รถลีมูซีนคันยาวสีดำขลับระดับผู้บริหารสูงสุด แล่นอย่างนุ่มนวลไร้รอยต่อเข้าสู่เขตพื้นที่ส่วนตัวอันกว้างใหญ่ไพศาลใจกลางมหานครหลวง บานประตูรั้วอัลลอยด์สีทองอร่ามที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจงและมีระบบรักษาความปลอดภัยแ่า เลื่อนเปิดออกโดยอัตโนมัติเพื่อต้อนรับผู้เป็นายกลับสู่เคหสถาน
ยานพาหนะสุดหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนส่วนบุคคลที่ปูด้วยหินแกรนิตอย่างประณีต สองข้างทางคือสวนสไตล์ยุโรปที่ถูกตัดแต่งพุ่มไม้และสนามหญ้าอย่างไร้ที่ติ ตรงกลางสวนมีลานน้ำพุหินอ่อนขนาดมหึมาที่ถูกแกะสลักเป็รูปเทพเ้ากรีกกำลังพ่นสายน้ำละอองเย็นฉ่ำ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนเกิดเป็ประกายรุ้ง
เมื่อรถลีมูซีนแล่นมาจอดเทียบสนิทที่บริเวณลานจอดรถหน้ามุขคฤหาสน์ บรรดาหัวหน้าแม่บ้าน พ่อบ้านในชุดสูททักซิโด้เรียบกริบ และเหล่าคนรับใช้นับสิบชีวิตที่ยืนตั้งแถวรอคอยอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว ต่างก็พร้อมใจกันค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงราวกับถูกฝึกมาอย่างเข้มงวด
บอดี้การ์ดชุดดำรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถอย่างรู้หน้าที่
บุคคลแรกที่ก้าวเท้าลงมาจากรถคือ เ้าสัวสิรินทร์ ชายชราผู้เป็ประธานใหญ่แห่งสิรินทรา กรุ๊ป แม้จะผ่านการเดินทางอันยาวนานข้ามทวีป แต่ใบหน้าที่เคยเหี่ยวย่นและอิดโรยกลับดูสดใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ชายชราสูดอากาศของบ้านเกิดเข้าปอดลึกๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง
ตามมาด้วยร่างระหงของ เพียงฟ้า หญิงสาวก้าวลงมาจากรถลีมูซีนด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยออร่าความสูงส่ง ทันทีที่ปลายรองเท้าส้นสูงของเธอแตะพื้น บรรดาคนรับใช้ต่างก็หลุบตาลงต่ำด้วยความเกรงใจในอำนาจและบารมีของนางพญาผู้กุมบังเหียนอาณาจักรแห่งนี้
และบุคคลสุดท้ายที่ก้าวลงมาจากรถ... คือชายหนุ่มในชุดลำลองทะมัดทะแมง ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงความดิบเถื่อน และมีกระเป๋าเป้สะพายหลังแนวแทคติคอลเพียงใบเดียวพาดอยู่บนบ่า
ทันทีที่สองเท้าของธีร์เหยียบลงบนพื้นหินอ่อนหน้าคฤหาสน์ ั์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของหมาป่าหนุ่มก็กวาดมองไปรอบบริเวณโดยอัตโนมัติ
มันไม่ใช่การมองเพื่อชื่นชมความสวยงาม แต่มันคือ 'สัญชาตญาณของทหารรับจ้าง' ที่ถูกฝึกมาให้ประเมินสภาพแวดล้อมเพื่อหาทางหนีทีไล่และวิเคราะห์จุดบอดด้านความปลอดภัย ชายหนุ่มสังเกตเห็นกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ตามมุมเสา กำแพงรั้วที่สูงตระหง่าน และบอดี้การ์ดที่ยืนกระจายกำลังอยู่ตามจุดต่างๆ ซึ่งบ่งบอกถึงระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดระดับสูงสุด
แต่สิ่งที่ทำให้ธีร์ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัย... แต่เป็ 'ขนาด' และความโอ่อ่าอลังการของตัวสถาปัตยกรรมตรงหน้าต่างหาก
คฤหาสน์สิรินทราที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้านี้ ใหญ่โตมโหฬารราวกับพระราชวังในเทพนิยาย ตัวอาคารสีขาวมุกสไตล์นีโอคลาสสิกประกอบไปด้วยเสาโรมันขนาดใหญ่ หน้าต่างกระจกทรงโค้ง และระเบียงกว้างที่ทอดยาวไปตลอดแนวอาคาร ความหรูหราที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกตารางนิ้ว มันมากมายมหาศาลเกินกว่าที่คนธรรมดาทั่วไปจะจินตนาการถึง
