กว่าที่ชิงหยางจะสลัดเหล่านักล่าหลุดก็ใช้เวลานานถึงสองเค่อ
ชิงหยางออกเดินเที่ยวชมทั่วเมืองตะวันอย่างเชื่องช้าสองตากวาดมองยังแผงลอยแลร้านค้า
สาวๆมากมายต่างส่งสายตาเย้ายวนคุณหนูทั้งหลายยังให้บ่าวรับใช้มาสืบเสาะ
วันนั้นชิงหยางเข้าเมืองในสภาพยาจกจึงมิมีผู้ใดให้การต้อนรับ แต่วันนี้ชิงหยางเดินเที่ยวชมเมืองในฐานะคุณชายผู้คนมากมายต่างเข้ามาห้อมล้อมหวังตีสนิท
" ชักมิดี เร่งกลับดีกว่าประเดี๋ยวไอ้สาระเลวเถียนปี้เหลาพบเจอจะลำบาก " ชิงหยางพูดในใจพลันเร่งทะยานร่างกลับยังร้านของตู้ชางชาน
" น้องชิง ใยกลับมาเร็วนักมิใช่ว่าเ้า้าเที่ยวเมืองชมดอกรึ " ตู้ชางชานเอ่ยถาม
" พี่ตู้ สาวๆห้อมล้อมข้ามากมายนักข้าเกรงว่าจะไปทำให้เหล่าคุณชายทั้งหลายโกรธเคือง ข้าจึงเร่งกลับ "ชิงหยางเอ่ย
" ดีแล้ว ที่เ้าคิดได้่นี้สำนักทานตะวันยังมิเปิดรับศิษย์ ทำอะไรก็ระวังไว้เป็ดีที่สุด "ตู้ชางชานเอ่ย
" พี่ตู้เหลืออีกสามวันสำนักทานตะวันจึงจะเปิดรับศิษย์แต่ข้ายังมิมีวิชาติดตัวเกรงว่าหากต้องได้ประลองวัดฝีมือจะสู้ผู้อื่นมิได้ "ชิงหยางเอ่ย
ตู้ชางชานยกยิ้มพลางล้วงมือเข้าไปในถุงมิติของตน แลหยิบวิชากระบี่ออกมา
" นี่คือกระบี่ใบหลิว "ตู้ชางชานเอ่ย พลางยื่นตำราเพลงกระบี่ใบหลิว
ชิงหยางรับเอาแลประสานสองมือ " ขอบพระคุณพี่ตู้ " ชิงหยางเอ่ย
" ตั้งใจฝึกฝน อย่าให้ข้าเสียหน้าเพราะข้าเที่ยวประกาศไปทั่วว่า เ้าเป็คนของข้า " ตู้ชางชานเอ่ย
" ท่านประกาศไปเช่นนั้นรึ "ชิงหยางเอ่ย
" ถูกต้อง หากข้ามิประกาศเ้าคิดรึว่าเ้าจะอยู่อย่างสุขสบายที่นี่ " ตู้ชางชานเอ่ย
" ในป่าอสูรมีผู้คนมากมายที่ตามติดเ้าหวังสังหารแล่ชิงร่างสัตว์อสูรแลแก่นอสูร " ตู้ชางชานเอ่ย
" มิน่าเล่า ข้าจึงมิเห็นผู้ใดสักคนในตอนที่ข้าออกล่า" ชิงหยางเอ่ย
" เพราะท่านนี่เองที่ช่วยคุ้มครองข้า" ชิงหยางเอ่ย
" ใช่ " ตู้ชางชานเอ่ย
" ขอบพระคุณอีกครั้ง "ชิงหยางทำการประสานสองมือ
" พี่ตู้วันข้างหน้าหากท่านมีสิ่งใดให้ข้าช่วย หากมิเหลือบ่ากว่าแรงของข้า ข้าพร้อมช่วยท่านเต็มที่" ชิงหยางเอ่ย
" ข้ามิได้หวังให้เ้าช่วยข้า ข้าเพียงหวังว่าเ้าจะนำซากสัตว์อสูรแลแก่นอสูรระดับสูงมาขายให้ข้า" ตู้ชางชานเอ่ย
" ข้าจะพยายาม " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" เหลืออีกสามวัน เคี่ยวเข็ญตนเองซะ" ตู้ชางชานเอ่ยเสียงเข้ม
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้าแลผินกายไปยังหลังร้าน
ชิงหยางนั่งอ่านเพลงกระบี่ใบหลิวอยู่ใต้ศาลามือหนึ่งถือตำรา มือหนึ่งวาดโบกไปมา
" เคล็ดวิชาของเพลงกระบี่ใบหลิวนี่แปลกๆแฮะ" ชิงหยางพึมพำ
" ท่วงท่าอ่อนช้อย โจมตีหนักหน่วง" ชิงหยางพึมพำ
