โรงพนันซือเมี่ยวที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่ถึงปีแต่กลับได้รับความนิยมจากผู้คนในเมืองหลวงเป็อย่างมากเพราะนอกจากนักพนันที่มาเที่ยวเสี่ยงดวงกันแล้วยังมีคนส่วนหนึ่งที่้ามาเปิดหูเปิดตา เพื่อชมความงามของเหล่าพนักงานที่ค่อยบริการให้ความสะดวกในโรงพนันอีกด้วย
และเพราะเหตุผลนี้ริมฝีปากบางจึงอดคลี่รอยยิ้มหวานไม่ได้หลังจากตรวจนับบัญชีของโรงพนันซือเมี่ยวที่ผ่านมาทั้งหมด
"ใต้เท้าเผยกลับไปแล้วเ้าค่ะ"
"ดี ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับกันบ้างเถอะเสี่ยวซีทางนี้ฝากป้าเจียงดูแลด้วยเล่า มีเื่อะไรด่วนก็ให้เฮ่อเจาไปหาข้า"เฟยฮวาส่งสมุดบัญชีต่อให้ผู้ดูแล ก่อนจะลุกขึ้นให้เสี่ยวซีช่วยสวมเสื้อคลุมเพื่อเตรียมตัวกลับ
"เหตุใดนายหญิงไม่ออกมาเสียทีละเ้าคะไม่เมื่อคนที่นั่นแทบไม่รู้การมีตัวตนของนางหญิงเสียด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาอยู่อย่างนี้"
"อีกไม่นานหรอก"
"แต่นายหญิง..."
ใบหน้าสวยยิ้มรับพร้อมจับมือหญิงสูงวัยก่อนจะตบหลังมืออีกฝ่ายเบา ๆ ให้วางใจไม่ต้องเป็ห่วงนางจากนั้นถึงรับหมวกมาใส่คลุมปิดใบหน้าเป็อย่างสุดท้ายเพื่อแสดงว่านางพร้อมออกเดินทางแล้ว
แม้ร่างบางจะสวมเสื้อคลุมกับใส่หมวกปิดบังใบหน้าเป็อย่างดีแต่ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นหากคนที่ใกล้ชิดด้วยแล้วย่อมมองออกว่าต้องเป็นางอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะคนที่นางคิดว่ากลับไปแล้วอย่างจิ้นเล่อที่แอบสุ่มดูอยู่ฝั่งตรงข้ามประตูด้านหลังของโรงพนันซือเมี่ยว
"ให้ตามไปไหมขอรับ"
จิ้นเล่อส่ายหน้าปฎิเสธคนสนิทขณะดวงตายังจับจ้องมองยังร่างบางที่กำลังเดินขึ้นรถม้าไปเพราะรู้ดีว่าถึงตามไปอย่างไร ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิม
ไม่ใช่เขาไม่เคยตามว่านางไปที่ใดกันแน่แต่ไม่ว่าจะส่งคนมีฝีมือในการสะกดรอยหรือเป็เขาลงมือตามเองเมื่อตามไปถึงจุดหนึ่งนางก็มักหายตัวไปได้เสมอจนกลายเป็ปริศนาว่าแท้จริงนางหายไปที่ใด
เขารู้จักกับนายหญิงไป๋เมื่อหลายเดือนก่อนเพราะอยู่ ๆ โรงเตี้ยมเก่าที่ถูกยกเลิกกิจการไปก็กลับกลายเป็โรงพนันที่ถูกตั้งชื่อว่าซือเมี่ยวขึ้นมาความจริงโรงพนันแห่งนี้ถูกตั้งขึ้นอย่างถูกต้อง ทำเื่ขอกับทางการอย่างถูกกฎหมายแต่ที่ทำให้เขาต้องมาตรวจสอบ เป็เพราะถูกร้องเรียนว่าทางโรงพนันมิได้เปิดเป็โรงพนันเพียงอย่างเดียวแต่ลักลอบเปิดเป็เล้าคณิกาอีกด้วย
