ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสงสัยในความสามารถที่แท้จริงของเฟิ่งเฉี่ยนไม่แน่ว่าเฟิ่งเฉี่ยนอาจจะมีความสามารถจริงๆ เป็นคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับน้องชายหรือ

        ไม่ เป็นไปไม่ได้!

        ต่อให้นางเป็นยอดฝีมือ ก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น คิดจะเอาชนะน้องชายเขาไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

        ดังนั้น เขาไม่มีอะไรต้องกังวล!

        ทว่าฮองเฮาของเป่ยเยียนที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้กับที่คนกล่าวถึงกลับกลายเป็นคนละคนนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        ในใจของเขามีแต่ความกังขา

        ตำหนักหงเหวิน ข่าวยังไม่ถูกรายงานมา ไท่จื่อน้อยมองไปด้านนอกประตูตำหนักคิ้วขมวดมุ่นเพราะเป็นกังวล

        เฟิ่งชังเห็นแล้วทนไม่ได้จึงเอ่ยปากปลอบโยน “ไท่จื่อก็แค่การประลองหมากกระดานหนึ่ง เป็นเกมเท่านั้น ไม่ต้องจริงจังเกินไป!”

        เขาคิดจะเกริ่นให้หลานตัวน้อยทำใจแต่เนิ่นๆเพื่อไม่ให้เขาตั้งความหวังไว้สูงและอาจต้องรู้สึกผิดหวังมากกระทั่งรับไม่ได้หากผลการแข่งขันออกมากลายเป็นหมากขาวพ่ายแพ้

        แต่เขาไม่รู้เลยว่า หมากเกมนี้ในสายตาเขาสำหรับไท่จื่อน้อยแล้วมันกลับเป็นศึกที่เป็นตัวชี้ชะตาว่าเขาและเสด็จแม่จะได้กลับมาอยู่ร่วมกันหรือต้องจากกันดังนั้น เมื่อไท่จื่อน้อยได้ยินคำพูดของเขา จึงอดที่จะกระบอกตาแดงก่ำไม่ได้ปากเล็กๆ นั้นเบะออกด้านข้างเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจท่าทางราวกับใกล้จะร้องไห้ออกมาเต็มแก่

        เฟิ่งชังตกใจจนสะดุ้งโหยง ไม่เข้าใจว่าตนเองพูดอะไรผิดไฉนปฏิกิริยาของหลานตัวน้อยจึงได้ประหลาดเช่นนี้

        มีคนเข้ามาจากด้านนอกท้องพระโรงเพื่อรายงานในเวลานี้ “ทูลฝ่าบาท คุณชายสามสกุลเฟิ่งอยู่ด้านนอกตำหนักมีเรื่องด่วนขอเข้าพบท่านมหาเสนาบดีเฟิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฟิ่งชังได้ยินเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นกล่าวว่า “ฝ่าบาทกระหม่อมไปสักครู่ก็กลับมาพ่ะย่ะค่ะ!”

        เซวียนหยวนเช่อพุ่งความสนใจไปที่กระดานหมาก จึงโบกมือให้เขาส่งๆเฟิ่งชังรับรู้จึงรีบก้าวเท้าออกไปจากท้องพระโรง

        ด้านนอกท้องพระโรง เฟิ่งเทียนรุ่ยเดินไปเดินมาด้วยใจที่ร้อนประหนึ่งไฟสุมเห็นบิดาออกมาอย่างมิง่ายดายเขารีบก้าวเข้าไปรับหน้า “ท่านพ่อเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”

        น้ำเสียงของเขาก้องกังวานเกินไปส่งผลให้ได้รับความสนใจจากผู้คนที่อยู่บริเวณนั้น

        เฟิ่งชังขมวดคิ้วอย่างมิพอใจ ลากเขาเดินมายังสถานที่ปลอดผู้คนแล้วอบรมสั่งสอน“รีบร้อนลนลานจนเป็นอะไรไปแล้ว ข้าสอนเจ้ามากี่ครั้งไม่ว่าเผชิญหน้ากับเรื่องใดต้องควบคุมสติให้ได้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาเจ้าก็ต้องมีสติ!”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยพูดอย่างร้อนใจ “ท่านพ่อข้าสนใจอะไรไม่ได้มากนัก เกิดเรื่องใหญ่แล้วจริงๆ ขอรับ!”

