เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสามคนออกไปหาอาหารเช้าแบบง่ายๆทานกัน ก่อนจะเดินทอดน่องไปตามถนนเพื่อมุ่งหน้าสู่เมดิน่าของเฟสเช้านี้อากาศแจ่มใส แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลงมาทำให้ไม่ร้อนมากนักหนุ่มสาวทั้งสามคนจึงเดินเอ้อระเหยลอยชายไปเรื่อยตรงไหนที่น่าสนใจก็หยุดดูและถ่ายรูปเก็บเอาไว้ จนกระทั่งเข้า่สายๆของวันแสงแดดเริ่มแรงมากขึ้น อัลฟาจารุจันทร์กับเอเลน่าก็เดินมาถึงเขตเมดิน่าของเฟส
ชายหนุ่มเดินนำสองสาวไปที่ประตูทางเข้าแห่งหนึ่งพร้อมกับอธิบายให้สาวต่างแดนอย่างจารุจันทร์เข้าใจไปด้วย
“ประตูทางเข้าออกของเมดิน่าที่นี่มีหลายประตูแต่ถ้าเป็ประตูหลักๆ เลยก็มีอยู่สองประตูที่ใช้เข้าทางหน้าตลาดก็คือประตูบูจลูว์ ส่วนประตูท้ายตลาดคือประตูเอลฟ์ทูซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมใช้สองประตูนี้เป็ทางเข้าออกตลาด”
จารุจันทร์เงยหน้าขึ้นมองประตูสไตล์โมร็อกโกขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยโมเสกสีน้ำเงินอย่างสวยงามอย่างชอบใจแน่นอนว่าเธออดที่จะถ่ายภาพเก็บเอาไว้ไม่ได้ เมื่อถ่ายรูปจนพอใจแล้วหญิงสาวก็เดินตามทุกคนเข้าไปข้างในประตู
เนื่องจากมีผู้คนมากมายเสียงพูดคุยและเสียงเรียกลูกค้าจึงดังจอแจ จนบางครั้งก็น่าหนวกหูไม่น้อย แต่ความตื่นตาตื่นใจที่ได้เข้ามาเห็นตลาดที่ใหญ่ที่มีตรอกซอกซอยเยอะที่สุดในโลกแบบนี้ ช่วยทำให้เธอลืมความรำคาญใจเล็กๆ น้อยๆไปจนหมดสิ้น
จารุจันทร์เชื่อแล้วว่าที่เอเลน่าพูดนั้นว่าที่นี่เป็ตลาดโบราณจริงๆ นั่นไม่ใช่เพราะร้านค้า หรือสินค้าโบราณมากไปนักหรอกแต่มันเป็เื่การเดินทางต่างหาก เพราะที่นี่ถนนมันแคบมากจนไม่สามารถวิ่งรถเข้ามาได้ หากอยากจะเที่ยวก็ต้องเดินเอาอย่างเดียวเท่านั้นเนื่องจากจะหาพาหนะรับส่งตามจุดต่างๆ คงไม่มี จะมีก็แต่พวกสัตว์สี่เท้าคือล่อกับลาที่เดินรับส่งของที่ขายในตลาดเท่านั้น
“มีตรอกซอกซอยเยอะขนาดนี้คนที่มาที่นี่ไม่หลงแย่หรือคะ”จารุจันทร์เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“ถ้าเป็คนที่นี่ไม่หลงหรอกครับแต่ถ้าเป็นักท่องเที่ยวต่างชาติก็หลงทางแน่ๆแต่ก็มีนักท่องเที่ยวหลายคนเคยพูดไว้นะ ว่าการได้หลงทางในซุคหมื่นตรอกแห่งนี้ถือเป็ประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม เพราะจะทำให้ได้พบเจออะไรใหม่ๆ อยู่เสมอแต่ถ้าใครไม่อยากหลงทางจริงๆ ก็จ้างเด็กเป็ไกด์นำทางก็ได้”
“แหม...มันก็จริงนะคะการหลงทำให้เราได้ไปพบเจออะไรใหม่ๆ บ้าง แต่ถ้าหลงทางมากๆ หาทางออกไม่ได้สักทีมันน่าหงุดหงิดมากกว่านะคะ”หญิงสาวยักไหล่ตอบแล้วหัวเราะออกมา ด้านอัลฟาก็หัวเราะตามพลางพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะชี้ชวนให้เธอดูข้าวของต่างๆ ที่แปลกตาสำหรับเธอ
