ตอนที่ 8 เมาเหล้า หรือเมารัก
“พี่เคยโกหกเราด้วยเหรอ”ณภัทรเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะเขาจำไม่ได้จริงๆ
“ช่างมันเถอะ พี่ออกไปได้แล้วผมจะนอน พรุ่งนี้มีเรียนอีก”
“นอนก็นอนไปสิ พี่ก็จะนอนด้วย”
“เอ๊ะ พี่นี่พูดไม่รู้เื่รึไง บอกแล้วไงว่าไม่ได้ห้องข้างบนใหญ่กว่านี้ตั้งกี่เท่า จะมาอยู่ห้องแคบๆ ทำไม พี่กลับไปได้แล้ว”พฤกษาเริ่มโมโหเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจคำพูดเขา และยังคงเอาแต่ใจตัวเอง
“ก็พี่อยากนอนกับพฤกษ์ จะห้องนี้หรือห้องพี่ก็ได้ ขอเพียงมีพฤกษ์อยู่ด้วย พี่ได้หมด แค่มีพฤกษ์”ร่างสูงต่อรองอย่างคนเอาแต่ใจและเรียกร้องเต็มที่
“นี่พี่้าอะไรกันแน่ เมื่อตอนเย็นก็ เอ่อ เอ่อ”ปากบางไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้ เขาใบ้กินซะงั้นเื่พวกนี้ใครจะกล้าพูดออกไปง่ายๆเหตุการณ์ในตอนเย็นย้อนกลับมาในความทรงจำอีกครั้ง จนร่างบางเผลอลอบมองริมฝีปากได้รูปของอีกฝ่ายณภัทรเห็นอากัปกิริยาอีกฝ่ายก็ยกยิ้มมุมปาก สายตาคมมีแววเ้าเล่ห์
“รู้ไหมว่าปากพฤกษ์หอมหวานกว่าผู้หญิงทุกคนที่พี่เคยจูบมาพี่เป็จูบแรกของพฤกษ์ใช่ไหม พี่ดีใจจัง”
“ไม่ต้องมาพูดมาก ออกไปได้แล้ว”พฤกษาแหวใส่อีกฝ่ายเมื่อเขาเริ่มพูดจาไม่น่าฟัง และเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตนเอง
“พี่ว่าพี่ชอบพฤกษ์เข้าแล้ว แล้วพฤกษ์ล่ะ ชอบพี่ไหม” ณภัทร บอกตรงๆ ทำให้อีกฝ่ายใกับคำพูดนั้นร่างสูงไม่พูดเปล่า เดินอ้อมมาทางด้านหลังและโอบกอดคอร่างบางวางคางมนกับไหล่ของอีกฝ่าย พฤกษานั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้ หายใจติดขัด รู้สึกใจเต้นแรงแต่แค่ครู่เดียวเขาก็คิดได้ว่า นี่คือคาสโนวาตัวร้าย คนอย่างเขาจะจริงจังกับใครได้ที่ผ่านมาก็ทิ้งขว้างคนอื่นเป็ว่าเล่น กับเขาก็เหมือนกันคงคิดจะมาหลอกและทิ้งไปเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น เมื่อคิดได้อย่างนั้น พฤกษาจึงดึงมือเขาออก ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายเรียกสติตัวเองกลับมาว่าอย่าหลงกลกับคำพูดใครง่ายๆเขาเคยาเ็สาหัสจากเื่ความรักมาแล้ว เขาจะไม่ยอมเจ็บให้ซ้ำรอยเดิมเด็ดขาดคนโง่เท่านั้นแหละที่จะยอมเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พี่กลับไปห้องได้แล้ว ผมจะนอน ถ้าพี่ไม่กลับ ผมจะไปนอนห้องเพื่อน”ทั้งน้ำเสียงและท่าทีของพฤกษาตอนนี้บ่งบอกว่าเขาเอาจริง ณภัทรจ้องมองคนร่างบางที่ทำสีหน้าจริงจังและไม่ได้ล้อเขาเล่นอีกเขาจึงตัดสินใจกลับห้องตัวเองและรู้สึกหงุดหงิดที่ทุกอย่างไม่เป็ไปอย่างที่เขาคิด ถึงเขาจะเป็คาสโนวาแต่เขาก็ไม่เคยบอกชอบหรือบอกรักใครเพราะที่ผ่านมามีแต่มาเสนอตัวเสนอใจให้เขาทั้งนั้น เขาไม่ได้จีบเพียงแต่แค่ไม่ปฏิเสธใครเลยเท่านั้น
