12 2-2
บทที่24 สั่งสอนหลินอวี้
“อ๋อ...งั้นเหรอจ๊ะ? ก็ดีแล้วนี่ ดีแล้วล่ะ แสดงว่าหลินเจียงคงห่วงใยเธอกับลูกน่าดู”
“อวิ๋นม่าน เธอต้องรักษาผู้ชายดีๆแบบหลินเจียงเอาไว้ให้ดีนะจ๊ะ แต่ฉันเห็นเวลาเขามองผู้หญิงนี่ตาเป็มันเชียวนะ!”
หวางฟ่งเหลียนทำทีพูดหยอกเย้าคล้ายสร้างสีสัน แต่ทว่าจางอวิ๋นม่านซึ่งสายตาเฉียบคมกว่า ย่อมจับสังเกตเห็นถึงร่องรอยความอิจฉาริษยาที่เร้นแฝงอยู่ในน้ำเสียงได้
ครั้งนี้จางอวิ๋นม่านได้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้น ทั้งการกระทำและคำพูดคำจาของเธอ ย่อมต้องแตกต่างไปจากเดิมลิบลับเช่นกัน เธอจงใจพูดจาโอ้อวดพรรณนาถึงความรักอันหวานชื่นระหว่างตนเองกับสามี ให้หวางฟ่งเหลียนฟังอย่างไม่เกรงใจ
“จะเป็ไปได้ยังไงกันจ๊ะ? หลินเจียงไม่มีวันชายตามองผู้หญิงคนอื่นแน่ๆ ก็ดูเอาสิ นี่ขนาดลูกสามแล้วนะ เขายังแอบสะกิดฉันทุกคืนเลยล่ะ!”
สิ้นคำพูดประโยคสุดท้าย จางอวิ๋นม่านแอบส่งสายตามองปราดหนึ่ง และพบเข้ากับรอยยับย่นบิดเบี้ยวบนใบหน้าของหวางฟ่งเหลียนปรากฏขึ้นชั่วขณะ เสี้ยวพริบตาถัดมา จึงค่อยแปรเปลี่ยนกลับสู่ภาวะปกติดังเดิม
“ได้ยินเธอพูดแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย อ่อจริงด้วย ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีเื่ด่วนต้องไปทำ เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่นะจ๊ะอวิ๋นม่าน!”
หวางฟ่งเหลียนรนรานใจสั่น หลังจากหาข้ออ้างได้ก็รีบหมุนตัวเดินจากไปทันที เพราะขืนไม่รีบจากไปเสียั้แ่ตอนนี้ เกรงว่าเธออาจอดใจไม่ไหว คงได้พุ่งเข้าไปฉีกใบหน้าสวยๆที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของจางอวิ๋นม่านแน่ๆ!
จางอวิ๋นม่านเฝ้ามองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างรีบร้อน วินาทีเดียวกันนั้น เธอก็แอบสะใจอย่างบอกไม่ถูก แต่หนึ่งสิ่งที่เธอเพิ่งค้นพบก็คือ หลินเจียงไอ้ผู้ชายจอมปลอมนั่น มันมีเสน่ห์ดึงดูดตัวกาลกิณีได้มากกว่าที่คิด!
ยิ่งได้เจาะลึกวิเคราะห์ผู้ชายจอมปลอมคนนี้มากขึ้นเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งค้นพบว่าหลินเจียงนั้นหน้าตาไม่เลวเลย อีกทั้งบุคลิกภายนอกยังดูเป็คนสุภาพเรียบร้อยมีการศึกษาด้วย แม้จะไม่ตรงตามคุณสมบัติผู้ชายในฝันของคนในยุคสมัยนี้เท่าไหร่ แต่ก็ต้องบอกว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดที่สามารถหลอกล่อสาวๆให้ตายใจได้ไม่ยาก!
สิ่งที่จางอวิ๋นม่านสงสัยเป็ที่สุดก็คือ เหตุใดเมื่อสิบกว่าปีก่อน เธอจึงได้หน้ามืดตามัวไม่ทันสังเกตเห็นพิรุธผ่านทั้งสีหน้า และคำพูดของหวางฟ่งเหลียนเลยแม้แต่น้อย?
…….
ณ เวลาเดียวกันที่บ้านสกุลหลิน
หลินเสี่ยวอวี่ที่กำลังนอนอ้าปากหวอหลับสบายอยู่นั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงสัญญาณขาดๆหายๆดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
[ซ่า..บัดซบ...ซ่า...ใส่...ขี้...]
[ซ่า..กล้าแกล้งฉัน...ฉันจะตัด...ซ่า...]
