"คุณตาเทพชะตาค่ะ หนูจะได้ไปเกิดใหม่วันไหนค่ะ" มะนาวที่ขณะนี้กำลังเดินตามก้นชายชราอยู่ต้อยๆเอ่ยถามขึ้น ซึ่งคำถามนี้เธอถามกับท่านเทพชรามาสามวันเต็มๆแล้ว
"เฮ้อ…ข้าก็บอกกับเ้าไปแล้วยังไงเล่านังหนู ว่าตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาของเ้า" ท่านเทพชะตาตอบคำถามเป็ครั้งที่สามสิบของเช้าวันนี้ ั้แ่นังหนูคนนี้ต้องตายเพราะเกิดจากความผิดพลาดของเทพตนหนึ่ง ตัวเขาที่ไม่ได้รู้เห็นกลับต้องถูกมหาเทพส่งมาเพื่อดูแลดวงจิตของนังหนูนี่แทนเทพตนนั้นที่ตอนนี้ถูกกักขังทำโทษให้บำเพ็ญตนที่แดนมนุษย์จนกว่าจะครบหนึ่งพันปี
มะนาวที่ได้ยินคำตอบเดิมๆอีกแล้วก็เริ่มจะโวยวายขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อนึงถึงเื่ของเพื่อนอย่างริกเกอร์ที่ตายมาพร้อมกันได้ก็เอ่ยปากถามขึ้นมาอีกครั้ง "คุณตาเทพค่ะ แล้วเพื่อนหนูที่ตายมาพร้อมกันล่ะค่ะ ทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่นี่ แล้วทำไมหนูถึงไม่ได้ไปชดใช้กรรมแล้วก็ไม่เห็นิญญาของผีคนอื่นบ้างเลยค่ะ"
"สหายของเ้านั้นถึงเวลาที่ต้องตายของเขา แต่ไม่เหมือนกับเ้าที่ยังไม่ถึงเวลาแต่เกิดจากความผิดพลาดของท่านเทพตนหนึ่งนะสิ กว่าจะรู้ว่าได้ดึงดวงิญญามาผิดดวงก็สายไปเสียแล้ว เพราะร่างของเ้านั้นไม่อยู่อีกแล้วเพราะเพื่อนๆของเ้าได้นำร่างของเ้าไปทำพิธีเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นเวลาของเ้าในมิตินี้ก็เหลืออีกไม่นานเช่นกัน โชคชะตาของเ้าก็ใกล้จะถึงเวลาที่จะต้องกลับไปแล้วเช่นกัน"
"อ้าว แล้วหนูจะกลับไปยังไงค่ะ ก็คุณตาเทพบอกเองว่าร่างของหนูไม่อยู่แล้ว หรือว่าหนูต้องไปเกิดใหม่หรือค่ะ" มะนาวถามขึ้นอย่างอยากรู้ เธอไม่ได้เสียใจกับการที่ต้องตายเลยแม้แต่น้อย ชีวิตที่โดดเดี่ยวไร้ครอบครัวเช่นนั้นใครอยากจะมีกันล่ะ ถ้าได้ไปเกิดใหม่แล้วมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนคนอื่นก็คงจะดีไม่น้อยใช่มั้ยล่ะ
"เ้าจะได้ไปใช้ชีวิตใหม่กับครอบครัวที่ดี แต่ชีวิตที่ดีก็ย่อมต้องมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ชีวิตใหม่นี้เ้าจะมีครอบครัวที่อบอุ่นและรักใคร่เ้าด้วยใจจริง เ้าจะเป็ที่รักของคนในครอบครัวอย่างแน่นอน"
"จริงเหรอค่ะ…ดีจัง ดีจังเลย" มะนาวยิ้มกว้างอย่างยินดีทันทีที่รู้ว่าการไปเกิดใหม่จะทำให้เธอมีครอบครัวที่ดีและรักเธอ 'ครอบครัวนะครอบครัว ครอบครัวที่ฉันอยากจะมี ฮิฮิ'