เขาจึงถูกสั่งให้เข้ามาตรวจสอบจนกลายเป็จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนายหญิงไป๋ในทุกวันนี้
"ส่วนใหญ่เราจะคลาดกับนายหญิงไป๋แถวตรอกตะวันตกไม่แน่ถ้าเราไปดักรออยู่ที่นั้นนานกว่าเดิม ต้องรู้อย่างแน่นอนขอรับว่าแท้จริงนายหญิงไป๋หายไปที่ใด"
"ไม่ต้อง ในเมื่อนางไม่อยากให้รู้เราก็ไม่ต้องรู้กลับ" ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยลองอย่างที่คนสนิทว่ามา แต่จากที่เคยลองแล้วนอกจากไม่รู้เื่ของนางเพิ่ม เขายังไม่ได้พบนางอีกเป็สัปดาห์
เพราะฉะนั้น เขาย่อมไม่มีทางทำเื่ที่จะให้ตนเองเสียโอกาสในการได้นอนกอดร่างบางอีกเป็อันขาด
"วันนี้ไม่มีคนตามมาขอรับ"
เฟยฮวาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเข้าประตูหลังที่เป็ทางเข้าออกประจำของนางเพื่อมุ่งสู่ที่พักอาศัยที่อยู่มานานหลายปีโดยมีเสี่ยวซีกับคนของนางที่วางไว้ในการทำหน้าที่เปิดปิดประตูเป็คนช่วยดูลาดเลาให้
ร่างบางเดินเข้าภายในเรือนหลังเก่าที่พอคุ้มกันแดดแต่มิอาจกันฝนได้โชคยังดีที่ภายในเรือนนี้มีนางกับเสี่ยวซีเพียงแค่สองคนเท่านั้นหากมีคนที่สามเข้ามา เกรงว่าแรงสั่นะเืจากการเดินอาจทำให้หลังคากับเสาที่ตั้งอยู่อย่างิ่เหม่พังทลายลงมาก็เป็ได้
"บ่าวได้ยินมาว่าเดือนหน้าจะเป็วันคล้ายวันเกิดนายท่านแบบนี้นายหญิงต้องออกไปร่วมงานด้วยไหมเ้าคะ"
"วันคล้ายวันเกิดหรือ ไม่จำเป็ต้องไปหรอกนายท่านเผยคนก่อนเคยมีคำสั่งแล้ว ว่าข้าไม่จำเป็ไม่ต้องโผล่ไปเรือนใหญ่ถึงเขาไม่อยู่แล้วก็ต้องยึดคำสั่งนั่นไว้อีกอย่างถึงข้าจะไปไม่ไปก็ไม่มีใครมาสนใจหรอก"
"ก็จริงเ้าค่ะถ้าอย่างนั้นบ่าวขอตัวไปดูข้างนอกก่อนนะเ้าคะว่าระหว่างที่พวกเราไม่อยู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง"
"อืม ไปเถอะ"มือเรียวลูบศีรษะคนสนิทเหมือนดั่งเป็รางวัลที่รู้หน้าที่ก่อนจะทิ้งกายลงนอนบนเตียงนุ่ม ที่มีสภาพดีที่สุดในเรือนนี้
เฟยฮวาหลับตาพรางนึกถึงคำถามชายหนุ่มที่ถามนางเมื่อคืนที่แท้เดือนหน้าเป็วันคล้ายวันเกิดของเขามิน่าถึงได้ถามว่าวันนั้นนางจะไปที่ใดหรือไม่
