-งานวันเกิด-
“HBDจ้าเมย์ นี่ของขวัญวันเกิด”
สิงห์ยื่นของขวัญให้น้องสาวซึ่งเป็ลูกพี่ลูกน้องค่อนข้างสนิทมากงานจัดที่ผับเหมาโซน VIP ทั้งชั้นซึ่งผับนี้สายไหมรู้ดีว่าใครเป็เ้าของเธอลอบมองรอบๆผับกลัวจะเจอใครบางคน
“ขอบคุณค่ะพี่สิงห์ที่น่ารักของน้อง”เมย์ยิ้มกว้างให้กับของขวัญอยากรู้ว่าอะไรอยู่ข้างในตาเป็ประกาย
“อะไรเอ่ย เมย์เปิดเลยได้ไหม”
“แล้วแต่เมย์สิ แต่ของชิ้นนี้มีคนช่วยเลือกนะ บอกไว้ก่อนสวยมากเลย”
“คนข้างๆช่วยเลือกใช่ไหมไม่แนะนำให้น้องรู้จักหน่อยเหรอ”เมย์ยิ้มและมองด้วยสายตาล้อเลียนพี่สิงห์
“น้องไหมจ้าน่าจะรุ่นๆเดียวกับเรา เรียนที่เดียวกับเราด้วยนี่”เขาเอามือโยกหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู
“อ้าวเหรอแต่ดีใจที่ได้รู้จักนะไหมวันหลังเราค่อยนัดกินข้าวที่มอด้วยกันนะไหม ”
“ยินดีจ้าเมย์”
“งั้นพี่สิงห์พาไหมไปนั่งโต๊ะโน้นนะเมย์จองไว้แล้ว เดี๋ยวเมย์จะตามไปทีหลัง”
เมย์พูดด้วยความร่าเริงเธอเป็สายน้อยที่หน้าตาน่ารักสดใสและเพื่อนของเธอเริ่มเข้ามางานเยอะขึ้นสิงห์จึงปลีกตัวพาสายไหมไปนั่งที่โต๊ะ
“คนเยอะนะคะน้องพี่สิงห์คงมีเพื่อนเยอะ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกรายนั้นนะมีแต่เพื่อนยัยเมย์เป็คนสนุกสนานไม่ค่อยมีเื่ให้เครียดอยู่มหาลัยเดียวกันกับไหมก็จะได้เจอกันบ่อยขึ้น”
“คะพี่สิงห์คงต้องหาโอกาสเจอกันบ่อยๆ”
“วันนี้พี่ดีใจจริงๆนะที่เรามาได้”คำพูดกับสายตาของเขาพี่สิงห์มองแค่เธอที่เขาว่าสายตาสื่อความหมายมันคงจะจริง
“เวลาโอกาสมันพอดีค่ะพี่สิงห์ ถ้าเป็พรุ่งนี้ไหมคงไม่ว่างมีงาน่เย็น”
“เราทำงานตลอดเลยแล้วเรียนไหวเหรอ ทำงานเย็นเลิกดึกไหวหรือเปล่า”
สายตาของเขามีแต่ความห่วงใยและหวังดีตัวแค่นี้นะจะได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยเท่านั้น นี่อะไรกลับต้องตะเวนทำงานบางครั้งมันก็เสี่ยงสำหรับหญิงสาว
“ไหวค่ะไหมเคยบอกพี่ไปแล้วไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับไหมถือว่าเป็บททดสอบของชีวิต”
สายไหมพูดเรื่อยๆดูไม่ทุกข์ร้อนนี่ถ้าพี่สิงห์รู้ว่าเธอต้องเจออะไรมาเขาจะรู้สึกอะไรกับเธอบ้างไหมแววตาห่วงใยคู่นั้นมันแสดงออกชัดเจนจนเธอรู้สึกว่าไม่มีค่าคู่ควรกับเขา