ท่านเทพชะตานั่งมองเด็กสาวที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างเอ็นดู เด็กสาวคนนี้ชีวิตช่างอาภัพจริงๆ ดวงจิตต้องพลัดพลากจากครอบครัวที่แท้จริงไปยังยุคอนาคต ต้องใช้ชีวิตเป็เด็กกำพร้าไร้บิดามารดา ต้องไปสิงสู่ร่างผู้อื่นมานานหลายปี ส่วนร่างที่แท้จริงของนางนั้นที่ยังคงอยู่ได้จนถึงตอนนี้ก็เพราะท่านมหาเทพได้ส่งเสี้ยวดวงจิตของเซียนน้อยตนหนึ่งมาอยู่ในร่างของนางเพื่อให้ร่างนั้นยังคงอยู่ได้
แต่ถึงแม้ร่างที่แท้จริงของนางจะยังคงอยู่ แต่ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องหลบๆซ่อนๆเพราะผู้ที่เก็บนางมาเลี้ยงดูนั้นเป็อดีตโจรูเาที่ทางการกำลังตามล่ามานานหลายปี ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ชีวิตของนางนั้นยากลำบากมากจริงๆ แต่ถึงจะยากลำบากอย่างไร นางก็เติบโตมาด้วยความรักความเอาใจใส่จากบิดามารดาบุญธรรมของนาง แม้จะอยู่อย่างอดๆอยากๆหรือหลบๆซ่อนๆเช่นนั้นก็ยังมีความสุข เพราะพ่อแม่นั้นรักนางมากจริงๆ
"จริงสิๆคุณตาเทพค่ะ ก่อนที่จะส่งหนูไปเกิดใหม่คุณตาเทพมีของขวัญปลอบใจให้หนูบ้างมั้ยค่ะ แล้วก็ตอนไปเกิดใหม่หนูขอให้หนูมีความทรงจำทุกอย่างได้มั้ยค่ะ อีกอย่างหนูต้องไปเกิดในยุคสมัยไหนหรอค่ะ คุณตาเทพบอกหนูหน่อยสิค่ะ แล้ว…" มะนาวยังพูดไม่ทันจบก็ถูกอีกเสียงขัดขึ้นมาซะก่อน
"หยุดก่อนๆ!! นี่เ้าจะถามอะไรกันนักหนาฮ่ะนังหนู ข้าตอบคำถามให้เ้าไม่ได้หรอกนะเพราะมันเป็กฏ อีกอย่างคือความลับของ์ เดี๋ยวเ้าไปเกิดแล้วก็จะรู้เองแหละน่า อย่าถามให้มากความ" ท่านเทพชะตาพูดขึ้นขัดจังหวะก่อนที่เธอจะถามอะไรไปมากมายกว่านี้ ถึงแม้ท่านเทพชะตาจะรู้สึกสงสารชะตากรรมของนาง แต่ก็ไม่อาจจะเปิดเผยความลับของ์ได้เช่นกัน เพราะหากเขาพูดออกไปตัวท่านเทพชะตาเองก็จะมีความผิดและถูกทำโทษเช่นกัน การที่จะต้องถูกมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ทำโทษนั้น…แค่คิดท่านเทพชะตาก็ขนลุกแล้ว
"เฮ้อออ!! ถ้าอย่างนั้นมีพรให้หนูสักสิบยี่สิบข้อบ้างมั้ยค่ะ อย่างน้อยๆที่หนูต้องมาตายกลายเป็ิญญาเร่ร่อนแบบนี้ก็เพราะเทพแบบคุณตานะคะ อย่างน้อยๆก็ต้องมีของปลอบใจกันบ้างสิค่ะ ใช่มั้ยล่ะ" มะนาวเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่ประจบประแจงอย่างเต็มที่ 'เื่อะไรที่เธอจะยอมไปเกิดใหม่มือเปล่าล่ะ ชีวิตใหม่ก็ยังไม่รู้ชะตาตัวเองเลยว่าจะต้องไปเกิดที่ไหน อย่างน้อยๆเธอต้องได้ไอเทมเด็ดๆติดตัวไปบ้างสิ ฮ่าๆๆ'