ทั้งสามคนเดินเที่ยวกันอยู่เกือบสองชั่วโมงก็รู้สึกเมื่อยขามากจึงหยุดพักเหนื่อยกันที่ร้านน้ำชาข้างทางซึ่งแน่นอนชาที่จิบดับกระหายก็ต้องเป็ชาสะระแหน่ ซึ่งเป็ชายอดฮิตของคนที่นี่ไม่ว่าจะกินอะไรก็ต้องตบท้ายด้วยการดื่มชาสะระแหน่ทุกที
จารุจันทร์นั่งมองผู้คนที่เดินผ่านหน้าไปมาอย่างเพลิดเพลินก่อนที่สายตาของเธอจะไปสะดุดกับผู้ชายชุดแดงที่แต่งตัวประหลาดหน่อยๆมีหมวกเหมือนฝาชีหรือไม่ก็เหมือนทาจีนของที่นี่ โดยมีไหมพรมสีแดงสีเหลืองเป็ปุยๆปกคลุมอยู่เต็มไปหมด ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนักจากร้านน้ำชาที่เธอนั่งอยู่หากดูไม่ผิดรู้สึกเหมือนเธอจะเคยเห็นชายใส่ชุดแดงๆ แบบนี้ที่คาซาบลังกาเหมือนกันแต่ลืมถามเพื่อนไปเสียสนิทเลยว่าชายชุดแดงทำอะไร
“มองอะไรเหรอจันทร์” เอเลน่าถามพลางมองตามสายตาเพื่อนไปบ้าง ซึ่งอัลฟาก็มองตามไปเช่นกัน
“มองผู้ชายที่ใส่ชุดแดงๆอยู่น่ะ เอ๊ะ...รอบๆ ตัวเขามีอะไรสีทองๆ ห้อยอยู่ด้วยนะ ใช่ถ้วยหรือเปล่าเอเลน่า”
“ใช่ เขาเป็คนขายน้ำน่ะ”
“หา!ผู้ชายชุดแดงที่แต่งตัวประหลาดๆ นั่นน่ะเหรอ คนขายน้ำ”
“ใช่”
“ฉันอยากถ่ายรูปเขาจัง” หญิงสาวบอกพร้อมกับเตรียมจะลุก แต่ต้องชะงักเมื่ออัลฟาเอ่ยเตือนเสียก่อน
“ถ้าน้องจันทร์ไม่อยากเสียเงินค่าถ่ายรูปก็อย่าดีกว่านะ”
“ทำไมล่ะคะ แค่ขอเขาถ่ายแป๊บเดียวเอง” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ ชายหนุ่มจึงต้องอธิบายให้ฟัง
“คือ...คนที่นี่บางคนเขาไม่ชอบให้ใครมาถ่ายรูปเขาโดยไม่ขออนุญาตก่อน มันเหมือนละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ซึ่งบางครั้งเราอยากถ่ายเขาจริงๆเราก็ต้องให้ค่าตอบแทนให้เขาด้วย”
จารุจันทร์นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก็จริงอย่างที่อัลฟาพูดการที่เราจะไปถ่ายรูปใครสักคนนั้น ถือเป็การละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของเขาและเขามีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธได้เพราะบางทีเขาก็ไม่ได้อยากจะมีรูปของตัวเองลงในหนังสือของใครก็ตาม
หญิงสาวหันไปมองทางชายชุดแดงอีกครั้งซึ่งกำลังถูกนักท่องเที่ยวขอถ่ายรูป แต่อีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดหน้าและบอกอะไรบางอย่างนักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นถึงได้ล่าถอยออกไป จารุจันทร์นั่งทำหน้าเซ็งอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา แล้วรีบคว้ากล้องหันไปกดถ่ายชายชุดแดงที่ยืนหันหลังอยู่พร้อมกับหันมาพูดกับสองพี่น้องด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ว่า
