บทที่ 33 ได้เงินก้อนโต
“แม่นางจ้าว”
สวี่หยางทักทาย
ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือภรรยาของหวงเสี่ยวไฉ ที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อไม่นานมานี้ นางเป็ผู้บำเพ็ญหญิงที่มีรากฐานิญญา และมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา
จ้าวหงสะดุ้ง แล้วตระหนักได้ว่าเป็สวี่หยางที่มีความขัดแย้งกับสามีของนางเมื่อไม่กี่วันก่อน
“สหายเต๋าสวี่”
“แม่นางจ้าวเป็อะไรหรือเปล่า?”
สวี่หยางถาม
ครั้งสุดท้ายที่หวงเสี่ยวเหมยเขียนจดหมายถึง นางหวังว่าเขาจะรู้อะไรบางอย่าง เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของน้องชายนาง เพราะนางรู้ดีว่าพ่อแม่ตามใจน้องชายมาก เมื่อเร็ว ๆ นี้น้องชายใช้เงินไปเป็จำนวนมากอย่างผิดปกติ นางจึงกังวลว่าเขาจะใช้จ่ายเงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย
“ไม่เป็อะไรหรอก ข้าแค่ทะเลาะกับสามีน่ะ”
“เอ่อ... ช่วยบอกได้หรือไม่? พูดตามตรง หวงเสี่ยวเหมยเพิ่งมาขอให้ข้าสืบเื่สามีของเ้า” สวี่หยางถามตามตรง โดยไม่อ้อมค้อม
ทันใดนั้นดวงตาของจ้าวหงก็เบิกกว้าง “จริงหรือ พี่เสี่ยวเหมยส่งจดหมายถึงเ้าหรือ?”
“ใช่แล้ว”
“เช่นนั้นก็เยี่ยมมาก เ้าช่วยคุยกับพี่เสี่ยวเหมยให้หน่อยได้หรือไม่? สามีของข้าเพิ่งไปคบกับกลุ่มเพื่อนไม่ดี และไปที่เมืองชั้นในเพื่อเล่นการพนันทุกวัน เมื่อไม่นานมานี้ เขาเสียหินิญญาทั้งหมดไปแล้ว…”
“แต่เสี่ยวเหมยบอกว่าเพิ่งมอบหินิญญาให้น้องชายไปสามสิบก้อน เมื่อสิบกว่าวันก่อนเองนะ!”
“ทุกอย่างสูญไปหมดแล้ว รวมถึงยาที่ส่งมาด้วย เพราะเขาเอาไปจำนำ ข้าทะเลาะกับเขา แต่เขากลับไม่สนใจข้าเลย พ่อแม่สามีก็ไม่คิดตักเตือนเช่นกัน ซ้ำยังช่วยเขาหลอกลวงพี่เสี่ยวเหมยด้วยซ้ำ...”
“เข้าใจแล้ว!” สวี่หยางพยักหน้า
ดังนั้นจึงเป็เื่จริงที่คนจนบางคนไม่สามารถควบคุมทรัพย์สินเกินความรู้ของตนได้ ความมั่งคั่งอย่างฉับพลันมีแต่จะยิ่งทำให้พวกเขาเสียนิสัย
เมื่อมาถึงศาลาพักม้า สวี่หยางก็เขียนจดหมายอธิบายเื่นี้ทันที แล้วส่งไปให้หวงเสี่ยวเหมย
พร้อมทั้งขอให้นางช่วยหายาเสริมฐานลมปราณให้หน่อย เขายินดีที่จะซื้อมันเต็มราคา
……
เมื่อเดินตรงไปยังถนนสายหลักของเมืองชั้นใน สมัยนี้ผู้บำเพ็ญมนุษย์น้อยลงมาก ถนนจึงรกร้างว่างเปล่า
จนกระทั่งมาถึงสถานที่ที่เรียกว่า ‘ร้านขายยาตระกูลสวี’ นี่คือร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองสวีเจียฟาง ซึ่งมีผู้คนเข้าออกมากมาย
แม้แต่ผู้บำเพ็ญมนุษย์จำนวนมากที่ไม่มีเงินซื้อ บางครั้งก็มักจะมาที่นี่เพื่อเปิดหูเปิดตา และศึกษาตลาดราคายา
นี่เป็ครั้งแรกที่สวี่หยางมาที่นี่!
ในอดีตเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตกเป็เป้า เขามักจะเลือกขายของเป็ร้านค้าเล็ก ๆ แต่คราวนี้เขาตัดสินใจมาที่ร้านขายยาตระกูลสวี
“เฮ้ สหายเต๋าสวี่”
เมื่อเข้าประตูไป เสียงของเถ้าแก่สวีก็ดังขึ้น
สวี่หยางสะดุ้ง มาครั้งแรกก็ได้พบสหายเก่าทันทีเลยหรือ?
