บทที่ 20 ป้าคนเลวจับเด็ก
ฉินอี้หานต้องไปทำงานในวันธรรมดา ดังนั้นวันรุ่งขึ้นเยี่ยนลี่เฉิงจึงต้องรับหน้าที่พาอิงอิงน้อยไปตัดผม เนื่องจากเขายังไม่เปิดเทอม
เดิมทีคุณพ่อที่โง่เขลาเตรียมจะมัดแกละสองข้างให้อิงอิงน้อยแต่เธอไม่ยอม
วาฬอ้วนคุ้นเคยกับการเป็โบฮีเมียนที่รักอิสระ เธอชอบปล่อยให้ผมปลิวสยายมากกว่าที่จะมัดมัน
คุณพ่อซื่อบื้อย่อมไม่สามารถเอาชนะลูกวาฬน้อยแปซิฟิกนุ่มนิ่มได้อย่างแน่นอน เขาจึงทำได้แค่สั่งให้เธอตัดผม
คนขับรถมาส่งสองพี่น้องที่ร้านตัดผม จากนั้นจึงหยุดรถ เยี่ยนลี่เฉิงกำลังอุ้มอิงอิงน้อยเข้าร้านตัดผม
ดวงตาของอาจารย์เจี่ยงเป็ประกายเมื่อเขาเห็นเยี่ยนลี่เฉิง “ลี่เฉิงมาแล้วเหรอ”
เมื่อพูดจบลูกวาฬน้อยในอ้อมแขนของเยี่ยนลี่เฉิงก็ดึงดูดสายตาเขาทันที “จะตัดผมให้สาวน้อยแสนน่ารักคนนี้ใช่ไหม?”
ผมเธอยาวนิดหน่อย มันสามารถมองออกได้ด้วยตาเปล่า
เยี่ยนลี่เฉิงพยักหน้าและวางอิงอิงน้อยลง
วันนี้เด็กน้อยอยู่ในชุดกระโปรงสีเหลือง เผยให้เห็นแขนเล็ก ๆ อ้วน ๆ และขาอวบ ๆ เธอสวมรองเท้าเ้าหญิงสีขาวที่เข้ากับดอกไม้เล็ก ๆ บนกระโปรง รองเท้าเองก็มีดอกไม้เล็ก ๆ หนึ่งถึงสองดอกแต่งแต้มด้วย
นี่เป็ครั้งแรกที่อาจารย์เจี่ยงได้เห็นเด็กตัวอ้วนที่น่ารักเพียงนี้ ดูผิวขาวซึ่งดูเรียบเนียนและนุ่มลื่นราวกับสามารถเปล่งแสงได้นั่นสิ
อาจารย์เจี่ยงนั่งยอง ๆ “หนูน้อย อายุกี่ขวบเหรอ?”
ฉิงอิงอิงตอบกลับด้วยเสียงเล็ก ๆ ของเด็กไร้เดียงสา “สามขวบครึ่งค่ะ!”
อาจารย์เจี่ยงยังถามอีก “ชื่ออะไรเหรอ?”
ฉินอิงอิงตอบอย่างรวดเร็ว “อิงอิงค่ะ!”
อาจารย์เจี่ยงัักลุ่มผมสีดำนุ่มลื่นของเธอ สภาพผมดีมากจนเขาไม่กล้าตัดจึงอดไม่ได้ที่จะถามเด็กน้อย
“ทำไมถึงอยากตัดผมล่ะ? คุณอาช่วยมัดขึ้นและติดกิ๊บเ้าหญิงแวววาวให้ดีไหม?”
ฉินอิงอิงส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่เอา! จะตัดผมสั้น!”
“ทำไมเหรอ?” อาจารย์เจี่ยงกล่อมอิงอิงน้อยด้วยการเอากิ๊บเ้าหญิงแสนสวยมาติด “สวยไหม?”
กิ๊บติดผมเ้าหญิงสวยงามและเปล่งประกายยิ่งขึ้นเมื่อโดนแสงแดด
“สวยค่ะ!” ฉินอิงอิงไม่โกหกแต่ก็ทำตามหัวใจตัวเองด้วย “แต่อิงอิงไม่ชอบให้มีอะไรบนหัว! มันไม่สบาย!”
