ตอน ละเมอ
“คุณแม่คะ… คุณแม่… ช่วยหนูด้วย”
ร่างที่นอนหมดสติอยู่ยกมือโบกไปมาในอากาศ
อัลเบร์โตปรายตามองพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะคว้าขวดสแตนเลสบรรจุเหล้าแบบพกพาออกมาเปิดฝายกดื่มหวังให้ฤทธิ์ร้อนของเหล้าช่วยดับความหนาวของอากาศรอบตัว และความรู้สึกด้านลบในหัวใจของเขา
“หนูหนาวเหลือเกิน”
ลูกพีชขดตัวพึมพำปากคอสั่นทั้งที่ยังนอนหลับตา ภาพของเธอที่อัลเบร์โตเห็นไม่ต่างอะไรกับลูกแมวเหมียวตัวน้อยๆ เปียกฝนจนสั่นเป็เ้าเข้า เขามองเธออย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูเอาไปห่มคลุมร่างของเธอเอาไว้ ใช้มืออังที่หน้าผากของเธอมือหนึ่งอีกมืออังที่หน้าผากของตัวเองเปรียบเทียบกัน
“ไข้สูงตัวร้อนจี๋เลย”
ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่บัดนี้ซีดเซียวจนน่าใจหาย
“มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ คนของตระกูลอมรพันธ์หัสดินทร์จะเป็หรือจะตายทำไมฉันต้องสนใจด้วยวะ ปล่อยให้ตายๆ ไปเหอะ”
อัลเบร์โตลุกเดินไปนั่งข้างกองไฟยกขวดเหล้าเล็กๆ ขึ้นจิบ เสียงละเมออย่างน่าสงสารจากลูกพีชยังดังตามหลอกหลอนไม่หยุด
“บ้าเอ้ย”
ชายหนุ่มจิ๊ปาก ลุกเดินไปเปิดกระเป๋าเป้หยิบยาลดไข้ออกมาพร้อมขวดน้ำ
“ถ้าปล่อยให้เธอตายไปตอนนี้คงหมดสนุกกันพอดี”
เขาค่อยๆ ประคองท้ายทอยของหญิงสาวยกให้สูงขึ้นหยิบเม็ดยาลดไข้ยัดใส่ปากของเธอตามด้วยน้ำเปล่ากรอกลงไป
“กินยาเข้าไปเธอยังต้องมีชีวิตอยู่ให้ฉันทรมานอีกนานจำไว้”
หมู่บ้านเชิงเขา…
“อีมุกดา!”
“โอ้ยแม่จะะโทำไม ฉันใหมดป่านนี้แล้วทำไมยังไม่หลับไม่นอนอีก มานั่งคอยจับผิดฉันหรือไงเนี่ย”
“มึงไปทำอะไรที่ไหนมาถึงได้กลับมาจนมืดค่ำป่านนี้”
ป้ามาลีหญิงวัยหกสิบปีเศษผมเผ้าขาวโพลนเกือบทั้งหัว ทว่าหน้าตายังคงมีเค้าความสวยไม่สร่าง ลือกันว่าสมัยสาวๆ หล่อนสวยระดับนางสาวไทยยังชิดซ้าย ป้ามาลีเป็ที่รู้จักของชาวบ้านทั่วไปในฐานะหัวหน้าคนงานดูแลบ้านของนายสมิงร้องถามบุตรสาวเสียงเขียว
“ฉันโตแล้วนะแม่ถามเซ้าซี้อยู่ได้ น่าเบื่อจริง”
มุกดาปั้นหน้าบึ้งตึงส่งกลับไปแทนคำอธิบาย
“ถ้ากูรู้ว่ามึงโตขึ้นมาแล้วจะมีนิสัยแรดร่านอย่างงี้ กูไม่ให้มึงโตขึ้นมาเปลือกข้าวสุกหรอก อีลูกเวร”
“เอ้าๆ ด่าเข้าไป”
มุกดายืนทำหน้างอขมวดคิ้วมุ่น
“อีมุกดา มึงจะทำอะไรก็เห็นแก่หน้ากูเห็นแก่หน้านายสมิงบ้าง สักวันเถอะมึงระวังจะไม่มีที่ซุกหัวนอน อีเนรคุณ”
“พูดเลอะเทอะอะไรของแม่เนี่ยไปฟังใครมาอีกล่ะคราวนี้ ไหนบอกฉันมาซิ ฉันจะไปจิกหัวตบซะให้หายปากหมาไปเลย”
“กูไม่ได้โง่นะโว้ย ระวังเวรกรรมเอาไว้นะมึง”
“โอ้ยเวรกงเวรกรรมอะไรอี้กแม่ ด่าพอแล้วใช่ไหมฉันจะได้ไปอาบน้ำนอนเหนียวตัวจะแย่แล้วเนี่ย” มุกดาส่ายหน้ารำคาญแล้วเดินอาดๆ จากไป ปล่อยให้หญิงชรามองตามไปพร้อมกับถอนใจ
“อีมุกดาเอ้ย…”
194
