สิ่งที่หลงเหยียนกังวลใจคือหลงจ้านร่วมมือกับเซียวกงเป้าและอาจทำเื่ที่ไม่เป็ผลดีต่อตระกูลหลงซึ่งหลงเหยียนต้องเอาเื่นี้ไปบอกบิดาตนให้เร็วที่สุดแต่ตอนนี้เซียวกงเป้ากำลังสนทนากับบิดาของเขาในหอรวมจิต
“เขาตั้งใจไม่ปล่อยให้ข้ามีโอกาสเข้าใกล้ท่านพ่อชัดๆปล่อยเซียวปิงหลานมาต่อกรกับข้า อีกด้านหนึ่งก็ตามติดท่านพ่อเป็เงา”
เพื่อความปลอดภัยของคนในตระกูลหลงหลงเหยียนตัดสินใจแล้ว ไม่ว่ายังไง ตนต้องนำเื่นี้ไปบอกหลงอีให้ได้
“พี่เหยียน ท่านมั่นใจจริงหรือว่าท่านพ่อร่วมมือกันกับเซียวกงเป้า”
หลงเหยียนพยักหน้า“ฉะนั้นตอนนี้ข้าจึงต้องรีบมาขัดขวาง ต่อให้ข้าไม่ยอมรับว่าเขาเป็ลุงสองของข้าแต่ในเมื่อเขาเป็พ่อเ้า เพื่อเ้า ข้าจะปล่อยให้เขาทำผิดมากไปกว่านี้ไม่ได้มิเช่นนั้น เราอาจขัดขวางแผนการนี้ไม่ทัน ถึงตอนนั้นทุกอย่างคงเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว”
หลงหยุนฉีรู้ดีหลงเหยียนทำเพื่อความปลอดภัยของตระกูลหลง ในใจจึงรู้สึกตื้นตันมาก
“เ้ารอข้าข้างนอกนะ...” ขณะที่พูดหลงเหยียนก็เดินเข้าไปในตำหนักใหญ่
ณหอรวมจิต หลงเหยียนเห็นท่าทางดุร้ายของเซียวกงเป้า ใจกระตุกวูบแล้วหันหน้าไปมองหลงอี
“ท่านพ่อ”
หลงอีเกิดความสงสัย“เหยียนเอ๋อ เ้ามาได้อย่างไร ข้าเคยบอกเ้าแล้วมิใช่หรือถ้าไม่มีอะไรอย่ามาที่หอรวมจิต!”
“ท่านพ่อ ข้ามีเื่อยากรายงานท่าน...”
เมื่อพูดจบเขาก็มองไปทางเซียวกงเป้า เ้าหมอนี่แสดงสีหน้าราบเรียบคล้ายไม่มีเื่อะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น หลงเหยียนคิดในใจ‘เ้าหมอนี่เล่ห์เหลี่ยมมาก ดูไม่ออกเลยว่ากำลังตื่นเต้นแต่เขาต้องใมากแน่ว่าเพราะอะไรข้าถึงยังอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังไม่เป็อะไรด้วย’
เขาแสดงท่าทีอย่างเป็ธรรมชาติแต่คาดว่าในใจต้องตื่นตระหนกคล้ายคลื่นพายุกลางทะเล
“เหยียนเอ๋อ เ้าเสียมารยาทแล้ว รีบคารวะลุงเซียวเร็ว”
หลงเหยียนไม่อยากพูดอะไรอีกเซียวกงเป้าลุกขึ้นยืน รังสีที่แข็งแกร่งกำลังมุ่งมาทางหลงเหยียนแสร้งยิ้มเล็กน้อยแต่สายตากลับดูเฉียบคม เขามีพลังระดับชีพัขั้นที่เก้าแน่นอนว่าต้องไม่ธรรมดา ต่อให้เป็ท่านพ่อก็คงสู้เขาไม่ได้
“ฮ่าๆๆๆ ที่แท้เขาก็คือคุณชายแห่งตระกูลหลงหรือนี่แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็เด็กมีพร์ ข้าได้ยินมาว่าเ้าไม่มีิญญายุทธ์แต่ตอนนี้ข้ากลับรู้สึกได้ถึงพลังปราณที่อยู่ในตัวเ้า”
ฟิ้ว!