แปดโมงสิบห้าร่างบางออกจากห้องพักเพื่อไปเรียนก็พบว่ามีคนบางคนยืนรออยู่หน้าห้องณภัทรไม่ยอมเคาะประตูแต่อดทนรอจนอีกฝ่ายเปิดประตูเอง ดวงตากลมมองคนตรงหน้า อดสงสัยไม่ได้ว่าเขามายืนรออยู่ั้แ่เมื่อไหร่พฤกษาส่ายหัวรีบสลัดความคิดที่รู้สึกดีออกไปสองขาก้าวไปยืนรอหน้าลิฟต์อย่างไม่สนใจคนยืนรอ เขาไม่พูดด้วย ไม่แม้แต่จะมองอีกร่างสูงเดินตามแต่ไม่พูดหรือเดินเข้ามาทักทาย เพียงแต่เดินตามร่างบางเงียบๆระหว่างอยู่ในลิฟต์ณภัทรแอบลอบมองร่างบางบ่อยครั้งแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจมองตอบหรือแม้แต่จะถามอย่างหาเื่ว่า ‘มองอะไร’อย่างที่เคยทำอยู่ประจำหลังออกจากลิฟต์มือหนาก็ดึงมือร่างบางไปขึ้นรถบิ๊กไบค์คันโปรดของเขา
“ปล่อยนะ ผมไม่ไป ผมจะเดินไปเอง”
“อย่าดื้อ ไอ้ตัวแสบ วันนี้พี่ยอมเราเยอะแล้วนะ” ณภัทรมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหาเื่ ทำไมนะทำไมแรงเขาถึงสู้อีกฝ่ายไม่ได้สักทีมือบางพยายามสะบัดมือหนาแต่สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด จนในที่สุดพฤกษาก็ต้องยอมแพ้ยอมให้อีกฝ่ายใส่หมวกกันน็อคให้ มือหนาใส่หมวกกันน็อคให้พฤกษาอย่างเบามือเช่นเคย ก่อนจะบังคับขึ้นรถและบังคับให้เขากอดเอวอย่างที่เคยทำเป็ประจำ
“กินอะไรเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”
“ไม่ต้อง ผมไม่หิว”ปากบางพูดน้ำเสียงไม่พอใจแล้วมองเมินไปทางอื่นอย่างคนที่เพิ่งถูกขัดใจ แต่ณภัทรก็ไม่ได้สนใจท่าทางนั้นเขาลุกไปซื้อข้าวไข่เจียวกับแกงจืดมาให้พร้อมน้ำเปล่าหนึ่งขวด
“รีบกิน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”พฤกษาเหลือบมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะมองจานข้าวที่เพิ่งวางลงตรงหน้าเขาความโกรธอัดแน่นอยู่ที่ลำคอทำให้เขากินอะไรไม่ลง
“ถ้าไม่ยอมกิน พี่จะป้อน” สิ้นเสียงขู่ของร่างสูงมือบางรีบจับช้อนและตักข้าวใส่ปากทันทีอย่างไม่รีรอ เพราะพฤกษารู้ดีว่าคนอย่างเขาไม่เคยพูดแล้วทำไม่ได้ เขาสามารถทำได้มากกว่าที่เขาพูดออกมาซะอีก
“พี่ภัทรค่ะ รู้ไหมว่าเมย์หาพี่ภัทรอยู่ตั้งหลายวัน โทรไปพี่ก็ไม่รับไลน์ไปพี่ก็ไม่อ่าน” เมษาคนเดิมที่เคยทำร้ายเขาเดินมาหาณภัทร ก่อนจะตัดพ้อน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่สนใจ โดยเมษาไม่สนใจแม้แต่จะมองหน้าพฤกษา
