“โอสถที่เ้าให้ข้ากิน มีความบริสุทธิ์ถึงเก้า ซึ่งทั่วแคว้นเยี่ยน หรือแคว้นอื่นไม่มี เ้าคิดว่ายังไง?”
“ถ้าท่านอยากได้โอสถของข้า …ราคามันก็ไม่ได้จ่าย ด้วยตำลึงเพียงอย่างเดียว หลอกน่ะ!”
เฉินอวี้เซวียนหุบพับดัง ฉับ! ดวงตาคมกริบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “น่าสนใจ…เ้า้าอะไร? ตำลึง อำนาจ หรือหัวของใคร”
เขายื่นมือออกมาข้างหน้า “เรามาร่วมมือกัน ข้าจะใช้เส้นสายของจอมยุทธ ทั่วทั้งแคว้นเยี่ยน คุ้มครองดูแลเ้า ตามหาสมุนไพรตัวที่เหลือ หรือจะให้ข้า สร้างอาณาจักรยา ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องได้ ส่วนเ้า…แค่หลอมโอสถให้ข้า เพียงผู้เดียวเท่านั้น
‘จะเชื่อได้ไหม ที่ขนคนมาเต็มถนน ไม่ใช้เป็เพราะมีศัตรูเยอะหลอกหรือ?’ แต่นางไม่มีทางเลือกแล้ว ตอนนี้
ซูเยว่มองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือเล็กลงบนฝ่ามือหนา “ตกลง แต่…ข้ามีสัญญาซื้อขายก่อนแล้ว แต่เป็ยาระดับต่ำ ท่านคงไม่ว่า”
“เื่เล็กน้อยพวกนั้น ข้าไม่เก็บมาคิดหรอก” เขาพูดพร้อมกับบีบมือเล็กเบาๆ
“แต่หากวันใด! ที่ท่านทรยศต่อข้า ยาที่จะรักษาจะกลายเป็ยาพิษทันที” ซูเยว่ยืนหน้าออกไป พูดกระซิบข้างหู
เฉินอวี้เซวียน หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ตกลงตามนั้น คู่ค้าของข้า”
“นายท่านใกล้พลบค่ำแล้ว พวกเรากำลังจะออกเดินทาง เข้าไปในเมือง” ซูเยว่รีบลุกขึ้น “ยังมีม้าของข้าอยู่”
“ไม่เป็ไรให้พวกเขาจูงไปด้วย เ้านั่งรออยู่ตรงนี้ข้าจะไปสั่งพวกเขาเอง” ชายหนุ่มลุกขึ้นเปิดผ้าม่านออกไป เขาสั่งให้จูงม้าไปด้วย และมีงานเพิ่มขึ้นมาคือ ให้ไปสืบความเป็มา ของหญิงสาวบนรถม้า
“เราร่วมมือกันแล้ว ข้ามีนามว่าเฉินอวี้เซวียน แล้วเ้าล่ะ?”
“ข้ามีนามว่าซูเยว่! ชื่อของท่านยาวไป ข้าเรียกคุณชายเฉินได้ไหม”
“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกข้าว่า พี่ชายอวี้!” ทั้งสองนั่งรถม้าไปด้วยกัน แต่ไม่ได้พูดสิ่งใด ตัวชายหนุ่มก็เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย จึงนั่งโคจรพลังไป แม้หนทางจะขรุขระก็ไม่เป็อุปสรรค ซูเยว่นั่งพิงหน้าต่างไปแบบนั้น นานทีถึงเปิดผ้ามองข้างทาง รถม้านั่งสบายกว่าที่นางจ้างมา หลายเท่านัก
กลางดึกของคืนนั้น ซูเยว่ถูกพามาที่ตำหนักใหญ่หลังหนึ่ง ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง มีความสูงถึงห้าชั้น สร้างด้วยไม้ล้ำค่าสีเข้ม ด้านหน้ามีป้ายชื่อหอประมูลเฉิน
ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาลอยมาปะทะจมูก ชั้นบนถูกแบ่งเป็ห้องรับรอง ที่ตกแต่งอย่างประณีตหลายห้อง สามารถมองเห็นเวที หินหยกขาวด้านล่างได้อย่างชัดเจน
