ตอนที่ 7 มีอะไรที่ข้าไม่กล้า (2)
สายตาดุดันของผู้เฒ่าเถียนกวาดมองใบหน้าแต่ละคน สุดท้ายก็ตกลงบนตัวเถียนจินจวี๋ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้ดั่งใจ “กิน กิน กิน อายุสิบเก้าแล้ว ยังรู้จักแต่กิน! ดูตัวเองซิว่าเ้ากินจนมีสภาพเป็แบบไหนแล้ว แม่หมูยังมีส่วนเว้าส่วนโค้งมากกว่าเ้า!”
คำโบราณกล่าวไว้ บุรุษที่ดีไม่ควรเลี้ยงบุตรสาวอายุสิบแปด โดยทั่วไปแล้วเด็กผู้หญิงจะออกเรือนกันั้แ่อายุสิบห้า เถียนจินจวี๋ไม่เพียงอายุเกินสิบแปด อีกแค่ปีเดียวก็จะครบยี่สิบ เพราะเื่แต่งงานของนาง ผู้เฒ่าเถียนและเว่ยซื่อก็เครียดแทบตายแล้ว หากยังไม่แต่งออกไป อายุเลยยี่สิบคงยากจะออกเรือนแล้ว ถึงเวลาเขาผู้เฒ่าเถียนคงกลายเป็ตัวตลกของคนในหมู่บ้านเป็แน่
ก่อนหน้านี้ ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะใช้เงินก้อนใหญ่ขอร้องให้แม่สื่อหวังซึ่งเป็แม่สื่อมือทองในละแวกนี้มาเป็แม่สื่อให้เถียนจินจวี๋ อีกนิดเดียวแม่สื่อหวังก็จะพาผู้ใหญ่บ้านฝ่ายชายมาดูฝ่ายหญิงที่บ้านแล้ว เถียนจินจวี๋ไม่จัดการตัวเองให้ดีไม่พอ ยังโวยวายเพราะเื่กินอยู่ที่นี่ เขาเหลืออดแล้วจริงๆ!
เถียนจินจวี๋ถูกบิดาต่อว่าน้อยมาก ตอนนี้มาถูกผู้เฒ่าเถียนตำหนิต่อหน้าคนในบ้านแบบนี้ นางก็ไม่ได้กลัวขายหน้า แต่รู้สึกว่าบิดาไม่เข้าใจนาง ด้วยเหตุนี้จึงรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเท่าทวี เมื่อเบะปากหนาๆ ออก ถึงกับทำให้ปากคนจู๋กลายเป็ปากหมูได้ เหมือนตือโป๊ยก่าย[1]ฉบับสตรี ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกพะอืดพะอมนัก
ผู้เฒ่าเถียนกลอกตาจ้องมองจี้ซื่อ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม “เ้าเป็สะใภ้ใหญ่ของบ้านเรา ไม่ปกป้องครอบครัวนี้ยังพอทำเนา ยังคิดสร้างเื่อีก นับั้แ่วันนี้ไป ฟืนในบ้านให้เ้าผ่า! ผ่าจนกว่าจะครบหนึ่งเดือน!”
พอจี้ซื่อได้ยินก็จุกอกพูดไม่ออก นางนึกเสียใจภายหลัง แต่ไม่กล้าเอ่ยปากอ้อนวอน ท่านผู้เฒ่ากำลังอารมณ์ไม่ดี ยิ่งขอร้องเขาจะยิ่งโมโห
สุดท้ายผู้เฒ่าเถียนจ้องหม่าซื่อด้วยสายตาคมกริบ หม่าซื่อสะท้านไปทั้งตัว สายตาแบบนี้ราวกับสายตายมทูตในนรก ช่างน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว!
ผู้เฒ่าเถียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “อย่าคิดว่าเ้าเป็หลานสาวของแม่สามีแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเ้า ภายหน้าหากกล้าขโมยของ ข้าจะตัดมือคู่นั้นของเ้าซะ!”