“เธอเป็ใคร มายุ่งอะไรกับภัทรของฉัน”ร่างบางหันไปมองเ้าของเสียงแหลมผู้มาใหม่ผู้หญิงที่นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขาเมื่อวันก่อนและที่คลอเคลียกันที่ร้านเหล้าเพื่อนเขาเคยบอกว่าเป็ถึงดาวมหาวิทยาลัยพอเห็นใกล้ๆ เธอช่างเป็ผู้หญิงที่สวยมาก สวยกว่าเมย์ กิ๊ฟและลิ้นจี่หลายเท่าตัวเมื่อรู้ว่าทั้งคู่เป็ใครพฤกษาก็ก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารต่อไปราวกับมันอร่อยเสียเต็มประดา เพราะตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดกับเหตุการณ์ตรงหน้าเลยตัดสินใจก้มหน้าก้มตากินให้เสร็จและรีบลุกขึ้นเอาจานไปเก็บเพื่อเดินหนีไปเรียนในทันทีแต่มือหนาก็จับแขนเขาไว้
“พี่ไปส่ง” พฤกษาสะบัดมือนั้นออกทันที ราวกับเป็สิ่งที่น่ารังเกียจ
“ไม่ต้อง พี่อยู่เคลียปัญหาตัวเองเถอะ”พฤกษาพูดพร้อมหันไปมองสองสาวที่กำลังใช้กระแสจิตผ่านทางดวงตาด่ากันอยู่เพราะไม่สามารถด่าทอกันได้ด้วยเกรงณภัทรจะไม่ยอมคุยด้วย มือหนายอมปล่อยมือบางอย่างง่ายดายด้วยเขาเองก็ปวดหัวกับเหตุการณ์ตรงหน้า
พฤกษาคิดแล้วคิดอีกก็ไม่เข้าใจ อีกฝ่ายจะมาตอแยกับเขาทำไมในเมื่อข้างกายก็มีดาวมหาลัย ดาวคณะ หรือแม้แต่สามสาวพวกนั้นอยู่รอบกาย สำหรับอีกฝ่ายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็คาสโนวาตัวร้าย เป็ที่้าของสาวๆจะมาเสียเวลากับคนอย่างเขาทำไม หรือเห็นเขาเป็ของแปลกใหม่ เพราะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายตอแยกับผู้ชายคนไหนนอกจากเขาตลอดมามีแต่ข่าวคาวกับผู้หญิง ดีนะที่พฤกษาไม่เคยเชื่อคำว่า ‘ชอบ’ ของเขาคำคำนั้นที่ออกจากปากของเขา ‘มันไร้ค่าสิ้นดี’
วันนี้พฤกษาเรียนไม่ค่อยรู้เื่ไม่รู้ว่าเป็เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าที่เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจบลงยังไงหรือเพราะคิดไม่ตกว่าหากต่อไปเขามาวุ่นวายอีก จะทำยังไงสองขาเดินลงมาจากตึกเรียนพร้อมเพื่อนๆ วันนี้พวกเรานัดดูบอลและกินเหล้ากินเบียร์ที่ห้องของเขาพวกเราไปซื้อของที่ต้องใช้ประกอบการดูบอลที่ร้านสะดวกซื้อใต้หอพักขนของกินกันอย่างกับชาตินี้จะไม่ได้กินอีก คืนนี้พวกเรากะเมาเต็มที่เพราะพรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียน อรอุมาแฟนชนะพลก็มาด้วยตอนนี้พฤกษาเริ่มสนิทกับอรอุมามากขึ้นเมื่อต้องเจอกันบ่อยๆ
“นี่รู้ไหมว่าเมื่อเช้าภัทรจัดการสองสาวนั่นยังไง”อยู่ๆ อรอุมาก็พูดในสิ่งที่พฤกษากำลังสงสัยและอยากรู้ เขาเลยหูผึ่งรอฟัง