ท่ามกลางแสงนวล ของมุกราตรีที่แขวนอยู่รอบทิศ ทำให้ดูสูงค่าสง่างาม “นี่คือหอประมูล วันนี้ดึกแล้ว เ้านอนพักอยู่ที่ห้องรับรองก่อน ค่อยหาที่พักวันหลัง”
นางถูกพามาห้องหนึ่งบนชั้นห้า ‘พวกเขาช่างมั่งคั่งร่ำรวยเสียจริง’ นางคิดในใจที่เห็นหอประมูล
แต่พอเดินเข้าห้องพัก ภาพที่ปรากฏต่อหน้านาง คือสิ่งที่เน้นความมีตำลึง กลางห้องตั้งเด่นด้วยเตียงสี่เสาหลังใหญ่ ทำจากไม้พยุงแดงล้ำค่า ที่สลับลวดลาย เมฆมงคลอย่างวิจิตรตระการตา รอบเตียงทิ้งตัวด้วย ผ้าม่านไหมบางเบา แบบปีกจักจั่น
ด้านข้างของห้องมีแจกันหยกขาว โต๊ะเครื่องแป้งฝังมุก กระถางกำยานทองคำ ทรงโบราณสลักลายพยัคฆ์ วางอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ไหนจะหินล้ำค่า
ซูเยว่ใช้มือลูบคลำ ‘ข้าจะนอนหลับลงหรือนี่ ม่านมุกส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งยามต้องลม แสงจากมุกราตรีที่ประดับไว้มุมห้อง แจกันหยกขาวล้ำค่า ข้าหนีไปนอนในนิติดีกว่า’
“เฮ้อ! เห็นกระท่อมแล้วสบายใจ ข้าอยู่ที่แบบนั้นไม่เป็จริงๆ มันดูไม่เหมาะสมกับข้าเอาเสียเลย พรมที่ปูพื้นก็ยังทอด้วยมือมีลวดลายวิจิตรนุ่มเท้า ไม้กระดานแบบนี้แหละ เหมาะสมกับข้า”
ซูเยว่โคจรพลังอยู่ในมิติ จนรุ่งเช้าถึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาด้านนอก มีร่างสูงของชายหนุ่มยืนรออยู่หน้าห้อง
“เป็ยังไงบ้างเ้าหลับสบายดีไหม ดูจากสีหน้าเ้าแล้วน่าจะหลับสบายดี ที่นี่คนเดินเข้าออกเยอะ ข้าจะพาเ้าไปอยู่ที่สงบเงียบ และมีความเป็ส่วนตัว”
“อืม! นอนหลับสบายดี ข้าพร้อมแล้วท่านจะพาไปไหน เชิญนำทางได้”
ซูเยว่ถูกพามายัง บ้านขนาดกลางหลังหนึ่ง ตั้งอยู่กลางป่า ที่เต็มไปด้วยสมุนไพร มีคนทำสวนอยู่ประมาณสามสิบคน ดูแลสวน
“เ้าพักอยู่ที่นี่ก่อน หากวันไหนมีการประมูล แล้วเ้าอยากเข้าไปร่วมชมด้วย ข้าจะพาเ้าไป ่นี้เ้าก็พักอยู่ที่นี่ เป็อย่างไรชอบบ้างไหม”
“ชอบเ้าค่ะดีกว่าตำหนักหอประมูล ข้าชอบอยู่กลางป่ากลางเขาแบบนี้ มากกว่าอยู่กับข้าวของล้ำค่า” ร่างสูงมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า ด้วยดวงตาหลากหลายความรู้สึก
“หอประมูลจะเปิดเมื่อไหร่หรือ ท่าน้าโอสถระดับไหนไปร่วมประมูล”
“่แรกนี้ ขอแบบที่เ้าให้ข้ากินก็พอ”
“ห้องเ้าอยู่ตรงนี้! ส่วนห้องนั้นข้าจะใช้นอน ชั่วคราวที่นี่” ซูเยว่มองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า อย่างไม่เข้าใจ
“เ้าอย่าเข้าใจผิด อาการป่วยของข้ายังไม่หาย ไม่รู้ว่าจะกำเริบมาวันไหนอีก อยู่ใกล้เ้าไว้ก่อนดีที่สุด!”
“ข้าว่าท่านเอายาไปกินดีกว่าน่ะ หากมีอาการขึ้นมาก็กินยาไว้ก่อน”
“แล้วเกิดว่ามันไม่ได้ผลล่ะ เ้ามีสิ่งใดให้ข้ากินในวันนั้น รู้สึกว่าชุดข้าแถวคอและสาบเสื้อเปียก”
“ไม่มีหรอกเ้าค่ะ นั่นคือน้ำ ข้ากลัวว่ายาจะลงไม่ถึงท้อง ก็เลยให้น้ำเร่งลงไปพอดีท่านดิ้น น้ำก็เลยหกนิดหน่อย!”
