“ข้าไม่สนหรอกเ้าค่ะตราบใดที่มันสามารถทำให้ข้าสามารถหาเงินมาเลี้ยงดูท่านแม่ได้ข้าก็พอใจแล้วเ้าค่ะ”นางบอกด้วยความจริงใจ
“แม่รู้ แต่ว่าคนภายนอกเขาจะเข้าใจ และมองว่าเ้าไม่ดี ในอนาคตข้างหน้าจะมีใครมาแต่งเ้ากันละ”ฟางเหมยลีพูดด้วยความเป็ห่วง
“ท่านแม่เ้าคะ ในอนาคต ข้าจะหาคนที่รักข้า ที่เป็แบบนี้ แต่ถ้ามันไม่มีจริงๆ ข้าก็จะอยู่กับท่านแม่ไปจนแก่เฒ่าเลยเ้าค่ะ”นางพูดทีเล่นทีจริง หยอกล้อท่านแม่ของนาง แต่ในคำพูดนั้นนางกับหมายความแบบนั้นจริงๆ
“เ้าเด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย อยู่กับแม่จนแก่เฒ่าก็ดีเหมือนกันนะ” นางว่าพรางลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรสาวตัวเองด้วยความเอ็นดู
ฟางเซียนเออร์ หัวเราะด้วยความชอบใจ “เดี๋ยวข้าไปตามคนขับเกวียนก่อนนะเ้าคะท่านแม่เดี๋ยวจะสายเ้าค่ะ”พูดจบนางก็รีบเดินออกไป มุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านลุง
เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านนับจากทางเข้าหมู่บ้านหลังที่สามทางซ้ายมือ นางเคาะประตูสองสามที “ท่านลุงเ้าคะ ข้าฟางเซียนเออร์เ้าคะ” ตอนที่นางมาถึงหน้าบ้านของท่านลุงก็ยังเป็่เวลาเช้าตรู่ซึ่งไม่ค่อยมีชาวบ้านออกมาทำธุระกันข้างนอก
รอไม่นานภรรยาของท่านลุงก็มาเปิดประตูให้ “เ้ามาหาใครหรือเ้าหนู”
“มาหาท่านลุงซีเหมา ข้าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อยเ้าค่ะ”
“เ้ารอแป๊บนึงเดี๋ยวข้าจะไปตามตาแก่มาให้” รอไม่นานนักท่านลุงก็เดินออกมาแล้วมองดูเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของเด็กชายดูคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“ท่านลุงข้าเองเ้าค่ะ ที่อยู่ท้ายหมู่บ้านอย่างไงเ้าคะ”
“อ่อ แม่นางน้อยนั่นเอง แต่ว่าทำไมเ้า” ซีเหมาเงียบไปสักพักจึงไม่ได้ถามถึงต่อ
“ข้ามีเหตุผลนะเ้าคะ ท่านลุงว่างไหมข้าจะขอเข้าไปในเมืองสักหน่อย ค่าจ้างเหมือนเดิมนะเ้าคะ”
เมื่อได้ยินว่าค่าจ้างเหมือนเดิมเขาก็รีบตอบตกลงทันที “ได้สิๆ เ้ารอแป๊บข้าขอไปเอาเกวียนที่หลังบ้านก่อน”
หลังจากที่นั่งอยู่บนเกวียนแล้วนางก็บอกให้ท่านลุงแวะไปที่บ้านของนางก่อน เพื่อที่จะเอาปลาที่นางจับได้กับหมูป่าที่นางล่าเอาไว้ไปด้วย
ท่านลุงมองหมูป่าตัวใหญ่ด้วยสีหน้าตกตะลึง และมองเด็กสาวที่อยู่ด้านข้าง เขารู้สึกหวาดกลัวนางเล็กๆ ฟางเซียนเออร์ยิ้มน้อยๆ ให้เขาคล้ายกับว่านางรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงส่งยิ้มแห้งๆ ให้นางกับไป
