-BADFRIEND-
8
ฉันออกจากโรงพยาบาลและจัดการสอบตามเรียบร้อยแล้วและตอนนี้ก็ได้ปิดเทอมกับเขาสักทีวู้วววว อุ๊ย ชู่ววว ลืมไปว่าดังไม่ได้ตอนนี้เรากำลังรอเซอร์ไพรส์วันเกิดไอ้พีทอยู่หน้าห้องมันเดี๋ยวมันได้ยินรอเวลาเที่ยงคืนค่อยให้นักรบออกมาเปิดประตูให้
“มึงโทรหาไอ้รบเลย” อีเมบอกกระซิบกระซาบให้ไอ้บอลโทรหามันเมื่อมันจะเที่ยงคืนแล้วส่วนฉันกับนักรบก็คุยกันปกตินะ คิดว่าปกติน่ะนะก็บอกแล้วไงว่าพยายามจะเข้าใจมันเพราะไม่อยากให้มีปัญหากันตอนที่ฉันออกจากโรงพยาบาลมันก็ไลน์มาถามไถ่อาการถึงจะไม่ได้ไปเยี่ยมเลยก็ตาม
ไอ้บอลออกไปโทรศัพท์ตามที่อีเมบอกก่อนจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์
“มันไม่ได้อยู่คอนโด” มันบอก
“อ้าวแล้วมันอยู่ไหนอ่ะ” อีผิงถาม
“อยู่กับแพรวมั้ง” มันบอกก่อนจะมองมาที่ฉัน ซึ่งฉันเองก็ทำหน้าปกติซึ่งภายในใจตอนนี้มันไม่ปกติเลยสักนิดทั้งที่น่าจะชินแต่ก็ไม่
“แล้วมันไม่มาเหรอ” อีเมถามในสิ่งที่ฉันอยากรู้ในตอนนี้ออกไป คือวันเกิดเพื่อนทั้งทีไงมันจะไม่มาเชียวเหรอ
“อืม”
หึเป็อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด แบบนี้มันจะเกินไปเปล่าวะ วันนี้วันเกิดไอ้พีทนะเว่ยเพื่อนสนิทมันที่อยู่คอนโดเดียวกับมันอ่ะบางคนอาจจะไม่คิดอะไรแต่กลุ่มฉันซีเรียสไงพวกเราจะให้ความสำคัญกับวันเกิดเพื่อนทุกคนเพราะมันเป็วันที่พวกมันเกิดมาเกิดมาเป็เพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้ไง แต่แม่งก็ไม่มา!
“กูว่าเราเปลี่ยนแผนเหอะ” อีผิงบอก
“เรียกให้มันออกมาแล้วก็เซอร์ไพรส์มันหน้าห้องนี่แหละ” ฉันบอกอย่างตัดปัญหา
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยฉันเลยกดกริ่งหน้าห้องมันเพื่อให้มันออกมาเปิดประตูโดยให้พวกมันถือเค้กหลบไว้ก่อนรอไม่นานก็เห็นร่างสูงของมันเดินงัวเงียออกมา แม่งนอนแล้วเหรอวะเพิ่งจะเที่ยงคืนเอง มันมองหน้าฉันงงๆเพราะไม่คิดว่าจะมาในเวลานี้แล้วกำลังจะเปิดประตูให้ฉันจึงส่งซิกให้พวกมันถือเค้กออกมา
ปุ้ง!
เสียงพลุกระดาษดังขึ้นด้วยผีมือของไอ้บอลทำเอาคนที่งัวเงียสะดุ้งตาสว่างทันทีอย่าว่าแต่มันเลยกูก็ใ ไม่รู้ว่ามันจะมีพลุด้วยพวกมันถือเค้กออกมาโดยที่อีผิงเป็คนถือ
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูแฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู......แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูวววว” พวกเราช่วยกันแหกปากร้องเพลงเสียงดังลั่นจนกลัวว่าข้างห้องจะออกมาด่า
“ขอบคุณนะพวกมึง” ไอ้พีทบอกและมองไปที่เค้กก่อนจะยิ้มจนตาหยี
“อธิษฐานแล้วเป่าเทียนเร็ว” อีเมเร่งเมื่อยังเห็นยืนยิ้มอยู่แบบนั้น
ฟู่วๆๆ
“มีความสุขมากๆนะมึง”>>อีผิง
“สุขภาพแข็งแรงงดแดกบ้างเหล้าอ่ะ” >>อีเม
