บทที่ 2 เธอควรตายไปตั้งนานแล้ว
สุดท้ายคือคนรับใช้ในบ้านที่ช่วยโทรเรียกรถพยาบาลให้เธอจึงรักษาเด็กในท้องของเธอไว้ได้
“คุณนายกู้ผมบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วนี่ครับว่าตอนนี้ร่างกายคุณไม่แข็งแรงชีพจรของเด็กในท้องก็ไม่คงที่ตอนนี้อายุครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้วขนาดจะไปไหนมาไหนก็ยังต้องระวังให้มากทำไมคุณถึงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ล่ะครับ?”คุณหมอตักเตือนขณะที่กำลังเจาะเข็มน้ำเกลือให้หญิงสาวอย่างไม่พอใจนัก“วัยรุ่นสมัยนี้ อดทนไม่กี่เดือนก็ทำไม่ได้หรือไง”
หญิงสาวหน้าซีด เม้มปากแน่น ก้มหน้าลงไม่พูดอะไร
เธอก็อยากจะดูแลเด็กในท้องให้ดีเหมือนกันแต่กู้จั่วซือไม่ยอมปล่อยเธอไปไม่ว่าเธอจะอ้อนวอนร้องขอยังไงเขาก็ทำกับเธอแบบไร้เยื่อใยมาตลอด
คุณหมอเห็นหญิงสาวไม่พูดอะไรก็ถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องผู้ป่วยไป
ภายในห้องเงียบสงัด
หญิงสาวลูบหน้าท้องตัวเอง ััได้ถึงลูกที่ขยับอยู่ในท้องก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา
ลูกใกล้จะคลอดแล้ว... รอลูกคลอดออกมาก็จะมีโซ่ท้องคล้องใจเธอและกู้จั่วซือความสัมพันธ์ของพวกเราน่าจะดีขึ้น
หลินหว่านไป๋ตั้งตารออย่างไร้เดียงสาเธอนอนโรงพยาบาลสามวันเต็ม ก่อนที่เธอจะออกจากโรงพยาบาล เธออยากลองใจกู้จั่วซือจึงโทรหาเขาหวังให้มารับเธอกลับบ้าน
เดิมทีเธอไม่ได้หวังอะไรั้แ่แรกไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรับสายเธอ
“จั่วซือวันนี้ฉันออกจากโรงพยาบาล คุณว่างไหมคะ...มารับฉันกลับได้ไหม” เธอรีบถามออกไป เพราะกลัวว่าความอดทนของเขาจะหมดลงแล้ววางสายเธอไป
“เธอกลับเองไม่เป็หรือไง!?”เขาถามเธอน้ำเสียงหงุดหงิด
“ฉันท้องอยู่...ไม่ค่อยสะดวก” หลินหว่านไป๋เม้มปากก่อนถามต่อด้วยน้ำเสียงถ่อมตัว“คุณมารับฉันแป๊ปเดียวไม่ได้เหรอจั่วซือ ขอร้องล่ะ...”
เธอรักเขามากไปจริงๆ ต่อให้ผู้ชายคนนี้ทรมานเธอจนเกือบจะแท้งลูกไปแต่เธอก็ยังอยากจะให้เขารักและเอ็นดูเธออยู่ดี
เขาเงียบไปพักหนึ่งถึงจะพูดกับเธอหนึ่งคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“โอเค”
เธอดีใจมากและรีบเก็บสัมภาระรอ ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นอยู่ตรงหน้าประตูหลังจากนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดเข้ามารูปร่างแสนสง่างามของลู่เมิ่งเสวี่ยปรากฏที่หน้าประตู
เธอแต่งหน้าสวย สวมเสื้อผ้าราคาแพงและดูสง่างาม ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกเธอคือผู้หญิงสวยดูดีมีระดับคนหนึ่ง
แต่หญิงสาวรู้จักเธอดียิ่งกว่าใครเปลือกนอกที่แสนสวยนั้นได้ซ่อนความใจร้ายเหี้ยมโหดไว้ข้างใน
“หว่านไป๋วันนี้เธอจะออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอขอโทษทีนะที่เพิ่งจะมีเวลาว่างมาเยี่ยมเธอ” เธอพูดขณะปิดประตูไปด้วย
หลินหว่านไป๋ปกป้องท้องของเธอและถอยหลังไปหลายก้าว
“ฉันสบายดีเธอเห็นแล้วนี่ เธอกลับไปได้แล้ว!” หญิงสาวออกปากไล่ทันที เธอไม่เชื่อว่าลู่เมิ่งเสวี่ยคนนี้จะมาเยี่ยมเธอโดยไม่มีเป้าหมายอื่น
ลู่เมิ่งเสวี่ยกลับค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้น
“เธอไล่ฉันแบบนี้ไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือไง”
หญิงสาวประคองท้องของเธอและก้าวถอยหลังไม่หยุด“ลู่เมิ่งเสวี่ย อย่าเข้ามานะ!”
ลู่เมิ่งเสวี่ยกระตุกยิ้ม แทนที่เธอจะหยุด กลับก้าวเดินไปประชิดขอบเตียงผู้ป่วยที่กั้นหลินหว่านไป๋ที่กำลังตื่นกลัวไว้อีกฝั่ง
“หว่านไป๋ฉันได้ยินมาว่าชีพจรเด็กในท้องเธอไม่ค่อยคงที่นี่นาเธอไม่อยู่โรงพยาบาลต่ออีกสักหน่อยล่ะ” หลังจากพูดจบ ใบหน้าที่แสนดีได้เปลี่ยนเป็ถมึงทึงสองมือผลักเตียงผู้ป่วยไปอย่างแรง
ได้ยินแค่เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงที่เลื่อนไปข้างหน้าชนเข้ากับท้องของหลินหว่านไป๋แรงของสิ่งของขนาดใหญ่ทำให้หญิงสาวถอยหลังไปหลายก้าวจนชิดกำแพง
แต่ลู่เมิ่งเสวี่ยก็ยังไม่ยอมแพ้ ใช้เท้าถีบเตียงอีกครั้ง
เตียงผู้ป่วยขยับ แต่ครั้งนี้ไปชนกับท้องของหลินหว่านไป๋อย่างจัง
“โอ๊ย!”หญิงสาวร้องด้วยความเ็ปเืสีแดงสดไหลลงมาจากหว่างขาอีกครั้ง
ลู่เมิ่งเสวี่ยเดินไปหาหญิงสาวอย่างสง่าและนั่งยองๆ หน้าหลินหว่านไป๋
“หลินหว่านไป๋เด็กที่อยู่ในท้องเธอตอนนี้ควรจะตายไปตั้งนานแล้ว!”
1K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