เซียวกงเป้าร่างกะพริบแล้วมาปรากฏตรงหน้าหลงเหยียนจ้องเขม่นมาที่เขา มือขนาดใหญ่บีบข้อมือหลงเหยียนอย่างแรงหลงเหยียนรู้สึกร่างกายเหมือนถูกช็อตอย่างไรอย่างนั้นความเ็ปนั้นชัดเจนทำให้หลงเหยียนกัดฟันอดกลั้น
“ไม่เลว ชีพัขั้นที่สาม” เขาปล่อยมือจากหลงเหยียนแล้วเซียวกงเป้าก็ใช้สายตาที่ดุร้ายมองหลงเหยียน
คล้ายผ่านาครั้งใหญ่มาเช่นนั้นหลงเหยียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อครู่ทำร้ายเซียวปิงหลานาเ็หนักคาดว่าตอนนี้เซียวกงเป้ายังไม่รู้เื่
“เหยียนเอ๋อคารวะลุงเซียว...” เขาฝืนพูดอย่างไม่เป็ธรรมชาติ
เซียวกงเป้าลูบหัวหลงเหยียนถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงไป หัวกะโหลกของหลงเหยียนต้องแตกกระจายแน่ ทว่าเขากลับพูดอย่างเป็ธรรมชาติ“หลานเหยียนเอ๋อ เ้ามีเื่อยากคุยกับพ่อเ้ามิใช่หรือเช่นนั้นลุงเซียวขอตัวก่อนก็แล้วกัน!”
การเคลื่อนไหวของเขาแลดูเป็ธรรมชาติทว่ากลับไม่ยอมยกมือออกจากหัวหลงเหยียน
หลงเหยียนหันไปมองเขาแล้วพูด “ลุงเซียวไม่รู้หรือว่าข้า้าพูดสิ่งใด? ท่านวางมือลงบนหัวข้าเป็การข่มขวัญข้าหรือ?”
“หา!” เซียวกงเป้านึกไม่ถึงว่าเ้าหลงเหยียนจะบังอาจขนาดนี้
“ที่นี่คือตระกูลหลง ถ้าทำร้ายข้าาเ็ท่านพ่อและท่านปู่ไม่มีทางปล่อยให้ท่านออกไปง่ายๆ แน่”หลงเหยียนข่มขู่เขาโดยไร้ซึ่งความกลัว จ้องตาเขาด้วยความกล้า
เด็กคนนี้อายุยังน้อยทว่ากลับมีนิสัยก้าวร้าวเช่นนี้ เกรงว่าอนาคตคงรับมือยาก
“ฮ่าๆๆ” เซียวกงเป้าแสร้งหัวเราะหากแววตากลับแสดงออกมาคล้ายอยากสังหารหลงเหยียนเสียั้แ่นาทีนี้
เวลานี้เองจู่ๆ หอรวมจิตก็มีเสียงคำรามดังขึ้น หลงจ้านะโเข้ามาข้างใน ร่างพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วแล้วจับแขนหลงเหยียนแน่น
“เ้าไปก่อเื่อะไรมา!”
เขามองหลงอีครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเซียวกงเป้า
“สหายเซียว หลานเอ๋อาเ็หนัก ตอนนี้ข้าให้คนส่งไปรักษาแล้ว”
เมื่อได้ยินสิ่งที่หลงจ้านพูดเซียวกงเป้าก็แสร้งทำเหมือนไม่รู้เื่
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลงจ้านหันกลับมามองหลงเหยียนแล้วพูด “เป็ฝีมือเ้าเด็กนี่ เขาทำร้ายหลานเอ๋อจนเจ็บหนัก”
“อะไรนะ?” รังสีบนนตัวเซียวกงเป้าแผ่กระจายลงมาปกคลุมหลงเหยียน
หลงอีเองก็ประหลาดใจหรือหลงเหยียนเข้ามาหาตนเพราะอยากรายงานเื่นี้?
“เหยียนเอ๋อ เกิดเื่อะไรขึ้น รีบอธิบายกับลุงเซียวเร็ว”
หลงเหยียนสะบัดมือออกจากหลงจ้านแล้วมองหลงอี
“ท่านพ่อ ถ้าจะให้พูด เื่นี้คงยากที่จะอธิบายข้าบอกได้แค่ว่าข้าทำร้ายเขาจากความตั้งใจ เพราะพวกเขาเป็คนเริ่มลงมือก่อน...”