“ขอให้เมียรักเมียหลง”>>ไอ้บอล
“หยุดกวนตีนด้วย อ่ะ” ฉันบอกปิดท้ายแล้วยื่นกล่องของขวัญที่เตรียมไว้ให้มันมันเป็ของที่พวกเรารวมตังกันซื้อให้
“ขอบคุณพวกมึงจริงๆนะเว้ย” มันบอกก่อนจะรับของขวัญไป
“เออๆ แกะเลยดิๆ” ฉันบอก
“แล้วไอ้รบไปไหน” มันถามพลางแกะของขวัญไปด้วยฉันจึงได้แต่ยืนนิ่งเพราะไม่อยากจะพูดถึงมันแล้วจะพาลให้อารมณ์ไม่ดีไปอีกคนอื่นๆก็เงียบไปเหมือนกัน
“เอ่อ...” อีผิงทำท่าอึกอักเพราะไม่รู้จะตอบมันยังไงคือเพื่อนอยู่ด้วยกันแบบนี้แต่เสือกไม่เห็นหัว เป็มึงจะรู้สึกไงอ่ะกูยังน้อยใจแทนเ้าของวันเกิดเลย
“มันลืมเพื่อนไปแล้วมั้ง” ฉันพูดลอยๆ
“เออๆ ชั่งมันเถอะไม่เห็นจะต้องทำหน้าอย่างนั้นกันเลย” มันพูดติดตลกอย่างไม่คิดอะไรเพื่อให้สถานการณ์มันดีขึ้นแต่ใครจะรู้ว่าในใจมันจะคิดอะไรอยู่
“โหยยพวกมึงแม่งรู้ใจกูชิบหายเลยว่ะ” มันชูของขวัญที่มันเพิ่งแกะเสร็จขึ้นมาอย่างชอบใจมันเป็นาฬิกาที่มันบ่นอยากได้มานานแล้วแต่ไม่ซื้อเพราะเสียดายตังที่ส่วนมากก็เอาไปเปย์แฟนมันหมดเห็นอย่างนี้นี่มันเป็ป๋าพีทสายเปย์นะเว้ย
“ชอบไหมล่ะ” อีเมถาม ซึ่งคำตอบก็มีให้เห็นบนใบหน้าที่ยิ้มจนปากจะฉีกนั่นอยู่แล้ว
“โคตรอ่ะโคตรรักพวกมึงเลย” มันทำหน้าซึ้งน้ำตาคลอเบ้ามองมาที่พวกฉันซึ่งทุกคนในที่นี้รู้ว่ามันตอแหลไง
“อย่ามาตอแหลจะเลี้ยงที่ไหนว่ามา กูรอแดกเหล้าฟรีอยู่” ไอ้บอลพูดทำให้มันทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเพราะไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่มันทำ ตัวทำลายบรรยายกาศเลยมันอ่ะ
“ไอ้สัสบอลกูกำลังทำซึ้งเลย” มันทำหน้างอนๆแต่ก็เรียกเสียงหัวเราะจากพวกเราได้ดี
“ฮ่าๆๆ”
“ไปเที่ยวทะเลกันไหมตากูมีรีสอร์ทอยู่ที่หัวหิน” พอมันพูดจบพวกเราก็ทำตาลุกวาวกันทันทีแอบรวยเหมือนกันนะเนี่ย
“ฟรีทั้งงานป่ะ” อีผิงถาม เพราะเื่ของฟรีของเซลมันชอบนัก
“ควยครับที่พักฟรีแล้วมึงจะเอาอะไรอีกครับคุณผิง”
“เหล้าฟรีด้วยครับ” คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าใครพูด ไอ้บอลไงจะใครล่ะ
“เออๆ เยอะนะพวกมึง” มันบอกปัดไปอย่างรำคาญ
“แล้วจะไปเมื่อไหร่อ่ะ” กูถามเอง
“พรุ่งนี้จะได้ไปฉลองวันเกิดกูนี่นู่นเลย ไปค้างสักสองคืนเดี๋ยวกูบอกตาเตรียมที่พักให้”
“กูไปไม่ได้นะแม่ให้กลับไปช่วยงานที่บ้าน” อีเมบอกหน้าเศร้าเพราะพอปิดเทอมมันก็ต้องรีบกลับบ้านไปช่วยงานแม่มันเพราะแม่มันทำคนเดียวส่วนพ่อมันเสียไปแล้ว
“เออๆใครไม่ว่างก็ไม่เป็ไร ส่วนคนที่ไม่ติดอะไรก็มารวมตัวที่คอนโดกูตอนเจ็ดโมงละกัน” เมื่อมันชี้แจงเวลานัดเสร็จสัพพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพราะจะได้รีบไปเก็บของพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก
06:37 น.
