ตอน 14 ชำระล้างชำระรัก
เป็เวลาผ่านไปยาวนานถึง 2 ปี
หลานอ๋องทนความเดียวดายไม่ไหวย้ายกลับไปอยู่ที่จวนสกุลหลิวกับครอบครัว...
ปล่อยให้จวนอ๋องรกร้างว่างเปล่า เพราะหลานอ๋องทนไม่ได้ที่จะอยู่ที่นั่นทุกวันคืน ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนของจวนอ๋องก็มีแต่ความทรงจำของตนกับฟู่หรง...
แต่แล้วเมื่อย้ายกลับไปอยู่ที่จวนสกุลหลิวเื่ราววุ้นๆก็เกิดขึ้นไม่เว้นวัน
เมื่อเกาถงเล่อและซู๋อาเหยา ต่างไม่มีใครยอมใคร
ด้วยความสูงศักดิ์ที่เป็ถึงองค์หญิง อาเหยา นางไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกแน่..ด้วยความเกรงกลัวว่าอาเหยาจะเสียใจกลับแดนทุ่งหญ้า นำเื่ไปบอกท่านผู้นำแล้วเกิดศึกระหว่างแคว้นอีกเกรงว่าสกุลหลิวจะรับไม่ไหว...
ดังนั้น หลานอ๋องจึงตามใจอาเหยามากขึ้น
เวลาที่ผ่านไป 2 ปีนับว่าเป็เวลาที่แสนเนิ่นนาน หลานอ๋องแม้จะแต่งงานมีฮูหยินอยู่ในจวนทั้งสองคนแต่ไม่มีคืนไหนเลยที่หลานอ๋องจะไปหาพวกนางที่ห้อง
หลานอ๋องเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือ ทุกวันคืนดื่มเหล้าอ่านงานราชการ... นั่งมองภาพวาดของอวิ๋นฟู่หรงทุกคืนวัน
กระทั่งในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง สาดส่องสว่างไปทั่วทั้งท้องฟ้าแสงดาวระยิบระยับสวยงาม... หลานอ๋องออกมาจากห้องหนังสือ เดินไปที่ศาลาริมสระบัวพร้อมกับไหเหล้า ดื่มจนเมามาย...
ในขณะเดียวกัน จวนสกุลหลิวก็เกิดความวุ่นวายขึ้นในกลางดึก....
"อ๊ายยย ช่วยด้วยๆๆๆเสียงสาวใช้ในจวนกรีดร้อง"
สาวใช้ในจวนจำนวนมากถูกเชือดคอตาย.... จะพูดว่าวันนี้เป็วันนองเหลือของสกุลหลิวก็ว่าได้
ทุกคนต่างแตกตื่นวิ่งวุ่นออกจากห้องนอนของตน
รวมทั้งหลิวเฉินป๋อและฮูหยินสวินลู่
"ใครกัน...กล้าบุกจวนสกุลหลิวของข้าในเวลานี้"
หลิวเฉินป๋อและฮูหยินสวินลู่...เห็นว่าผู้ที่มาสร้างความวุ่นวายในจวนครั้งนี้เป็บุคคลลึกลับที่ไม่ทราบชื่อเสียงเลียงนามเพียงแค่ใส่ชุดสีดำพลิ้ว มีผ้าดำและหมวกปกคลุมใบหน้าจนมิด
"หลิวเฉินป๋อ....เ้าทำอะไรกับผู้ใดไว้บ้างย่อมรู้อยู่แก่ใจ อย่าทำเหมือนวัวไม่รู้คอกหน่อยเลย"
*สุภาษิตวัวไม่รู้คอกนั้น หมายถึง คนที่ตีหน้าซื่อไม่รู้จัดประมาณตน ไม่รู้จักที่อยู่หลักแหล่ง ไม่รู้จักที่ไปที่มาของตน
"ฮ๋าๆ ข้าหลิวเฉินป๋อ มีศัตรูมากหน้าหลายตาแต่ก็ยังไม่มีผู้ใดกล้าบุกจวนข้า แม้แต่เส้นผมก็ไม่กล้าแตะต้องข้า"
"นับว่าพวกเ้ามีใจกล้าหาญ งั้นอย่ารอช้าเถอะรีบเข้ามา"
"วันนี้ข้าจะข้าเ้า ชำระแค้นของข้าให้จงได้"
อวิ๋นฟู่หรงกับอวิ๋นฟู่เจิ้งสองพี่น้อง ลงมือชักดาบพุ่งเข้าหาหลิวเฉินป๋อ...เพียงผู้เดียว...