“เรียบร้อยเ้าค่ะท่านลุง” นางบอกหลังจากที่ขนของขึ้นมาบนเกวียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เมื่อมาถึงอำเภอเมืองหนานนางก็ให้ท่านลุงตรงไปที่ตลาดเช้าทันที เพื่อที่นางจะสามารถขายปลาและขายหมูป่าที่นางจับมาได้ นางเดินเข้าไปสอบถามร้านขายหมู ว่า้าหมูป่าหรือไม่ แต่เ้าของร้านก็ปฏิเสธนางเพราะว่าเขาไม่สามารถรับซื้อหมูป่าทั้งตัวได้
นางคิดหาวิธีที่จะสามารถขายหมูป่าตัวนี้ออกไปได้ ในเมื่อไม่สามารถขายทั้งตัวได้ก็ตัดแบ่งขายเป็ชิ้นส่วนสิ เมื่อเกิดความคิดนางก็เริ่มมองหาแผงที่ว่างอยู่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านขายหมูที่นางเดินเข้าไปถาม
หลังจากที่สอบถามเ้าของแผงแล้ว นางก็จ่ายค่าเช่าในแผงราคา 10 อีแปะ ให้กับเ้าของแผง แล้วให้ท่านลุงนำหมูป่าที่นางล่ามาได้ลงมาจากเกวียนวางไว้ที่ด้านหลัง
่เช้าตรู่คนมาเดินตลาดเพื่อจับจ่ายซื้อข้าวของเครื่องใช้มากมายมีทั้งครอบครัวยากจนไปจนถึงครอบครัวร่ำรวยมีฐานะเงินทองมากมาย ครอบครัวที่มีฐานะหน่อยก็จะให้สาวใช้เป็คนออกมาจับจ่ายใช้สอยแทน
“ท่านลุง ท่านแล่หมูเป็ไหมเ้าคะ ข้าจะให้ท่านเพิ่มอีก 20 อีแปะ”
ซีเหมารีบพยักหน้า เขาเคยแล่หมูมาก่อนอยู่แล้ว เื่แค่นี้เองยังไงก็งานง่ายๆ “เป็ซิ ข้าเคยแล่มันมาก่อน” เข้ารีบตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ได้เพิ่มอีก 20 อีแปะเลยนะ
ฟางเซียนเออร์พยักหน้า เมื่อมีคนแล่แล้วที่เหลือนางก็จำเป็ต้องหาลูกค้า นางสูดใจเข้าลึกๆ จากนั้นจึงตะโกรธเรียกลูกค้า
“ท่านลุงท่านป้า ท่านน้าเชิญทางนี้เลยขอรับ หมูป่าแท้ๆ สดๆ ใหม่ๆ เพิ่งล่ามาได้จากูเาเลยนะขอรับ เชิญเลยๆ”หลังจากที่นางะโก็มีคนส่วนมากที่เริ่มสนใจ
“เ้าหนูเ้าขายอย่างไร”ท่านผู้เฒ่าถามนาง
นางพอจะรู้ราคาคร่าวๆ ของเนื้อหมู เนื้อหมูธรรมมีราคาถึง 20 อีแปะ แต่ถ้าเป็เนื้อหมูป่านั้นราคาจะเพิ่มขึ้นอีก 2 เท่าตัวเลยทีเดียว นางไม่้าขายราคาสูงมากนัก
“ท่านตาข้าขาย 1 จิน 35 อีแปะ ขอรับ ท่านตาอยากได้ส่วนใหนเดี๋ยวจะให้ท่านลุงของข้าแล่เอาไว้ให้นะขอรับ” นางบอกท่านผู้เฒ่าด้วยความนอบน้อมแล้วหันไปะโว่า “สนใจส่่วนไหนจองไว้ได้เลยนะขอรับ หมูป่าสดๆ แบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะขอรับ”
“เ้าหนูข้าเอาขาหลังซ้ายก็แล้วกัน”
“ได้เลยขอรับท่านตา” เมื่อผู้เฒ่าสั่งก็มีอีกหลายๆ คนรีบสั่งซื้อกับนางต่อ
“ข้าขอขาขวาก็แล้วกัน”
“ข้าเอาสะโพก”
“ข้าขอขาหน้าทั้งสองเลย”
“นี่เ้าอย่ามาแย่งข้าสั่งก่อน เอาเนื้อให้ข้า 3 จิน”
“ได้ๆ ขอรับข้าจำได้หมดเลยขอรับ ”นางหันไปหาท่านลุง ซีเหมาเริ่มลงมือแล่หมูป่าออกเป็ส่วนๆ แล้วล้างทำความสะอาด นางมองดูท่านลุงแล่หมูด้วยความชำนาญ ฝีมือดีมากๆ เขาตัดแต่ละส่วนออกมาอย่างแม่นยำ