“ภัทรยื่นคำขาดไปเลยว่าต่อไปนี้ไม่ต้องมายุ่งกับเขาอีกเพราะเขาชอบผู้ชาย” ทุกคนที่ฟังอึ้งไปตามกันอ้าปากค้างกับคำบอกเล่าของหญิงสาว มือพิชัยที่กำลังรินเหล้าหยุดชะงักแก้วเหล้าที่กำลังถูกยกขึ้นดื่มเข้าปากของธานินทร์ค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น พฤกษาที่กำลังหูผึ่งรอฟังเองก็ตาถลนเมื่อได้ยินคำบอกเล่านั้น
“พี่จะบ้าเหรอ นั่นพี่ภัทร คาสโนว่าตัวร้ายเลยนะจะบอกว่าชอบผู้ชายได้ยังไงกัน ประวัติพี่เขา ฟันหญิงไม่เลือกหน้า และไม่เคยคบใครจริงจัง เขารู้กันทั้งมหาลัยนี่หาทางออกไม่เจอจนต้องตัดปัญหาแบบนี้เลยเหรอ”ยงยุทธเถียงอรอุมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สำหรับพฤกษาแล้ว เขายอมรับว่าคำพูดที่อรอุมาพูดเมื่อสักครู่ทำให้เขาใจสั่นไม่น้อย
“เขาคงบอกเพื่อตัดรำคาญแหละ เพราะสองคนนี้ได้ข่าวว่าตามหึงตามหวงเขาไปทั่ว คงหมดความอดทนเลยบอกไปแบบนั้น” พิชัยพูดเสริมเพื่อให้ทุกคนคิดตามและทุกคนก็พยักหน้ายอมรับมีเพียงพฤกษาที่หน้าสลดลงเพราะคำของเพื่อนคำนั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บหน่วงในอกเล็กน้อยแต่ก็อดคิดตามไม่ได้หรือที่ร่างสูงมาวอแวกับเขาเพราะ้าหาเหยื่อในการที่จะใช้สลัดหญิงสาวที่เขาไม่้ายุ่งด้วยเมื่อคิดถึงตรงนี้ความสงสัยก่อนหน้านี้ก็เหมือนถูกคลี่คลาย แต่ความปวดแปลบในใจที่ขึ้นมาเป็ริ้วๆ กลับเข้ามาแทนที่ นี่มันอะไรกัน เขาคงเ็ปที่ถูกหลอกใช้อีกคงเป็แบบนั้น พฤกษาได้แต่สรุปกับตัวเองในใจ
“ไม่รู้สิ แต่เพื่อนที่โรงอาหารเล่าให้ฟังว่า หลังจากสองคนได้ยินคำนั้นก็อึ้งตาค้างและภัทรก็เดินหนีไปเลย ว่าแต่เขาอยู่ข้างบนรึปล่าว ไปชวนมาดื่มด้วยกันไหม”อรอุมาเสนอ
“นั่นสิ บางทีเขาอาจมีเื่เครียดก็ได้นะ เจอพายุสาววันนี้”ชนะพลผู้เห็นด้วยกับแฟนสาวทุกเื่ อนาคตเขาอาจเป็ประธานสมาคมคนกลัวเมียก็ได้
“ผมว่าเขาคงไม่เครียดหรอก คนแบบนั้นดีแต่ทำร้ายคนอื่นจะเจ็บเป็ได้ยังไง” ปากบางพูดออกไปตามความรู้สึกตอนนี้เขาเองก็รู้สึกเจ็บเหมือนกัน
“ทำไมคำพูดมึงฟังเหมือนเขาทำให้มึงเจ็บเลยว่ะ” ยงยุทธถาม
“พูดรวมๆ ไม่ได้หมายถึงผมสักหน่อย” พฤกษารีบแก้ตัว ใช่แล้วเขาจะเจ็บกับความเ้าชู้หลายใจของอีกฝ่ายได้อย่างไรกันถึงอีกฝ่ายจะบอกว่าชอบเขา แต่พฤกษารู้ดีว่าผู้ชายที่ชื่อณภัทรไม่เคยรักใครจริงหรอก เผลอๆ สิ่งที่เขาพูดออกจากปากนั้นก็เป็แค่ลมปากเท่านั้นเองไม่ได้มีความหมายหรือความพิเศษใดๆ พวกเรากินดื่มกันอย่างสนุกสนาน เมาปลิ้นกันไปนอนสะเปะสะปะเต็มพื้นห้อง อรอุรมาขึ้นไปนอนบนเตียง ส่วนผู้ชายคนอื่นๆ ก็นอนข้างล่างตรงพื้นที่ว่างทุกคนเมาจนหลับ ร่างบางก้าวขาเดินออกมานอกห้อง โซซัดโซเซขึ้นลิฟต์ กดไปที่ชั้น 12 โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร แต่เขารู้แค่ว่าอยากจะทำแบบนี้ ‘จะขึ้นไปด่าไอ้คุณพี่ภัทร จะด่าให้สาแก่ใจเลย’ ที่หลอกลวงและทำให้เขาเป็ตัวตลก รอก่อนนะ‘ไอ้คนเลว’