เพียงฟ้าที่ยืนสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่มอยู่เงียบๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมาเมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเขา หญิงสาวก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น
"คุณธีร์คะ... นี่คือ 'บ้าน' ของคุณค่ะ"
เ้าสัวสิรินทร์หันกลับมามองหลานชายตัวโต ั์ตาฝ้าฟางของชายชราเอ่อล้นไปด้วยความภาคภูมิใจและความตื้นตันใจที่ในที่สุด เขาก็สามารถนำพาสายเืเพียงคนเดียวกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดและอาณาจักรที่แท้จริงของตระกูลได้สำเร็จ
ในขณะที่ธีร์ยังคงยืนนิ่งและหันไปมองรอบบริเวณคฤหาสน์อีกครั้ง ภายในใจของยอดฝีมือแนวหน้าทะลวงฟันกำลังเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาอยากรู้เหลือเกินว่า... สรุปแล้วตาแก่ที่อ้างว่าเป็ปู่ของเขาคนนี้ ทำธุรกิจอะไรกันแน่? การเดินทางไปรับเขาถึงตะวันออกกลางด้วยเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสุดหรู การมีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลัง และการเป็เ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารที่มีมูลค่ามหาศาลขนาดนี้... มันชี้ให้เห็นชัดเจนว่าชายชราคนนี้ไม่ใช่แค่เศรษฐีธรรมดา แต่น่าจะเป็ผู้มีอิทธิพลระดับประเทศหรืออาจจะระดับภูมิภาคเลยด้วยซ้ำ
"เข้าไปข้างในกันเถอะหลานรัก" เ้าสัวสิรินทร์เอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้หัวหน้าพ่อบ้านที่ยืนค้อมตัวรอรับคำสั่งอยู่ใกล้ๆ "อ้าว! พวกแกไปช่วยถือกระเป๋าสัมภาระให้คุณธีร์เขาสิ มัวยืนบื้ออยู่ทำไม!"
พ่อบ้านวัยกลางคนในชุดทักซิโด้รีบก้าวฉับๆ เข้ามาหาธีร์ พร้อมกับค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม "กระผมขออนุญาตช่วยถือกระเป๋าให้นะครับ เ้านาย"
พ่อบ้านยื่นมือออกไปเตรียมจะรับกระเป๋าเป้สะพายหลังสีดำใบนั้น ทว่าธีร์กลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณระวังภัย มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยกร้านจับสายสะพายเป้ของตนเองเอาไว้แน่น
"ไม่เป็ไรครับ..." ธีร์ตอบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ผมถือของผมเองดีกว่า"
สำหรับอดีตทหารรับจ้างผู้คุ้นชินกับการอยู่ในสมรภูมิที่พร้อมจะเกิดอันตรายได้ทุกเมื่อ กระเป๋าสัมภาระคือสิ่งของเอาชีวิตรอดที่ห้ามให้คลาดสายตาเด็ดขาด ภายในเป้ใบนั้นไม่ได้มีแค่เสื้อผ้าอย่างที่เขาอ้างไว้บนเครื่องบิน แต่มันบรรจุอาวุธคู่กาย ทั้งมีดพกยุทธวิธีและปืนพกที่ถูกถอดแยกชิ้นส่วนซุกซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด การส่งมอบยุทโธปกรณ์ของตนเองให้กับคนแปลกหน้าถือเป็กฎข้อห้ามร้ายแรงสำหรับหมาป่าเดนตายอย่างเขา
พ่อบ้านชะงักไปเล็กน้อยและหันไปมองหน้าเ้าสัวสิรินทร์เพื่อขอคำแนะนำ เมื่อเห็นชายชราพยักหน้าเป็เชิงอนุญาตให้ตามใจหลานชาย พ่อบ้านจึงค้อมศีรษะรับและถอยกลับไปยืนประจำที่