ถึงจะบอกว่าพักชั่วคราว แต่ซูเยว่ก็เห็นหน้าชายหนุ่มแทบทุกวัน โอสถนางมีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องหลอมขึ้นมาใหม่ มีแต่เร่งกินยาและนั่งโคจรพลัง ให้ตัวเองมีพลังถึงระดับห้าให้เร็วที่สุด
ยิ่งได้มาอยู่ท่ามกลางคนที่มีพลังหมู่มาก นางก็รู้สึกตัวเองมีพลังแค่น้อยนิดเท่านั้น เพราะเขาบางคนมีพลังอยู่ระดับห้าหรือหก นางอยู่ที่สี่ขั้นต้นเท่านั้น ยิ่งระดับขั้นสูง ความสามารถก็อยู่กันห่างมาก
‘ข้าต้องมีพลังสูงกว่า พวกเขาให้ได้ มีตัวช่วยอย่างมิติ จะยอมมีพลังน้อยกว่าไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเสียชื่อมิติหมด’ ชีวิตนางจึงมีแต่เร่งเพิ่มพลัง
ห้าวันต่อมา หอประมูลจัดงานประมูล ซูเยว่ให้โอสถความบริสุทธิ์ระดับเก้า ไปห้าเม็ดนางไม่ไปร่วมด้วย รับรู้แต่เพียงว่าขายได้เม็ดละหนึ่งหมื่นตำลึงทอง ส่วนแบ่งหอประมูลสี่สิบ นางได้หกสิบ ถึงแบบนั้นก็ได้มาเยอะ
“นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น ไว้ประมูลรอบหน้า ข้าจะต้องหลอมโอสถระดับสูงขึ้นอีก”
“รอบหน้าก็สิบห้าวันหลังจากนี้ เ้าเตรียมตัวไว้ก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดแล้วเดินจากไป
ซูเยว่มีห้องหลอมยา ที่ทำหลอกตาไว้ รวมถึงสมุนไพรที่ตากแห้งไว้ข้างนอก ที่ไปเก็บในสวนมาเป็บางตัว และของนางเอาออกมาจากมิติ แต่เวลาหลอมยาไม่ให้ใครเห็น
“ดูเหมือนพลังข้า จะเพิ่มขึ้นมาเป็ระดับสี่ขั้นปลายแล้ว เป้าหมายข้าอยู่ที่ระดับหก เวลาอยู่ในมิติจะได้มองข้างนอกเห็น”
“เ้าต้องขยันกว่านี้ หลอมโอสถให้ตัวเองกิน ไม่ใช่หลอมไปขายอย่างเดียว” เสียงในมิติดังขึ้น
“ข้ามีเป้าหมายอยู่ในใจที่ทำแบบนั้น ส่วนโอสถที่หลอมกิน ข้าก็กินไม่ได้ขาดอยู่แล้ว”
เย็นวันนี้อวี้เซวียนอยู่บ้านด้วย เพราะเขารู้สึกไม่สบายตัว กลัวอาการจะกำเริบ ซูเยว่ให้โอสถที่หลอมขึ้นมาใหม่กิน ตัวนางก็ต้องแกล้งจัดสมุนไพร ที่ตากแห้งกลับไปมา
ยามซวี (19.00-21.00น.) ซูเยว่เตรียมตัวกลับเข้าห้อง วันนี้พระจันทร์ใกล้เต็มดวง ทำให้บรรยากาศน่านั่งชมจันทร์ และชายหนุ่มก็นั่งอยู่ตรงนั้น
“ซูเยว่เ้าช่วยหาเชือกมามัดข้าไว้ ข้ารู้สึกตัวเองดีว่า กำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว” เขาพูดพร้อมกับดวงตา เริ่มแดงก่ำขึ้นมา
“ห้ะ! ท่านจะกลายร่างเป็สุนัขบ้าอีกแล้วหรือ? คืนนี้พระจันทร์ไม่ได้เต็มดวงนี่นา รอบก่อนที่ท่านตอนพิษกำเริบ วันนั้นพระจันทร์เต็มดวง”
“ข้าไม่รู้ทำไม มันถึงเกิดขึ้นเร็วกว่าปกติ!”
“โอสถก็รักษาไม่หาย คงต้องเป็สุดระดับสูง เหมือนท่านแม่เป็แน่!”