" คงจะสื่อความหมายราวๆยามร่ายรำอ่อนนุ่มงดงาม แต่ยามโจมตีทรงพลังสุดแสน " ชิงหยางพึมพำ
" ลองดู " ชิงหยางหยิบกระบี่ฟ้าสังหารสนิมเขรอะแลเดินไปยังลานดิน
" ชิ้ง "เสียงวาดกระบี่ตัดผ่ามวลอากาศ
" ฝุบ "เสียงแทงกระบี่ไปเบื้องหน้า
ชิงหยางวาดกระบี่ร่ายรำด้วยท่วงท่าอ่อนช้อย" ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางร้องออกมา พลางวาดกระบี่ตัดขวาง
" ฟิ้ว "ใบหลิวเล่นลมพุ่งทะยานเข้าหาหินก้อนใหญ่
" แคร่ก " หินก้อนใหญ่พลันปริแตก
ชิงหยางเร่งเดินไปยังหินก้อนใหญ่ที่ตั้งวางอยู่กลางสวน
" ถึงกับทำให้หินผาที่แข็งแกร่งปริแตกได้ไอ้หนูนี่สัตว์ประหลาดโดยแท้ " ตู้ชางชานพึมพำ
" ทั้งยังความจำเป็เลิศ ศึกษาเพลงกระบี่ใบหลิวเพียงครู่เดียวกลับแตกฉาน แลใช้ออกได้อย่างเชี่ยวชาญ " สตรีนางนั้นเอ่ย
" เห็นไอ้หนูแล้ว หวนคิดถึงวันเก่าเสียจริง" เหล่านักล่าต่างจ้องมองยังการฝึกฝนของชิงหยาง
" ในยามนั้นหากเรามีไอ้หนูเราคงมิต้องหนีมาอยู่ที่นี่ " เสียงชราเอ่ยออกมา
" ท่านปู่ " ตู้ชางชานเร่งเข้าประคองชายชรา
" ข้ามองไอ้เด็กคนนี้อยู่พักใหญ่แลกำลังจะเตรียมไปชี้แนะมันสักหน่อย แต่กลับกลายเป็ว่ามันสามารถศึกษาเพลงกระบี่ใบหลิวได้อย่างแตกฉาน " ชายชราเอ่ย
ชิงหยางฝึกฝนทบทวนสองเพลงกระบี่ตลอดทั้งสามวันจนช่ำชองเชี่ยวชาญ
" ได้เวลาแล้ว " ชิงหยางพึมพำแลเก็บข้าวของใส่ถุงของตน พาดกระบี่เสวียนเทียนสนิมเขรอะไว้ที่หลังแลแบกถุงของตนเดินออกจากห้อง
" น้องชิง เ้าจะไปแล้วรึ "สาวรับใช้เอ่ยออกมา
" พี่สาวข้าต้องไปแล้ว "ชิงหยางเอ่ย
" ไว้ข้าว่าง จะกลับมาพูดคุยกับเ้า" ชิงหยางเอ่ย
" เ้าอย่าลืมนะ "สาวรับใช้เอ่ยออกมา
" ข้ามิลืม " ชิงหยางพยักหน้า
ชิงหยางเดินออกไปยังหน้าร้านแลร่ำลาทุกคน
" ต่อไปนี้เป็เส้นทางของข้าเองข้าต้องแข็งแกร่ง เพื่อที่จะอยู่รอด " ชิงหยางพึมพำ
สองเท้าก้าวเดินไปอย่างมั่นคงมุ่งตรงไปยังูเาลูกใหญ่ที่อยู่ไกลลิบ
ตลอดเส้นทางนั้นพบเจอกับรถม้ามากมายที่มาจากตระกูลร่ำรวยแลสูงศักดิ์ที่ต่ำลงมาหน่อยก็ควบขี่ม้ามาสองถึงสามตัว ที่แย่ก็อย่างชิงหยางที่ต้องเดินเอา
ระยะทางจากเมืองตะวันไปยังสำนักทานตะวันแม้นจะอยู่ไกล แต่ก็ใช้เวลามินานก็เดินมาถึงแล้ว
ชิงหยางกวาดตามองทั่วพานพบหมู่ชนมากมายหลายพันหมื่น บ้างก็มาส่งลูก บ้างก็มาค้าขาย บ้างก็มาสืบข่าว
" เด็กๆทั้งหลายจงมาเข้าแถวทางฟากฝั่งนี้ " เสียงชราใจดีร้องออกมา
เมื่อได้ยินชิงหยางจึงเร่งไปยังอีกฟากฝั่งที่เป็ลานกว้าง
ชิงหยางกวาดตามองทั่วแต่ก็มิพบพานอาคารหรือตำหนักแต่อย่างใด
" รึว่าลานกว้างแห่งนี้มีไว้เพื่อทดสอบศิษย์เท่านั้น" ชิงหยางพูดในใจ