อย่าว่าแต่อาจารย์เจี่ยงเลย เยี่ยนลี่เฉิงที่เฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ ตลอดยังประหลาดใจที่เห็นอิงอิงน้อยพูดและแสดงออกได้อย่างคล่องแคล่ว
หลังจากที่เข้ามาที่ร้าน เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย เขาอยากดูว่าอิงอิงน้อยกับคนที่ไม่รู้จักจะพูดคุยกันอย่างไร
ผลลัพธ์นี้ทำให้เขาประหลาดใจมาก
เธอสามารถอธิบายให้อาจารย์เจี่ยงฟังได้ด้วยว่าเพราะอะไรถึงไม่้ามัดผม
ถ้าหลังจากนี้อิงอิงน้อยสามารถแสดงออกถึงความ้าของตัวเองได้ พวกเขาก็สามารถส่งอิงอิงน้อยเข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลได้ เพราะหลังจากนี้หนึ่งเดือนกำลังจะเปิดเทอมแล้ว
ก่อนหน้านี้คุณอาฉินเคยคิดที่จะเชิญอาจารย์ส่วนตัวมาสอนอิงอิงน้อยที่บ้านเพราะปัญหาการสื่อสาร แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้นแล้ว
ไม่ว่าอย่างไรที่โรงเรียนก็มีเด็กเยอะมาก อิงอิงน้อยเพิ่งจะอายุเพียงสามขวบครึ่งเท่านั้น จำเป็ต้องหาเพื่อนเล่นที่อายุเท่ากัน
เมื่ออาจารย์เจี่ยงกับลูกวาฬน้อยปรึกษากันดีแล้ว เขาก็พาลูกวาฬน้อยไปสระผมก่อน
ฉินอิงอิงจำได้ทันทีว่าจะต้องพาพี่ชายลี่เฉิงไปด้วยเวลาเล่นน้ำ ดังนั้นเธอจึงกอดขายาว ๆ ของพี่ชาย เธอเงยหัวเล็ก ๆ ขึ้นและมองดูเขาด้วยดวงตาองุ่นสีดำสดใส
"พี่ชายลี่เฉิง ไปด้วยกันสิ"
เยี่ยนลี่เฉิง "..."
เยี่ยนลี่เฉิงคุกเข่าลงและลูบศีรษะของน้องสาวด้วยความรัก "พี่ชายลี่เฉิงจะอุ้มอิงอิงน้อยไป แต่เมื่อสระผมอิงอิงน้อยทำได้แค่นอนเพียงลำพัง พี่ชายลี่เฉิงจะรออยู่ข้าง ๆ เป็เพื่อนและดูเธออยู่ดีไหม?"
ฉินอิงอิง "..."
ก็ได้!
นี่ก็ไม่ใช่การเล่นน้ำสิเนี่ย!
อย่างนั้นเธอก็รอสระผมเถอะ
เยี่ยนลี่เฉิงทำอย่างที่เขาพูดจริง ๆ เมื่ออิงอิงน้อยเริ่มสระผม เขาก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ โดยตลอด
อิงอิงน้อยสระผมนานกว่าสิบนาทีและเขาก็ยืนรออยู่ตรงนั้นนานกว่าสิบนาทีเช่นกัน
เมื่อพนักงานที่อยู่ข้าง ๆ เห็น จึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกไป “คุณผู้ชายท่านนั้น ด้านข้างมีเก้าอี้ คุณสามารถนั่งรอได้ค่ะ”
เยี่ยนลี่เฉิงปฏิเสธด้วยการยิ้มออกไป
“ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็ไร”
ฉินอิงอิงที่กำลังสระผมอยู่หันไปมองพี่ชายของเธอด้วยดวงตากลมโตสีดำ
“พี่ชายลี่เฉิง ทำไมพี่ไม่นั่งลงคะ?”
เยี่ยนลี่เฉิงยิ้มรับ “ถ้านั่งลงไปอิงอิงน้อยก็จะมองไม่เห็นพี่ชายลี่เฉิงน่ะสิ อีกทั้งพี่ชายไม่เหนื่อยยังอยากจะยืนอยู่”
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาพาอิงอิงน้อยออกมาตัดผมและเป็ครั้งแรกที่อิงอิงน้อยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เขาจำเป็ต้องแน่ใจว่าตนเองอยู่ในสายตาของอิงอิงน้อย เธอจะได้รู้สึกปลอดภัย
ตาของฉินอิงอิงยิ้มหยี “พี่ชายลี่เฉิงกลัวว่าพอหันกลับมาแล้วอิงอิงจะหายไปเหรอ?”