จังหวะที่ชุลมุนนั้น หลานอ๋องได้สติกลับคืนมารีบเข้าไปช่วยหลิวเฉินป๋อ...ชักดาบพุ่งตรงเข้าไปขวางพ่อไว้
"พวกเ้า พวกโจรกระจอกบังอาจเล็งปลายดาบใส่ท่านพ่อของข้า... งั้นคืนนี้เ้าจงฝากชีวิตไว้ที่นี่เถอะ"
อวิ๋นฟู่หรง ถูกหลานอ๋องผู้เก่งวรยุทธ์หันปลายดาบเข้าหานางนางต้องรีบเปลี่ยนเป้าหมาย
"ท่านพี่ ท่านจัดการหลิวเฉินป๋อเถอะส่วนข้าจะประมือกับหลิวชวนหลานเอง"
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หลานอ๋องถึงกับต้องผงะ
"นี่..เ้า ... เหตุใดเสียงของเ้า"
"อย่ามัวพล่ามให้มากความ "
ฟู่หรงะโขึ้นหลังคาประมือกับหลานอ๋องยกใหญ่...ในระหว่างนั้นที่ผู้คนในจวนต่างหวาดหวั่นหนีเอาชีวิตรอด...รวมทั้งเกาถงเล่อนางรีบวิ่งหนีหาที่หลบซ่อน พร้อมกับส่งเสียงร้องด้วยความใเป็จังหวะๆๆ
ช่างแตกต่างจากซู๋อาเหยา ที่ไม่รู้สึกแตกตื่นแม้แต่น้อย...นางเฝ้ามองหลานอ๋องต่อสู้กับคนร้ายบนหลังคาด้วยความชื่นชม... พึมพำกับตัวเอง
"ข้าเลือกไม่ผิดจริงๆที่ฝากชีวิตไว้กับผู้ชายเช่นเ้า สามีของข้านอกจากจะมีรูปโฉมหล่อเหลายังเป็ที่หนึ่งด้านการต่อสู้ นับว่าอาเหยาเลือกคนไม่ผิดจริงๆ"
อาเหยาที่เฝ้ามองการต่อสู้ของหลานอ๋องอยู่นั้น...เห็นที่ว่าหลานอ๋องมีท่าที่มุนเมาจากการดื่มเหล้ามาก่อนหน้านี้เห็นทีจะพลาดท่าเสียเปรียบให้คนร้าย
"เ้ารีบไปหยิบธนูอาบยาพิษมาให้ข้าข้าจะช่วยเหลือท่านพี่"
"บ่าวจะรีบนำมาให้องค์หญิงเพคะ"
ระหว่างที่ทั้งสองคนต่อสู้กัน... ด้วยความคับข้องใจหลานอ๋องพยายามสื่อสารกับโจรชุดดำนั้นตลอด
"นี่เ้า... เ้าเป็หญิงใช่หรือไม่เ้ามีจุดประสงค์ใดจะมาทวงแค้นบุกจวนสกุลหลิวในครั้งนี้"
"เหตุใดเ้าไม่ตอบข้า พูดสิ!!!"
"ข้าไม่มีธุระอันใดต้องหารือกับเ้าระหว่างเ้าและข้ามีเพียงแค้นที่ต้องชำระเท่านั้น"
หลานอ๋องคิดในใจ....
"อ๊ะ ยิ่งปริปากพูด ข้ายิ่งจำเสียงของนางได้...ใช่นี่คืออวิ๋นฟู่หรง..เป็นางแน่"
หลานอ๋องมั่นใจมากว่านี่เป็ภรรยาสุดที่รักที่เขาเฝ้าคำนึงหาอยู่ทุกคืนวัน...เช่นนั้นหลานอ๋องพยายามต่อสู้กับนางไม่ให้คมดาบโดนตัวนางแม้แต่น้อยแต่พยายามที่จะดึงหมวกและผ้าปกคลุมใบหน้าออก...
ทั้งสองต่อสู้กันไปมาจนกระทั่งหมวกของนางร่วงลงที่พื้นเหลือเพียงแค่ผ้าคลุมหน้าสีดำ....จังหวะนั้นผ้าคลุมหน้าก็พลิ้วออก เห็นใบหน้าของนางเพียงเลือนราง
"ฟู่หรง!!! นั่นเ้า!!!เหตุใดเ้ามีวรยุทธ์ล้ำเลิศเช่นนี้"
"เ้าเลิกเพ้อเจ้อเถอะ ฟู่หรงของเ้าตายไปแล้วข้าไม่ใช่อวิ๋นฟู่หรงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว"
"ฟู่หรง เ้าฟังข้า ในใจข้ามีเพียงเ้าข้ามีเื่มากมายอยากอธิบายกับเ้าสิ่งที่เ้าเห็นมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด"
"เก็บคำพูดหลอกลวงพวกนั้นของท่านไว้พูดกับภรรยาสุดที่รักทั้งสองนางของท่านเถอะ..."