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทำไมยังไม่เปิด ผมจะดะ…ด่าให้สาแก่ใจ มือบางเคาะประตูรัวรัวอย่างคนเมาเต็มที่เขายืนแทบไม่อยู่แต่ก็พยายามพยุงร่างกายให้ยืนให้ได้เพราะเป้าหมายคือจะด่าคนบางคนให้เต็มที่ก่อนกลับไปนอนที่ห้อง
ในที่สุดประตูก็เปิดออก
“ไอ้พี่ภัทรบ้าไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่ว ไอ้…อ๊วก” หลังจากร่างบางเดินเข้ามาในห้องหรู นิ้วชี้ก็ชี้ไปที่อกเขาแถมพ่นคำด่าเป็ชุด ราวกับเก็บกดมานาน ก่อนจะรู้สึกทนไม่ไหวอยากจะอ๊วก สองเท้าจึงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำและไปอ๊วกให้สาแก่ใจ มือหนาลูบหลังเบาๆแล้วเดินไปหยิบขวดน้ำดื่มมาให้ร่างบางล้างปาก ‘อ่าห์ ได้อ๊วกแล้วค่อยยังชั่วหน่อย’ พฤกษาหันกลับไปจะด่าท่ออีกฝ่ายต่อแต่กลับรู้สึกมึนหัว ดวงตากลมมองเห็นณภัทรเป็สองคน ตอนนี้พฤกษาเริ่มรู้ตัวว่าคงด่าอีกฝ่ายไม่ไหวแล้วขอกลับห้องก่อนดีกว่า ระหว่างที่ขากำลังก้าวเพื่อจะไปเปิดประตูอยู่ดีดีก็รู้สึกว่า มีคนมาอุ้มไปนอนที่เตียง วางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะใช้มือหนาจับทั้งสองมือของร่างบางมัดไว้แล้วตรึงไว้เหนือศรีษะพฤกษาดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธการนั้นแต่ยิ่งดิ้นมือหนาแข็งแรงก็กดแรงมากกว่าเดิม จนเขารู้สึกเจ็บ
“ผมเจ็บ ปล่อยนะคนบ้า คนชั่ว คน” ร่างสูงบดเบียดริมฝีปากลงมาขบเม้มดูดดื่มกลีบปากบางอย่างรุนแรง จนเขารู้สึกเจ็บก่อนจะส่งลิ้นสากใหญ่แทรกเข้าไปควานหารสหวานภายใน จนแรงต้านแ่ลงเรื่อยๆเมื่อเห็นร่างบางหายใจไม่ทัน เขาจึงยอมปล่อยกลีบปากบางร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า มองปากหวานอวบอิ่มอย่างเสน่หา ก่อนจะแตะปลายจมูกไปกับแก้มนิ่มกลีบปากอวบอิ่มกำลังจะต่อว่าเขาอีกครั้งที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็อิสระแต่กลับโดนอีกฝ่ายจูบบดเบียดเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่รู้สึกอิ่ม ร่างบางสะท้านสองแขนที่ถูกตรึงไว้ก่อนหน้าถูกปล่อยให้เป็อิสระทำให้ร่างบางเผลอโอบกอดรอบคอร่างสูงอย่างลืมตัวเป็อีกครั้งที่ณภัทรไม่สามารถอดทนอดกลั้นต่อความ้าของเขาได้เขาไม่อยากล่วงเกินทำให้ร่างบางตรงหน้าหวาดกลัวเขา แต่หนุ่มน้อยที่มีเสน่ห์เย้ายวนทำให้เขาไม่สามารถหักห้ามใจที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนานี้ได้
