“แม่พิมพ์ใจร้าย แม่พิมพ์ไล่พี่แดเนี่ยลไปทำไม พี่แดเนี่ยลเป็เพื่อนของเพียงพอนะ”
พิมพ์ชนกถึงกับอึ้งเมื่อเห็นท่าทางอาละวาดของลูกสาววัยสี่ขวบ ซึ่งเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ปกติหนูน้อยเป็เด็กอารมณ์ดีใจเย็นและเชื่อฟังผู้เป็แม่อย่างที่สุด
“เพียงพอ แม่ทำเพื่อความปลอดภัยของลูกและของพวกเรานะ”
หญิงสาวพยายามอธิบาย แต่เด็กหญิงไม่มีทีท่าว่าจะรับฟัง
“แต่พี่แดเนี่ยลเป็คนดี เขาไม่ใช่คนร้าย”
“เพียงพอยังเป็เด็ก มีอะไรมากมายที่เพียงพอยังไม่รู้ เพียงพอฟังแม่นะลูก...”
หญิงสาวพยายามจะอธิบายอย่างใจเย็น แต่ลูกสาวกลับคัดค้านแบบหัวชนฝา
“เพียงพอไม่ฟังแม่พิมพ์ เพียงพอโป้งแม่พิมพ์แล้ว”
เด็กหญิงะโเสียงดังแล้วก็วิ่งหนีเข้าบ้านไป ทำเอาคนเป็แม่ต้องถอนใจเฮือกใหญ่ทีเดียว
“แกก็อาละวาดแบบนี้แหละค่ะ ตอนที่อยากให้คุณแดเนี่ยลเข้ามาเล่นด้วยในบ้าน แกคงเบื่อนะคะที่วันๆอยู่แค่กับคนแก่ เลยอยากมีเพื่อนใหม่ๆบ้าง”
น้ำหวานบอกกับหญิงสาวผู้เป็นายจ้าง
“พิมพ์เข้าใจลูกนะคะน้าหวาน แต่น้าหวานก็รู้ดีว่าคนสมัยนี้ไว้ใจกันง่ายๆไม่ได้ ยิ่งน้าหวานอยู่บ้านกับเพียงพอแค่สองคนด้วยแล้ว ยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่ แล้วน้าหวานรู้ไหมคะว่าผู้ชายคนนั้นพักอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่ไหนคะ”
“อยู่บ้านกลางซอยนั้นไงคะ พิมพ์ไปส่งอาหาร เคยเห็นเขาอยู่ที่นั้น”
“ตายจริง”
น้ำหวานอุทานอย่างใ เมื่อเอ่ยถึงบ้านกลางซอย ทุกคนในซอยนี้ต่างรู้ดีว่าหมายถึงบ้านหลังไหน และทุกคนทั้งซอยต่างมีความเห็นไปในทางเดียวกันว่าบ้านนั้นน่าจะประกอบอาชีพที่ไม่ค่อยสุจริตนัก ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจสักเท่าไหร่ ผู้คนทั้งซอยจึงไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลย
“นี่แหละค่ะ พิมพ์ถึงห่วงลูกกับน้าหวานมาก”
“ค่ะๆ ต่อไปน้าจะไม่ให้เขาเข้ามาในบ้านแล้วค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้ไปดูยัยเพียงพอก่อนดีกว่าค่ะ ไม่รู้ว่าโกรธไปถึงไหนแล้ว”
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
วันนี้เป็วันอาทิตย์ พิมพ์ชนกจึงเอาใจลูกสาวตัวน้อยที่กำลังงอนด้วยการพาออกไปเที่ยวนอกบ้าน
“แม่พิมพ์จะพาเพียงพอไปเที่ยวที่ไหนหรือคะ”
เมื่อรู้ว่าจะได้ไปเที่ยว อาการงอนก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง หนูน้อยถามเสียงแจ้วขณะยอมให้ผู้เป็แม่จับแต่งตัวแต่โดยดี
“แล้วเพียงพออยากไปที่ไหนละลูก”
พิมพ์ชนกยิ้มละไม แค่ได้เห็นลูกยิ้มได้ คนเป็แม่ก็มีความสุขแล้ว ความเหนื่อยทั้งหมดทั้งมวลหายไปเป็ปลิดทิ้งทีเดียว
“ไปห้างค่ะ ไปดูหนัง ไปกินไก่เคเอฟซี”
แค่นี้เอง ความสุขของเด็กน้อย
“งั้นแต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปกันได้เลย”
“ป้าน้ำหวานไปด้วยไหมคะ”
เด็กหญิงยังมีแก่ใจถามถึงพี่เลี้ยง
“ไม่ได้ไปค่ะ ป้าน้ำหวานขอตัวพักผ่อน”
พิมพ์ชนกบอกลูก เพราะวันนี้เป็วันอาทิตย์ เป็วันหยุดของน้ำหวาน ในขณะที่เธอหยุดงานแล้วก็ต้องมาเลี้ยงลูกเอง คนเป็แม่ไม่มีวันหยุด ห้ามลา ห้ามป่วย ห้ามตาย
เด็กหญิงพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตัวปลิวออกจากห้อง พิมพ์ชนกดูแลความเรียบร้อยของบ้านแล้วก็พาลูกเดินออกไปรอรถเมล์ที่ป้ายปากซอย และระหว่างทางก็ต้องผ่านบ้านหลังนั้น บ้านกลางซอย
19K
![[มี E-book] กิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของท่านนายพล ยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730772529_3529995.webp)