หลานอ๋องยอมทิ้งดาบลง....เดินเข้าไปหาฟู่หรงเพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจ เพื่อจะโอบกอดนางอีกสักครั้ง...แต่แล้วหลานอ๋องยังไม่ทันไปถึงตัวนาง...
อาเหยาที่เล็งธนูจากด้านล่าง ก็ไม่รอช้าลูกธนูอาบยาพิษพุ่งตรงปักอกฟู่หรงโดยที่นางไม่ได้ตั้งตัว!!!!
อวิ๋นฟู่หรงเสียการทรงตัว เห็นท่าทีที่ใของหลานอ๋องนางรีบเล็งดาบพุ่งเข้าไปปักอกของหลานอ๋องเช่นกัน
หลานอ๋องไม่หลบคมดาบของนางยินยอมให้นางเสียบดาบลงบนอก
"หลิวชวนหลาน!!!เหตุใดท่านไม่หลบคมดาบของข้า"
"ข้าอยากชดใช้ทุกความเ็ปในใจเ้าข้าอยากให้เ้ารู้ว่า ข้ายินยอมเ็ปไปพร้อมกับเ้าชั่วชีวิต"
ฟู่หรงได้ยินเช่นนั้นก็มือสั่น พึมพำกับตัวเอง
"ไม่ได้นะ ข้าจะใจอ่อนให้เขาไม่ได้คำพูดของเขาเป็แค่คำลวง"
ฟู่หรงรีบชักดาบออกมา.... ทันใดนั้นเองยาพิษที่อาบธนูก็เริ่มออกฤทธิ์นางหงายหลังล้มต้วลง ตกลงจากหลังคา
หลานอ๋องเห็นเช่นนั้นรีบพุ่งตัวโดดลงจากหลังคาเพื่อไปโอบกอดนางใช้วิชายุทธ์พานางลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย
หลานอ๋องแอบเปิดผ้าที่ปกปิดใบหน้าของนางขณะที่นางหมดสติ...
"หื้อ.. นี่..เป็เ้าจริงๆ ฟู่หรงข้าขอโทษข้าจะต้องช่วยให้เ้ารอดจงได้"
ในขณะเดียวกันนั้น อวิ๋นฟู่เจิ้งก็ประมือกับหลิวเฉินป๋อด้วยร่างกายที่ชราของหลิวเฉินป๋อเอง...ก็ถูกคมดาบแค้นของอวิ๋นฟู่เจิ้งปักลงที่กลางอก หลิวเฉินป๋อล้มลงต่อหน้า
"ฮ่าๆ เ้าตายไปซะ เ้าคนชั่ว...."
อวิ๋นฟู่เจิ้ง หัวเราะด้วยความสะใจยกคมดาบขึ้นเหนือหัววาดวงดาบลงที่กลางหัวของหลิวเฉินป๋อ
เมื่อหลานอ๋องเห็นเช่นนั้นว่าพ่อของตนกำลังจะถูกปลิดชีพ เพื่อยื่อเวลาไว้ หลานอ๋องะโเสียงดังว่า
"เ้ายอมแพ้เถอะผู้ที่ติดตามเ้ามาอยู่ในเงื้อมมือของข้าแล้ว"
อวิ๋นฟู่เจิ้ง หยุดชะงัก... ทิ้งดาบลง รีบวิ่งไปหาฟู่หรงร่างที่ไร้สติ
หลานอ๋องเองก็รีบวิ่งมาประคองพ่อไว้
เมื่อหลานอ๋องเห็นว่าอวิ๋นฟู่เจิ้ง...อุ้มร่างของนางหนีไปในความมืดหลานอ๋องเองรีบออกคำสั่งทันที
"บ่าวรับใช้ รีบไปตามหมอมาให้หมอมารักษาพ่อข้าด้วย"
เมื่อหมอเดินทางมาถึงจวนก็รีบรักษาหลิวเฉินป๋อ...สามารถยื่อชีวิตออกไปได้อีก2 - 3 วัน ด้วยร่างกายที่แก่ชราไม่สามารถทนรับความาเ็นี้ได้อีกต่อไป หลิวเฉินป๋อ..ก็ค่อยๆจากไปอย่างสงบ...
1K