ฉันมาถึงคอนโดไอ้พีทก่อนเวลาเพราะเสือกตื่นเร็วได้ไงก็ไม่รู้
“รีบเหรอมึงอ่ะ” มันออกมาเปิดประตูด้วยบ๊อกเซอร์ตัวเดียว มันน่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
“เออๆมึงรีบไปแต่งตัวเถอะ” ฉันนั่งลงที่โซฟาในห้องนั่งเล่นเพื่อรอมัน
สายตาฉันไปสะดุดอยู่ที่กระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่กลางห้องคือมึงจะย้ายบ้านเหรอวะ ขนาดกูเป็ผู้หญิงยังมีแค่กระเป๋าเดียวเอง
“มึงจะไปอยู่เป็ปีเลยเหรอวะ” ฉันแขวะมันทันทีที่มันเดินออมาจากห้อง
“ทำไม” ยังจะถามอีกเหรอว่าทำไม
“มึงขนอะไรไปนักหนาอย่างกับจะย้ายบ้าน” ฉันชี้ไปที่กระเป๋าทั้งสองใบของมัน
“ของกูกระเป๋าเดียวอีกกระเป๋าของไอ้รบ” มันบอก
นี่ฉันไม่ได้ยินอะไรผิดไปใช่ไหมไอ้พีทบอกว่าของนักรบ นั่นหมายความว่ามันไปด้วยเหรอ เหอะ ไม่เอาเวลาไปอยู่กับแฟนเก่าหรือไงเอ๊ะ ไม่สิ ตอนนี้อาจจะกลับไปคบกันแล้วก็ได้ แล้วทำไมกูต้องหงุดหงิดวะเนี่ย
“หึมีเวลาให้เพื่อนด้วยเหรอวะ” ฉันเบะปากอย่างหมั่นไส้
“เอาน่ามึงก็อย่าไปว่ามันเลย” ไอ้พีทบอกพลางเอามือมาโยกหัวฉันไปมาไอ้นี่มันโลกจิตชอบเล่นหัวคนอื่น
“อ้าวบัว มาเร็วจังวะ” คนที่กำลังถูกพูดถึงเดินออกมาจากห้องทักขึ้นก่อนจะเดินมานั่งโซฟาตรงข้ามฉัน
ฉันไม่ตอบและหันหน้าหนีไปทางอื่นเพิ่งจะเห็นหน้ามันในรอบหลายๆวัน กูต้องเดินไปกอดมันด้วยความคิดถึงป่ะเนี่ย
“แล้วมีใครไปบ้าง” เมื่อเห็นฉันไม่ตอบมันเลยหันไปถามคุยกับไอ้พีทแทน
“มีอีกสองคนผิงกับไอ้บอล เมโดนเรียกกลับบ้านว่ะ”
“โด่ว ไรวะทิ้งกันเฉย” คำพูดของมันทำให้ฉันหันไปมองก่อนจะทำหน้าไม่พอใจมันกล้าพูดแบบนี้ได้ไง
“ก่อนจะพูดดูตัวเองก่อนไหมใครกันแน่ที่ทิ้งเพื่อนอ่ะ” ฉันมองมันด้วยสายตาไม่พอใจและชักสีหน้าใส่มันนิ่งไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรบรรยากาศเริ่มมาคุเมื่อต่างคนต่างมองหน้ากันโดยไม่มีใครหลบตา
“หมายความว่าไง” เนิ่นนานกว่ามันจะพูดออกมา
“มึงคิดว่ายังไงล่ะ” ฉันตอบกลับและยังไม่ละสายตาไปจากมัน
“เห้ยอะไรของพวกมึงสองคนเนี่ย จะเล่นจ้องตากันหรือไง” ไอ้พีทที่ยืนมองอยู่นานเอ่ยขึ้นทำลายบรรยากาศทำให้ฉันสะบัดหน้าหนีมันอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์
“ลงไปได้แล้วผิงกับไอ้บอลมาแล้ว” ไอ้พีทบอก
“กูไปกับไอ้บอลนะ” ฉันบอก
“อ้าวไหนบอกจะไปกับกู” ไอ้พีทแย้ง
“เบื่อหน้า” ฉันปลายตาไปมองอีกคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์โดยไม่คิดที่จะรอมันสองคนเมื่อมาถึงข้างล่างก็ตรงไปที่รถของไอ้บอลทันนทีพวกเราเอารถไปสองคันความจริงตอนแรกตั้งใจจะไปกับไอ้พีทแหละแต่พอดีมีคนที่ทำให้ฉันไม่อยากจะไปด้วย
“อ้าวไอ้รบไปด้วยเหรอมึง ไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยนะ” ไอ้บอลทักเมื่อเห็นนักรบเดินออกมา
“กูคิดถึงมึงไง” มันบอกพร้อมกับยักคิ้วให้อย่างกวนๆก่อนที่มันจะหันมามองฉันทำให้ฉันต้องเบะปากใส่ก่อนจะเบือนหน้าหนีทำเป็ไม่สนใจแล้วยกกระเป๋าใส่ท้ายรถไอ้บอล
“ไม่ไปกับผัวเหรออีบัว” อีผิง อีปากหมา เล่นไม่ดูเวลาเลย
“ผัวพ่อง” พูดจบฉันก็ขึ้นไปนั่งรอในรถทันทีอย่างหงุดหงิด
สงสัยไปเที่ยวครั้งนี้คงจะไม่สนุกอย่างที่คิดแล้วล่ะสิ
-TBC-
10K