“ไหม มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้อย่าคิดว่าเป็คนอื่น” เขากุมมือเล็กไว้มันนุ่มมากอยากจะจับมือไม่ยอมปล่อยไปไหนทุกคำพูดเขาพูดออกมาจากใจการกระทำนั้นทำให้กาฟิวที่เดินเข้ามาพร้อมอะตอมชะงักทันที ขบกรามแน่น
“แฟนพี่สิงห์เหรอวะ”เขากระซิบถามเพื่อนตัวเองโดยไม่ได้เห็นว่าสีหน้าของเพื่อนเป็อย่างไร
“พี่สิงห์หวัดดีครับ” อะตอมยกมือไหว้พี่สิงห์ก็เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเขาเป็น้องสาวอาณีก็เหมือนคนในครอบครัวสายไหมใจหายทันที เมือเห็นใครบางคนรวมถึงสายตาคมเข้มที่มองมาอย่างดุดัน
“มานั่งด้วยกันสิตอม กาฟิว”พี่สิงห์เรียกคนทั้งคู่กาฟิวเป็เพื่อนอะตอมก็ทำให้พลอยรู้จักกันไปด้วย
“แหมวันนี้ควงสาวสวยมางานเลยนะครับ ถ้าจำไม่ผิดผมน่าจะเห็นน้องเขาที่งานเดินแบบอาทิตย์ก่อน”
อะตอมคิดว่าจำไม่ผิดคนหรอกผู้หญิงสวยๆที่อาวิชาญกำลังคุยอยู่และดูเหมือนว่าตอนนี้พี่สิงห์ก็แสดงออกว่าปลื้มเธออยู่ไม่น้อยตัวจริงอย่างสวยไม่แปลกหรอก ถ้าจะทำให้ผู้ชายใจสั่นได้เหลือบตามองเพื่อนตัวเองก็เอาแต่มองเธอไม่วางตา
“ค่ะ วันนั้นไหมไปเดินแบบไม่นึกรู้ว่าพี่ไปด้วย”เธอพูดนิ่งเรียบและเหลือบมองหน้าอีกคนที่ทำหน้าคาดเดาไม่ถูกว่าคิดอะไรแต่สายตาของเขามันแสดงออกว่าไม่พอใจ
“พี่ไปกับไอ้ฟิว” เขาบอกเธอด้วยรอยยิ้มไม่ได้บอกว่าอยู่งานปาร์ตี้ภาคดึกด้วยแต่ก็ไม่ได้ทันรู้จักพูดคุยถูกน้องคนสนิทดึงไปนอกงาน ทิ้งกาฟิวไว้กับสาวๆ
“อ๋อ คะ” สายไหมเหลือบมองกาฟิวทำหน้ารับรู้และยิ้มให้เขานิดหนึ่งกาฟิวแสยะยิ้มมุมปากต่อหน้าคนอื่นทำเป็ไม่รู้จักเขาแล้วเธอจะได้รู้กันสายไหมว่าล้อเล่นกับใคร สั่งอะไรไว้ไม่เคยจะฟัง
“โต๊ะนี้เดี๋ยวดูแลเองพวกเธอไปช่วยทางโน้นแทน” ิปราดเข้ามาหาที่โต๊ะพร้อมกับไล่เด็กเสริฟผู้หญิงสองคนไปทางอื่นเธอทำหน้าที่ชงเหล้าให้กับกาฟิวต่อด้วยอะตอมและิ
“พี่ฟิวมากับเพื่อนเหรอคะ”เธอทักทายชายหนุ่มยิ้มหวานจนเกินพอดี
“มากับพี่ตอม ชงเหล้าเสร็จิมานั่งข้างพี่นี่” เขาโอบเอวหญิงสาวคว้ามานั่งตักตัวเองความสัมพันธ์ชั่วคราวระหว่างเขากับิมันเกิดมานานเป็ความพึงพอใจทั้งสองฝ่ายไม่มีการผูกมัด จบเกมส์ก็เป็แค่คนคุ้นเคย
“รอเดี๋ยวค่ะพี่ฟิว ชงให้สายไหมก่อน ดื่มเหล้าหรือไวน์จ๊ะไหม”ิถามเอาคำตอบเสียงหวาน
“เอาที่มีนี่แหละอะไรก็ได้ชงอ่อนๆก็พอ”
สายไหมตอบยิ้มๆเธอเห็นสายตาของิที่มองมาเหมือนถือดีไม่ได้หวานเหมือนคำพูดที่พูดกับคนอื่นแต่ก็ไม่คิดจะแคร์อะไรอยู่แล้วไม่ได้สนใจผู้ชายของเธอด้วยเพียงแต่ข้องแวะกันด้วยเหตุจำเป็แค่นั้นเอง
