"เฮ้ยมิกซ์! ทางซ้ายมีตัวนึง ขว้างะเิไปเลย!"
เสียงะโอย่างตื่นเต้นของ 'วิน' เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีดังลั่นขึ้นภายในห้องนั่งเล่นอันเงียบสงบ นิ้วมือของเขารัวกดปุ่มบนจอยเกมอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่กำลังฉายภาพเกมยิงปืนสุดมันส์อยู่
"เออ ๆ รู้แล้วน่า กำลังอ้อมไปเนี่ย!"
'มิกซ์' เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
วัยรุ่นทั้งสองคนสนิทกันมากจนเป็เพื่อนซี้กัน เพราะพวกเขาคุยถูกคอกันและเป็เพื่อนร่วมชั้นกันมาั้แ่เล็ก ๆ และวันนี้ก็เป็อีกวันที่วินมาขออาศัยเล่นเกมอยู่ที่บ้านของมิกซ์หลังเลิกเรียน
ในขณะที่เกมกำลังเข้าสู่่สำคัญ ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกผลักเปิดออกเบา ๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินถือจานใส่แซนด์วิชและน้ำผลไม้เข้ามา เธอคือ 'พิมพ์' คุณแม่ยังสาวของมิกซ์นั่นเอง
แม่พิมพ์ใส่ชุดอยู่บ้านแบบสบาย ๆ เป็เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงวอร์มขายาวสีเทา แม้จะเป็ชุดธรรมดาแต่มันกลับขับเน้นรูปร่างเพรียวบางและมีส่วนเว้าส่วนโค้งแบบคนที่ดูแลตัวเองมาอย่างดี ลุคสปอร์ตแบบนี้ทำให้เธอดูอ่อนกว่าวัยจนหลายคนมักจะทักผิดบ่อย ๆ ว่าเธอเป็พี่สาวของมิกซ์มากกว่าจะเป็แม่เสียอีก
"พักกินขนมกันไหมเด็ก ๆ เล่นกันมาตั้งนานแล้วนะ"
แม่พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางวางจานขนมลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าพวกเขา
"ขอบคุณครับคุณน้าพิมพ์"
วินละสายตาจากจอหันมาไหว้ขอบคุณและยิ้มตามประสาเด็กอัธยาศัยดี
"แซนด์วิชดูน่ากินมากเลยครับ"
"กินเยอะ ๆ เลยจ้ะวิน น้าทำให้สุดฝีมือเลยนะ"
แม่พิมพ์ยิ้มตอบอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปมองลูกชายตัวดีที่ยังคงกดจอยเกมไม่ยอมปล่อย
"มิกซ์... ่นี้ที่โรงเรียนเป็ยังไงบ้างลูก มีเื่อะไรเล่าให้แม่ฟังบ้างไหม?"
"ก็เหมือนเดิมแหละแม่ ไม่มีอะไรหรอก"
มิกซ์ตอบปัด ๆ น้ำเสียงติดจะรำคาญเล็กน้อยตามประสาคนที่กำลังเล่นเกมติดพันอยู่
คำตอบที่แสนห่างเหินของลูกชายทำให้แม่พิมพ์แอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ความจริงแล้ว่นี้เธอสังเกตเห็นว่ามิกซ์ดูมีความลับบ่อยขึ้น ชอบแอบคุยโทรศัพท์และไม่ค่อยเล่าเื่ที่โรงเรียนให้ฟังเหมือนตอนเด็ก ๆ หัวอกคนเป็แม่ก็ได้แต่แอบเป็ห่วงและอึดอัดใจอยู่ลึก ๆ
แม่พิมพ์ทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วเธอก็หยุดกึก สายตาหันไปมองวินที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชตุ้ย ๆ แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว
เธอยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูของวินในจังหวะที่มิกซ์กำลังตั้งสมาธิอยู่กับการเล่นเกม
"นี่... วินจ๋า"
"ครับคุณน้า?"
วินหันมามองงง ๆ
"เดี๋ยววินไปช่วยน้าดูของในห้องครัวให้หน่อยสิ"
"ของอะไรอ่ะครับ"
วินถามด้วยความสงสัย
"เดี๋ยวไปดูก็รู้เองล่ะจ๊ะ"
แม่พิมพ์ตอบพลางอมยิ้มแล้วชวนวินตามมา
เมื่อไปถึงห้องครัว แม่พิมพ์ก็หันมาพูดกับวิน
"ถ้าเกิดว่า... แม่สามารถสลับร่างกับวินได้ก็ดีเนอะ"
แม่พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ดวงตาเป็ประกาย
"แม่ล่ะอยากจะรู้จริง ๆ ว่าเวลาอยู่ที่โรงเรียน เ้ามิกซ์มันทำตัวยังไง แอบมีความลับอะไรปิดบังแม่ไว้หรือเปล่า"
วินสำลักแซนด์วิชที่เดินถือมากินด้วยเล็กน้อย เขาทำท่าทางอึดอัดปนขำ เด็กหนุ่มเกาหัวตัวเองแก้เก้อเพราะคิดว่าคุณแม่ของมิกซ์คนนี้คงจะกำลังพูดล้อเล่นตามประสาผู้ใหญ่ใจดี
"เอ่อ... ถ้าทำได้จริงก็น่าสนุกดีครับคุณน้า"
วินหัวเราะแห้ง ๆ
"แต่โลกนี้มันคงไม่มีเื่การสลับร่างแบบในหนังหรอกมั้งครับ"
"หึ ๆ... ใครบอกว่าไม่มีกันล่ะจ๊ะ?"
แม่พิมพ์ยิ้มในแบบที่วินไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ก่อนที่เธอจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขายาว แล้วหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาและส่งสายตาอย่างมีเลศนัยให้กับวิน...
(จบบทที่ 1)
250
