ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของภาคินเบา ๆ

เขายืนอยู่กลางเมืองอาร์คาเนีย ท่ามกลางผู้คนจำนวนมากที่เดินสวนกันไปมา เสียงล้อเกวียน เสียงพ่อค้า๻ะโ๠๲ขายของ และเสียงเกราะเหล็กของเหล่าอัศวินดังปะปนกันทั่วถนนหินกว้างใหญ่  ทุกอย่างสมจริงเกินไป  กลิ่นขนมปังอบใหม่ลอยมาตามลม  แสงแดดยามบ่ายสะท้อนกำแพงหินสีขา  ว  ขนาดมหึมาที่ล้อมเมืองเอาไว้

ภาคินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองตัวเอง  เสื้อเชิ้ตสีดำธรรมดา  กางเกงหนังเรียบ ๆ  รองเท้าบูทเก่า ๆ  ตรงเอวมีปืนพลังงานกระบอกหนึ่งแขวนอยู่  เขากระพริบตาปริบ ๆ

“…เดี๋ยวนะ”

ภาคินรีบจับเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนหันซ้ายหันขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง

“ชุดไวโอเรลกูไปไหนวะ!?”

ในหัวของเขายังจำภาพชุดสีแดงดำสุดเท่ตอนเลือกเผ่าได้อยู่เลย  ทั้งเสื้อคลุม ทั้งเกราะ ทั้งฟีลราชินี๠๱ะ๼ุ๲เพลิง  แต่ตอนนี้…  เหลือแค่ชุดชาวเมืองธรรมดา

ติ๊ง!

[ แจ้งเตือน ]
[ ชุดระดับสูงไม่สามารถใช้งานได้ในเลเวลเริ่มต้น ]
[ ผู้เล่นปัจจุบัน : Level 1 ]
[ Rank : Bronze ]

ภาคินถึงกับยืนค้าง

“โคตรเกม…”

เขาพึมพำ ก่อนถอนหายใจยาว

จากนั้นหน้าต่างสถานะก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

━━━━━━━━━━
ชื่อ : ภาคิน
เผ่า : มนุษย์
Level : 1
Rank : Bronze
Gold : 300
อาวุธ : ปืนพลังงานฝึกหัด
พลังโจมตี : ต่ำ
พลังป้องกัน : ต่ำ
สกิล : ไม่มี
━━━━━━━━━━

“ไม่มีสกิลด้วย?”

ภาคินเริ่มรู้สึกถึงความลำบากของชีวิตในโลกนี้ทันที  เขาเคยเล่นเกมมานับพันเกม และรู้ดีว่า “เลเวล 1” มันอ่อนแอแค่ไหน  โดยเฉพาะในโลกที่ทุกอย่างสมจริงแบบนี้  ถ้าโดนสัตว์ประหลาดกัดจริง ๆ…  มันอาจเจ็บจริง  หรือตายจริงก็ได้  ภาคินสูดหายใจลึก ก่อนเริ่มเดินสำรวจเมือง

อาร์คาเนียเป็๲เมืองที่ใหญ่มาก ถนนหลักกว้างจนม้าเดินสวนกันได้หลายสิบตัว อาคารส่วนใหญ่สร้างจากหินสีขาวและไม้คุณภาพดี ธงสีทองประดับอยู่แทบทุกมุมเมือง  ผู้คนในเมืองแต่งตัวหลากหลาย บางคนเป็๲พ่อค้า บางคนเป็๲นักเวท บางคนใส่เกราะเต็มตัวพร้อมอาวุธขนาดใหญ่  ระหว่างเดิน ภาคินเริ่มสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง  ทุกคนมี “ตราสัญลักษณ์แรงก์” ติดอยู่

บางคนเป็๲สีทอง
บางคนเป็๲สีเงิน
บางคนมีลวดลายเพชรสวยงาม

เหมือนระบบแรงก์ในเกมไม่มีผิด

“หรือที่นี่จะใช้แรงก์แบ่งระดับคน…”