“ขอถ่ายดีๆไม่ได้ก็แอบถ่ายเอาแล้วกัน ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่เห็นการแต่งตัวก็โอเค”
พออัลฟากับเอเลน่าได้ฟังก็ขำออกมา
“แต่มีอยู่คนหนึ่งนะที่ยินดีให้เธอถ่ายรูปฟรีๆไปตลอดชีวิตเลย” เอเลน่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ใคร...เธอเหรอ” จารุจันทร์สวนกลับด้วยรอยยิ้มรู้ทันแต่แล้วก็ต้องนิ่งงันไปหลายวินาทีอย่างคาดไม่ถึงเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อนรัก
“เปล่า พี่อัลฟาต่างหากใช่ไหมคะพี่อัลฟา”
หญิงสาวหันไปสบตาคมกริบที่เจือแววอ่อนหวานอยู่เสมอด้วยหัวใจที่เต้นแรง ก่อนใบหน้านวลใสจะร้อนผ่าวเมื่อชายหนุ่มตอบออกมา
“ใช่ พี่ยินดีถ้าน้องจันทร์้า”
คำตอบดูธรรมดาแต่ก็ทำเอาคนฟังออกอาการขัดเขินได้อย่างไม่น่าเชื่อจารุจันทร์จึงทำเพียงยิ้มรับแล้วยกชาสะระแหน่ขึ้นจิบแก้เขินไป
เมื่อนั่งกันจนหายเหนื่อยแล้วทุกคนก็เดินเที่ยวกันต่อ อัลฟาพาเข้าตรอกนั้นออกครอกนี้ไปเรื่อยๆทั้งสองข้างทางก็มีร้านขายของเปิดขายอยู่ เมื่อถึงเวลาเที่ยงทั้งหมดก็แวะเข้าร้านอาหารแถวนั้น ซึ่งอัลฟาเลือกร้านที่มีระดับหน่อยเพราะ้าความเป็ส่วนตัวบ้าง หลังจากทานอาหารกันจนอิ่มหนำแล้วชายหนุ่มก็พาสองสาวไปเยี่ยมชมโรงเรียนสอนศาสนาชื่อดังนามว่าเมเดอร์ซา บูวอินนาเนีย
จารุจันทร์อดทึ่งในความสวยงามสไตล์โมร็อกโกของโรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้ไม่ว่าจะเป็โมเสกที่ใช้ ลวดลายแกะสลักไม้ต่างๆกระเบื้องแนวเรขาคณิตอันประณีตงดงามบนผนัง เพดาน ประตูหน้าต่างทุกบานซุ้มประตูโค้งและเสาสวยๆล้วนทำให้ค่าเข้าชมที่ต้องเสียไปหลายดีรฮัมนั้นช่างคุ้มค่ามากทีเดียว
หลังจากเที่ยวชมจนจุใจแล้วอัลฟาก็พาสองสาวไปยังโซนตลาดขายเครื่องหนัง จารุจันทร์หยุดแวะที่ร้านขายรองเท้าหนังร้านหนึ่งเธอมองรองเท้าหนังหุ้มส้นสีสันฉูดฉาดเบื้องหน้าอย่างพอใจ เอเลน่าเองก็สนใจเช่นกันสองสาวจึงยืนเลือกซื้อรองเท้ากันมาคนละคู่ เมื่อซื้อของเสร็จแล้วชายหนุ่มก็พาเดินไปทางต่อ
ไม่นานก็ถึงตึกใหญ่แห่งหนึ่งอัลฟาพาพวกเธอเดินขึ้นตึก ที่เป็ทางบันไดขึ้นลงแคบๆ ไปบนดาดฟ้าของตึกแล้วจารุจันทร์ก็ต้องอุทานออกมาอย่างตื่นตาตื่นใจเมื่อก้มมองลงไปข้างล่างแล้วเห็นบ่อสีนับร้อยวางเรียงรายกันอยู่ช่างงดงามเหมือนภาพถ่ายที่เคยเห็นไม่มีผิด แต่กลิ่นเหม็นที่โชยกลิ่นขึ้นมานี่สิทำให้เธอถึงกับยกมืออุดจมูกไว้แน่น
แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็นทำให้หญิงสาวต้องทนยืนดูต่อไป จึงได้รู้ถึงกระบวนการต่างๆ ของการฟอกหนังซึ่งเป็แบบวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมนับพันปีของชาวเฟส ที่กว่าจะได้กระเป๋าหนังเข็มขัดหนังหรือรองเท้าหนังดีๆ สักคู่ อย่างที่เธอกับเอเลน่าเพิ่งซื้อมานั้นมันต้องผ่านวิธีการทำอะไรมาบ้างทว่าความเหม็นของกลิ่นสีทำให้เ้าตัวทนยืนดูและถ่ายภาพไว้ได้ไม่นานนักจึงรีบชวนทุกคนลงจากตึก
เวลาช่างผ่านไปเร็วนักตอนนี้แสงแดดเริ่มอ่อนลงมากแล้ว บ่งบอกให้รู้ว่าเวลาพลบค่ำใกล้จะมาเยือนความเหนื่อยล้าจากการเดิน ที่ยังเดินได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของตลาดหมื่นตรอกทำให้ทุกคนอยากกลับไปพักผ่อนเพราะเมื่อยขาไปหมดแล้วและเมื่อมีความคิดเห็นที่ตรงกัน อัลฟาจึงพาสองสาวกลับริยาดไปแต่พรุ่งนี้ทุกคนก็ตั้งใจจะกลับมาเที่ยวอีกครั้ง
ทว่าตกค่ำก็มีเื่เข้ามาให้ตัดสินใจเมื่อมารดาของเอเลน่าโทรมาบอกว่า คุณย่าของเธอพลัดตกบันไดตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ในห้องฉุกเฉินหญิงสาวใและเป็ห่วงคุณย่ามาก จึงตัดสินใจบอกพี่ชายกับเพื่อนรักว่า
“น้องจะกลับบ้านที่สเปนคืนนี้เลยนะคะพี่อัลฟาน้องเป็ห่วงคุณย่ามาก น้องอยากไปดูอาการท่านค่ะ”
อัลฟากับจารุจันทร์ที่รู้เื่นี้แล้วพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนที่ชายหนุ่มจะดึงตัวญาติผู้น้องมากอดพลางเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม
“ใจเย็นๆ ไว้เอเลน่าพี่เชื่อว่าคุณย่าจะต้องปลอดภัย”
“ใช่ เอเลน่าคุณย่าเธอจะต้องปลอดภัยแน่ๆ”
“ฉันขอโทษนะจันทร์ที่ฉันไม่สามารถพาเธอเที่ยวได้อย่างที่เคยสัญญาไว้” เอเลน่าจับมือเพื่อนรักมากุมไว้พลางเอ่ยขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด จารุจันทร์วางมืออีกข้างทับลงบนหลังมือเพื่อนแล้วตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ
“ไม่ต้องขอโทษหรอกมันเป็เหตุสุดวิสัยนี่นา เื่นี้มันเื่ใหญ่กว่าเื่เที่ยวของฉันตั้งเยอะฉันไม่เที่ยวต่อก็ได้ ฉันจะตามเธอไปดูอาการคุณย่าด้วยคน”
“ใช่ พี่ก็จะไปด้วยเดี๋ยวเราเก็บของกันเสร็จแล้ว ออกเดินทางเลยก็แล้วกันนะ”อัลฟาพยักหน้าสนับสนุนความคิดของจารุจันทร์ เพราะเขาก็ตั้งใจไว้แล้วเหมือนกันว่าจะตามเอเลน่ากลับสเปนด้วย เพราะชายหนุ่มเองก็รู้สึกเป็ห่วงคุณย่ามากเหมือนกันแม้ท่านจะไม่เคยเลี้ยงดูเขามาก่อน แต่ท่านก็เป็ญาติผู้ใหญ่ของเขาคนหนึ่งทว่าเอเลน่ากลับปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่ได้นะพี่อัลฟาต้องอยู่พาจันทร์เที่ยวต่อไปจันทร์มาที่นี่ไม่ได้มาเที่ยวเพียงอย่างเดียวไม่ใช่เหรอเพราะฉะนั้นเธอจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไป ไม่ต้องตามฉันไปที่สเปนหรอก”
“แต่ว่า...”
“เธอมีเวลาอยู่ที่นี่แค่สองอาทิตย์เองไม่ใช่เหรออย่ามามัวเสียเวลาไปกับฉันเลยนะ”
“แต่มันคงไม่เหมาะหรอกนะเอเลน่าที่พี่จะไปเที่ยวกับน้องจันทร์เพียงสองคนน่ะ”อัลฟาไม่เห็นด้วยเพราะมันไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่นักที่ชายหญิงจะไปเที่ยวกันสองต่อสอง
“ไม่เห็นต้องแคร์เลยเราไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย”
“ไม่ได้หรอกถ้าจะอยู่เที่ยวต่อกันจริงๆ พี่คิดว่าพี่จะพาน้องจันทร์กลับบ้านก่อน แล้วให้สาวใช้สักคนติดตามมาด้วยจะดีกว่า”
“ทำไมต้องทำอะไรให้ยุ่งยากด้วยล่ะคะน้องว่าพี่อัลฟากับจันทร์อยู่เที่ยวต่อกันสองคนเถอะ น้องเชื่อว่าพี่เป็สุภาพบุรุษเต็มตัวอยู่แล้วค่ะ” เอเลน่าพยายามเกลี้ยกล่อมเพราะอยากให้ทั้งสองได้อยู่เที่ยวต่อกันตามลำพังเพื่อที่จะได้มีความใกล้ชิดกันมากขึ้น
“แต่น้องจันทร์” ความจริงแล้วอัลฟายังไงก็ได้แต่เขาเป็ห่วงความรู้สึกของจารุจันทร์เท่านั้นเองถึงได้ลังเลใจแบบนี้
“เธอไว้ใจพี่ชายฉันไหมจันทร์” เอเลน่าถามออกมาตรงๆ จารุจันทร์สบตาเพื่อนรักก่อนจะหันไปสบตากับอัลฟาบ้าง ซึ่งเขาก็มองเธอเหมือนอยากรู้ ว่าเธอจะตอบว่าอย่างไรหญิงสาวละสายตามามองเพื่อนรักเหมือนเดิมแล้วนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมาอย่างตัดสินใจดีแล้ว
“ไว้ใจสิ”
ดวงตาคมกริบเจิดจ้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆด้วยความพึงพอใจ ชายหนุ่มสบตากับหญิงสาวอย่างขอบคุณที่เธอไว้ใจเขาทั้งสามคุยเื่นี้กันอีกหลายนาที ก่อนจะสรุปตรงกันว่าเอเลน่าจะเดินทางกลับสเปนเพียงคนเดียวในค่ำคืนนี้ส่วนอัลฟากับจารุจันทร์จะอยู่เที่ยวกันต่อ
เมื่อตกลงกันได้แล้วอัลฟากับจารุจันทร์ก็ไปส่งเอเลน่าที่สนามบินและโชคดีที่มีตั๋วเครื่องบินไปสเปนในคืนนั้นพอดี สองสาวกอดล่ำลากันอย่างใจหายเพราะเพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้นก่อนขึ้นเครื่องเอเลน่าเดินเข้าไปสวมกอดพี่ชาย แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับเขาซึ่งคำพูดนั้นส่งผลให้ดวงตาคมกริบพราวระยับ ราวกับได้ฟังเื่ที่น่ายินดี
และที่ทำให้จารุจันทร์อดสงสัยและอยากรู้ไม่ได้ว่าสองพี่น้องกระซิบกระซาบอะไรกันก็เพราะชายหนุ่มหันหน้ามามองทางเธอด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเื่ที่ทั้งสองคุยกันนั้น อาจมีเื่ของเธอปะปนอยู่ด้วยแต่ถึงแม้ว่าจะสงสัยแต่เธอก็ไม่ถามออกไป เพราะมันเป็เื่ส่วนตัวของทั้งคู่
เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นวีกิจที่กำลังตรวจงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทั้งที่สมาธิกับสายตาของเขายังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าชายหนุ่มเหลือบตามองดูเบอร์ที่โทรเข้า เมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ของใครริมฝีปากหนาก็แย้มยิ้มบางๆ ดวงตาคมเข้มฉายแววอ่อนแสงระคนเอ็นดู
“ฮัลโหล” วีกิจกดรับสายแล้วพูดออกไปได้เพียงเท่านั้นก็ต้องนิ่วหน้าก่อนจะลุกพรวดขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไป เมื่อได้ฟังคำพูดของคนทางปลายสาย “ได้ๆ น้องจิรอพี่อยู่ตรงนั้นนะ พี่จะรีบไปหาเดี๋ยวนี้แหละ” ชายหนุ่มบอกอีกฝ่ายเสร็จก็กดตัดสาย แล้วหันไปบอกเลขาที่หน้าห้องของตนเอง “ผมกลับล่ะนะ ถ้ามีงานด่วนอะไรส่งเข้าอีเมลผมหรือให้คนเอาเอกสารไปส่งให้ผมที่บ้านก็แล้วกัน” พอสั่งเสร็จเขาก็เดินแกมวิ่งจากไปทันที
วีกิจมาถึงจุดเกิดเหตุตามที่จิรารัตน์บอกพอมาถึงเขาก็เห็นรถของจิรารัตน์จอดอยู่ข้างทาง และตัวหญิงสาวเองก็นั่งรออยู่ในรถซึ่งพอเธอเห็นเข้าเดินเข้ามาหาก็เปิดประตูรถลงมาแล้วโผเข้ากอดคอเขาไว้อย่างรวดเร็วทำเอาชายหนุ่มยืนอึ้งไปพักหนึ่ง
“พี่วี...จิดีใจจังเลยที่พี่วีมาได้ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็จ้ะ” วีกิจกล่าวเสียงแ่บาง พลางดันร่างบางออกห่างอย่างเคอะเขินชายหนุ่มดันแว่นตาให้เข้าที่เข้าทางมากขึ้น ก่อนจะสั่งหญิงสาวให้เปิดฝากระโปรงรถด้านหน้า“น้องจิไปเปิดฝากระโปรงรถให้พี่หน่อยเถอะ พี่จะดูให้ก่อนว่ารถมันเสียตรงไหนเผื่อพี่จะซ่อมได้จะได้ไม่ต้องเรียกช่างให้มาลากไปที่อู่”
“ค่ะ”จิรารัตน์รีบไปทำตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะออกมายืนดูเขาจับโน่นจับนี่หญิงสาวเห็นเหงื่อซึมตามหน้าผากของชายหนุ่ม จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าถือแล้วจัดการซับเหงื่อที่หน้าผากให้เขาอย่างอ่อนโยน
วีกิจชะงักไปเล็กน้อยพลางเอนหน้ามามองคนใจดีที่ช่วยเช็ดเหงื่อให้ตาสองคู่สบประสานกัน ก่อนที่เขาจะได้รับรอยยิ้มหวานจากเธอ จนทำให้หัวใจหวามไหวขึ้นมาชายหนุ่มจึงต้องรีบหันหน้ากลับไปดูเครื่องยนต์ตามเดิม พร้อมกับกล่าวขอบใจออกมา
“พี่วีนี่เป็คนขี้ร้อนจริงๆเลยนะคะ เจออากาศร้อนๆ หน่อยเท่านั้น เหงื่อออกเต็มตัวเลย ดูสิคะเสื้อเปียกไปหมด” หญิงสาวบอกเสียงกลั้วหัวเราะ พลางเช็ดเหงื่อให้เขาไปเรื่อยๆจนลามไปถึงลำคอหนา เธอมองหน้าชายหนุ่มยิ้มๆ พลางนึกในใจด้วยความอยากรู้ว่าที่หน้าเขาแดงระเรื่อขึ้นมานั้น เป็เพราะความเขินหรือเปล่า
วีกิจขยับตรงจุดนั้นจุดนี้ดูครู่หนึ่งก็เดินไปสตาร์ทรถอยู่หลายทีก่อนจะปิดฝากระโปรงรถลง แล้วกลับมาบอกเ้าของรถที่ยืนส่งยิ้มหวานให้อยู่ใกล้ๆ
“พี่คิดว่าสายไฟข้างในอาจจะช็อตนะน้องจิคงต้องเรียกช่างให้มาลากไปที่อู่แล้วล่ะ”
“ว้า...แย่จังเลยค่ะจิไม่รู้จักที่ไหนเลย”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวพี่โทรเรียกช่างที่อู่ที่พี่ไปใช้บริการเขาประจำให้ก็ได้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็จัดการโทรเรียกช่างทันทีเมื่อโทรเสร็จเขาก็ชวนหญิงสาวให้ไปนั่งรอที่รถของเขาเพราะถึงแม้ตอนนี้แสงแดดจะอ่อนแรงลงมากแล้ว แต่อากาศก็ถือว่ายังร้อนอยู่ดีที่สำคัญมลภาวะบนท้องถนนก็เยอะ แทนที่จะยืนรอให้เมื่อยก็ควรเข้าไปนั่งรับแอร์เย็นๆในรถจะดีกว่า
“จิต้องขอบคุณพี่วีมากเลยนะคะที่มาช่วย” จิรารัตน์ยกมือไหว้ขอบคุณ จนวีกิจแทบยกมือขึ้นรับไหว้ไม่ทัน “และก็ต้องขอโทษด้วยที่โทรไปรบกวนพี่ แต่ตอนนั้นจิคิดอะไรไม่ออกเลยล่ะค่ะนอกจากนึกถึงพี่วี” น้ำเสียงในประโยคท้ายๆ ของหญิงสาวฟังดูอ่อนหวานปนออดอ้อนนิดๆ จนคนฟังรู้สึกได้
“ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก พี่เต็มใจช่วย” วีกิจยิ้มให้แล้วบอกเสียงอ่อนโยนอดรู้สึกยินดีไม่ได้ที่เธอนึกถึงเขาเป็คนแรก
“พี่วีช่างดีกับจิเหลือเกินน่ารักที่สุดเลยค่ะ” จิรารัตน์ทำตาหวานใส่แล้วก็ต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ เมื่อเห็นเขาหน้าแดงพร้อมกับยกมือขึ้นลูบท้ายทอยของตัวเองอย่างขัดเขิน
“ก็เราเป็พี่น้องกันนี่นาพี่ก็ต้องช่วยเหลือน้องจิอยู่แล้ว”
รอยยิ้มแห่งความสุขเลือนห่างไปจากริมฝีปากอิ่มและดวงตาคู่สวยของจิรารัตน์ทันที แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้นเพราะหญิงสาวก็กลับมาสดใสเหมือนเดิม เมื่อบอกกับตัวเองว่า ไม่มีวันยอมแพ้หรอกเธอจะเปลี่ยนความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอให้ได้ คอยดูสิ!
