ตกดึก...
ณ สถานพักแรมกลางทางเต็มไปด้วยเสียงจิ้งหรีดและเสียงแมลงบนูเา ท้องฝ้ามืดมิดเต็มไปด้วยแสงดาวระยิบระยับ อีกเพียงครึ่งทางเท่านั้นก็จะถึงยอดเขาที่เหล่านักเดินป่าชุมนม แต่ ณ เวลานี้ กลางค่ายระหว่างยอดเขา มีเพียงสองพ่อลูกที่ตั้งแคมป์อยู่เพียงสองคน!
“หนาวมั้ยตะวัน มานั่งผิงไฟกับลุงสิ”
“ทำไม…ที่นี่มีแค่เราสองคนล่ะครับ”
“คนอื่นเขาเดินไปถึงยอดกันหมดแล้วมั้ง”
“ผมขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็ไร เื่แค่นี้เอง”
เสียงเข้มของพ่อเลี้ยงปลอบประโลมคนตัวเล็ก ก่อนจะเรียกให้อีกฝ่ายมานั่งใกล้ๆ แม้ว่าตะวันจะไม่อยากเข้าไปร่วมวงสนทนา แต่สถานการณ์ที่ทำให้พวกเขาสองคนต้องมานั่งเดียวดายกางเต้นท์อยู่กลางเขาเช่นนี้ก็เกิดมาจากความซุ่มซ่ามของเด็กหนุ่ม
ตะวันค่อยๆนั่งลงช้าๆ แสงสว่างจากกองไฟสาดจ้าจนดวงตาเป็ประกาย
“ดื่มมั้ย”
“นี่…ลุงเอาเหล้ามาด้วยหรอ”
“ฮ่าๆๆ แม่เราไม่ให้ลุงกิน ลุงเลยต้องแอบพกติดตัวมานี่ไง”
“แต่…ลุง…ไหวแน่นะ”
“ทำไมลุงจะไม่ไหว ดื่มเบาๆ ไม่ได้ดื่มเอาตายซักหน่อย เอานี่สิ…สักแก้ว คืนนี้ดื่มเป็เพื่อนลุงนะ”
ลุงเอกรินเหล้าใส่แก้วเล็กๆ ก่อนจะยื่นให้ลูกเลี้ยงราวกับยัดเยียด ชายวัยกลางคน้าละลายพฤติกรรมของอีกฝ่ายด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์สีอำพันสลวย ใบหน้าเรียวเล็กของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่อยากดื่มสิ่งที่อยู่ในมือเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้ตะวันก็ไม่อาจปฏิเสธอะไรได้เท่าไหร่
“เป็ไง อร่อยมั้ย”
“ขมแบบนี้ ลุงกินไปได้ยังไง”
“หือ? อย่าบอกนะว่าเราไม่เคยกินเหล้า”
“ไม่เคยครับ”
“หึหึ เด็กดีจังนะ”
ร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก บทสนทนาเริ่มยืดยาวและลื่นไหลมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อน้ำสีเข้มค่อยๆรินใส่แก้วทีละจอก เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ค่อยๆดังสนั่น อาการของลูกเลี้ยงเริ่มจะมึนเมาด้วยดวงตาที่พร่ามัว
แต่ถึงอย่างนั้นลุงเอกก็ยังไม่หยุดให้เด็กหนุ่มได้ลิ้มลองของขมๆแม้แต่วินาทีเดียว
“พ…พอแล้วครับ ผม..ผมมึนหัว”
“แรกๆก็แบบนี้แหละ แต่อีกเดี๋ยวเราจะติดใจ”
“หมอกลงแล้ว ผมขอตัวเข้าไปนอนก่อนนะครับ”
“อ้อ ได้สิ เดี๋ยวลุงขอกินให้หมดก่อนจะรีบตามเข้าไป”
“ครับ”
ตะวันคลานเข้าไปในเต้นท์...
ใบหน้าขาวใสแดงระเรื่อด้วยอารมณ์ร้อนวูบ เด็กหนุ่มไม่เคยดื่มอะไรที่รสชาติขมฝาดคอขนาดนี้มาก่อน นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มลองแอลกอฮอล์มากกว่าตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือ ผ้าห่มที่พกมาด้วยบอบบางเกินกว่าจะอบอุ่น แต่ตะวันก็ไม่อยากกลับไปนั่งผิงไฟด้านนอกเพราะกลัวจะได้ดื่มเหล้าเป็เพื่อนพ่อเลี้ยง
เมื่อล้มหัวลงหมอน...
ร่างเล็กก็เอาแต่นึกถึงชายกลัดมันกล้ามล่ำเมื่อ่เช้าสาย การได้ขี่หลังลุงเอกจนมาถึงที่หมาย ทันทำให้ใจเต้นระทวยจนร่างกายเกิดอารมณ์ที่ยากจะอธิบายกับความรู้นี้!
40K
