โคลัมบัส แคลนนี้มีเฮ

        “แล้วให้เฮียตั้งโดเมนตรงไหนอ่ะ” 

        เฮียเต่าถามง่าย ๆ สำหรับพวกเขาแล้วไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพราะเป้าหมายคือเล่นด้วยกัน อยู่ด้วยกัน ช่วยเหลือกันอยู่แล้ว

        “ยังไม่ต้องตั้ง เสียเวลา ไปปั๊มเวลก่อน ถ้าเหนื่อยเฮียก็วาร์ปกลับมานอนบ้านผม” 

        กวินกล่าวออกมาจากกระโจม ขณะที่ยังนอนราบฟื้นฟูพลังงานอย่างช้า ๆ 

        “อ่อ งั้นเฮียไปป่าละ”

        พูดจบเฮียเต่าก็วิ่งหายเข้าไปในป่าส่วนลึกของเกาะทันที

        “เออ ไอ้วิน มึงเวลก่อสร้างเท่าไหร่แล้ววะ”

        ม่อน๻ะโ๷๞ถามทั้ง ๆ ที่มือยังไม่หยุดสานชุดฟาง ชุดฟางเป็๞ชุดที่ทำง่าย แต่ก็ใช้เวลาสานไม่ใช่น้อย มันช่วยปกป้องร่างกายจากความร้อนได้ แต่หากใส่ชุดนี้ไปสู้กับไดโนเสาร์มันจะพังง่าย ดังนั้นเขาจึงต้องทำชุดสำรองเอาไว้หลาย ๆ ชุด

        “20”

        “เวลต่อสู้ล่ะ”

        “19”

        “เชี่ย เวลกูยังไม่ถึง 15 สักอัน แล้วมึงตั้งแคลนได้ยัง” 

        “ได้แล้ว” กวินยังคงตอบสั้น ๆ ตามสไตล์เขา

        “บร๊ะ ได้แล้วก็ตั้งสิ จะรออะไร”

        “เอาชื่อแคลนว่าไร”

        “ชื่อเดิมของเราสิ”

        “อืม”

        จากนั้นกวินก็ตั้งแคลนขึ้นมา โดยเขียนคำอธิบายแคลนและเลือกสีธงแคลนด้วยตัวเอง  เขาวาดธงเป็๞รูปเรือใบสีชมพู ดูน่ารัก สดใส และไร้ความน่าเกรงขาม 

        เขาชวนเพื่อน ๆ แต่ละคนเข้าร่วม แคลนโคลัมบัส แคลนที่มีชื่อเดิม ๆ ไม่ว่าพวกเขาจะพากันไปเล่นเกมไหน พวกเขาก็จะตั้งชื่อแคลนว่าโคลัมบัสเสมอ เมื่อทุกคนกดยืนยันเข้าร่วมเรียบร้อย ทุก ๆ คนก็ต่างแยกย้ายกันออกไปเก็บแต้มเลเวล และเร่งทำภารกิจตามแบบฉบับของตนเอง

>>>>>>>

        Desolate // แชทแคลนโคลัมบัส

        คุณพ่อมือใหม่ : เป็๲นักล่าได้แล้ว ใครจะเอาอะไรบ้างนะ

        เทพบุตรหื่นกาม : ขอหนังสัตว์ 10 ผืน เอาหนังอะไรก็ได้ที่ล่าง่าย ๆ

        พ่อครัวหัวเห็ด : ขอเนื้อ เอามาเยอะ ๆ เลย

        มิยาบิ : ขอกระดูก ท่อนเล็ก ท่อนใหญ่เอาหมด

        เทพบุตรหื่นกาม : ไอ้วิน ทำที่นอนให้หน่อย

        มิยาบิ : มานอนด้วยกันนี่ กระโจมลดเหนื่อยเร็วกว่าที่นอนธรรมดา

        เทพบุตรหื่นกาม : กู๳ี้เ๠ี๾๽วิ่งไปวิ่งมา กูจะเอามาปูนอนริมแม่น้ำ เก็บต้นกกได้กูก็จะเอามานั่งสานบนที่นอน สานไปด้วยนอนไปด้วยจะได้ไม่เหนื่อย

        พ่อครัวหัวเห็ด : อ้าว ทำงั้นได้ด้วยหรอ

        มิยาบิ : ได้สิ นี่ผมก็กำลังเหลาตะปูไม้อยู่บนที่นอนเนี่ย พักไปด้วย ทำงานไปด้วย มันลดเหนื่อยได้จริง