        เฟิ่งเชิงพูดอย่างไม่เห็นด้วย “อยู่ดีๆจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรได้”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านพ่อท่านรู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้เดินหมากกับซือคงเซิ่งเจี๋ย”

        เฟิ่งชังตอบส่งๆ “ข้ารู้สิ! มิใช่เฟิงเฉี่ยน แม่นางเฟิง ผู้นั้นหรือ”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยพูดต่ออีกว่า “เช่นนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าแม่นางเฟิงผู้นั้นเป็นใคร”

        เฟิ่งชังตอบพร้อมกลับกลอกตาขาวราวกับสิ้นความอดทน “นางมิใช่นางกำนัลคนหนึ่งหรือ”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยส่ายหน้าราวกับกลองปอหลางกู่[1] “นางไม่ใช่นางกำนัล!”

        เฟิ่งชังสิ้นความอดทน “ไม่ใช่นางกำนัลเช่นนั้นจะเป็นอะไรได้”

        ดวงตาทอประกายกล้านั้นจ้องบิดาเขม็งยากจะระงับความตื่นเต้นในใจได้ “ที่จริง ท่านก็รู้จักแม่นางเฟิงคนนั้น ไม่เพียงแต่รู้จักท่านยังคุ้นเคยกับนางมากด้วย”

        ครั้งนี้เฟิ่งชังหรี่ตาลงด้วยความแปลกใจ “ข้ารู้จักนางอีกทั้งคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างมากด้วย สตรีวัยสาวที่ข้าพอจะรู้จักอยู่นั้นมีคนเป็นยอดฝีมือในการเดินหมากล้อมหรือ”

        เฟิ่งชังพลันนึกถึงอะไรบางอย่างได้เขาตบเข่าฉาดเมื่อเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดได้ “ข้ารู้แล้วว่านางเป็นใคร! เจ้าเด็กคนนี้ ถึงกับปิดบังข้า เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ไปเดินหมากกับคนอื่นหรือ”

        เขาพลันหัวเราะเสียงดังลั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ “ดี ดีเหลือเกิน! เมื่อสักครู่ข้ายังกังวลใจว่าฝ่าบาทสนใจแม่นางเฟิงคนนี้เหลือเกินไม่ส่งผลดีต่อสกุลเฟิ่งของข้า ตอนนี้ข้าวางใจแล้ว ข้าวางใจได้แล้วจริงๆ! ล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เรือล่มในหนองแท้ๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ...”

        เริ่มแรกเฟิ่งเทียนรุ่ยคิดว่าบิดาทายถูกแล้ว แต่เมื่อฟังไปเรื่อยๆกลับคิดว่ายิ่งไม่ค่อยถูกต้อง “ท่านพ่อคนที่ท่านพูดถึงนั้นเป็นใครกัน พวกเราพูดถึงคนๆ เดียวกันหรือไม่ขอรับ”

        “ย่อมต้องเป็นคนเดียวกันสิ!” เฟิ่งชังมีสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ“คนๆ นี้ที่เจ้าพูดถึงมิใช่น้องสาวบุญธรรมของเจ้าเซียนเอ๋อร์ หรือ ในบรรดาสตรีวัยสาวที่ข้ารู้จักและมีทักษะในการเดินหมากล้อมเยี่ยมยอดเช่นนี้ มีเพียงนาง! พูดขึ้นมาแล้วเซียนเอ๋อร์ไปจากสกุลเฟิ่งเพื่อติดตามอาจารย์ของนางไปฝึกยุทธ์ที่เมืองหลวงเป็นเวลาหกปีแล้วหกปีก่อน นางฉายแววว่ามีสติปัญญาและพรสวรรค์เหนือผู้อื่นดังนั้นจึงทำให้อาจารย์ของนางเลือกนางและพานางไปฝึกยุทธ์ในเมืองหลวงจำได้ว่าตอนนั้นทักษะการเดินหมากล้อมของนางอยู่ในขั้นดีเยี่ยมแล้วอยู่เหนือพวกเจ้าหลายคนพี่น้อง! เวลาผ่านมาหกปีด้วยการอบรมสั่งสอนของอาจารย์ของนาง ฝีมือการเดินหมากของนางย่อมต้องดียิ่งขึ้น!”

        พูดถึงบุตรสาวบุญธรรมของเขา คิ้วตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

        เฟิ่งเทียนรุ่ยกลับส่ายหน้า “ผิดแล้ว ผิดแล้ว! คนๆ นี้ที่ข้าพูดถึง มิใช่เซียนเอ๋อร์!”

        “มิใช่ เซียนเอ๋อร์หรือ แล้วจะเป็นใครได้อีก” เฟิ่งชังประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก

        เฟิ่งเทียนรุ่ยลังเลเล็กน้อย “ท่านพ่อคนที่ข้าจะพูดออกมานั้น ท่านต้องเตรียมตัวเตรียมใจสักหน่อย อย่าได้สิ้นสติไปเล่า!”