“เข้ามายั่วพี่เหรอพี่จะทนไม่ไหวแล้วนะ” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหู ทำให้ร่างบางตาโต มองสบตาคมที่ส่องประกายวับวาวจนพฤกษาต้องหลบตา
“ปล่อยนะจะเข้ามาด่าตะหาก” ร่างบางะโบอกอย่างเอาเื่
“พี่คิดถึงเรานะคิดถึงปากอวบอิ่มนิ่มๆ คิดถึงรสหวานในปากของพฤกษ์ พี่ขอนะ”หลังร่างสูงพูดจบเขาก็ประทับจูบอีกครั้งอย่างรุนแรง มือของเขายังคงลูกไล้ััเส้นผมนุ่ม ปากหยักประกบลงมาทั้งร้อนและนุ่มร่างบางรู้สึกได้ถึงแรงดูด ดึงริมฝีปากบนและล่างสลับกันไป ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เืในกายเขาร้อนผ่าวจูบตอบเขาไปอย่างคนไร้สติ ถึงจะไม่มีความเชี่ยวชาญแต่อีกฝ่ายก็เป็ครูพาเขาไปสู่จุดที่เสียวซ่านได้ไม่ยากลิ้นสากพัวพันเคล้าคลึงอย่างเสน่หา จนร่างบางต้องร้องครางออกมา มือบางลูบไล้ท้ายทอยอีกฝ่ายอย่างหาที่ยึดเหนี่ยวปากหยักจูบและบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหิวกระหาย เนิ่นนานและในที่สุดก็ถอนริมฝีปากออก ทั้งสองจ้องหน้าสบตากันอยู่นิ่งนาน ร่างสูงโน้มตัวลงมาจูบร่างบางอย่างดูดดื่มอีกครั้งพฤกษาเผยอปากรอรับััลึกซึ้งนั้นอีกครั้งก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปพัวพันควานหารสหวานจากอีกฝ่ายมันอบอุ่นอ่อนโยนและลึกล้ำอย่างประหลาดผสมผสานกับลมหายใจอันเร่าร้อนของทั้งคู่ เนื้อตัวร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่างความรู้สึกของเขาในตอนนี้คือหวานล้ำยิ่งนัก กลีบปากหยักจูบพฤกษาอย่างอ่อนโยนครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากนั้นก็จูบพรมผมไปทั่วหน้าั้แ่หน้าผาก ดวงตา จมูก และจบลงที่ปากอวบอิ่มนี้อีกครั้ง
“คนดีของพี่ พี่อยากััเราให้มากกว่านี้อยากได้มากกว่านี้ แต่พี่รู้ว่า เราเมาอยู่พี่ไม่อยากเป็คนไม่ดีที่ทำให้เรารู้สึกแย่กับพี่อีก พี่ต้องอดทนมากรู้ไหมพฤกษ์ต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าพี่ต้องอดทนขนาดไหน” เขากระซิบข้างหูร่างบางที่กำลังนอนซุกในอกหนา ตอนนี้พฤกษาเริ่มสงสัยตัวเองว่ามาทำอะไรที่นี่แต่เขาไม่สามารถขัดขืนหรือแย้งอะไรได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้เขารู้สึกปวดหัว มึนและงงไปหมด คืนนี้เขาคงดื่มหนักไปแล้วจริงๆ และสุดท้ายร่างบางก็หลับไปในอ้อมกอดของร่างแกร่ง
39K
![ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744087062_6194598.webp)
