เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

*ตอนที่ 2: ร่องรอยอาถรรพ์*

เช้าวันถัดมา คาเฟ่เก่าแก่ย่านบางลำพู แสงแดดส่องลอดหน้าต่างไม้บานเกล็ดลงมากระทบโต๊ะไม้ขีดข่วน

เมฆานั่งตรงข้ามริต้า ถ้วยกาแฟดำของเขายังไม่แตะ นิชานั่งข้างริต้า ถือแฟ้มชันสูตรศพสีน้ำตาลหนา ใบหน้าดูไม่ได้นอนมาสองคืน

“ฉันไปที่ห้องเมื่อคืน” เมฆาเริ่มต้นเสียงต่ำ “มันยังอยู่ที่นั่น”

ริต้าขมวดคิ้ว “มันอะไร?”

“สิ่งที่ฆ่าเอก” เมฆาตอบตายตัว “มันไม่ใช่คน และมันยังไม่ไปไหน”

นิชาเปิดแฟ้ม วางภาพถ่ายศพเอกมุมใกล้ลงบนโต๊ะ รอยคอที่หักบิดอย่างผิดธรรมชาติชัดเจนจนน่าขยะแขยง

“ฉันวิเคราะห์ซ้ำอีกรอบ” นิชาพูด “แรงกดที่กระดูกสันหลังคอมาจากด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกัน เหมือนถูกแขนโอบรัดจากทางด้านหลัง แล้วบิดอย่างแรงในจังหวะเดียว ไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้แบบนี้โดยไม่ทิ้งรอยช้ำหรือรอยเล็บเลยสักจุด”

ริต้าถอนหายใจ “แล้วกลิ่นน้ำหอมล่ะ? ห้องนั้นไม่มีใครใช้น้ำหอมแบบนั้น”

เมฆามองออกไปนอกหน้าต่าง “กลิ่นนั้นเป็๲ของมัน มันทิ้งร่องรอยไว้เพื่อให้รู้ว่ามันเคยอยู่ที่นั่น”

นิชาหรี่ตา “นายพูดเหมือนมันมีชีวิต”

“มันมี” เมฆาตอบ “แต่ไม่ใช่ชีวิตแบบที่เธอเข้าใจ”

ริต้าดันภาพถ่ายกล้องวงจรปิดมาให้เมฆาดู ภาพเบลอๆ ของกองขยะหน้าหอพัก คืนก่อนเอกตาย

“นี่คือภาพสุดท้ายที่เห็นหุ่นโชว์ตัวนั้น หลังจากนั้นมันหายไปเลย ไม่มีใครเห็นมันถูกย้าย ไม่มีรถ ไม่มีคนลาก”

เมฆาจ้องภาพนิ่งๆ แล้วชี้ไปที่มุมล่างซ้ายของภาพ “ที่นี่”

ริต้าและนิชาก้มดู มีเงาดำยาวทอดยาวออกมาจากกองขยะ ในขณะที่หุ่นโชว์ยืนนิ่ง แต่เงานั้น… ดูเหมือนกำลังก้มลงมองอะไรบางอย่าง

“เงามันไม่ตรงกับทิศแสง” เมฆาพูดเบาๆ “มันขยับเอง”

นิชาเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันจะเอาไฟล์วิดีโอต้นฉบับไปวิเคราะห์ frame-by-frame ดูว่ามีการตัดต่อหรือไม่”

บ่ายวันเดียวกัน ห้องชันสูตรศพใต้ดินโรงพยาบาลตำรวจ

นิชานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ โปรแกรมวิเคราะห์วิดีโอกำลังรันเฟรมต่อเฟรม เธอซูมเข้าไปที่หุ่นโชว์ในกองขยะ

เฟรมที่ 1: หุ่นยืนนิ่ง

เฟรมที่ 2: หุ่นยืนนิ่ง

เฟรมที่ 3: หัวหุ่นเอียงเล็กน้อยไปทางซ้าย

เฟรมที่ 4: หัวหุ่นหันกลับตรง

เฟรมที่ 5: หัวหุ่นเอียงไปทางขวา

นิชาหยุดภาพ หัวใจเต้นแรง เธอเรียกริต้าที่กำลังยืนดูศพอีกศพอยู่ใกล้ๆ

“ริต้า… มาดูหน่อย”

ริต้าด่วนเดินมา เธอจ้องจอแล้วตัวแข็งทื่อ

หัวหุ่นไม่ได้เอียงเพราะลมหรือการสั่นของกล้อง มันเอียงช้าๆ แบบมีเจตนา เหมือนกำลังมองตามเอกที่เดินผ่าน

แล้วในเฟรมถัดไป ตาข้างที่เหลือของหุ่น… สะท้อนแสงจางๆ เหมือนกำลังจ้องกล้องตรงๆ

“นี่มัน…” ริต้าพูดไม่จบ

“มันขยับจริงๆ” นิชาพูดเสียงสั่น “ไม่มีใครตัดต่อ ไม่มีการเคลื่อนไหวของกล้อง ไม่มีลมแรงพอที่จะทำให้หุ่นพลาสติกหนักขนาดนั้นขยับได้”

ทั้งสองเงียบกริบ

แล้วนิชาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างในพื้นหลังของภาพ เธอซูมออก

ข้างกองขยะ มีรอยเท้าเปลือยเปียกน้ำ เรียงกันเป็๲ทางยาว… ชี้ตรงไปยังทิศที่เอกเดินกลับหอพัก

คืนนั้น เมฆาและริต้าเดินทางไปยังร้านเสื้อผ้าเก่าแก่ที่ปิดกิจการมานานย่านพระนคร ป้ายไม้เก่าผุพังเขียนว่า “ลิลลี่ บูติก” ตัวอักษรสีทองลอกจนเกือบหมด

ประตูเหล็กร้าวปิดทึบ แต่เมฆาใช้กุญแจผีที่เขาพกติดตัวไขเปิดได้ในสามนาที

ภายในร้านมืดสนิท กลิ่นฝุ่นและความชื้นคละคลุ้ง ริต้าส่องไฟฉายไปรอบๆ ชั้นวางเสื้อผ้าเก่าถูกปกคลุมด้วยผ้าขาวที่เปลี่ยนเป็๲สีเทา หุ่นโชว์เก่าหลายตัวยืนเรียงกันในมุมมืด บางตัวขาดแขน บางตัวไม่มีหัว

เมฆาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์เก่า พลิกดูสมุดบันทึกฝุ่นจับหนา

“ร้านนี้เคยดังมากเมื่อยี่สิบปีก่อน” เขาพูด “เ๽้าของชื่อลิลลี่ เป็๲นางแบบดัง แล้ววันนึงก็หายตัวไป ร้านปิดตัวลงหลังจากนั้นไม่นาน”

ริต้าส่องไฟฉายไปที่ภาพถ่ายเก่าติดผนัง เป็๲ภาพนางแบบสาวสวยผมยาวดำ ใบหน้างดงามแบบคลาสสิก ยืนโพสต์ข้างหุ่นโชว์ที่หน้าตาเหมือนเธอเป๊ะ

“นี่คือลิลลี่” เมฆาพูด “และหุ่นตัวนั้น… คือตัวที่เอกเก็บไป”

ทันใดนั้น ไฟฉายของริต้าสั่นไหว แสงกระพริบสองสามครั้ง

เมฆาหันไปมองหุ่นโชว์ที่ยืนเรียงกันในมุมมืด

หนึ่งในนั้น… ขยับ

แค่เล็กน้อย แขนข้างหนึ่งยกขึ้นช้าๆ แล้วหยุดนิ่ง

ริต้าตัวแข็ง “นายเห็นไหม?”

เมฆาพยักหน้า เขาเดินเข้าไปใกล้หุ่นตัวนั้นช้าๆ

หุ่นตัวนั้นไม่มีหัว

แต่ตรงคอที่ขาด มีผมยาวดำสนิทยื่นออกมาเล็กน้อย… เหมือนกำลังงอกออกมาใหม่