        พ่อครัวหัวเห็ด : อ้อ

        เทพบุตรหื่นกาม : อย่าลืมที่นอนกูนะ ไอ้วิน

        มิยาบิ : อืม เก็บฝ้าย 10 อัน ใบไม้ 10 อันมา เดี๋ยวทำให้

        < คุณพ่อมือใหม่ตายแล้ว *เกาะนิปโป X1647 , Y0198 >

        พ่อครัวหัวเห็ด : อ้าว เป็๞ไรตายอ่ะเฮีย

        คุณพ่อมือใหม่ : โดนนกจิก มาช่วยหน่อย

        พ่อครัวหัวเห็ด : รอแปป เดี๋ยวไปช่วย

        < พ่อครัวหัวเห็ดตายแล้ว *เกาะนิปโป X1620 , Y0211 >

        เทพบุตรหื่นกาม : อะไรเนี่ย ต้องให้คนเก่งไปช่วยอีกละ

        < เทพบุตรหื่นกามตายแล้ว *เกาะนิปโป X1641 , Y0195 >

        เทพบุตรหื่นกาม : เชี่ย

        พ่อครัวหัวเห็ด : ไง คนเก่ง

        คุณพ่อมือใหม่ : วินช่วยหน่อย ระวังนะมันมีเป็๞ฝูงเลย

        มิยาบิ : แปบ

<<<<<<<

        กวินเดินโซเซออกมาจากกระโจม ตอนนี้พลังงานของเขายังฟื้นตัวได้ไม่ถึงครึ่ง  เขาจึงเอากระเป๋าที่ดีที่สุดของตัวเองออกมาใช้ มันคือกระเป๋า 30 ช่องที่เขาเติมแพ็กเกจมา 

        เขาเทสิ่งของทั้งหมดออก แล้วไปหยิบอาหารที่เชฟทำไว้ทั้งหมด รวมถึงปลาที่ยังปิ้งอยู่รอบกองไฟด้วย ใช้เวลาไม่นานเขาก็วิ่งไปถึงตำแหน่งที่เพื่อน ๆ นอนตายอยู่

        “เฮ้ย ไอ้วินมาแล้ว”

        ม่อนยังส่งเสียงพูดคุยได้ตามปกติ แม้ว่าเขาจะกำลังนอนตายอยู่ นอกจากพูดได้แล้ว พวกที่ตายยังสามารถมองเห็นสภาพรอบข้างได้ตามปกติอีกด้วย มีเพียงสิ่งเดียวที่คนตายทำไม่ได้ คือลุกขึ้นมาเก็บของที่ตก และลุกออกไปเล่นเกมตามปกติ 

        ภาพสาวน้อยโลลิในชุดฟางน่ารัก ที่มีความสูงเพียง 150 เ๤๞๻ิเ๣๻๹ ยามเธอวิ่งเข้ามามันช่างดูน่ารักเพลินตาไม่น้อย ติดอยู่อย่างเดียวคือเธอใช้สองมือวิ่งลากดาบใหญ่มาด้วยอันหนึ่ง มันเป็๞ดาบสองมือที่มีขนาดใหญ่มาก แม้จะดูออกว่ามันทำมาจากไม้อย่างหยาบ ๆ  แต่ด้วยขนาดของมันก็ยังดูน่ากลัวอยู่ดี
 

        ฉั๊วะ ฉั๊วะ ฉั๊วะ
 

        สาวน้อยโลลิต่อสู้กับฝูงแรปเตอร์ขนาดเล็กประมาณไก่งวง ด้วยความคล่องแคล่ว เธอฟันซ้าย ฟันขวา แล้วก็ถอยฉากหลบอย่างมีจังหวะ สลับกับการกินอาหารเป็๞ระยะเพื่อเสริมพลังงาน 

        ตัวเกมออกแบบมาได้ซับซ้อนมาก ตัวละครจะไม่สามารถกินอาหารทีละมาก ๆ ได้ หากกินอาหารหนึ่งชิ้น มันจะขึ้นสถานะอิ่ม ต้องรอสักพักให้สถานะหมดจึงจะกินอาหารชิ้นต่อไปได้ ดังนั้นผู้เล่นจึงต้องบริหารพลังงาน พลังชีวิต เวลา และทรัพยากรให้ดี หากทั้งหมดไม่สอดคล้องกันตัวละครก็จะตาย

        กวินค่อย ๆ ล่อแรปเตอร์ขนาดเท่าตัวคน ออกไปฆ่าทีละตัวสองตัว ล่อหลอกแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เขาไม่สามารถตีตะลุมบอนกับฝูงแรปเตอร์ได้ในตอนนี้ เพราะเลเวลการต่อสู้ของเขายังต่ำเกินไป ส่วนชุดฟางกับดาบไม้ก็เรียกได้ว่าเป็๞ไอเทมที่อยู่ในระดับห่วย 

        แต่ทั้งนี้กวินก็จัดว่ามีเลเวลการต่อสู้สูงที่สุดในแคลนแล้ว อีกทั้งเขายังมีทักษะการเล่นเกมต่อสู้เป็๲อย่างดี รู้จังหวะการเข้าโจมตี การถอยหลบ หากขึ้นชื่อว่าการต่อสู้แล้วละก็ ไม่ว่าเกมไหน ๆ ก็มักจะมีหลักการคล้าย ๆ กัน
 

        15 นาทีผ่านไป กวินก็จัดการแรปเตอร์ทั้งฝูงได้ ตอนนี้พลังงานและพลังชีวิตของเขาต่ำจนเกือบจะถึงขีดอันตราย แต่เขาก็ยังฝืนตัวเองไปชุบชีวิตเพื่อนไว้ได้คนหนึ่ง  จากนั้นเขาก็วาร์ปกลับไปนอนพักผ่อนที่กระโจมของตัวเอง ปล่อยให้พวกนั้นช่วยกันต่อเอง