ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

เย่หลันกล่าวกับลั่วเทียนว่า" ถ้าอย่างงั้นข้าจะให้พ่อบ้านของท่านหลวมรวมพลังงานอยู่ที่ชั้นเก้านี้ก่อน ส่วนท่านกับหนุ่มน้อยเว่ยหยวนข้าจะพาพวกท่านขึ้นไปชั้นสิบ ข้ามีห้องรับรองของข้าเตรียมไว้ให้กับพวกท่านได้"
เย่หลันนำทางลั่วเทียนออกมาด้านนอกห้องอาหารก็พบกับลั่วเอ๋อที่รอนายหญิงของนางอยู่ด้วยความกังวล
"นายหญิงเกิดอะไรขึ้นกับท่านรึเปล่า ข้ารอท่านข้างนอกได้สักพักใหญ่แล้วยังไม่เห็นท่านออกมาสักที ข้าคิดว่าท่านจะมีปัญหาซะอีก ข้าเองแทบจะอดใจทนรอไม่ไหว"
เย่หลันกล่าวว่า "เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าไม่มีปัญหาอะไรก่อนข้าจะเข้าไป แล้วอีกอย่างนี่ก็เป็นโรงเตี๊ยมของข้า"
"ลั่วเอ๋อข้ามีบางอย่างให้เจ้าทำ"
"นายหญิงมีอะไรให้ข้ารับใช้อย่างงั้นหรือ สามารถบอกข้ามาได้ตามตรงเลย" ลั่วเอ๋อกล่าว
"ข้าจะให้เจ้าไปบอกคนของโรงเต๊ียมเราทุกคนว่ามีแขกรับเชิญพิเศษของข้ามาพักทานอาหารที่ชั้นเก้าแห่งนี้ และอย่าได้ให้ใครเข้าไปรบกวนเด็ดขาด เพื่อความรอบครอบข้าจะให้เจ้าคอยเฝ้าดูห้องอาหารแห่งนี้ด้วย นี่คือหน้าที่สำคัญข้าจะให้เจ้าเป็นคนรับผิดชอบ" เย่หลันกล่าวกับลั่วเอ๋อ
"ได้เลยนายหญิง ว่าแต่ท่านจะพานายน้อยกับเด็กนั่นไปไหนเหรอ" ลั่วเอ๋อกล่าว
เย่หลันตอบกลับไปว่า "ข้าจะพาแขกของข้าขึ้นไปบนชั้นสิบ"
ไม่รอให้ลั่วเอ๋อซักถามอีกเย่หลันนำทางลั่วเทียนออกไปยังชั้นสิบทันที แต่ในขณะที่จะถึงทางขึ้น ก็ได้เจอกับแขกชั้นที่เก้าอีกห้องหนึ่งซึ่งได้กินอาหารเสร็จและเดินออกมาด้านนอกพอดี
ด้วยอาการเมาสุราได้ที่ และอังเอิญมาพบเข้ากับเย่หลันพอดี เขาจึงกล่าวกับนางด้วยอาการมึนเมาว่า "นี่ท่านเย่หลันเจ้าของโรงเตี๊ยมสัมผัสสวรรค์แห่งนี้"
"ความงดงามของท่านไม่เปลี่ยนแปลงเลย ข้ายินดี ๆ จริง ๆ ที่มีโอกาสพบท่าน ท่านพอจะไปดื่มสุราร่วมกับข้าได้หรือไม่ ? "
เย่หลันกล่าวว่า "ท่านหยานเจี้ยนเอาไว้โอกาศหน้าแล้วกันน่ะ ตอนนี้ข้ามีแขกคนสำคัญที่ต้องดูแลอยู่"
เมื่อได้ยินสิ่งที่เย่นหลันกล่าวว่ามีแขกคนสำคัญก็ทำให้หยานเจี้ยนหันไปมองคนด้านหลังทันที ว่าใครหรือที่เป็นแขกคนสำคัญของเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ได้ แต่พอหันไปเจอกับลั่วเทียนก็พบว่าเป็นหนุ่มหน้าตาดีผู้หนึ่งแต่ระดับพ่มเพาะพลังงานอยู่ขอบเขตผู้ฝึกตนและข้าง ๆ กัน ก็เป็นเด็กขอทานเนื้อตัวสกปรกไม่พื้นฐานการฝึกตนเลย
"นี่ท่านเย่หลัน ท่านอย่ามาโกหกข้าเลย อย่าบอกน่ะท่านจะพาเด็กหนุ่มหน้าตาดีผู้นี้ไป......"หยานเจี้ยนกล่าวยังไม่ทันจบ