" เรียงแถวมาลงชื่อกับเหล่าศิษย์พี่แลรับหมายเลขของตน " เสียงชราร้องออกมา
พลันบังเกิดเสียงเโหวกเหวกโวยวายทั้งเสียงด่าทอดังลั่น เหล่าเด็กหนุ่มที่อายุยังมิมาก แลมาจากตระกูลใหญ่ล้วนแล้วแต่หยิ่งยโสในตัว ต่างก็มิมีใครยอมใคร
ต่างก็หมายจะได้หมายเลขอันดับต้นๆเพื่อที่จะได้เป็ที่จดจำของเหล่าผู้าุโ
" ข้ามาจากตระกูลสง “
“ ข้ามาจากตระกูลหวู" เสียงอวดเบ่งบารมีดังสนั่น
เพียงมินานหลังจากเกิดการอวดเบ่งบารมีจึงเกิดการผลักอกกันไปมา
" ฮื่อห์ " ชิงหยางถอนหายใจออกมาอย่างแรงพลางเดินอ้อมเพื่อไปหาเหล่าศิษย์พี่
" คารวะศิษย์พี่ ข้าชิงหยางจากเมืองเฟิ่ง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
ผู้อาวสุโสที่อยู่ด้านหลังมองจ้องยังชิงหยาง" อายุสิบสี่ เขตแดนหล่อกายระดับหก " ผู้าุโร้องออกมา
" อื้อ " ศิษย์พี่พยักหน้า นำป้ายไม้มาลงอักษรหมายเลข แลระบุรายละเอียด
" นี่ป้ายของเ้ารอเรียกตัวเข้าทดสอบทางนั้น "ศิษย์พี่ผู้นั้นชี้นิ้วไปยังลานกว้างที่มีเสาสูงราวสิบจ้างอยู่กลางลาน
" ขอบคุณศิษย์พี่ "ชิงหยางรับเอาป้ายไม้ของตนแลเดินไปยังลานกว้างที่มีป้ายไม้
" แย่ อายุจะสิบห้าแล้วแต่ยังอยู่ที่ระดับหก มิรู้ว่าจะฝึกไปเพื่อสิ่งใด " ผู้าุโได้แต่ส่ายหน้า
" กระจอกกว่าข้าเสียอีกข้าอายุสิบสี่เท่ากัน แต่ข้าอยู่เขตแดนหล่อกายาระดับเจ็ด "เด็กหนุ่มเอ่ยออกมา
ตัวมันเองยังคิดว่าตัวมันแย่แล้วแต่พอเจอกับชิงหยางมันกลับกลายเป็ภูมิใจแต่หากมันรู้ว่าชิงหยางเพิ่งฝึกยุทธได้มิกี่เดือน มันคงอยากลาตายเป็แน่
" ปีนี้มีเด็กที่ผ่านเกณฑ์มากมายยิ่งนักแลเพื่อมิให้เป็การเสียเวลา ผู้ใดที่รายงานตัวแล้ว ให้มาทดสอบค่าพลังบัดเดี๋ยวนี้" เสียงชราร้องออก
" ตึง "เสียงหมัดปะทะกับเสาสูงดังหนักแน่น
" หนึ่งพันสามร้อยจิน ผ่าน "ศิษย์พี่ผู้หนึ่งร้องดังลั่น
" เกณฑ์ผ่านคือเท่าใดกัน "ชิงหยางพึมพำ
" สหายเกณฑ์ผ่านตามระดับขั้นพลัง "เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางเอ่ย
" อืม " ชิงหยางพยักหน้า
" สหายข้าเหนียนชี่ จากเมืองจาง "เหนียนชี่เอ่ย
" ข้าชิงหยาง จากเมืองเฟิ่ง "ชิงหยางเอ่ย
" อะ " เหนียนชี่พลันแข็งค้างมองชิงหยางั้แ่หัวจรดเท้า
" เ้ามองข้าเช่นนี้หมายความว่าเช่นใด" ชิงหยางเอ่ยถาม
" ไม่ ไม่มีอะไร "เหนียนชี่เอ่ยออกมาแลเร่งทะยานร่างจากไป
ชิงหยางได้แต่ส่ายหน้าแลมองจ้องไปยังเสาสูง
" ชิงหยาง " เสียงชราร้องออกมา
" ข้าชิงหยาง " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ทดสอบพลัง " ชายชราเอ่ย
" ขอรับ " ชิงหยางพยักหน้าแลเดินไปยังเสาสูง
ชิงหยางกำหมัดหลวมๆแลชกออกไปยังเสาสูงด้วยพลังเพียงสี่ส่วน
" ตึง "
4.46M