ร่างของชายหนุ่ม เริ่มที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาพยายามฝืน เพื่อที่จะไม่ทำร้ายนาง
แต่นั้น! ทำให้มิติแจ้งผล ว่าเขาได้รับพิษกลืนิญญา ต้องกินโอสถเหมันต์เพื่อยับยั้งพิษ พร้อมมีสูตรยาปรากฏขึ้นในหัว ของนาง
ซูเยว่มองชายหนุ่มที่ทรมาน นางตั้งใจว่าต่อไปนี้ จะมุ่งมั่นให้ถึงระดับหกให้ได้ “ใครกันนะที่ทรมานผู้อื่นได้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ให้โอสถ ที่กินแล้วเสียชีวิตไปเลยล่ะ”
นางตัดสินใจเอายาที่จะใช้ในการประมูล ซึ่งมันก็ไม่ตรงกับที่นางรับรู้จากมิติ เป็ยาคนละตัวแต่ไม่มีทางเลือก เมื่อเห็นคนตรงหน้าทรมานถึงขีดสุด นางต้องรีบจัดการ ก่อนที่เหตุการณ์ จะเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกัน
ทั้งโอสถและน้ำพุิญญา ถูกป้อนเข้าปากชายหนุ่มตรงหน้า ที่ตัวเกร็งเส้นเืตามร่างกาย เริ่มปูดบวมขึ้นมา ซูเยว่ใช้พลังที่มี ทุบท้ายทอยด้านหลังศีรษะสุดแรง หมายจะให้หมดสติไปเสีย จะได้ไม่ทรมาน
แต่…ไม่เป็อย่างที่นางคิด ร่างกายเขาทนทาน ไม่สะทกสะท้าน เป็ตัวนางที่แขนชาไปหมด พื้นที่ลานบ้านกว้าง ทำให้มีที่ขยับ ถอยหนีได้เยอะไม่เหมือนในรถม้า
นางขยับหนีไปมา รอให้โอสถและน้ำพุิญญา ช่วยบรรเทาอาการเ็ปของเขา ให้ลดลงและกลับมารู้สึกตัว
‘เหมือนกับพวกพิษ มันจะรู้จักน้ำพุิญญาแล้วต่อต้าน เป็ไปได้ยังไงกัน มันมีความรู้สึกนึกคิดอย่างนั้นรึ!’
หลังจากผ่านมาได้ครู่หนึ่ง อาการก็สงบลง ชายหนุ่มเริ่มมีอาการปกติ เขารีบเดินเข้ามาหา หญิงสาว “ซูเยว่เ้าเป็อย่างไรบ้าง าเ็ตรงไหน ทำไมถึงไม่มัดข้าไว้”
“ข้าไม่เป็อะไรหรอกแค่เหนื่อยนิดหน่อย ตอนวิ่งหนีท่าน แต่ว่า…. ข้ามีความสงสัย ตอนที่เจอท่านในรถม้า แค่ยาและน้ำผ่านลงคอท่านไปไม่นาน ก็หยุดยั้งอาการของท่านได้ แต่วันนี้ทั้งที่ให้โอสถระดับสูงกว่า ทำไมถึงได้ยากขึ้น”
ชายหนุ่มตรงหน้า ส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมา “คงเป็เพราะสิ่งที่อยู่ในร่างกายข้า นอกจากพิษแล้ว ยังมีอย่างอื่นร่วมอยู่ด้วย ทำให้รักษายาก ตอนนี้เ้าคือความหวังเดียวของข้า”
“ไม่ใช่ข้าคนเดียว ยังมีมารดาของข้า ที่ตอนนี้นอนรักษาตัว อยู่บนเตียงหยก ไม่สามารถไปไหนได้ ท่านร่างกายอ่อนแอมาก ถ้ามีโอสถไหนรักษาข้าได้ โอกาสที่จะรักษาท่านแม่ได้ก็มีเหมือนกัน”
“ทำไมถึงโดนพิษทั้งแม่ทั้งลูกแบบนี้ ข้าดูแล้วพิษนี้ไม่ได้รับมาจาก ครรภ์มารดานี่ เหมือนท่านเพิ่งโดนมาไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำ”
“ตอนนั้นเป็เพราะว่า ข้าถูกกรอกยาพิษ ท่านแม่ก็ร่วมรับพิษพร้อมกับข้าด้วย ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่หยุด จนร่างกายข้ามีพิษ ที่มีมาหลายรูปแบบ ั้แ่อายุสิบปี!”
“ข้าไม่รู้ว่าท่านมีปัญหาอะไร แต่ว่าทางที่ดีท่านอย่าใช้พลัง นั่นมันเหมือนการกระตุ้น ให้พิษในตัวท่านกำเริบไวขึ้น”
(เริ่มติดเหรียญ ตอนที่15เป็ต้นไป ครึ่งทางแล้วค่ะ)
501