เย่หลันกล่าวตัดบททันทีว่า "รักษามารยาทของท่านด้วยท่านหยานเจี้ยน ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า ท่านเมามากแล้วกลับไปพักซะก่อนแล้วค่อยมกินอาหารโรงเตี๊ยมของเราใหม่"
เมื่อได้ยินสิ่งที่เย่หลันกล่าว หยานเจี้ยนเหมือนจะได้สติขึ้นมานิดหน่อย จึงตอบเย่หลันไปว่า "ข้าขอภัยในการเสียมารยาทของข้าด้วย แต่ข้าไม่ยอมให้หญิงสาวผู้งดงามของเมืองทะยานฟ้าแห่งนี้โดนมิ่นเกียรติด้วยเด็กหนุ่มพื้นฐานธรรมดาหรอก" พูดเสร็จหยานเจี้ยนก็ปล่อยเจตจำนงสังหารที่มีระดับบ่มเพาะพลังงานขั้นเซียนสวรรค์ของเขาหมายจะส่งสอนลั่วเทียน
เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่รอให้เย่หลันที่กำลังจะออกหน้าแทน ลั่วเทียนสร้างอักขระป้องกันลบเจตนาสังหารให้กับเว่ยหยวนทันที
"ได้อยู่ดีไม่ว่าดีคิดจะเล่นกับข้าเหรอ" เมื่อลั่วเทียนกล่าวเสร็จ เขาแสดงเจตจำนงของเขาตอบโต้กลับไป แต่ของลั่วเทียนไม่ใช่เจตจำนงสังหาร เพราะมันคือเจตจำนงบั่นทอนวิญญานของเขาเองซึ่งเป็นวิชาลับที่ขาฝึกสะสมมาไม่รู้กี่ล้านปี
ปั้ง ! หยานเจี้ยนนั่งคุกเข่าลงทันที พร้อมกับมีน้ำสีเหลืองไหลเปรอะเปื้อนอยู่ที่กางเกง ซึ่งเหตุผลที่หยานเจี้ยนมีลักษณะเหมือนมีอาการกลัวบางสิ่งบางอย่างอยู่
ซึ่งเจตจำนงบั่นทอนวิญญานของลั่วเทียนได้แทรกซึมเข้ายังสมองของหยานเจี้ยน จึงเเกิดเป็นภาพที่หยานเจี้ยนเห็นอยู่ในสายตาของเขานั่นก็คือ ภาพลักษณะบุคคลหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์และมีทหารองครักษ์ยืนเรียงแถวกันเต็มไปหมด บรรยากาศความรู้สึก ที่กดทับตัวของหยานเจี้ยนทำให้ตัวเองรู้สึกว่าเหมือนตัวเท่ามดเมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลนั้นบนบันลังก์
หยานเจี้ยนค่อย ๆ คลานเข้ามาหาบุคคลเบื้องหน้าบนบัลลังก์ซึ่งอยู่ในภาพห้วงแห่งวิญญาณ แต่ภาพปัจจุบันที่เย่หลันเห็นคือ หยานเจี้ยนกำลังคลานเข้ามาหาตรงหน้าของลั่วเทียนพร้อมอาการน้ำลายฟูมปาก ก่อนที่จะคลานถึงลั่วเทียน หยานเจี้ยนก็ขาดใจตายไปซะก่อน
เมื่อเห็นว่าบุคคลตรงหน้าของลั่วเทียนตายไปแล้ว ลั่วเทียนดีดสะเกล็ดเพลิงบรรลัยกัลป์ใส่ร่างของหยานเจี้ยน ทำให้ร่างของหยานเจี้ยนค่อย ๆ ใหม้และสลายกลายเป็นผงธุลี โดยสะเกล็ดเพลิงบรรลัยก์จะเผาไหม้เฉพาะร่างของหยานเจี้ยนอย่างเดียว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 เจตจำนงบั่นทอนวิญญาณ

นิยายแนะนำ

ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 เจตจำนงบั่นทอนวิญญาณ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้