“ท่านลุงท่านป้า ข้ามีปลาตัวอ้วนๆ อีก 15 ตัวนะขอรับ ข้าจะขายมันตัวละ 3 อีแปะ ใครเลือกก่อนได้ก่อนท่านดูซิ ว่าพวกมันยังไม่ตายเลย ”
“ข้าเอาสองตัว”
“ข้าด้วย ข้าเอา 4 ตัวเลย”
“ที่เหลือข้าเอาทั้งหมด รวมทั้งเนื้อหมูป่าที่เหลือด้วย”
นางหันไปมองบุรุษที่แต่งกายดูดีคนหนึ่งบนใบหน้าเจือไปด้วยความสงบ และสุภาพ
“ได้ขอรับท่านโปรดรอสักครู่”นางบอกแล้วกับไปสนใจงานตรงหน้า หลังจากที่ส่งเนื้อหมูป่าตามออเดอร์ให้ลูกค้าจนครบแล้ว เนื่อหมู่ป่าและปลาทั้งหมดที่เหลือจึงให้กับบุรุษที่มาทีหลังทั้งหมด หลังจากรับเงินมาแล้ว
“ถ้ามีของป่า เนื้อสัตว์ป่าอีกเ้านำมาขายให้กับข้าได้ ข้าจะรับซื้อและให้ราคาดีแน่นอน อ่อข้าเสียมารยาทซะแล้ว ข้าเป็เถ้าแก่ร้านซือเค่อลี เป็ร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั่น”
ฟางเซียนเออร์พยักหน้า นางมองไปตามมือของเถ้าแก่ไปยังร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
“ข้าเหล่าหลู แล้วเ้าหนูชื่ออะไรหรือ”
“เรียกข้าว่า เซียนเออร์ ก็ได้ขอรับ”
เถ้าแก่เหล่าหลู พยักหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน นางหันไปช่วยท่านลุงทำความสะอาด ล้างเอาคราบเืออกจนหมด
เ้าของแผงขายหมูที่อยู่ถัดออกไปมองพวกนางขายหมูป่าออกไปอย่างรวดเร็วใช้เวลาไม่ถึง 1 ก้้านธูปก็ขายหมูป่าทั้งตัวหมดแล้ว เขาอิฉาหน่อยๆ เขาต้องอยู่ครึ่งค่อนวันกว่าจะขายหมด
ฟางเซียนเออร์ยิ้มอย่างมีความสุข นางหาเงินเพิ่มได้แล้วนางขนตะกร้าใส่ไว้ที่ท้ายเกวียน ท่านลุงซีเหมาก็ช่วยนางยกถังด้วยความคล่องแคล่ว
“ท่านลุง ท่านรอขาสักครู่นะขอรับ”
“ได้ๆ เ้าไปทำธุระเถอะ” ซีเหมามองเด็กตรงหน้าด้วยความเลื่อมใส ใช้เวลาเพียงไม่นานนางก็สามารถทำเงินได้มากมาย
ฟางเซียนเออร์ตรงไปยังร้านขายหมู “ท่านลุงข้าอยากได้เนื้อหมู 2 จิน ขอรับ” นางไม่ได้เหลือเนื้อหมูป่าไว้กินเลย จึงต้องซื้อเนื้อหมูกลับไป
คนขายหมูได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา เมื่อกี้เข้ายังรู้สึกอิฉาอยู่เลย “เ้าหนู เ้าค้าขายเก่งทีเดียว” คนขายหมูชมนาง “เอ้านี่เนื้อหมู 2 จิน 40 อีแปะ”
“ขอรับ ท่านลุงข้าอยากได้กระดูกหมูท่านลุงขายไหมขอรับ”
“ข้าไม่ได้ขายเ้าอยากได้ก็เอาไปเถอะ ไม่มีคนกินข้าก็เอาไปทิ้งอยู่ดี”
“ขอรับขอบคุณท่านลุงมาก” นางยิ้มแล้วส่งเงิน 40 อีแปะให้เขา
“นักอ่านที่รักยังรอไรต์อัพนิยายอยู่หรือป่าว!”
“แวะเข้ามา จงรักจงหลงยัยน้อง โอม…เพี้ยงง…!”
4K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
