วันนี้คงเป็วันแรกที่ผมรีบตื่นเช้ามาเพื่อจะไปออกกำลังกายที่ได้นัดกับพี่ชมพูเอาไว้ครับ
“คุณแม่ฝนตกป่าวครับวันนี้”พี่ใหญ่พูดขึ้นมา ใช่ครับปกติวันหยุดผมไม่ได้ตื่นเช้าขนาดนั้น
“ใช่....แม่เห็นด้วยย”แม่และพี่ใหญ่หันไปมองนาฬิกาพร้อมกัน
“อะไรกันครับบ ผมแค่ตื่นเช้าจะไปออกกำลังกายเอง”ผมที่กำลังก้มลงใส่ถึงเท้า
“ห้ะ.....”
“ห้ะ.....”
“ห้ะ.....”ใช่ครับทั้งพี่ใหญ่คุณพ่อคุณแม่ต่างพากันใและพูดพร้อมกัน มันน่าแปลกตรงไหนเนี่ยยย
“ลูกไม่สบายตรงไหนหรือป่าวว”แม่ผมเดินเข้ามาถามผมด้วยสีหน้าที่เป็ห่วง
“ปกติครับ ผมไปก่อนนะครับ”
“คุณไปออกกำลังกายต้องแต่งหล่อขนาดนี้เลยเหรอ”ผมได้ยินเสียงคุณแม่แอบถามคุณพ่อ ว่าแต่ผมไม่ได้แต่งหล่อนะครับปกติผมหล่ออยู่แล้วครับ
สวนหลงลม(สวนสาธารณะข้างโรงพยาบาล)
ผมรอสักพักผมก็เห็นรุ่นพี่เดินมาครับ พี่ชมพูสวมชุดออกกำลังกายสีชมพูอ่อน มัดผมขึ้นสูง สวมแมส เข้ากับพี่เขามากเลยครับ
“รอนานไหมค่ะคุณหมอ”
“มะไม่...ครับ”
“ฮะฮัดชิ่ว...”
“เออ...ไม่ต้องเรียกคุณหมอก็ได้ครับเรียกพีพีก็ได้ครับ”ผมพูดขึ้น
“เอ๋.....พีพี”
ขอร้องจำผมให้ได้สิ....
“ค่ะพีพี ฉันชื่อชมพูค่ะ”เห้ออ นึกว่าจำได้สะอีก
“นั้นเรามาวอร์มร่างกายกันก่อนนะครับ”ผมก็สอนพี่ชมพูวอร์ร่างกายก่อนวิ่ง
“เออ...เห็นคุณชมพูบอกว่ากลับมาอยู่บ้าน บ้านอยู่แถวไหนเหรอครับ”
“อ่อบ้านเกิดชมพูอยู่ภูเก็ตค่ะแต่ขอม๊าม๊ามารักษาตัวที่นี้”อ้าวเหรอคนละคนกันว่ะ แต่ชื่อเดียวกันหนิ
“อ่อ..ครับ ผมคิดว่าคุณชมพูเป็คนกรุงเทพ”
“อ่อ..ถ้าถามว่าเป็คนกรุงเทพไหมก็เป็นะคะ ป๊าป๊าเป็คนกรุงเทพค่ะตอนเด็กๆชมพูเคยอยู่ที่นี้ด้วยค่ะ แต่พอจะขึ้น ม.4 ป๊าป๊าเลยขอให้ไปเรียนต่างประเทศจะได้รักษาตัวไปด้วย ส่วนม๊าม๊าอยากให้กลับบ้านไปดูแลกิจการโรงแรมที่บ้านค่ะ”
“อ่อครับบ...”
“แล้วตอนนี้คุณชมพูอยู่คอนโดกับใครเหรอครับ”
“คนเดียวค่ะ ชมพูอยู่คนเดียวมาตลอด”โอเคแปลว่าพี่ชมพูโสด
“พี่เป็คนเก่งมาก เก่งมาตลอด”ผมแอบพูดเบาๆ
“เออ..แล้วคุณพีพีมาออกกำลังกายแบบนี้ทุกวันเลยเหรอค่ะ”
“ทะ..ทุก”
“อ้าว..คุณหมอ วันนี้เป็อะไรค่ะเนี่ยยถึงมาออกกำลังกาย”อยู่ๆพยาบาลที่โรงพยาบาลวิ่งเข้ามาทักผม อะไรว่ะเนี่ยย ผมหน้าแตกหมดแล้วว
“อ่อ....ปกติผมมาออกทุกวันครับแต่อาจจะไม่ได้เจอกันไงครับ”
“อ่อ.....”