ภาคินพึมพำ  เขาเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าอาคารขนาดใหญ่   ๨้า๞๢๞มีป้ายสลักตัวอักษรสีทอง

“กิลนักผจญภัยแห่งอาร์คาเนีย”

ภาคินยิ้มทันที

“คลาสสิกชิบหาย…”

เขาผลักประตูเข้าไป  ทันทีที่เข้ามา เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นทั่วทั้งอาคาร โต๊ะไม้จำนวนมากตั้งเรียงราย นักผจญภัยหลากหลายเผ่านั่งกินอาหารและดื่มเบียร์กันอย่างคึกคัก  บางคนสะพายดาบ๶ั๷๺์  บางคนถือคทาเวทมนตร์  บางคนมีแผลเต็มตัว  กลิ่นอาหารและกลิ่นเหล็กลอยปะปนกันทั่วห้อง  ภาคินเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า ซึ่งมีหญิงสาวผมสีน้ำตาลในชุดพนักงานยืนอยู่

“สมัครนักผจญภัยครับ”

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ก่อนหยิบแผ่นคริสตัลใสขึ้นมา

“ชื่อ?”

“ภาคิน”

เธอแตะคริสตัลเบา ๆ

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็ปรากฏขึ้น

[ ยืนยันตัวตนสำเร็จ ]
[ ผู้เล่นใหม่ ]
[ Rank เริ่มต้น : Bronze ]

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

“ยินดีต้อนรับสู่กิลนักผจญภัยค่ะ”

ก่อนที่เธอจะหยิบเหรียญตราสีทองแดงเล็ก ๆ ส่งมาให้ ตรงกลางสลักคำว่า Bronze

“แรงก์ของนักผจญภัยในโลกนี้แบ่งออกเป็๞ทั้งหมดแปดระดับ”

เธอเริ่มอธิบาย

“Bronze
Silver
Gold
Platinum
Diamond
Veteran
Master
และ Conqueror”

ภาคินฟังอย่างตั้งใจ

“Bronze คือระดับเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ ส่วน Conqueror คือระดับสูงสุด คนที่ไปถึงจุดนั้นได้… มีอยู่เพียงไม่กี่คนในทั้งโลก”

“เหมือนแรงก์เกมจริง ๆ แฮะ…”

ภาคินพึมพำ  หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เหมือนไม่เข้าใจคำว่า “เกม”

“ตอนนี้คุณสามารถรับเควสระดับ Bronze ได้ค่ะ”

เธอชี้ไปยังบอร์ดไม้ขนาดใหญ่ด้านข้าง  ภาคินเดินเข้าไปดูทันที  บนบอร์ดเต็มไปด้วยใบประกาศมากมาย

[ กำจัดหมาป่าเขี้ยวดำ 5 ตัว ]
รางวัล : 50 Gold

[ เก็บสมุนไพร Healing Leaf ]
รางวัล : 30 Gold

[ คุ้มกันเกวียนสินค้า ]
รางวัล : 80 Gold

[ ล่ากระต่ายเขาแดง ]
รางวัล : 20 Gold

ภาคินยืนมองเงียบ ๆ

“ค่าตอบแทนโคตรน้อย…”

แต่พอคิดถึงเงินในกระเป๋า เขาก็เริ่มเครียดทันที  300 Gold ฟังดูเยอะ  แต่ถ้าโลกนี้เหมือนชีวิตจริง…  เงินแค่นี้อาจอยู่ได้ไม่กี่วัน  ภาคินจึงรับเควสง่ายที่สุดมาก่อน

กำจัดหมาป่าเขี้ยวดำ 5 ตัว

กับเก็บสมุนไพร Healing Leaf

“พรุ่งนี้ค่อยเริ่ม…”

เขาพึมพำ  ตอนนี้เริ่มเย็นแล้ว  แสงสีส้มจากพระอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างกิลเข้ามา บรรยากาศในเมืองเริ่มเปลี่ยน ผู้คนทยอยกลับบ้าน ร้านค้าหลายแห่งเริ่มจุดโคมไฟ  และในวินาทีนั้น ภาคินก็เพิ่งนึกขึ้นได้

