ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ระบบสุนัขกลับมา!
เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ หลังจากที่ไป๋มู่เสวี่ยกับจูอวี้ลี่กลับไป เย่กู่เฉินอาบน้ำ เปลี่ยนมาใส่ชุดนอน เขาเตรียมที่จะนอนแล้ว
การได้ใช้ชีวิตที่สุขสบาย ไม่ต้องกังวลอะไรแบบนี้ มันทำให้เขามีความสุขอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม ใครจะรู้ว่าความสุขที่เขากำลังมีอยู่ในตอนนี้มันกำลังจะจบลง
[ติ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!]
เสียงระบบรัวๆ ดังขึ้นมาภายในใจของเย่กู่เฉิน ส่งผลให้เขาสะดุ้งกระโดดโหยงเหยง ใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก จนเผลอสบถออกมา “เวรล่ะ!”
เวรล่ะในความหมายของเขา มันย่อมแน่นอน เขารู้ได้ไม่ยากว่าการที่เสียงระบบดังขึ้นแบบนี้ ระบบสุนัขมันต้องกลับมา!
และมันก็เป็นอย่างที่เขารู้ เสียงระบบสุนัขพลันดังขึ้นมาในใจของเขา
[อ้ากกก! นายท่านระบบผู้นี้อกหัก การดูตัวล้มเหลว!]
เย่กู่เฉินไม่สนใจเสียงเห่าหอนของระบบสุนัข เขาถามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ว่า ‘แกกลับมาทำไม?’
[กลับมาทำไม? แกยังมีหน้ามาถาม เป็นเพราะแกสาปแช่งฉัน การดูตัวของฉันเลยล้มเหลว พูดตามตรงนะ ฉันโกรธมาก!] ระบบสุนัขคำรามอย่างดุเดือด แสดงออกถึงความโกรธที่มีอยู่มากล้นของมัน
“......” เย่กู่เฉิน เขานิ่งเงียบไป รู้สึกพูดไม่ออก ใครจะรู้กันล่ะว่าคำสาปแช่งของเขาจะได้ผล เขาได้แต่ร่ำร้องในใจว่าไม่น่าไปสาปแช่งมันเลย เพราะมันเป็นต้นเหตุให้ระบบสุนัขกลับมา
‘แล้ว...แล้วแกต้องการอะไร?’ เย่กู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนถาม ดูจากการที่มันแสดงความโกรธออกมามากขนาดนี้ มันไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
ระบบสุนัขพลันระเบิดหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า [ฮ่าฮ่าฮ่า! นายท่านระบบผู้นี้ กลับมาสร้างความบันเทิงให้แกน่ะสิ!]
‘ความบันเทิงอะไรของแก?’ เย่กู่เฉินถาม คิ้วขมวดแน่น
[จิ๊จิ๊ โทษฐานที่แกสาปแช่งนายท่านระบบผู้นี้ ฉันจะมอบภารกิจให้แก...]
ไม่รอให้ระบบสุนัขพูดจบ เย่กู่เฉินตัดบทในทันใด ‘ฉันไม่ทำ!’
[ไอ้บ้า! แกไม่ทำไม่ได้!] ระบบสุนัขตวาดอย่างโมโห
[ถ้าแกไม่ทำ ฉันจะริบของขวัญคืน เมื่อเป็นแบบนั้น แกก็รอถูกไอ้ตัวเอกบัดซบนั่นฆ่าได้เลย!]
ได้ฟังคำพูดของระบบสุนัข สีหน้าของเย่กู่เฉินก็แปรเปลี่ยน เขารีบร้องออกมา ‘แกจะทำแบบนี้ไม่ได้!’