"เผยจิ้นเล่อหนอเผยจิ้นเล่อเ้าเป็เด็กน้อยหรืออย่างไรถึงยังอยากให้ใครต่อใครมาร่วมแสดงความยินดีในวันคล้ายวันเกิดอยู่อีก"หญิงสาวหัวเราะร่วนอย่างไม่ปิดบังเมื่อนึกถึงความน่ารักของชายหนุ่ม
เผยจิ้นเล่อเป็เด็กดีอย่างที่นายท่านเผยบอกไว้ได้บุตรชายเช่นนี้รับ่ต่อในการดูแลตระกูลเผยนายท่านเผยนับว่าจากไปอย่างสงบสุขแล้ว
กว่าเฟยฮวาจะตื่นตะวันก็ตกลับขอบฟ้าจนภายนอกปกคลุมด้วยสีดำสนิทแล้วยิ่งเรือนของนางอยู่ด้านหลังสุดของจวน ทำให้ยากที่แสงไฟจากด้านนอกจะสาดส่องถึงตลอดมานอกเรือนแห่งนี้จึงอาศัยเพียงแสงจากดวงจันทร์แทนโคมไฟ
"มื้อนี้เป็ผัดหมี่เนื้อนะเ้าคะ"
"ลำบากเ้าแล้ว"เพราะนางไม่อยากปรับปรุงเรือนให้เป็ที่สงสัยแต่ละมื้อเสี่ยวซีจึงต้องยุ่งยากในการจุดเตาทำอาหารทำให้นางอดรู้สึกผิดต่อสาวใช้ไม่ได้
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะเมื่อก่อนบ่าวลำบากกว่านี้เสียอีก แค่จุดไฟทำอาหารแค่นี้เองไม่คณามือบ่าวหรอกเ้าค่ะ"
"เสี่ยวซีของข้าเก่งมาก กินเถอะเสร็จแล้วได้ออกไปเดินรับลมกัน"
เสี่ยวซีจัดทรงผมให้เข้าทีหลังถูกเ้านายสาวขยี้จนยุ่งถึงจะคีบตะเกียบสาวเส้นหมี่เข้าปากบ้าง แต่ดวงตายังไม่วายเหลือบมองเ้านายสาว
เมื่อห้าปีก่อน นางที่มีอายุเพียงยังไม่ถึงสิบปีดีแต่กลับถูกบิดามารดาแท้ ๆ พาตัวไปขายให้กับหอคณิกาโชคยังดีได้นายหญิงที่บังเอิญไปพบช่วยเอาไว้ทัน และพานางมาอยู่ที่จวนเผยนี่ด้วยกัน
ตอนนั้นนางไม่รู้อะไรมากคิดแค่เพียงได้ตอบแทนบุญคุณนายหญิงที่ช่วยชีวิตไว้เท่านั้นถึงไม่ได้ทันสงสัยว่าเหตุใดสตรีงดงามและอ่อนเยาว์อย่างนายหญิงถึงยอมมาเป็อนุให้กับนายท่านเผยคนก่อนที่มีอายุมากกว่าเกือบสี่รอบ
กระทั่งตอนนี้นายท่านเผยคนก่อนได้จากไปแล้วนางก็ยังมีความสงสัยและความแปลกใจในตัวเ้านายเหมือนเดิมว่านายหญิงที่สามารถหาเงินได้มากมายแล้วเหตุใดถึงยังหลบซ่อนตัวอยู่ในเรือนเก่าหลังนี้เหมือนเดิมอีกทั้งที่ออกไปใช้ชีวิตข้างนอกได้อย่างสุขสบายแล้วแท้ ๆ
ทั้งตอนนี้ยังมีเื่ใหญ่อีกเื่ที่นางยังคิดสงสัย
"มองหน้าข้าทำไมกันมีเื่อะไรสงสัยหรือยังไง"
"นายหญิง หากวันหนึ่ง...ถูกใต้เท้าเผยจับได้จะทำอย่างไรเ้าคะ"เสี่ยวซีได้รับเพียงรอยยิ้มหวานของเ้านาย แต่กลับไม่ได้รับคำตอบในสิ่งที่ถามนางจึงไม่กล้าเอ่ยปากถามอีก
เพราะรู้ดีว่าถึงนายหญิงจะใจดีกับนางอย่างไรสุดท้ายก็ต้องมีขอบเขตอยู่ดี
871K