"ถ้าหลานอยากถือเองก็ตามใจลูก... ป่ะ เข้าบ้านเรากัน" เ้าสัวสิรินทร์หัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา ก่อนจะเดินนำทุกคนเข้าไปยังโถงทางเข้าหลักของคฤหาสน์
เมื่อสองเท้าของธีร์ก้าวพ้นกรอบประตูบานั์และเข้ามาสู่ภายในตัวบ้าน เขาก็ยิ่งรับรู้และััได้ถึงความกว้างขวางและโอ่อ่าของมันมากยิ่งขึ้นไปอีก โถงต้อนรับปูด้วยหินอ่อนนำเข้าขัดมันเงาวับจนสะท้อนภาพเพดานสูงลิ่ว เบื้องบนมีแชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดมหึมาส่องประกายระยิบระยับ บันไดวนคู่สลักลวดลายวิจิตรทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสอง ผนังประดับประดาไปด้วยภาพวาดงานศิลปะและแจกันโบราณราคาแพงลิ่ว ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารบ้านมหาเศรษฐีระดับโลก
เ้าสัวสิรินทร์ยืนกอดอกมองความอลังการของบ้านตนเองด้วยความชื่นมื่น ก่อนที่สมองของชายชราจะเริ่มทำงานและวางแผนการสำหรับอนาคตอันใกล้ของสายเืเพียงคนเดียว
"จริงสิ หนูฟ้า..." เ้าสัวหันไปหาหลานสาวบุญธรรมที่ยืนอยู่เคียงข้างธีร์ ชายชรายิ้มกว้างจนตาหยี "คืนนี้พวกหนูสองคนตกลงกันว่าจะพักอยู่ 'ห้องเดียวกัน' เลยใช่มั้ยลูก? ถ้างั้น... เดี๋ยวหนูฟ้าช่วยพาธีร์เข้าไปที่ห้องพักเลยก็แล้วกันนะลูกนะ จะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน พูดคุยทำความรู้จัก และคุ้นชินกันให้มากๆ..."
ชายชราขยิบตาให้หลานสาวอย่างมีเลศนัย "รีบๆ สนิทกันเข้าไว้นะลูกนะ ว่างๆ เดี๋ยวปู่จะให้ซินแสประจำตระกูลไปหา 'ฤกษ์แต่งงาน' ที่เป็มงคลที่สุดเตรียมเอาไว้เลย!"
คำประกาศิตเื่การพักห้องเดียวกันและการหาฤกษ์แต่งงานที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ทำเอาธีร์ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้อ้าปากคัดค้านหรือพูดอะไร เ้าสัวสิรินทร์ที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ปีติยินดีขั้นสุดก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"อ้อ! แล้วก็อีกเื่หนึ่ง!" เ้าสัวตบมือเข้าหากันดังฉาด แววตาของประธานใหญ่ทอประกายความยิ่งใหญ่ "หลานชายสายเืแท้ๆ ของปู่ ยอมกลับมาอยู่บ้านทั้งที... มันก็ต้องจัด 'งานเลี้ยงต้อนรับ' ให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติสิรินทรา กรุ๊ปซะหน่อยแล้ว!"
ชายชราหันไปสั่งการพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "แกไปจัดการลิสต์รายชื่อแขกวีไอพีมาให้หมด ทั้งรัฐมนตรี นายพล หุ้นส่วนธุรกิจ และพวกมหาเศรษฐีในแวดวงสังคม เตรียมแจกบัตรเชิญไปให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้! ปู่จะประกาศให้มันรู้กันไปเลยทั้งประเทศ... ว่าหลานชายทายาทตัวจริงของเ้าสัวสิรินทร์ กลับมาแล้ว!"
ทันทีที่ได้ยินแผนการจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่ต้องเชิญแเื่มากมายมาวุ่นวาย ธีร์ก็รู้สึกปวดหนึบที่ขมับขึ้นมาทันที สำหรับทหารรับจ้างผู้มีนิสัยชอบเก็บตัว พูดน้อย และรักความสงบ การต้องไปยืนปั้นหน้ายิ้มท่ามกลางฝูงชนแปลกหน้าและการตกเป็เป้าสายตาของสังคม คือสิ่งที่เขารังเกียจและเกลียดชังพอๆ กับการเดินเหยียบกับะเิ
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งใจจะเอ่ยปากร้องห้ามและปฏิเสธความวุ่นวายที่ว่านั้นอย่างเด็ดขาด "เดี๋ยวครับคุณปู่ ผมคิดว่าเื่งานเลี้ยงมัน..."
ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะพูดขัดขึ้นมานั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่ของชายชรา ั์ตาฝ้าฟางที่เคยเศร้าหมองเมื่อวาน บัดนี้กลับเปล่งประกายและมีน้ำตาแห่งความตื้นตันคลอเบ้า รอยยิ้มกว้างที่วาดอยู่บนใบหน้าเหี่ยวย่นนั้น เป็รอยยิ้มที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจคนที่เพิ่งได้ค้นพบแสงสว่างในชีวิตอีกครั้ง
ภาพความดีใจอย่างสุดซึ้งของผู้เป็ปู่ ทำเอาคำปฏิเสธที่เตรียมไว้กลืนหายกลับลงไปในลำคอของธีร์ ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกพูดไม่ออกและไม่กล้าที่จะดับฝันของคนแก่ที่กำลังมีความสุขอย่างล้นเหลือ
เพียงฟ้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ลอบสังเกตเห็นความอึดอัดใจและความขัดแย้งที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม หญิงสาวผู้มีเซนส์ในการอ่านคนและจัดการความรู้สึกของผู้อื่นได้อย่างยอดเยี่ยม ขยับตัวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ให้ความรู้สึกเยือกเย็นและหรูหราโชยมาแตะจมูกของชายหนุ่ม
"ปล่อยท่านไปเถอะค่ะ คุณธีร์..." เพียงฟ้าเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าสวยสง่า "ปกติแล้ว... คุณปู่ท่านไม่ได้เป็คนมีนิสัยชอบทำตัวเอิกเกริก หรือจัดงานเลี้ยงวุ่นวายแบบนี้หรอกนะคะ ท่านเป็คนเข้มงวดและจริงจังกับทุกเื่มาก"
ั์ตาสีเข้มของเพียงฟ้าทอดมองชายชราด้วยความรักและเวทนา ก่อนจะหันกลับมาสบตากับธีร์ "แต่เป็เพราะว่า... ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ทุกๆ วันที่ท่านตื่นขึ้นมา ท่านต้องทนทุกข์ทรมานและจมอยู่กับความรู้สึก 'ผิด' ในสิ่งที่ท่านเคยเข้มงวดและกดดันจนทำให้คุณพ่อของคุณต้องหนีออกจากบ้านไป..."
เพียงฟ้าทอดถอนใจแ่เบา "ความจริงแล้ว... คุณปู่ท่านเพิ่งจะกลับมายิ้มได้และมีท่าทีร่าเริงแบบนี้ ก็ตอนที่สายลับของเรารายงานและสืบได้ข่าวคราวของคุณเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เองค่ะ การได้พบคุณ คือการปลดล็อกตราบาปในใจของท่าน... ดังนั้น ให้ท่านได้ทำตามใจเพื่อชดเชยความรู้สึกผิดเถอะนะคะ"
คำอธิบายอย่างมีเหตุผลและเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจของเพียงฟ้า ทำให้กำแพงความหงุดหงิดในใจของธีร์ค่อยๆ ทลายลง ชายหนุ่มผู้กำพร้าพ่อั้แ่เด็กและไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัว แม้จะยังไม่คุ้นชินกับการถูกปรนนิบัติหรือความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่เมื่อได้รับรู้ถึงาแในใจของชายชรา เขาก็ไม่อยากที่จะเป็คนใจร้ายขัดคำพูดหรือทำลายความสุขเล็กๆ น้อยๆ นั้น
ธีร์ทอดถอนลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ และคลี่ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากเป็การยอมจำนนให้กับความดื้อรั้นของผู้เป็ปู่
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยอมโอนอ่อนผ่อนตามและสงบลงแล้ว เพียงฟ้าก็ปรับท่าทีกลับมาเป็นางพญาผู้ควบคุมสถานการณ์อีกครั้ง หญิงสาวหมุนตัวกลับมาหาเขา ั์ตาสีเข้มของเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของเขาอย่างท้าทาย
"ถ้าอย่างนั้น... ตามฟ้ามาเลยค่ะ" เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่แฝงไปด้วยอำนาจและความเป็เ้าข้าวเ้าของ "เดี๋ยวฟ้าจะพาคุณ... ขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องของ 'พวกเรา' เองค่ะ"
หญิงสาวจงใจเน้นย้ำคำว่า 'พวกเรา' อย่างชัดเจนและหนักแน่นในทุกพยางค์ ราวกับ้าจะประกาศอาณาเขตและย้ำเตือนให้หมาป่าเดนตายได้รับรู้ว่า นับั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว... และเขากำลังจะต้องก้าวเข้าสู่รังรักของนางพญา ที่ซึ่งเขาไม่อาจหลีกหนีข้อผูกมัดอันแสนเร่าร้อนนี้ไปได้อีกตลอดกาล.
บานประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ถูกเปิดออกอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นอาณาเขตส่วนตัวที่ซ่อนอยู่เื้ัความโอ่อ่าของคฤหาสน์สิรินทรา
ห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งในสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี ปูพื้นด้วยพรมทอมือเนื้อหนานุ่มสีเทาเข้ม ผนังด้านหนึ่งเป็กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของสวนน้ำพุเบื้องล่าง แสงไฟสีวอร์มไวท์จากแชนเดอเลียร์คริสตัลดีไซน์ร่วมสมัยส่องสว่างให้ความรู้สึกหรูหราและอบอุ่น ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลางห้องพักอันกว้างขวางนี้ กลับเป็เตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยชุดเครื่องนอนผ้าไหมสีงาช้าง... ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เพียง 'หลังเดียว' กลางห้อง
ธีร์กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจโครงสร้างและจุดอับของห้องไปตามสัญชาตญาณความระแวดระวังที่ฝังรากลึก ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวเท้าเดินตามหลังหญิงสาวผู้เป็เ้าถิ่นเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบเชียบ
เพียงฟ้าหมุนตัวกลับมาหาเขา หญิงสาวคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ท่วงท่าของเธอสง่างามดุจนางพญาที่กำลังต้อนรับแขกเข้าสู่อาณาจักรของตนเอง
"นี่คือห้องนอนของ 'เรา' ค่ะ... คุณธีร์"
สรรพนามที่ถูกเปล่งออกมาอย่างเป็ทางการนั้น ทำให้ชายหนุ่มที่เคยชินกับความดิบเถื่อนและเรียบง่ายในค่ายทหารรู้สึกขัดหูเล็กน้อย ธีร์ระบายยิ้มบางๆ ออกมา ก่อนจะเอ่ยแก้ไขสรรพนามนั้นให้ดูเป็ธรรมชาติมากขึ้น
"เรียกผมว่า 'ธีร์' เฉยๆ ก็ได้ครับ"
เพียงฟ้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ั์ตาสีเข้มทอประกายพึงพอใจ ก่อนที่เธอจะตอบรับความ้านั้นอย่างไหลลื่น "ถ้าอย่างนั้น... ธีร์ก็เรียกฟ้าว่า 'ฟ้า' ก็พอนะคะ"
ชายหนุ่มพยักหน้ารับข้อตกลงนั้น เขาเดินตรงเข้าไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ ก่อนจะปลดสายสะพายและวาง 'กระเป๋าเป้แทคติคอลสีดำ' ซึ่งเป็สัมภาระเพียงชิ้นเดียวของเขาลงบนฟูกหนานุ่ม
เพียงฟ้าลอบมองกระเป๋าเป้ใบนั้นด้วยความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นั้แ่ตอนอยู่บนเครื่องบินเจ็ต เธอเห็นเขาสะพายมันติดตัวตลอดเวลาไม่ยอมห่าง ราวกับว่ามันเป็อวัยวะชิ้นที่สามสิบสามของร่างกาย ธีร์รูดซิปกระเป๋าเปิดออกเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของสิ่งของด้านใน ทว่าเขาเพียงแค่มองดูโดยไม่ได้หยิบจับ หรือล้วงเอาอะไรออกมาให้เธอเห็น ก่อนจะรูดซิปปิดมันกลับคืนอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่ ธีร์สบตากับเพียงฟ้าตรงๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบยกประเด็นที่ยังคงค้างคาใจเขามาั้แ่ฐานทัพวูลฟ์แฟงขึ้นมาถามย้ำอีกครั้ง
"คุณ... คิดจะแต่งงานกับผมจริงๆ เหรอครับ?" ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความคลางแคลงใจ "ทั้งๆ ที่คุณ... ไม่เคยรู้จักผมมาก่อนเลยเนี่ยนะ?"