เสียงคลื่นสัญญาณติดๆดับๆนี้ปลุกให้หลินเสี่ยวอวี่ตื่นขึ้นจากภวังค์ เธอจ้องมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่าเจือผสมความงุนงงที่ไม่เข้าใจ
“นังอาเล็กหลินอวี้นี่ มันเป็อะไรกับขี้นักนะ? ชาติก่อนเกิดเป็แมลงขี้ควายรึไง แผนการแต่ละอย่างที่คิดขึ้นมาถึงได้มีแต่เื่ขี้!”
เนื่องจากเสียงที่เธอได้ยินนั้นไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก หลินเสี่ยวอวี่จึงตัดสินใจต้องออกไปแอบดูด้วยตัวเองอีกครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าอาเล็กหลินอวี้คนนี้กำลังคิดจะทำเื่ชั่วๆอะไรอีกกันแน่
หลินเสี่ยวจือและหลินเสี่ยวเย่เห็นน้องสาวทำท่าทางลับๆล่อๆ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ก็อดที่จะตามออกไปด้วยความสงสัยไม่ได้
ทั้งสามสาวเดินมาถึงแปลงผักในสวนหลังบ้านสกุลหลิน แอบเห็นหลินอวี้กำลังนั่งยองๆหลบมุมอยู่ และกำลังใช้กรรไกรตัดอะไรบางพร้อมกับบ่นพึมพำไปด้วย
“พวกแกกล้าอวดเก่งกับฉันใช่มั้ย? คิดว่าตัวเองเหนือกว่าฉันเหรอ? ดูซะ! ฉันจะตัดเสื้อผ้าของพวกแกทิ้งให้หมด แล้วจะเอาไปโยนทิ้งลงบ่อขี้รวมของหมู่บ้านด้วย!”
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ทั้งสามก็หรี่ตาเพ่งพินิจมองบางสิ่งบางอย่างในมือของหลินอวี้ ที่กำลังใช้กรรไกรตัดอย่างบ้าคลั่ง และนั่นก็ไม่ใช่อื่นใด แต่เป็เสื้อผ้าของพวกเธอที่กำลังตากแดดอยู่ข้างนอกนั่นเอง!
ในยุคสมัยแบบนี้ การจะซื้อเสื้อผ้าหรือของใช้ในชีวิตประจำวันที่จำเป็สักชิ้น จะต้องใช้ตั๋วเพื่อเบิกสิทธิ์ซึ่งเป็อะไรที่หาได้ยากยิ่ง สำหรับครอบครัวสกุลหลินในปัจจุบัน ตั๋วสิทธิ์ที่ว่าก็เหลืออยู่น้อยเต็มที เสื้อผ้าแต่ละชุดต่อให้จะขาดรุ่ยแค่ไหน ก็จำต้องปะชุนซ่อมแซมและทนใส่ต่อไปเท่านั้น กล่าวได้ว่า เสื้อผ้าสักชุดต้องใช้งานเกินสามปีเป็อย่างน้อย การใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมออกมาเดินเล่นไปทั่วหมู่บ้านนั้น ไม่ต่างอะไรจากการใส่ทองเส้นโตหรือแหวนเพชรเม็ดใหญ่ออกมาอวดรวยเลย
แม้เสื้อผ้าพวกนี้จะทั้งเก่าและสีตกจนซีดหมดแล้ว แต่สำหรับคนชนบทนั้นนับว่าเป็ของล้ำค่าที่ประเมินไม่ได้เลยทีเดียว!
ดังนั้น เมื่อต้องเห็นหลินอวี้กำลังทำลายเสื้อผ้าของพวกเธออย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ หลินเสี่ยวอวี่ก็ถึงกับเืขึ้นหน้าโมโหสุดขีด จนร่างทั้งร่างสั่นเทาไปหมด เ้าตัวน้อยเตรียมตั้งท่าจะอาละวาดใส่อาสาวของตัวเองทันที!