แต่เถ้าแก่สวีไม่ได้อยู่หอการค้าหลินไห่หรือ เหตุใดเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
หลังจากได้พูดคุยกัน เถ้าแก่สวีก็อธิบายเหตุผล
ปรากฏว่า่นี้ตระกูลสวีขาดแคลนคน หอการค้าหลินไห่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลสวี เขาจึงได้รับมอบหมายให้มาทำงานในร้านนี้เป็การชั่วคราว
“ก็ว่าอยู่ ไม่เคยเห็นท่านในร้านอื่นเลย ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่แล้วนี่เอง”
สวี่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม การได้พบคนคุ้นเคยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก
“สหายเต๋าสวี่้าอะไรหรือ?”
“เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าโชคดี ข้าไปเก็บโอสถิญญาจากทะเลสาบปี้กุ้ย รวมถึงโสมหญ้าโลหิตมาได้จำนวนมาก”
หลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สวี่หยางก็กระซิบอีกครั้ง “ขอคุยด้วยหน่อยได้หรือไม่?”
“รีบเอามาให้ดูเร็วเข้า”
เถ้าแก่สวีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สวี่หยางไม่โชคดีบ่อยไปหน่อยหรือ?
ข้างในห้อง
มีโสมหญ้าโลหิตทั้งหมดหกต้น!
ซ้ำยังมีโอสถิญญาและหญ้าหลิงเฉ่าด้วย
สาเหตุที่จัดชุดนำมาขายเช่นนี้ ก็เพื่อให้เหมือนเป็ของที่เก็บมาจากบนูเาจริง ๆ
แน่นอนว่าสินค้าชุดนี้มีปริมาณค่อนข้างมาก แต่เขาไม่มีทางเลือก นอกจากต้องรีบนำมาขาย เพื่อซื้อยาเสริมฐานลมปราณ
“สหายเต๋าสวี่ เ้าแสดงให้ข้าเห็นถึงประสบการณ์ของเ้าจริง ๆ เ้ามีประสบการณ์มากมาย! ดี ดีมาก ตระกูลสวี้าโอสถิญญาชนิดนี้จำนวนมาก สถานการณ์ในแนวหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เ้ามาได้ทันเวลาจริง ๆ”
สวี่หยางยกยิ้มและพยักหน้า
เขาได้ยินมาว่าใน่นี้ ตระกูลสวีขาดแคลนเสบียงจำนวนมาก โดยเฉพาะยารักษา และแนวหน้าก็ต้องใช้เงินเป็จำนวนมาก
เื่นี้ทำให้ราคายาพุ่งสูงขึ้นใน่ที่ผ่านมา
เช่นราคาโสมหญ้าโลหิตเพิ่มขึ้นสองส่วน
สวี่หยางได้รับหินิญญาเจ็ดร้อยเก้าสิบก้อนจากสินค้าชุดนี้
“ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าสวี่ ที่ได้รับหินิญญามากมาย หากเ้ามีของดีอีก เ้าต้องมาหาข้านะ”
พูดจบเถ้าแก่สวีก็ยื่นขวดหยกให้
“นี่เป็ของขวัญจากข้า เป็โอสถเพื่อความบันเทิงสำหรับคู่รัก ร้านของเรากำลังพยายามโฆษณาอย่างจริงจังอยู่”
“โอ้?” สวี่หยางคิดว่านี่เป็สิ่งที่ดี จึงรับมันมาโดยไม่ลังเล
จากนั้นเขาก็ถามเื่ยาสำหรับการปรับปรุงรากฐาน
แม้ว่าหวงเสี่ยวเหมยจะได้รับยาเสริมฐานลมปราณ แต่สิ่งล้ำค่าเช่นนั้นไม่อาจส่งทางจดหมายได้
มีแต่ต้องไปรับด้วยตัวเอง หรือไม่ก็ให้หวงเสี่ยวเหมยนำมันมาให้ เมื่อนางกลับบ้าน
การไปรับด้วยตัวเองไม่น่าใช่ทางเลือกที่ดี เพราะความแข็งแกร่งของตนยังต่ำ จะเกิดปัญหาได้ง่าย
หากขอให้หวงเสี่ยวเหมยนำมาให้ ก็จะต้องรอจนถึงสิ้นปี
เหลืออีกตั้งสี่เดือนจะถึงสิ้นปี!