เยี่ยนลี่เฉิงไม่ได้กังวลเื่นี้ ร้านตัดผมแห่งนี้อยู่ใกล้กับโรงเรียนของเขาและมีชื่อเสียงที่ดี
เยี่ยนลี่เฉิงยิ้มและพยักหน้า “พี่กังวลเพราะอิงอิงน้อยยังเด็กเกินไปต่างหาก”
อาจารย์เจี่ยงก็พูดติดตลกเช่นกัน “ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ตอนนี้ด้านนอกมีคนไม่ดีคอยจับเด็กเยอะมาก บางคนดูใจดีแต่จริง ๆ แล้วเขาเลวสุด ๆ เลยล่ะ”
ฉินอิงอิงกะพริบตา เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาเธอเห็นขายาว ๆ ของเยี่ยนลี่เฉิงทางด้านซ้ายพอดี ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเห็นรถตู้สีเทาเงินที่อยู่ริมถนนข้างนอกด้วย ตรงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กวิ่งขึ้นรถ
“คนเลวจับเด็กได้ยังไงคะ?” ฉินอิงอิงกำลังจ้องมองออกไปด้านนอก
อาจารย์เจี่ยงไม่ได้สังเกต สนใจแค่สระผมให้เธอเพียงอย่างเดียว
“มีหลายวิธี ยกตัวอย่างเช่น ทำให้เด็กสลบหลังจากนั้นก็อุ้มและรีบวิ่งไป ปกติพวกเขาจะมีรถเป็ของตัวเอง เขาจะเอาเด็กขึ้นรถและรีบขับออกไปอย่างรวดเร็ว”
ฉินอิงอิงปิดปากตัวเอง มองตรงไปด้านนอกและเห็นประตูรถที่เพิ่งจะปิดขับออกไป
"เหมือนกับรถคันด้านนอกใช่ไหมคะ?"
อาจารย์เจี่ยง "หื้ม?"
เยี่ยนลี่เฉิงมองไปตามหางตาของอิงอิงน้อย จากนั้นก็เห็นรถตู้เติมน้ำมันแล้วออกไป
เขารีบถามอิงอิงน้อย "อิงอิงน้อย เมื่อกี้เธอเห็นอะไร?"
ฉินอิงอิงขมวดคิ้ว "เห็นคุณป้าอุ้มเด็กที่กำลังหลับขึ้นรถไปค่ะ เขาดูรีบร้อนเหมือนกับคนที่คุณอาพูดถึง"
อาจารย์เจี่ยง "..."
เยี่ยนลี่เฉิง "..."
เยี่ยนลี่เฉิงรีบตามออกไปทันที ก่อนจะนำโทรศัพท์ออกมาถ่ายถาพรถตู้
อาจารย์เจี่ยงโทรแจ้งตำรวจทันที ฉินอิงอิงลุกขึ้นนั่งถือผ้าเช็ดตัว เธอเช็ดผมไม่เป็ ผมของเธอจึงมีน้ำหยดลงมาติ๋ง ๆ
เดิมทีเยี่ยนลี่เฉิงจะกลับไปรับอิงอิงน้อยที่ร้านก่อน แต่เมื่อพบว่ารถตู้คันที่ออกไปนั้นกำลังจอดเพราะรถติดพอดีเขาก็เอ่ย
“เถ้าแก่เจี่ยง ฝากดูแลอิงอิงน้อยหน่อยครับ!”
อาจารย์เจี่ยงรับพยักหน้า “ไม่ต้องกังวล!”
ฉินอิงอิงจับผมที่เปียกของเธอ “คุณป้าคนนั้นเป็คนเลวเหรอคะ?”
เจี่ยงรุ่ยพยักหน้า “ใช่ คนเลวประเภทนั้นสมควรถูกสับเป็พันเป็หมื่นชิ้น”
ฉินอิงอิง “...”
เธอไม่เข้าใจคำว่า ‘ถูกสับเป็พันเป็หมื่นชิ้น’
เจี่ยงรุ่ยรีบเช็ดผมแทนฉินอิงอิงทันที หลังจากนั้นก็เตรียมที่จะเป่าผมให้เธอ
ฉินอิงอิงชี้ไปที่ถนนฝั่งตรงข้าม “เถ้าแก่เจี่ยงคะ มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น ป้าคนเลวคนนั้นทำหล่นไว้ค่ะ”
เจี่ยงรุ่ย “...”
ยังมีหลักฐานเหลืออยู่?
ต้องไปหยิบมันมา!
เจี่ยงรุ่ยกำลังจะขอให้พนักงานในร้านช่วยดูแลอิงอิงน้อย แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจอุ้มอิงอิงน้อยออกจากร้านและข้ามไปฝั่งตรงข้าม
คาดไม่ถึงว่าจะเป็โทรศัพท์มือถือจอแตกที่ยังติดอยู่
เจี่ยงรุ่ยรีบหยิบขึ้นมา ฉินอิงอิงโน้มตัวลง ดม ๆ ฟัง ๆ และชี้ไปทางหนึ่ง
“เถ้าแก่เจี่ยงคะ พวกเขาตรงไปทางด้านขวา พี่ชายลี่เฉิงตามไปผิดทางแล้ว”
เจี่ยงรุ่ย “...”
795