"ไม่มี" ท่านเทพชะตาตอบขึ้นมาทันทีที่มะนาวพูดจบ ทำให้หญิงสาวถึงกับชะงักยิ้มค้าง รอยยิ้มประจบประแจงเริ่มเปลี่ยนเป็รอยยิ้มเ้าเล่ย์ก่อนจะจ้องหน้าท่านเทพชะตานิ่งๆ นิ่งจนทำให้เทพชะตาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว
"จะไม่มีได้ยังไงกันค่ะ หนูตายทั้งๆที่ยังไม่ถึงเวลานี่ไม่ใช่ความผิดของหนูซะหน่อย มันเป็ความผิดของเทพบน์นะ อนาคตที่หนูอุตส่าห์สร้างขึ้นมาหลายปี สวนผลไม้ของหนูที่หนูลงทุนลงแรงและดูแลมาหลายปีกำลังจะออกผลให้หนูได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากมัน ไหนจะบ้านที่หนูสร้างขึ้นมาอย่างสวยงามน่ารักน่าอยู่ เสียเงินไปตั้งเท่าไร ทุกอย่างที่หนูสร้างมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยนี่หนูยังไม่ได้อะไรคืนมาเลยก็ต้องมาตายอย่างน่าสงสารแบบนี้ซะแล้ว นี่คือความผิดพลาดของเทพอย่างคุณตาเทพนะคะ จะไม่ให้อะไรหนูเลยได้ยังไง เทพอย่างพวกคุณช่างใจดำกันจริงเล้ย"
มะนาวหยุดพักหายใจพร้อมกับยกน้ำชาขึ้นมาดื่มจนหมดจอก ก่อนจะวางจอกน้ำชาลงแล้วจ้องหน้าท่านเทพชะตาเขม็งก่อนจะเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง "อีกอย่างนะคะ หนูแค่ขอพรสิบยี่สิบข้อเท่านั้นเอง แค่นี้ก็ให้หนูไม่ได้เลยหรือไงค่ะ ไปเกิดใหม่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปเกิดที่ไหน จะลำบากหรือป่าวก็ไม่รู้ ถึงคุณตาเทพจะบอกว่าหนูจะมีครอบครัวที่ดีที่รักหนู แต่มันก็ไม่อาจจะรู้นี่ค่ะว่าหนูจะอดตายหรือป่าว? มีครอบครัวที่รักแต่ไม่มีกินมันก็อีกเื่นะคะคุณตาเทพ ถ้าไม่ให้พรก็ส่งหนูกลับเข้าไปอยู่ร่างเดิมเดี๋ยวนี้เลย อาหารที่หนูซื้อกักตุนไว้ที่บ้านก็เยอะแยะยังกินได้ไม่เท่าไรเลย ไหนจะ……"
"พอแล้วๆ หยุดก่อนๆนังหนู อะไรของเ้ากัน มีใครเขาขอพรสิบยี่สิบข้อเช่นเ้ากันเล่า ิญญาหรือดวงดวงจิตของผู้อื่นอย่างมากก็ขอได้แค่ข้อสองข้อเท่านั้นล่ะ นี่เ้าเล่นจะขอตั้งสิบยี่สิบข้อเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าให้เ้ามากมายขนาดนั้นไม่ได้หรอก" ท่านเทพชะตารีบเอ่ยปากออกไปด้วยกลัวว่านังหนูคนนี้จะเริ่มร่ายยาวคำพูดมากมายเ่าั้ขึ้นมาอีกครั้ง
มะนาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตาเป็ประกายขึ้นมาทันที เธอรีบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มประจบประแจงอีกครั้งทันที "ถ้าอย่างนั้นหนูขอสักห้าข้อก็ได้ค่ะ ไม่มากเลยใช่มั้ยล่ะ"