เพียงฟ้าไม่ได้มีท่าทีหลบเลี่ยงหรือใกับคำถามนั้น หญิงสาวที่พกพาความมั่นใจในตัวเองมาเต็มเปี่ยมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีสด
"ทำไมล่ะคะ?" เพียงฟ้าเอียงคอถามกลับด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "หรือว่า... ธีร์ไม่อยากได้ผู้หญิงสวยๆ แบบฟ้า ไปเป็ภรรยาคะ?"
ธีร์หลุบตาลงมองกระเป๋าเป้ของตนเองเล็กน้อย ภายในนั้นซุกซ่อนอาวุธสังหารที่เปื้อนเืมานับไม่ถ้วน ชายหนุ่มผู้มีแต่ความกระด้างทอดถอนใจแ่เบาก่อนจะอธิบาย
"ความจริงแล้ว... ผมมองว่าคุณควรมี 'สิทธิ์เลือก' ทางเดินชีวิตของตัวเองมากกว่านี้นะครับ"
"ฟ้าเลือกไปแล้วค่ะ" เพียงฟ้าตอบกลับสวนควันแทบจะในทันที น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและเด็ดขาด "เพราะคุณปู่ท่านก็ไม่ได้บังคับอะไรฟ้าหรอกนะคะ ท่านแค่ 'ขอร้อง' ฟ้าเท่านั้นเอง"
ธีร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมาคัดค้าน แต่ในกระบวนการความคิดของคนที่ผ่านโลกอันโหดร้ายมาอย่างโชกโชน... การถูก 'ขอร้อง' จากผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงชีวิตมา มันก็เป็เพียงแค่วาทศิลป์ที่ถูกเคลือบด้วยน้ำตาล ซึ่งผลลัพธ์ของมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากการ 'บังคับ' อย่างเืเย็นเลยสักนิด
ราวกับว่านางพญาสาวสามารถอ่านสายตาและเจาะทะลุเข้ามาในความคิดของเขาได้ เพียงฟ้าทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ฟูกหนานุ่มเด้งดึ๋งตามแรงดีดและรับน้ำหนักเรือนร่างระหงของเธอเอาไว้อย่างนุ่มนวล หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณอาจจะมองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันคือการถูกบังคับ..." เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "แต่สำหรับฟ้าแล้ว มันไม่ใช่เลยค่ะ... เพราะชีวิตนี้ เป็คุณปู่ที่ช่วยฟ้ากลับมาจากความตาย ซึ่งฟ้าเองก็เฝ้ากลุ้มใจและเก็บมาคิดอยู่ตลอด ว่าตัวเองไม่สามารถตอบแทนพระคุณอะไรคุณปู่ได้มากพอเลย การดูแลคุณ... จึงเป็สิ่งที่ฟ้าเต็มใจทำค่ะ"
เหตุผลเื่ความกตัญญูที่เปี่ยมล้นนั้นเป็สิ่งสวยงาม แต่สำหรับหมาป่าเดนตายที่คุ้นชินกับการปลิดชีพผู้อื่น มันคือข้ออ้างที่เปราะบางและอันตรายที่สุด
"คุณรู้ไหม..." ธีร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า "ว่ามนุษย์เราน่ะ... มัน 'ตายง่าย' ขนาดไหน?"
เพียงฟ้าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับคำถามที่หลุดกรอบการสนทนาอย่างสิ้นเชิง
"ผมเห็นคนที่มีชีวิต มีลมหายใจอยู่ตรงหน้า... พริบตาเดียว พวกเขาก็ต้องกลายเป็ศพที่เย็นชืดมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว" ธีร์เล่าถึงสัจธรรมในสนามรบด้วยใบหน้าที่ปราศจากความหวาดกลัวหรือโศกเศร้า ราวกับว่ามันเป็เพียงเื่ธรรมชาติ "ที่ผมจะบอกก็คือ... คุณยังมีเวลา และคุณก็ไม่ควรจะเอาชีวิตทั้งชีวิตของคุณ มาทิ้งไว้กับคนที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม"
ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก่อนจะเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของตนเองออกมาอย่างซื่อตรง "ความจริงแล้ว เื่บริษัทสิรินทรา กรุ๊ป หรือเื่คฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้... ผมก็ไม่ได้สนใจหรืออยากได้มันอยู่แล้ว ผมยินดีที่จะ 'ยก' สิทธิ์ทั้งหมดให้คุณดูแลด้วยซ้ำไป เพราะคุณปู่ท่านก็บอกเองว่าคุณเป็คนเก่งและมีความสามารถมากพอ"