[ทำไมจะทำไม่ได้ ไม่มีกฎบอกสักหน่อย แกลองคิดดู ถ้าแกไม่ทำ ก็รอถูกไอ้ตัวเอกนั่นฆ่าเถอะ!] ระบบสุนัขพูดอย่างผู้เหนือกว่า
เย่กู่เฉินเงียบลงไป จากนั้นก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีทางเลือก ต้องยอมทำตามที่ระบบสุนัขนี่บอก
ถ้าเป็นตอนแรกที่มาถึงโลกนี้ใหม่ๆ เขาจะไม่มีทางยอมอย่างแน่นอน แต่หลังจากได้มีครอบครัว มีผู้หญิงที่ชอบ เขาที่ไม่อยากสูญเสียสิ่งเหล่านี้ไป มีแต่ต้องยอมทำตามที่ระบบสุนัขบอก
‘ว่ามา ภารกิจของแกคืออะไร?’
[ต้องอย่างนั้นไอ้สองเพื่อนรัก] ระบบสุนัขเหมือนว่าจะพึงพอใจยิ่ง
‘ใครไอ้สองเพื่อนแก?’ เย่กู่เฉินถลึงตา น่าเสียดายที่ระบบสุนัขมันไม่มีรูปร่าง ไม่อย่างนั้นสายตาของเขาคงฆ่ามันไปแล้ว ไม่ต่ำกว่าล้านครั้ง!
[หึ!] ระบบสุนัขแค่นเสียงเย็น [ภารกิจนี้ไม่ยากเลย นายท่านระบบผู้นี้บอกแล้วไงว่าจะมอบความบันเทิงให้กับแก]
‘อย่าชักช้าลีลา รีบพูดมา’ เย่กู่เฉินแค่นเสียงอย่างรำคาญ ขณะที่รู้สึกว่าในโลกนี้จะมีระบบกวนตีนขนาดนี้อยู่ได้ยังไง?
[ภายในหนึ่งเดือน แกต้องได้รับจูบอันดูดดื่มจากนางเอกของเรื่องนี้ทั้งห้าคน!] ระบบสุนัขพูดพลางหัวเราะ
ใบหน้าของเย่กู่เฉินจมลง เขาเบิกตากว้างอย่างนึกไม่ถึง จนต้องถามซ้ำ ‘แก...แกว่าไงนะ?’
[แกได้ยินไม่ผิดหรอก ภายในหนึ่งเดือนแกต้องได้รับจูบอันดูดดื่มจากนางเอกของเรื่องนี้ทั้งห้าคน นอกจากนี้พวกเธอต้องยินยอมพร้อมใจด้วย ไม่อย่างนั้นจะไม่นับ!]
‘ทำไมแกถึงให้ฉันทำอะไรแบบนี้ ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงพวกนั้น’ เย่กู่เฉินพูดด้วยอาการหงุดหงิด เขาตั้งใจที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับไป๋มู่เสวี่ย เขาจะอยากทำอะไรแบบนี้ได้ยังไง?
[ฉันรู้ๆ แต่รสนิยมของแกนี่แปลกใช้ได้เลยนะ นางเอกไม่ชอบ กลับชอบตัวประกอบเสี่ยนี่] ระบบสุนัขเยาะเย้ย
[แต่แกต้องทำ ถ้าไม่ทำภารกิจที่นายท่านระบบผู้นี้มอบให้ภายในหนึ่งเดือน แกเตรียมตัวเป็นคนธรรมดาได้เลย และรอวันถูกไอ้ตัวเอกฆ่า!]
‘แล้วถ้าฉันฆ่ามันก่อนล่ะ!’ เย่กู่เฉินพลันมีความคิดอยากจะฆ่าหวางเฟิงขึ้นมา ถ้าหากหวางเฟิงตาย ต่อให้เขาไม่มีพลังของผู้ฝึกตนระดับปราณนิรันดร์ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกลัวอะไร
ระบบสุนัขหัวเราะออกมาในทันที [คิดง่ายไปนะไอ้สอง ถึงฉันจะไม่ชอบไอ้ตัวเอกนั่นมาก แต่ภายในหนึ่งเดือนนี้ แกอย่าได้หวังเลยว่าจะฆ่ามันได้!]