หม่าซื่อได้ยินดังนั้นก็รีบซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อทันที
เว่ยซื่อลอบคิด ดีที่ตนยังไม่ได้พูดเื่หม่าซื่อเข้ามาขโมยไข่ไก่ในห้องนาง ไม่เช่นนั้นวันนี้ตาเฒ่าคงไม่มีทางปล่อยหม่าซื่อไปง่ายดายเช่นนี้แน่
จี้ซื่อเห็นบิดาเฒ่าปล่อยหม่าซื่อไปเช่นนี้ก็โมโหจนแทบะเิโทสะ หม่าซื่อที่ขโมยไข่ไก่ถึงกับพ้นผิดไปอย่างง่ายดาย แต่ตนพูดแค่ไม่กี่ประโยคกลับต้องผ่าฟืนหนึ่งเดือน ชักจะลำเอียงเกินไปแล้ว!
ผู้เฒ่าเถียนหันไปพยักหน้าอย่างโเี้ให้เถียนไฉ่เวย แล้วกัดฟันเอ่ย “ตอนนี้เ้าถือดีนัก กล้าก่อเื่ในบ้าน ได้! เที่ยงวันนี้เป็ต้นไปงดข้าวเ้าสามวัน!”
“ท่านพ่อไม่ได้นะเ้าคะ! ข้าจะอบรมไฉ่เวยเอง ท่านอย่างดข้าวนางเลย นางผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว!” หลินซื่อรีบเอ่ยขอร้อง เดิมทีในแต่ละวันก็ไม่เคยได้กินอิ่ม หากให้ทนหิวอีกสามวัน จะไม่ทำให้ไฉ่เวยหิวตายหรือ
ผู้เฒ่าเถียนจ้องหลินซื่อด้วยั์ตาชโลมยาพิษ “ถ้าเ้าไม่ออกเสียงข้าก็เกือบลืมเ้าไปแล้ว ไม่สั่งสอนบุตรสาวถือเป็ความผิดมารดา งดข้าวเ้าสามวันด้วย!”
เสี่ยวหม่านได้ยินดังนั้นน้ำตาพลันพรั่งพรูมา
ซิ่วจือบุตรสาวคนเดียวของจี้ซื่ออายุครบสิบห้าแล้ว ปกติเื่ในบ้านนางไม่ค่อยเอ่ยปาก เพราะคิดว่าตนเป็คุณหนูตระกูลผู้ดีที่มาเกิดผิดที่ผิดทาง ตอนนี้พอสังเกตว่ากลุ่มคนไม่เห็นท่าทางสะอึกสะอื้นของเสี่ยวหม่าน ก็เอ่ยขึ้นเสียงแ่ “เอ๋ เสี่ยวหม่าน อยู่ดีๆ ร้องไห้ทำไม ไม่เคยได้ยินหรือว่ายิ่งร้องไห้จะยิ่งจน พวกเราตระกูลเถียนให้พวกเ้าแม่ลูกอยู่อาศัย ให้พวกเ้ากิน ให้พวกเ้าใส่ ทำไมเ้ายังร้องไห้อีก เ้าแค้นตระกูลเถียนพวกเรามากใช่ไหม!”
เว่ยซื่อจ้องเขม็งแล้วตวาดอย่างมีโทสะทันใด “ข้ากับปู่เ้ายังไม่ตาย ใครให้เ้ามาร้องไห้เสียใจั้แ่เช้าเช่นนี้! เ้างดข้าวสามวันพร้อมมารดาและพี่สาวเ้าไปด้วยเลยก็แล้วกัน!”
เสี่ยวหม่านรีบเช็ดน้ำตาอย่างเสียขวัญ ก้มหน้าขดตัวเป็ก้อน ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก
เชิงอรรถ
^ หนึ่งในตัวละครเอกเรื่องไซอิ๋ว ศิษย์คนที่สองของพระถังซัมจั๋ง มีรูปร่างและหน้าตาเป็นหมู
501