ทว่าเป็พี่สาวคนรองอย่างหลินเสี่ยวเย่ ที่รีบคว้ามือห้ามปรามน้องสาวคนเล็กไว้ได้ทัน ก่อนจะชี้นิ้วส่งสัญญาณไปที่กระสอบป่านใบโตซึ่งวางอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก เธอกระซิบบอกเสียงเบาว่า
“เสี่ยวอวี่อย่าเพิ่งใจร้อนไป พี่มีแผนดีๆแล้ว”
จากนั้น หลินเสี่ยวเย่ก็ยกมือไม้ขึ้นทำท่าทำทางแสดงให้ดู คล้ายกำลังเอากระสอบป่านสวมคลุมหัวตัวเอง ทันทีที่หลินเสี่ยวจือและหลินเสี่ยวอวี่เห็นเช่นนั้นก็ถึงกับร้อง ‘อ๋อ’ ออกมา ดวงตาพร่างพราวเป็ประกายสดใสขึ้นทันควัน พยักหน้าตอบรับอย่างรู้ทัน
หลินเสี่ยวเย่กระซิบเสียงเบาสั่งการต่อทันที
“อย่าลืมถอดรองเท้ากันด้วยนะ ให้เหลือแค่ถุงเท้าก็พอ”
แม้สองสาวที่เหลือจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงต้องถอดรองเท้า แต่ในเมื่อพี่รองสั่งการมาเช่นนั้น เธอย่อมต้องมีเหตุผลเช่นกัน สองสาวจึงตัดสินใจถอดรองเท้าออกทันทีอย่างไม่ลังเล
หลินเสี่ยวเย่ย่องเบาลอบเข้าไปทางด้านหลังของหลินอวี้ ที่ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการตัดทำลายเสื้อผ้า เพราะมัวแต่ใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับแก้แค้นเสียจนไม่สนใจสิ่งอื่นใดรอบตัว กระทั่งมีคนแอบย่องเข้ามาด้านหลังตัวเองก็ยังไม่รู้
หลินเสี่ยวจือกุมถือกระสอบป่านใบโตเตรียมพร้อมอยู่ข้างกัน และทันทีที่หลินเสี่ยวเย่คนน้องให้สัญญาณ คนพี่จึงชิงลงมือฉับพลันด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ใช้กระสอบป่านคลุมหัวอีกฝ่ายได้สำเร็จ ตามมาด้วยหลินเสี่ยวเย่ที่พุ่งกระโจนเข้าใส่จากด้านหลัง รวบตัวหลินอวี้กอดไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เป้าหมายดิ้นหลุดไปได้
เนื่องจากหลินอวี้เกิดและเติบโตภายใต้เอาอกเอาใจของโจวซื่อ จึงไม่เคยต้องออกแดดทำงานหนักมาก่อนในชีวิต ส่งผลให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะต่อกรกับสามพี่น้อง ที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานบ้านสารพัดในทุกๆวันได้ ยิ่งหลินอวี้พยายามดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่ หลินเสี่ยวเย่ก็ยิ่งสู้ตอบกอดรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม
ขณะเดียวกัน หลินเสี่ยวจือและหลินเสี่ยวอวี่ที่ยืดเส้นยืดสายพร้อมปะทะอยู่แล้ว ต่างก็วิ่งเข้าไปรุมกระทืบหลินอวี้ ทั้งคู่กระหน่ำใส่ไม่ยั้งตีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับหลินเสี่ยวอวี่ที่เก็บกดมาั้แ่ชาติปางก่อนแล้ว เมื่อสบโอกาสจึงได้จัดชุดใหญ่ประเคนให้!
“ตุ้บๆๆ!!!...”
“อ๊ากก! ใครกันน่ะ?!!”
“ตุ้บๆๆๆ!!!...”
“กรี๊ดดด! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!”
“ตุ้บๆๆๆๆ!!!...”
“อย่า..อั๊ก โอ๊ย! อย่าให้ฉันรู้นะว่าพวกแกเป็ใคร โอ๊ย...ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!!”
เมื่อเห็นหลินอวี้เริ่มส่งเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นเรื่อยๆ หลินเสี่ยวเย่จึงขยิบตาส่งสัญญาณให้หลินเสี่ยวจือและหลินเสี่ยวอวี่วิ่งไปเก็บรองเท้ากลับเข้าห้องไปก่อน
ส่วนเธอเองก็มีทิ้งท้ายะโถีบขาคู่ส่งสุดแรง ทำเอาร่างของหลินอวี้ที่ถูกกระสอบป่านคลุมไว้ ถึงกับกลิ้งหลุนๆจมกองฝุ่นดินสีแดงบนพื้นอย่างหมดสภาพ ก่อนจะรีบวิ่งหนีตามพี่น้องทั้งสองไป
“ฮือออ...พ่อขา มีคนรังแกหนู!”
“ฮือออ..ฮือออ...เจ็บมากเลยพ่อขา ช่วยหนูด้วยค่ะ!!”
หลินอวี้ดิ้นหลุดจากกระสอบป่านออกมาได้ ก็อยู่ในสภาพสะบักสะบอมซะแล้ว ไล่ลงไปั้แ่ใบหน้าจนถึงปลายเท้า ล้วนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำปูดบวมปรากฏให้เห็นชัดเจน ทั้งน้ำหูน้ำตาและน้ำเืไหลผสมรวมกันจนเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ดูแล้วทั้งน่าขันและสมเพชในเวลาเดียวกัน
หลินอวี้ร้องไห้ฟูมฟายสติแตก เดินได้ก้าวหนึ่งก็สะดุดล้มคลุกฝุ่นอีกก้าวหนึ่ง สภาพดูทุลักทุเลเกินจะบรรยาย
1K