เย่กู่เฉินอดไม่ได้ที่จะกำสองมือแน่น ในตอนนี้ เขาอยากจะฆ่าไอ้ระบบสุนัขนี่มากกว่าหวางเฟิง ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องอีก
แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถทำได้ สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมา ‘แค่ได้รับจูบอันดูดดื่มจากนางเอกทั้งห้าคนก็พอใช่ไหม?’
[ถูกต้อง เพียงแค่นี้ ภารกิจก็จบ ของขวัญที่นายท่านระบบผู้นี้มอบให้ก็จะเป็นของแกตลอดไป!] ระบบสุนัขพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งไม่เข้ากับมันเอาเสียเลย
‘ฉันเข้าใจแล้ว แกไปได้’ เย่กู่เฉินย่อมไม่อยากที่จะเสียเวลาพูดคุยกับระบบสุนัขต่อให้เปลืองน้ำลาย เขาออกปากไล่มันในทันที
[หึ! คิดว่านายท่านระบบผู้นี้อยากจะอยู่นักรึไง มีระบบสาวๆ สวยๆ รอนายท่านระบบผู้นี้อยู่อีกมาก ฉันไปล่ะ!]
ระบบสุนัขแค่นเสียงอย่างไม่พอใจที่ถูกไล่ จากนั้นเสียงของมันก็เงียบหายไป ราวกับว่ามันจากไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม เย่กู่เฉินรู้ว่ามันยังอยู่ เขายังสัมผัสได้ถึงการคงอยู่ของมันอยู่ภายในใจ
‘มีอะไรอีก?’ เขาถามออกมาอย่างหงุดหงิด
[ให้แกอีกภารกิจก็แล้วกัน ภายในหนึ่งเดือน แกต้องสละเวอร์จิ้นที่แกหวงแหนซะ!] ระบบสุนัขพูด และไม่รอคำตอบจากเย่กู่เฉิน มันจากไปอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ! ไอ้ระบบสุนัขระยำ!” เย่กู่เฉินคำรามด่าตามหลัง แต่ก็ไม่ทันแล้ว ระบบสุนัขมันจากไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เย่กู่เฉินนั่งลงที่เตียงอย่างห่อเหี่ยวใจ รู้สึกคิดหนักอยู่บ้าง แต่เขาจะไม่ทำก็ไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าระบบสุนัขมันเอาสมองหรือส้นตีนคิด ถึงได้ให้ภารกิจจัญไรอย่างนี้มา
“ถ้าเป็นไปได้ ก็ไม่อยากยุ่งกับพวกเธอเลยจริงๆ” เย่กู่เฉินถอนหายใจออกมา นางเอกเรื่องนี้มีอยู่ด้วยกันห้าคน และแต่ละคนก็มีบุคลิกเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง
ถ้าเขาปล่อยให้เนื้อเรื่องดำเนินตามปกติ แน่นอนว่านางเอกทุกคนจะตกเป็นฮาเร็มของหวางเฟิง
ในเรื่องนี้เขาไม่ได้สนใจ เพราะเขาชอบเพียงไป๋มู่เสวี่ยเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากลับต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเธอ เพราะภารกิจบ้าๆ ของระบบสุนัข เพื่อให้ได้รับจูบอันดูดดื่มจากพวกเธออย่างยินยอมพร้อมใจ เขาจะไม่ไปยุ่งกับพวกเธอได้ยังไง
ส่วนอีกภารกิจหนึ่ง เขาได้แต่ทิ้งมันเอาไว้ก่อน ไว้ค่อยคิดอีกที หลังจากจัดการภารกิจแรกจบแล้ว
จบบทที่ 21

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21 : ระบบสุนัขกลับมา!

นิยายแนะนำ

ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 21 : ระบบสุนัขกลับมา!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้