างบอบบางของถงิจูเลยนอนหมดสติที่พื้นอย่างที่ไม่มีผู้ใดสนใจ......
บอกก่อนนะพระเอกเื่นี้นั้นจะใช้คำว่าเลวก็ได้นะ....
ติดตามตอนต่อไปนะคะ
41K