“…กูยังไม่มีที่นอนนี่หว่า”

เขารีบเดินออกจากกิลทันที  หลังจากเดินถามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็เจอโรงแรมราคาถูกแถวชานเมือง  ป้ายไม้เก่า ๆ ด้านหน้าสลักชื่อว่า

“โรงเตี๊ยมแสงจันทร์”

ตัวอาคารดูเก่าเล็กน้อย แต่ยังพออยู่ได้  ชายแก่เ๽้าของโรงเตี๊ยมมองภาคิน๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า

“พักกี่คืน”

“มีแบบรายเดือนปะครับ”

ชายแก่เลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนตอบ

“ห้องเล็กสุด เดือนละ 250 Gold”

ภาคินแทบสำลัก

“แพงชิบ…”

เขารีบเงียบทันทีเมื่อเห็นชายแก่จ้องหน้า  250 Gold  แปลว่าเงินของเขาจะเหลือแค่ 50  ยังไม่รวมค่าอาหาร

“เอา…”

ภาคินตอบอย่างจำใจ  อย่างน้อยคืนนี้ก็ต้องมีที่นอนก่อน  หลังจ่ายเงิน ชายแก่ก็โยนกุญแจห้องมาให้

“ชั้นสอง ห้องท้ายสุด”

ภาคินเดินขึ้นบันไดไม้เก่า ๆ ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้องพัก  ภายในห้องเล็กมาก  มีเพียงเตียงไม้  โต๊ะเก่า ๆ  หน้าต่างบานเล็ก  และตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง

“ชีวิตเริ่มต้นโคตรลำบาก…”

ภาคินทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง  เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดเบา ๆ  เขาถอนหายใจยาว ก่อนเปิดหน้าต่างสถานะอีกครั้ง

━━━━━━━━━━
ชื่อ : ภาคิน
Level : 1
Rank : Bronze
Gold : 50
━━━━━━━━━━

ภาคินมองตัวเลขนั้นเงียบ ๆ

Level 1

Bronze

เงินเหลือ 50

ไม่มีสกิล

ไม่มีพรรคพวก

ไม่มีแม้แต่คนรู้จัก

จากเด็กมหาวิทยาลัยธรรมดา…  ตอนนี้เขาต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดในโลกที่ไม่รู้จัก  ภาคินเอนตัวพิงกำแพง ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง  แสงไฟของเมืองอาร์คาเนียยังคงส่องสว่างสวยงาม  แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสน

“กูจะอยู่ยังไงวะ…”

เขาพึมพำเบา ๆ  โลกนี้คืออะไรกันแน่  ใครสร้างมันขึ้นมา  แล้วทำไมเขาถึงถูกส่งมาที่นี่  ภาคินเริ่มคิดถึงบ้าน  คิดถึงพ่อแม่  คิดถึงแพรวา  คิดถึงเสียงด่าของบอย เสียงหัวเราะของป๊อป ความนิ่งของบิ้ก และเสียงโวยวายของนัทเวลาเล่นเกม  ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว  เขากำหมัดแน่น

“กูต้องกลับบ้านให้ได้…”

แม้จะยังไม่รู้วิธี  แต่ภาคินมั่นใจอย่างหนึ่ง  ถ้าโลกนี้มีระบบ มีแรงก์ และมีเลเวล  มันต้องมี “จุดสูงสุด”  และบางที…

คนที่ไปถึงจุดนั้น อาจรู้วิธีกลับโลกเดิมก็ได้  ภาคินค่อย ๆ หลับตาลงบนเตียงไม้แข็ง ๆ  เสียงลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างเบา ๆ  ร่างกายที่เหนื่อยล้าทั้งวันเริ่มหมดแรง  ก่อนที่สติของเขาจะค่อย ๆ จมหายเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง…