่เวลาตีสี่
“บ้าที่สุด” มือสองข้างทุบลงบนหมอนด้วยความเจ็บใจ เมื่อฝันซ้อนฝันทำให้อารมณ์ร้อนวูบวาบค้างอยู่กลางอากาศอย่างน่าอาย ก่อนจะหัวเสียกว่าเดิมเมื่อชายในฝันดันเป็คนหน้าหวานที่ฉันไม่อยากเจอที่สุด
“แกบ้าหรือไงเน ฝันเื่บ้า ๆ แบบนั้นได้ไง น่าอายชะมัด” ราวกับว่าััในฝันยังตามมาหลอกหลอน เพราะความรู้สึกร้อนวูบตามจุดต่าง ๆ ที่เขาเคยััยังคงตราตรึงและทำให้ฉันรู้สึกอับอายไม่หาย
“แค่ฝันบ้า ๆ ก็ว่าแย่แล้ว นี่ยัง...” ความเปียกแฉะบริเวณจุดน่าอายทำให้ฉันต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่
“มืดชะมัดเลยแฮะ” หลังจากเปลี่ยนเป็ชุดนอนตัวใหม่ได้ไม่นาน ฉันก็เดินออกจากห้องนอนเล็ก ๆ ลงไปชั้นล่าง เพราะรู้สึกกระหายน้ำ แต่ระหว่างทางที่เดินขึ้นมายังชั้นบนนั้นกลับมืดสนิท ไม่มีไฟสักดวง นอกจากแสงแฟลชจากมือถือที่ฉันเปิดนำทาง
ต้องบอกก่อนว่าห้องฉันเปรียบเหมือนห้องเก็บของเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินของคอนโด ทุกปีฉันจะกลับมาอยู่ที่นี่ เพราะมีข้อตกลงระหว่างพี่ชายซึ่งเขาจะต้องกลับบ้านหลักตามคำสั่งของป๊า คอนโดนี้เลยปล่อยว่างไม่ได้ ฉันจึงโดนใช้ให้มาเฝ้าและค่อยทำความสะอาด
แน่นอนว่าที่ฉันตกลงรับปากทำให้ก็เพราะเื่เงินส่วนหนึ่ง แต่หลัก ๆ เลยก็เพราะแอบคิดถึงคนที่บ้านด้วยนั่นแหละ
แต่ทันทีที่มาถึงก็ได้ข่าวว่าหน้าที่นั้นถูกยกให้คนอื่นไปแล้ว และพี่ชายบอกว่าปีหน้าหรือปีต่อ ๆ ไปก็ไม่ต้องมาอีก ฉันไม่ยึดติดอะไรอยู่แล้ว ยังไงก็ได้ตามใจพี่ชาย แต่ที่น่าใคือการได้ข้อมูลใหม่จากพี่อุลว่าคนที่มารับ่ต่อจากฉันนั้นคือ ลูกหนี้ ของพี่ไนซัส
มันน่าแปลกนะ ที่คนเห็นแก่ตัวและมองคนอื่นเป็เพียงเศษฝุ่นอย่างพี่ชายฉัน จะยอมให้คนอื่นยืมเงินได้ คือพูดง่าย ๆ พี่ไนซัสเป็ประเภทตัวใครตัวมันอะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสิ่งที่เรียกว่าความสงสารในตัวเขาบ้างหรือเปล่า
และที่สำคัญ...ผู้หญิงคนนั้นดันเป็คนเดียวกับที่ฉันเพิ่งทะเลาะด้วยเมื่อมาถึงคอนโดนี้ เพราะไปเห็น ภาพน่าใ [1] เข้าเต็มสองตา ทำเอาฉันอ้าปากค้าง ยืนขยี้ตาอยู่สองสามรอบ เพ่งมองอีกครั้งเพื่อย้ำว่าภาพที่เห็นไม่ใช่เื่จริง แต่สุดท้ายมันก็หลอกตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าโกรธของพี่ชายส่งสายตามาอย่างชัดเจน
“ทำไมยังไม่นอนอีก” คำถามจากเสียงคุ้นเคยของพี่ชายดังมาจากทางด้านหลัง ขณะที่ฉันเดินมาถึงโซนที่ใช้เป็ห้องอาหารพอดี
“…” กำลังจะหันไปตอบแล้วเชียว ถ้าไม่เห็นว่าพี่เขากำลังเอียงหัวหนีบมือถือข้างหูระหว่างเทน้ำลงแก้ว สรุปว่ากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ต่างหาก แถมสายตาที่มองมาทางฉันเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาก็ยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม คงยังโมโหเื่นั้นอยู่ละสิท่า
“จะคิดสูตรอาหารอะไรนักหนา กินแบบไหนก็เหมือนกันแหละน่า” ฉันยืนอมยิ้ม เทน้ำลงแก้วไปพลางแอบฟังบทสนทนาไป แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา เพราะน้ำเสียงที่พี่ชายใช้คุยกับคนปลายสายนั้นอ่อนโยนกว่าตอนที่คุยกับฉันหรือป๊าเสียอีก
ั้แ่จำความได้ พี่ไนซัสไม่เคยพูดดีกับครอบครัวเลย กับฉันนี่แทบจะกินหัว ส่วนกับป๊าก็มีเว้นระยะห่างจนเหมือนไม่ใช่พ่อลูกกัน หนักสุดคือกับลูกน้อง ข้อนี้ขอไม่พูดถึง เพราะพี่ไนซัสหยาบคายสุด ๆ
สงสัยคงจะคุยกับผู้หญิงคนนั้นแน่ เพราะจากข้อมูลที่เคยได้ยินคร่าว ๆ เธอเป็ลูกแม่ค้าขายข้าวในมหา’ ลัยเฟานัส แถมยังเป็ผู้หญิงคนแรกที่พี่อุลชมว่า กล้าต่อปากต่อคำกับพี่ไนซัสได้โดยไม่เกรงกลัว แถมยังสั่งให้พี่ไนซัสทำตามได้อีก เจ๋งไหมล่ะ เพราะคนเดียวที่ฉันรู้จักและสามารถสั่งพี่ชายคนนี้ได้ก็มีแค่ป๊าเท่านั้น ขนาดฉันยังทำไม่ได้เลยจ้า
“อืม รีบนอนได้แล้ว” ถึงบทสนทนาจะไม่ได้มีอะไรมาก แต่มันไม่ใช่สำหรับคนในครอบครัวไง เพราะทุกคำที่พี่ไนซัสพูดกับเธอคนนั้น ฟังแล้วมันแสลงหูไปหมด =_=
“จะยืนแอบฟังอีกนานไหม? หรือเพราะอยู่เขตของไอ้คลิโอนานไป เลยติดนิสัยขี้เสือกแบบมันมา?” พอพี่ไนซัสวางสายจากอีกคนเสร็จ ก็หันมาปั้นหน้าโหดพร้อมเอ่ยคำพูดแข็งกระด้างใส่ฉันต่อ
อะไรของเขาวะ เมื่อกี้ก็ยังอารมณ์ดีอยู่เลย จู่ ๆ ดันมาหาเื่กันซะงั้น -*-
“ก็เนดื่มน้ำอยู่ปะ ทีหลังถ้าไม่อยากให้ได้ยินก็ไปคุยที่อื่นดิ” ฉันกระแทกเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด มาหาเื่กันแบบนี้ใครจะชอบอะ
“ทุกส่วนของพื้นที่นี้เป็ของกู แล้วมึงล่ะเน มึงเป็ใคร?” พี่ไนซัสพูดจบก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจหลังปั่นประสาทฉันได้สำเร็จ
“เดี๋ยวนี้เกิดรักน้องสาวขึ้นมาแล้วเหรอ ถึงได้ส่งคนมาจับตาดูอยู่ได้” ฉันคลายมือที่กำแน่น ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเื่อื่น เพราะไม่อยากปรี๊ดแตก
ั้แ่วันนั้นที่เห็นคนในการดูแลของพี่ชายมายืนจ้องฉันอย่างเปิดเผยต่อหน้าพี่คลิโอ มันก็รู้สึกกระสับกระส่ายไปหมด กลัวจะถูกสงสัย ไม่แน่ใจว่าพี่ไนซัสอยากเผยตัวตนฉันจนเนื้อตัวสั่น หรือเกิดเป็ห่วงน้องสาวเพราะเห็นศัตรูเข้ามาใกล้กันแน่
“แน่ใจนะว่ามันเป็คนของกู” พี่ไนซัสมองด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะเดินไปสาดน้ำลงซิงก์อย่างแรงและวางแก้วลงหนัก ๆ เหมือนอยากให้มันแตกคามือ
“งั้นเป็คนของป๊าเหรอ…” ฉันยืนขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง แม้ส่วนหนึ่งจะรู้สึกดีใจที่ป๊ายังคอยจับตาดูอยู่ แต่การที่พ่อเผยตัวตนของลูกน้องตัวเองต่อหน้าศัตรูแบบนั้น มันเป็เหมือนสัญญาณเตือนขั้นแรกว่าเขากำลังสงสัยที่ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพี่คลิโอเพราะอยากหักหลังหรือเปล่า
ถ้าป๊ามองฉันแบบนั้นจริง ๆ ล่ะก็ มันคงจุกและเจ็บไปหมด ถึงฉันจะเกลียดครอบครัวนี้ก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าอยากจะทำลายครอบครัวตัวเองสักหน่อย
“ได้ข่าวว่ามันติดมึงแจเลยนี่ หรือว่ากำลังร่วมหัวกันวางแผนทรยศกันอยู่?” น้ำเสียงยียวนของพี่ชายทำให้ฉันหลุดจากความคิด หันไปจ้องใบหน้าคมคายของเขา มันเป็ใบหน้าที่หน้าหล่อเพียงแต่นิสัยทรามไปหน่อย
“เนไม่เคยคิดแบบนั้น อีกอย่างพี่คลิโอเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเนเป็ใคร” ฉันตอบอย่างหนักแน่น มีแค่ฉันที่รู้สถานะตัวตนที่แท้จริงของพี่คลิโอฝ่ายเดียว เพราะข้อมูลนี้ถูกฝังอยู่ในหัวั้แ่จำความได้ว่าศัตรูของเขตตัวเองมีใครบ้าง
หนึ่งในนั้นก็คือพี่คลิโอ ลูกชายเพียงคนเดียวของผู้คุมเขตแดนพอลลักซ์ ซึ่งเพิ่งส่งตำแหน่งต่อให้พี่คลิโอเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่เห็นว่าภายในครอบครัวนั้นเกิดเื่บางอย่างขึ้นก่อนวันประกาศตำแหน่ง แต่ไม่มีใครรู้รายละเอียดนัก
ส่วนฉันที่มาอยู่ในเขตแดนศัตรู่แรก ๆ ก็เคยเห็นพี่คลิโอผ่าน ๆ ตอนยังไม่รู้จักกันบ้าง จนมาถึงล่าสุดนี่แหลัที่เริ่มมาสนิทกัน จนทำให้รู้ว่าเขาก็เป็คนที่ไม่ได้ถือตัวหรือแผ่รังสีน่ากลัวออกมาแบบพี่ไนซัสบ่อยนัก ส่วนใหญ่จะทำตัวปกติ ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่สมกับตำแหน่งผู้คุมเขตปัจจุบันด้วยซ้ำ
“ไปถึงขั้นไหนกันแล้วล่ะ ถึงได้เรียกชื่อสนิทสนมกันขนาดนี้” แม้ใบหน้าคนถามจะมีแววเยาะเย้ย แต่มันก็แฝงไปด้วยความสงสัย คงมีตะงิดใจว่าฉันอาจหันไปเข้าพวกกับฝั่งนั้นเพื่อทำลายครอบครัวตัวเอง
“อย่ามาหาเื่กับอะไรที่มันเป็ไปไม่ได้ได้ไหม” ฉันตอบกลับอย่างเหลืออด ก่อนจะรีบเก็บเหยือกน้ำแล้วเดินออกมาทันที เพราะไม่อยากทนเห็นสีหน้าและสายตาที่จ้องแต่จะหาเื่อีกต่อไป
เชื่อเถอะว่าต่อให้ยืนอธิบายต่อ เขาก็คงไม่เชื่อ ยังไงก็เอาแต่ปักใจว่าฉันจะทรยศอยู่อย่างนั้น
“ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าคิดจะทรยศครอบครัวละก็...กูไม่เอาไว้แน่ ทั้งมึงและมัน!” เสียงข่มขู่ที่ดังตามหลังทำให้ฉันชะงักไป แม้จะได้ยินทุกคำชัดเจน แต่ไม่มีอะไรที่จะหยุดฉันไม่ให้เดินหนีต่อได้ ทุกคำพูดที่เขาเอ่ยจะกลายเป็จริงก็ต่อเมื่อฉันทำอย่างที่เขาว่า
แต่ฉันรู้ตัวดีว่าฉันจะไม่มีวันทำ หรือถ้าต้องเลือกระหว่างครอบครัวกับพี่คลิโอ ฉันก็ตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาด้วยซ้ำว่าฉันเลือกครอบครัวก่อนเสมอ
[1] สามารถติดตามเหตุการณ์นี้ได้ในเื่ “AREA XXVI เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [รายตอนยังไม่จบค่ะ / EBOOK รอก่อนนะคะ] ✅
เื่ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————