"ไม่ได้ ข้าให้เ้าแค่สองข้อเท่านั้น"
"สี่ข้อ"
"สองข้อ"
"สามข้อ" มะนาวเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าคุณตาเทพตนนี้กำลังจะอ้าปากขึ้นอีกครั้ง เธอก็รีบพูดขึ้นมาก่อนว่า "สามข้อเท่านั้นเ้าค่ะ ถ้าไม่ให้หนูสาบานได้เลยว่าตอนที่หนูไปเกิดใหม่แล้ว ทุกๆเดือนหนูจะตั้งโต๊ะสาปแช่งเหล่าเทพทั้งหลายบนสรวง์ของพวกคุณตาเทพอย่างแน่นอน ถ้าไม่เชื่อจะลองดูก็ได้นะคะ หนูจะขอภาวนาให้เทพทุกตนบน์มีแต่เื่ทุกข์ใจ อยู่กันอย่างไม่สงบสุข ขอให้ตบะบำเพ็ญเพียรของพวกท่านลดน้อยถอยลงในทุกๆวินาที ขอให้พวกท่านล่มจมใช้พลังวิเศษใดๆก็ไม่ได้ ขอให้กินไม่ได้ นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย ตับไตพิการ ลูกหลานไม่มี มองหน้าใครก็ไม่เห็น ขอให้…"
"พอแล้วๆ สามข้อก็สามข้อ นี่เ้าเป็เด็กผีปีศาจหรืออย่างไรกันฮ่ะ เวรกรรมอันใดของข้าที่ต้องมาเจอดวงิญญาปากเช่นเ้ากัน เฮ้ออออ" ท่านเทพชะตาได้แต่ตัดพ้อให้กับความซวยของตนที่ต้องถูกส่งให้มาดูแลดวงิญญาของหญิงสาวคนนี้ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้เป็คนก่อขึ้นมา
มะนาวได้ยินว่าตัวเองสามารถขอพรได้ถึงสามข้อตามที่้าก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที ก่อนจะเริ่มพูดขึ้นอย่างคนอารมณ์ดีขึ้น "หนูรู้ั้แ่แรกแล้วล่ะค่ะว่าคุณตาเทพเป็คนที่จิตใจดีมีเมตตาที่สุด จะใจดำกับเด็กน้อยผู้น่าสงสารอย่างหนูได้ยังไงกัน อิอิ"
"เ้าไม่ต้องมาทำท่าทางประจบประแจงข้าจนออกนอกหน้าเลยนะ เห็นแล้วข้าขนลุกยิ่งนัก" ท่านเทพชะตายืดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยปากปรามหญิงสาวอย่างระอา ส่วนมะนาวเองก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มที่ปากแทบจะฉีกยาวไปจนถึงใบหูอย่างคนที่มีความสุขที่สุด
"เอาล่ะนังหนู เวลาของเ้าเหลืออีกแค่สองวันเท่านั้นเ้าจะขอพรอะไรก็ขอมาเถอะ ถ้าข้าให้ได้ข้าก็จะให้" ท่านเทพชะตาพูดขึ้นพร้อมกับท่าทีที่อ่อนลงเล็กน้อย
"อืม…ตอนนี้หนูยังคิดไม่ออกหรอกค่ะ เอาไว้ก่อนที่หนูจะได้ไปเกิดใหม่หนูจะบอกคุณตาเทพนะคะ ตอนนี้หนูขอใช้เวลาสองวันนี้คิดหาสิ่งที่หนูอยากจะได้ก่อนนะคะ"
"ได้ หากเ้าคิดได้แล้วก็ค่อยมาหาข้าอีกทีก็แล้วกัน ส่วนเวลานี้เ้าจะไปที่ไหนก็ไปเถิด แต่อย่าไปทำลายข้าวของในมิติของข้าเป็อันขาดเลยนะ หากเ้าทำอันใดเสียหายข้าจะไม่ให้พรที่เ้าขออย่างแน่นอน"
"รับทราบคร่าาาา"