ข้อเสนอที่พร้อมจะสละมรดกหมื่นล้านอย่างไม่ใยดี ทำเอาเพียงฟ้าถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หญิงสาวนั่งมองชายหนุ่มที่มีใบหน้าดิบเถื่อนทว่ากลับมีความคิดที่ซื่อตรงอย่างน่าประหลาด เธอจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ริมฝีปากบางจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา... เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้ถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อเข้าสังคม แต่มันคือรอยยิ้มที่มาจากความขบขันและเอ็นดู
"นี่คุณกำลังคิดว่า... ฟ้าตกลงแต่งงานกับคุณ เพื่อ 'หวัง' ที่จะฮุบของพวกนี้เหรอคะ ธีร์?" เพียงฟ้าถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"ผมไม่ได้บอกแบบนั้นครับ" ธีร์รีบปฏิเสธเสียงเรียบตามสไตล์คนพูดน้อยต่อยหนัก "ผมก็แค่... ไม่ค่อยคุ้นชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้ และผมก็คิดว่าคุณน่าจะดูแลทุกอย่างได้ดีกว่าผม"
เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แสนทื่อมะลื่อของชายหนุ่ม เพียงฟ้าก็รู้สึกว่าหัวใจที่เคยปิดตายและเยือกเย็นของเธอ เริ่มถูกสั่นคลอนด้วยความน่าสนใจของผู้ชายคนนี้ หญิงสาวผู้กุมอำนาจแห่งสิรินทรา กรุ๊ป คลี่ยิ้มเย้ายวน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
"มันเป็ของคุณค่ะ... เป็ของคุณทุกอย่าง" เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม แววตาสีเข้มของเธอทอประกายระยิบระยับราวกับแม่เสือสาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "รวมทั้ง... 'ฟ้า' ด้วย"
เธอไม่ได้พูดเปล่า มือเรียวสวยที่ประดับด้วยแหวนเพชรราคาแพงระยับค่อยๆ เอื้อมไปจับที่คอเสื้อทำงานคอวีของตนเอง ก่อนจะจงใจ 'ดึง' มันร่นลงมาเล็กน้อย...
เพียงแค่นั้น ผิวขาวเนียนละเอียดบริเวณเนินอกก็ปรากฏแก่สายตา พร้อมกับเผยให้เห็นขอบ 'ชุดชั้นในลายลูกไม้สีดำ' ที่ตัดกับผิวขาวผ่องซึ่งซ่อนอยู่เื้ัความเรียบร้อยนั้นอย่างชัดเจน!
ในตอนแรกที่ตัดสินใจทำแบบนั้น เพียงฟ้าตั้งใจเพียงแค่จะ 'แหย่' และทดสอบปฏิกิริยาของผู้ชายหน้าตายตรงหน้า เธออยากจะเห็นทหารเดนตายผู้เก่งกาจ ต้องเสียอาการ หน้าแดง หรือทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญกับเสน่ห์ของนางพญา ทว่า... พอเธอได้พูดและลงมือกระทำออกไปจริงๆ หัวใจของหญิงสาวผู้ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนในชีวิต กลับเต้นระรัวและสูบฉีดเืฝาดขึ้นมาหล่อเลี้ยงบนพวงแก้มจนร้อนผ่าวเสียเอง!
เพียงฟ้าพยายามกัดฟันรักษาฟอร์ม เธอสู้สายตา ไม่ยอมหลบตาเขาด้วยความอายที่กำลังก่อตัวขึ้น หวังเพียงว่าจะได้เห็นเขาเขินอายกับการหยอกเย้าอันแสนเร่าร้อนของเธอ
ทว่า... สิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับเป็เพียงความนิ่งสงบอันน่าขนลุก
ธีร์ทอดสายตามองภาพเนินอกขาวผ่องและลูกไม้สีดำที่แสนเย้ายวนตรงหน้าด้วยแววตาที่เรียบสนิท ั์ตาคมกริบของเขาไม่ได้เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น และไม่ได้หลบสายตาด้วยความเขินอาย เขาทำเพียงแค่มองดูเธอราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะค่อยๆ ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาบางๆ... เป็รอยยิ้มดิบเถื่อนที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกของเพียงฟ้ากระตุกวูบ
"ถ้าคุณพูดแบบนั้น..." ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า ฟังดูเซ็กซี่จนทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "งั้นเรา... ไปอาบน้ำด้วยกันไหมครับ?"