“ยังไงจิก็ต้องขอบคุณพี่วีอยู่ดีและเพื่อเป็การตอบแทนความมีน้ำใจของพี่ เย็นนี้จิขอเลี้ยงข้าวพี่วีนะคะ” เมื่อมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันจิรารัตน์ก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือไป
“ไม่ต้องก็ได้จ้ะพี่บอกแล้วว่าพี่เต็มใจช่วย” วีกิจปฏิเสธเพราะรู้สึกเกรงใจไม่อยากให้เธอมาสิ้นเปลืองเลี้ยงตอบแทนเขาด้วยเื่เล็กน้อยเพียงแค่นี้อีกอย่างเขาก็ไม่อยากทำให้เธอเสียเวลาด้วย
“ไม่ได้หรอกค่ะ นะคะ...ให้จิเลี้ยงข้าวเป็การตอบแทนพี่วีนะคะ”
“พี่ว่า...”
“ตกลงเถอะนะคะจิจะได้มีเพื่อนทานข้าวด้วย ตอนนี้จิหิวมากเลย เพราะั้แ่มื้อกลางวันจิยังไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ” เธอทำเสียงอ่อยๆ ให้ดูน่าสงสัยซึ่งก็ได้ผลจริงๆ เพราะเขารีบถามอย่างเป็ห่วง
“อ้าวทำไมน้องจิไม่ทานอาหารกลางวันล่ะครับ แบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”
“จิมัวยุ่งๆอยู่กับการถ่ายแบบน่ะค่ะ แล้วอีกอย่างตอนนั้นมันก็ไม่หิวด้วย”
“ไม่หิวก็ต้องทานนะรู้ไหมเพราะน้องจิลืมกินแบบนี้บ่อยๆ หรือเปล่าถึงได้ผอมขนาดนี้”
“พี่วีชอบให้จิอ้วนกว่านี้หรือคะ”
“ก็...ก็ไม่เชิงหรอกจ้ะพี่เพียงแต่คิดว่าน้องจิดูผอมมากไปเท่านั้นเองแต่พี่ก็เข้าใจนะว่าอาชีพนางแบบอย่างน้องจิก็ต้องมีรูปร่างที่ผอมๆ แบบนี้”
“ถ้าพี่วีชอบให้จิอ้วนกว่านี้จิก็จะทำให้ค่ะ” ทั้งดวงตาและคำพูดของเธอบอกชัดว่าเธอทำตามที่เขา้าได้แน่นอนทำให้วีกิจหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกหวามไหวอยู่ในอก
เออหนอ...หมู่นี้เขาเป็อะไรไปนะทำไมถึงได้รู้สึกวูบวาบหวั่นไหวกับจิรารัตน์อยู่บ่อยๆชายหนุ่มคิดอย่างไม่เข้าใจตนเอง ทว่าก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อหญิงสาวก็ชวนให้เขาดูรถกระบะ ที่มาหยุดจอดอยู่ทางเบื้องหน้ารถของพวกเขา
“พี่วีคะนั่นใช่รถของอู่ที่พี่วีโทรไปตามหรือเปล่าคะ”
“ใช่จ้ะน้องจินั่งรออยู่ในนี้แล้วกันนะ พี่จะออกไปจัดการให้เอง”กล่าวจบวีกิจก็เปิดประตูรถลงไปเขาไปยืนคุยกับช่างที่รู้จักคุ้นเคยกันดีอยู่พักหนึ่งก่อนที่รถของจิรารัตน์จะถูกลากออกไป และสุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องไปกินข้าวเย็นกับหญิงสาวจนได้เมื่อถูกอ้อนจนใจอ่อนในที่สุด
165