ดังนั้นเขาจึงต้องหาว่ามีโอสถอื่น ที่สามารถปรับปรุงรากฐานของเขาได้หรือไม่
น่าเสียดายที่เถ้าแก่สวีส่ายหน้าปฏิเสธ แต่บอกว่าหากได้รับข่าวเกี่ยวกับโอสถชนิดนี้เมื่อใด ก็จะแจ้งให้เขาทราบโดยเร็วที่สุด
หลังจากนั้นทั้งสองก็ทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ เพื่อใช้สื่อสารกันในอนาคต
เมื่อเดินออกจากร้าน สวี่หยางรู้สึกพึงพอใจมาก
ตอนนี้จำนวนหินิญญาทั้งหมดมีมากกว่าหนึ่งพันก้อน เพียงพอที่จะซื้อยาเสริมฐานลมปราณแล้ว
……
ในตอนกลางคืน สวี่หยางที่เพิ่งเข้าไปในบ้าน จู่ ๆ ก็พบว่าหลินอวี้มีท่าทีประหม่าและซ่อนบางอย่างไว้ใต้หมอน
ชายหนุ่มแสร้งทำเป็ไม่เห็น แต่ระหว่างที่เดินผ่าน เขาก็หยิบของสิ่งนั้นออกมาจากใต้หมอน
มันคือกามศิลป์ในห้องหอที่เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อน
“นี่…” สวี่หยางตกตะลึง เขาลืมหนังสือเล่มนี้ไปนานแล้ว ไม่คาดคิดว่าภรรยาจะแอบเอามาอ่าน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ใน่นี้ ทักษะของหลินอวี้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะท่วงท่าแบบใดก็ดูเชี่ยวชาญไปหมด ปรากฏว่าเป็เพราะอ่านหนังสือเล่มนี้นี่เอง
“สามี...”
หลินอวี้มองสวี่หยางด้วยท่าทางประหม่า ราวกับเด็กที่ทำผิดแล้วถูกจับได้ บิดมือไปมา รู้สึกละอายใจยิ่งนัก
สวี่หยางแสร้งทำเป็โกรธ “เด็กดื้อ เ้าแอบอ่านหนังสือเช่นนี้หรือ”
“สามี ข้า… ข้าแค่เบื่อ ก็เลยลองเอามาอ่านดูเท่านั้นเอง”
“เพียะ!” สวี่หยางตบบั้นท้ายของหลินอวี้ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าล้อเล่น อ่านก็อ่านไปสิ ไม่มีอะไรหรอก เหตุใดเ้าต้องกังวลด้วยล่ะ?”
หลินอวี้หน้าแดงแจ๋ “สามี เ้าไม่โกรธหรือ?”
“มีอะไรต้องโกรธล่ะ?”
“ผู้หญิงที่อ่านหนังสือเช่นนี้ มันดูค่อนข้าง… ไม่ดี”
“ข้าดูเป็คนเช่นนั้นหรือ?” สวี่หยางส่ายหน้า แล้วหัวเราะเบา ๆ “ภรรยา หลายวันมานี้เ้าคงเรียนรู้จากหนังสือเล่มนี้สินะ!”
ใบหน้าของหลินอวี้แดงก่ำ แต่เมื่อนางรู้ว่าสวี่หยางหมายถึงอะไร ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงดีใจนัก?
“เช่นนั้นสามีคิดว่าอย่างไร?”
“ดี เยี่ยมเลย! ภรรยาของข้าเก่งที่สุดแล้ว”
พูดจบเขาก็หยิบยาที่เถ้าแก่สวีมอบให้ออกมา
ที่นี่มีเพียงพวกเขาสองคน เขาตรวจสอบล่วงหน้าแล้วว่ายาขวดนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ
หลังจากมอบให้หลินอวี้ เดิมทีนางคิดว่ามันเป็ยาบำรุงธรรมดา แต่หลังจากกลืนลงไปไม่นานนางก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
คืนนั้นน้ำท่วมทะลักเกินควบคุม
เช้าวันรุ่งขึ้น ผลประกอบการดี ได้คะแนนพิเศษสามสิบแต้ม
หลินอวี้ยังไม่ตื่น ตะวันโด่งฟ้าก็ยังคงหลับใหล
วันนี้เป็วันที่เสิ่นม่านอวิ๋นกลับมา
“สหายเต๋าสวี่ เ้าช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน น้องอวี้เอ๋อร์ยังไม่ลุกจากเตียงเลย!”
เมื่อปรากฏตัวขึ้น เสิ่นม่านอวิ๋นก็ยืนกอดอกเหมือนที่ชอบทำประจำ
เมื่อสักครู่นี้สวี่หยางกลับบ้านไปทำอาหาร หลังจากที่เสิ่นม่านอวิ๋นเปิดประตูบ้านก็พบว่าหลินอวี้ยังไม่ตื่นอีก นางจึงเข้าไปทักทาย และนำของขวัญที่ได้จากการเดินทางครั้งนี้มามอบให้
หลังจากถามดูแล้ว ก็พบว่าเมื่อคืนสวี่หยางมีความกระตือรือร้นมาก ทำให้วันนี้หลินอวี้ยังลุกไม่ขึ้น
ทำอะไรไม่ได้ ยังมีอาการบวมและปวดอยู่บ้าง
สวี่หยางรู้สึกเขินอาย จึงรีบเปลี่ยนเื่อย่างรวดเร็ว “เหตุใดสหายเสิ่นถึงกลับบ้านเร็วนักล่ะ?”
721
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)