"เอ๊ะ?!"
เพียงฟ้าถึงกับหลุดอุทานเสียงหลง ร่างระหงสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเถือกขึ้นไปอีกราวกับลูกมะเขือเทศสุก ความเยือกเย็นและมาดนางพญาที่อุตส่าห์สะสมมาพังทลายลงไม่เป็ท่าเมื่อเจอกับการรุกกลับที่แสนจะซื่อตรงและจู่โจมเข้าจุดตายโดยไม่ทันตั้งตัว!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาเสียอาการของคู่หมั้นสาว ธีร์ก็หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มให้เธออีกครั้ง
"ล้อเล่นนะครับ" ธีร์บอกปัดหน้าตาเฉย ก่อนจะบุ้ยใบ้ไปทางประตูบานขุ่นที่อยู่อีกฝั่งของห้อง "ห้องน้ำอยู่ตรงนั้นใช่ไหมครับ? งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกันนะครับ จะได้ล้างคราบฝุ่นทรายออกให้หมด"
พูดจบ หมาป่าหนุ่มผู้มีไหวพริบสูงลิบลิ่วก็คว้าผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ใกล้ๆ หมุนตัวเดินผิวปากตรงดิ่งไปเปิดประตู แล้วหายวับเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ปล่อยทิ้งให้นางพญาสาวระดับซีอีโอ ต้องนั่งเคว้งคว้างอ้าปากค้างอยู่บนขอบเตียงเพียงลำพัง
ปัง... คลิ๊ก.
เสียงล็อกประตูห้องน้ำดังขึ้น พร้อมกับเสียงน้ำจากฝักบัวที่เริ่มไหลกระทบพื้น เพียงฟ้ากะพริบตาปริบๆ เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงของตนเองให้กลับคืนมา หญิงสาวกำหมัดแน่น ทุบลงบนฟูกที่นอนด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย ใบหน้าสวยหน้างอง้ำเป็ม้าหมากรุก
"แสบนักนะ..." เพียงฟ้าบ่นพึมพำลอดไรฟัน "อุตส่าห์ตั้งใจจะแหย่ให้เขินซะหน่อย... แต่ดันโดนตาบ้านั่นแหย่กลับมาซะเองได้! น่าเจ็บใจนัก!"
ทว่า ในขณะที่กำลังบ่นอุบอิบอยู่นั้น สมองอันชาญฉลาดของเธอก็พลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ผู้ชายที่ภายนอกดูเงียบขรึม พูดน้อย และดิบเถื่อนขนาดนั้น ทำไมถึงได้มีจังหวะการโต้กลับและลูกล่อลูกชนที่แพรวพราวถึงขั้นทำให้เธอไปไม่เป็ได้ขนาดนี้?
"หรือว่า... เขาจะไปเรียนรู้มุกจีบหญิงหน้าตายแบบนี้ มาจากพวกผู้หญิงที่เขาบอกว่า... 'ก็มีบ้าง' พวกนั้นกันนะ?"
เพียงฟ้าหรี่ตากลวงลง รังสีอำมหิตของความหึงหวงที่เ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเริ่มแผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง หญิงสาวหมายมั่นปั้นมือในใจอย่างเด็ดขาด ว่าคืนนี้ ไม่ว่าจะต้องงัดกลยุทธ์ไหนมาใช้ เธอจะต้องซักไซ้ไล่เลียง และเปิดปากเขาเื่ 'ก็มีบ้าง' ให้รู้เื่กระจ่างแจ้งให้จงได้!
แต่ก่อนที่ความคิดของเธอจะเตลิดไปไกลกว่านั้น สายตาของนางพญาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่... 'กระเป๋าเป้แทคติคอลสีดำ'
มันคือกระเป๋าเป้ปริศนาของธีร์ ที่ตอนนี้ถูกวางทิ้งเอาไว้อย่างไร้การป้องกันบนเตียงนอน ไม่ไกลจากจุดที่เธอกำลังนั่งอยู่เลยแม้แต่น้อย ความอยากรู้อยากเห็นของหญิงสาวเริ่มทำงาน เธออยากจะรู้เหลือเกินว่า อดีตทหารรับจ้างเดนตายคนนี้ หอบหิ้วความลับอะไรข้ามน้ำข้ามทะเลมายังบ้านของเธอด้วยกันแน่...
26K