“วันนี้ไม่ต้องกลัวเมาหรอกไหม มีคนไปส่งถึงห้องอยู่แล้ว ใช่ไหมคะพี่”
เธอจงใจถามเอาคำตอบจากพี่สิงห์พอชงเหล้าให้สายไหมเสร็จก็ขึ้นนั่งบนตักกาฟิว ชายหนุ่มโอบเอวคลอเคลียข้างแก้มสายไหมต้องเบือนหน้าไปทางอื่น
“แน่นอนสิครับ ใครจะปล่อยสาวสวยกลับบ้านคนเดียว”สิงห์ยิ้มอ่อนโยนให้กับไหมทั้งคู่ยิ้มให้แก่กันและก็ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มพอดี พอหันมาอีกครั้งสายไหมก็ต้องสบตาคมเข้มดุดันเธอรู้สึกร้อนๆหนาวๆต้องขอตัวไปห้องน้ำ
“ิลงจากตักพี่ก่อน พี่ลงไปดูข้างล่างแป็ปนึงเดี๋ยวขึ้นมา”เขามองตามร่างบางที่ลับหายไปในฝูงชน
“ซ่า”
เสียงน้ำที่เธอเปิดล้างมือโดยไม่ได้สนใจสมองครุ่นคิดเื่ไม่เป็เื่ทั้งหงุดหงิดและโกรธตัวเองที่ต้องตกในสภาพนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเจ็บที่ใจตัวเองที่ต้องเป็หมากในเกมส์ของผู้ชายสารเลวผู้หญิงสองคนเดินออกไปจากห้องน้ำ มีคนใหม่ผลักเข้ามาเพราะมัวแต่ใจลอยจึงไม่เห็นว่าเป็ใคร
“พี่ฟิว”เธอถอยหลังกรูดเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาหาพร้อมความโกรธแววตาดุดัน
“มานี่”เขาลากเธอออกจากห้องน้ำและพาขึ้นชั้นบนโดยมีสายตาของเด็กในร้านมองตาม
“แกร็ก”เขากดล็อคประตู
“พี่สั่งไว้ว่าไง ทำไมเธอมากับไอ้นั่นได้”
“พี่สิงห์เขาชวนมางานใครจะรู้ว่าพี่มาด้วยเห็นหายไปนาน นึกว่า…” เธอต่อในใจไม่กล้าพูดออกมานึกว่าตายห่าไปแล้ว
“ทำไม ถ้ารู้ว่าพี่มาเธอจะไม่มางั้นหรือ”เขาถามด้วยเสียงเข่นเขี้ยวใบหน้าเชิดรั้งอวดดีไม่ยอมรับความผิดของเธอมันน่า…นัก
“ก็ถ้าพี่มาเห็นแล้วเป็บ้าแบบนี้ ไหมก็ไม่อยากมาหรอก”
“จะให้ทวนคำสั่งกี่ครั้งไหม พี่บอกว่าห้ามคบผู้ชายคนไหนเมื่อไหร่น้องจะเข้าใจสักทีวะ”มองเธออย่างโกรธจัด
“กับพี่สิงห์เราแค่เป็เพื่อนเป็พี่เป็น้องกันไม่ได้คิดอะไรไม่ดีสักหน่อยแล้วคนก็อยู่เยอะขนาดนี้จะทำอะไรกันได้ ”
“ผู้ชายมันจะเป็เพื่อนกับผู้หญิงได้ยังไงวะมันคิดแต่เื่ใต้สะดือทั้งนั้นแหละสายไหม”เขาโกรธจนควันออกหูที่เธอแก้ตัวถ้ายอมรับว่าผิดและขอโทษเขาจะไม่โมโหขนาดนี้
“ไหมไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกคบใครไหมก็บริสุทธิ์ใจอย่านึกว่าตัวเองนิสัยเป็ยังไงคนอื่นเขาจะเหมือนพี่ไปหมดผู้ชายในโลกนี้เขาไม่ได้มักมากเหมือนพี่”