“ค่ะ ฉันไม่กวนแล้วค่ะ”ดีมากเลยครับ หลังจากนั้นผมกับพี่ชมพูก็พากันวิ่งไปตามทางของสวนสาธารณะเลยครับ
“เห้อออ...เออเหนื่อยเหรอค่ะ”
“ป่ะป่าวครับ ผมจะเหนื่อยได้ไงผมชอบออกกำลังกายจะตายครับ”ความจริงคือผม เหนื่อยั้แ่รอบแรกแล้วครับแต่ปากแข็งอยู่ เออหลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงเหนื่อยง่าย คือ ที่ผมหุ่นดีและผอมได้นี้ต้องบอกไว้ก่อนนะครับว่าผมได้ปรับการกินอย่างถูกวิธีและส่วนเื่ออกกำลังกายนานๆครั้งครับ และส่วนมากจะเข้ายิมเอา
“แก2คนนั้นดูเหมาะสมกันเนอะ ทั้งสวยทั้งหล่อ”
“ช่ายๆ แต่เหมือนฉันจะได้ผู้หญิงจามอยู่บ่อยๆอะจะมาแพร่เชื้อโรคป่าวว่ะเนี่ยย”ผมได้ยินผู้หญิง2คนกำลังพูดถึงผมกับพี่ชมพู
“.......”ผมแอบหันไปมองพี่ชมพูหน้าพี่เขาดูไม่ค่อยดีหนัก
“เออ....”
“เออ...คุณพีพีค่ะ เดียวชมพูไปซื้อน้ำให้นะคะ”ทำไมพี่ต้องทำเป็เข้มแข็งด้วย
“เราไปซื้อด้วยกันดีกว่าครับ”
“ผมว่าวันนี้คุณชมพูจามน้อยกว่าเมื่อวานนะ..”
“ฮะฮัดชิ่วว...อะไรนะคะ”
“55555ผมแค่จะบอกว่าวันนี้คุณจามน้อยกว่าเมื่อวานแต่ไม่ทันพูดจบคุณก็จามขึ้นมาทันที”
“5555555”
“เออ...แล้วคุณชมพูไปไหนต่อป่าวครับ”
“ป่าวค่ะ ว่าจะกลับคอนโดเลยค่ะ☺️”
“ขอถามได้ไหมครับ”
“ได้เลยค่ะ”
“คุณทำงานอะไรเหรอครับ”
“ฉันเปิดร้านขนมค่ะชื่อร้าน Moon Love”
“เห้ยยย ผมเคยทานครับอร่อยมากกก จริงๆคุณแม่ผมชอบซื้อมาฝากผมครับ”อร่อยจริงครับเป็ร้านขนมชื่อดังเลยทีเดียว อยู่ใกล้ๆกันแท้ๆแต่กลับมาเจอกันที่โรงพยาบบาล
“5555จริงเหรอค่ะ”ผมกับพี่ชมพูเราคุยกันถูกคอมาก หลังจากออกกำลังกายเสร็จผมก็เดินมาส่งพี่ชมพูตรงคอนโดและกลับบ้านทันที
“หู้วว....เย้ๆ”ก็คนมันอารมณ์ดีหนิครับ ก็เลยเดินร้องเพลงเข้าบ้านส่ะเลย
“สงสัยจะบ้า”
“ไม่เท่าพี่ใหญ่หรอกครับ แบร่”
“ไอ่นี้กวนตีนเดียะๆ”ผมรีบวิ่งขึ้นห้องทันทีเลยครับไม่ได้เดียวพี่ใหญ่จะแตะผมเอา
เอาจริงๆวันนี้พอได้รู้สึกไปออกกำลังกายก็ดีเหมือนกันนะครับรู้สึกสดชื่นขึ้นมาจริงๆ เห้อ...อยากให้ถึง
3K