        เฟิ่งชังทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเหลือกตาขาว “บิดาของเจ้าเป็นคนชนิดใดกันคลื่นลมและอุปสรรคใดไม่เคยพบมาบ้าง ยังต้องถูกคนๆ หนึ่งทำให้สิ้นสติได้ เจ้าอย่ามัวแต่โยกโย้รีบพูดออกมาเถิด! ฝ่าบาทและขุนนางทั้งหลายล้วนอยู่ด้านในข้าออกมานานนักไม่ได้ เพื่อไม่ให้มีคนแทงข้างหลังข้า!”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยกลืนน้ำลายลงคอแล้วสูดลมหายใจลึกๆ เขาพูดช้าๆ “ท่านยังจำนามของแม่นางเฟิงได้หรือไม่”

        เฟิ่งชังแทบจะสิ้นความอดทน “จำได้! นางมิใช่ชื่อ เฟิงเฉี่ยน หรือ เฟิง ที่มีความหมายว่าลม เฉี่ยนที่หมายความว่า จางหรือบาง!”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยกลับส่ายหน้า “ไม่ถูกต้อง! นางมิได้ชื่อ เฟิงเฉี่ยน นางชื่อ เฟิ่งเฉี่ยน! นางก็คือน้องหญิงสี่ของข้าบุตรสาวของท่าน และเป็นฮองเฮาแห่งแค้วนเป่ยเยียน--เฟิ่งเฉี่ยน!”

        วินาทีถัดมา เฟิ่งชังแน่นิ่งไปทั้งร่าง คล้ายกับกลายเป็นก้อนหินไม่เคลื่อนไหว

        เฟิ่งเทียนรุ่ยเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจึงก้าวเข้าไปใกล้ยื่นมือไปโบกเบื้องหน้าดวงตา “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นไรกระมัง ท่านพ่อ--”

        เฟิ่งชังยังคงยืนทื่ออยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าแข็งค้างเนิ่นนานร่างของเขาเริ่มโอนไปเอนมา คล้ายว่ากำลังจะล้มลง

        เฟิ่งเทียนรุ่ยรีบเข้าไปประคองเขา “ท่านพ่อท่านสบายดีหรือไม่ มิใช่บอกว่าไม่ถูกทำให้ตกใจจนสิ้นสติหรอกหรือ”

        เฟิ่งชังยื่นมือออกมาจับบุตรชาย หลังจากยืนมั่นคงแล้ว ดวงตาเจิดจ้าทั้งคู่ของเขาถลึงใส่บุตรชาว“เจ้าพูดอีกครั้ง นางเป็นใคร”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยฉีกยิ้ม เขาพูดอีกครั้ง “นางก็คือน้องหญิงสี่ของข้าบุตรสาวของท่าน และเป็นฮองเฮาแห่งแคว้นเป่ยเยียน--เฟิ่งเฉี่ยน!”

        มือทั้งคู่ของเฟิ่งชังจับแขนของบุตรชายเอาไว้มั่น เขาจ้องบุตรชายเขม็ง “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิด”

        เฟิ่งเทียนรุ่ยส่ายหน้าและตอบอย่างมั่นใจ “ไม่มีทางดูผิดเด็ดขาด! นางก็คือน้องหญิงสี่ เฟิ่งเฉี่ยน!”

        เงียบไปราวๆ สิบวินาทีต่อมาเฟิ่งชังผลักบุตรชายออกแล้วปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ...”

        เขากระจ่างแจ้งแล้วเหตุใดฝ่าบาทและไท่จื่อน้อยล้วนใส่ใจผลแพ้ชนะของหมากขาวเช่นนี้เหตุใดเมื่อเขาวางเดิมพันข้างหมากขาวเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ปฏิกิริยาตอบโต้ของไท่จื่อน้อยจึงได้รุนแรงเพียงนี้ ที่แท้ผู้ที่เดินหมากขาวเป็นบุตรสาวของเขานี่เอง!

        เขาถึงกับวางเดิมพันให้บุตรสาวของตนเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้กลับเป็นศัตรูคู่แค้นของเขา หลี่หรงเต๋อ ที่วางเดิมพันว่าบุตรสาวของเขาจะชนะนี่มันเย้ยหยันกันเกินไปแล้ว!

        เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทำอย่างไรก็หยุดหัวเราะไม่ได้

        องครักษ์และขันทีที่อยู่ไม่ไกลนักได้แต่เมียงมองมาด้วยความประหลาดใจไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

[1] กลองปอหลางกู่คือ กลองป๋องแป๋ง