“ปากดีนะไหม อยากโดนแบบวันนั้นอีกหรือไง” เขาบีบปลายคางเล็กอย่างแรง
“พี่มันก็ดีแต่รังแกไหม เห็นไหมเป็อะไรกันแน่ อีตัวงั้นเหรออยากมีอะไรกับไหมก็ทำเหมือนไม่ใช่คน บังคับขืนใจเอา เสร็จแล้วก็ใช้เงินฟาดหัว”
เธอร้องไห้น้ำตาไหลรินอดกลั้นกับสิ่งที่เขาทำมานานแล้ว เขาย่ำยีทั้งกายและใจของเธอ ั้แ่วันนั้นถึงวันนี้เธอใช้ชีวิตด้วยความลำบากหวาดระแวงตลอดเวลาแค่มีผู้ชายมาแตะตัวเธอก็สะดุ้ง
ชายหนุ่มปล่อยมือจากใบหน้าสวยสายตาที่มองเธออ่อนแสงลง ถึงจะหยาบยังไงก็ไม่ได้ชอบน้ำตาผู้หญิงเลยสักนิด
“งั้นก็กลับห้อง ไม่ต้องไปงานแล้ว”เขาพูดพร้อมกับดึงกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอค้นหาโทรศัพท์แล้วยื่นให้
“โทรไปบอกมัน หรือจะให้พี่โทรไปบอกเอง เลือกเอา”
“ทำไมพี่ชอบบังคับไหมให้อิสระกับไหมได้บ้างหรือเปล่าทีพี่ยังนั่งนัวกับิได้เลย”
“น้องคิดว่าผู้หญิงกับผู้ชายทำเหมือนกันได้เหรอวะ” เขามองเธอเหยียดตั้งคำถามที่ทำเอาอึ้งก็เพราะคิดแบบนี้แหละเขาถึงกดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ความคิดเลวๆเห็นแก่ตัว
“ตอบมาดิไหม ในเมื่อน้องถามมาแล้ว”
“ทำได้แต่ไม่ใช่แบบพี่ทำที่จะต้องมาล้วงอะไรกันต่อหน้าต่อตาคนอื่นๆ”
“แล้วเธอกับไอ้สิงห์จะทำอะไร นั่งคุยกันสบตายังงี้เหรอ”
“ใจพี่มันบอดมืดไปหมดถึงคิดอะไรแบบคนดีๆเขาไม่เป็ผู้ชายทุกคนไม่ใช่จะจ้องแต่เอาอย่างเดียว บางคนเขาก็มีจิตสำนึกมีความรับผิดชอบ”
“ผู้ชายดีๆคงหมายถึงมันงั้นเหรอน้องรู้จักมันมากี่วันเชียวถึงตัดสินใจอะไรแบบนี้ผู้ชายนะไหมต่อให้มันแสนดีเพียงใด สุดท้ายถ้ามันจะเอามันก็เลวเหมือนกันหมดแหละ”
“พูดกับพี่ไหมเหนื่อย พูดไปทั้งวันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี”
“แล้วพี่ไม่เหนื่อยเหรอไหม”
“พี่เหนื่อยอะไร เอาแต่บังคับคนอื่นแบบนี้ได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง”
ทั้งสองคนปะทะกันอย่างที่ไม่มีใครยอมใครสายไหมถึงเวลานี้ความกลัวไม่เหลือแล้ว มีแต่ความเป็คนที่พร้อมจะสู้ทุกอย่างและถ้าวันนี้เขาทำอะไรรุนแรงอีกครั้งเธอจะไม่ทนอีกต่อไป
“สายไหม หยุดซะทีถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
“เอาสิ พี่มันก็ดีแต่ขู่ทำร้ายไหม อยากทำอะไรก็ทำ”เขากระชากเธอมาบดจูบรุนแรงแสบร้อนไปทั่วปาก เมื่อเป็อิสระเธออ้าปากจะด่าเขา แต่ก็โดนจูบอีกครั้ง