หลงอีผู้นำตระกูลสะอึกในใจส่วนเซียวกงเป้าร่างสั่นเทาด้วยความโกรธ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรแล้วหันหน้าไปมองหลงจ้าน
หลงจ้านะเิโมโห“ครั้งก่อนเ้าก็ทำร้ายอวีเอ๋อ ข้าเห็นแก่ที่พวกเ้าเป็พี่น้องกันเลยไม่เอาเื่แต่ยิ่งอยู่เ้าก็ยิ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ มีพละกำลังนิดหน่อยเ้าก็ลืมตัวแล้วหรือ วันนี้เ้ายังทำร้ายหลานเอ๋ออีก เขาเป็แขกของตระกูลเราถ้าคนอื่นเอาเื่นี้ไปพูด พวกเขาจะมองว่าเราต้อนรับแขกเช่นไร”
“หลงจ้าน เ้าไม่ต้องแสร้งมาโยนความผิดให้ข้า ข้าจะไม่รู้ได้ยังไงว่าพวกเ้ากำลังคิดจะทำสิ่งใดอยู่ปกติหลงเอ้าอวีกับเซียวปิงหลานรังแกข้ามาตลอด พวกเ้าเคยสั่งสอนเขาบ้างหรือไม่วันนี้ก็แค่ต่างจากเมื่อก่อน พละกำลังข้ายังด้อย ไม่อาจควบคุมได้เลยทำให้เขาาเ็”
หลงจ้านพูดด้วยเสียงที่เย็นเยือก“มีวาทศิลป์ดีนี่ แต่เพราะอะไรข้าถึงได้ยินมาว่า เ้าไม่เพียงแค่อยากฆ่าหลานเอ๋อแต่ยังอยากตอนเขาด้วยล่ะ หรือนี่ก็เป็ข่าวปลอม? อายุน้อยแค่นี้แต่จิตใจกลับโหดร้ายเหลือเกินถ้ายังไม่สั่งสอนให้หลาบจำ อนาคตต้องทำผิดมหันต์แน่ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าเอง”
หลงจ้านไม่พูดพร่ำทำเพลงรังสีพลังที่มหาศาลปกคลุมร่างหลงเหยียน ก่อตัวกลายเป็ลานกว้างทำให้หลงเหยียนไม่อาจหนีการโจมตีนี้พ้น
เขารู้ดีว่าเมื่อไรที่หลงจ้านลงมือตนต้องถูกฆ่าตายภายในเวลาไม่กี่นาทีแน่
เวลานี้เองหลงอีเดินเข้าไปขวางการโจมตีของหลงจ้าน ป้องกันรังสีโจมตีที่แผ่กระจายไปทั่วใบหน้าแลดูเย็นเยือก
“พี่รอง อย่าเพิ่งลงมือกับหลงเหยียน ข้าขอถามเขาให้ชัดเจนก่อน!”
หลงอีมองหลงเหยียนใบหน้าเคร่งขรึม “เหยียนเอ๋อ ข้าหวังอยากให้เ้าโตเป็ผู้ใหญ่มาโดยตลอดอนาคตเป็ชายชาตรีที่น่าภูมิใจ ข้าขอถามเ้าเื่ในวันนี้เป็เหมือนที่ลุงสองพูดหรือไม่?”
หลงเหยียนก้มหน้า“พวกเขาเป็ฝ่ายมารังแกข้าก่อน!” หลงเหยียนอยากแก้ตัว
ทันใดนั้นฝ่ามือใหญ่ก็ฟาดลงบนใบหน้าหลงเหยียน เพียะ หลงเหยียนถูกตบเข้าอย่างจัง
“คุกเข่าลงซะ เื่ในวันนี้ เ้ายอมรับหรือไม่ว่าตัวเองทำผิด!”
หลงเหยียนคุกเข่าลงบนพื้นเงยหน้าที่แดงก่ำขึ้น ในใจรู้สึกเสียใจอย่างอดไม่ได้ทว่ากลับพูดด้วยเสียงที่แน่วแน่ “ท่านพ่อ ข้า... ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด”
“ยังไม่รู้จักยอมรับผิดอีก” หลงอีถีบไหล่ของหลงเหยียนต่อหน้าหลงจ้านดูออกว่าเื่ในวันนี้ทำให้เขาโมโหมากจริงๆ
หลงเหยียนล้มลงบนพื้นรู้สึกเ็ป ทว่าความเ็ปที่กายหรือจะสู้ความเ็ปในใจ
เขาทำใจแข็งลุกขึ้นยืน แล้วจ้องหลงอี
“ท่านพ่อ ท่านคิดว่าการที่ท่านตีข้า แล้วพวกเขาจะปล่อยข้าไปงั้นหรือ?ความจริงพวกเขาอยากให้ข้าตายด้วยซ้ำ เพราะพวกเขามีสาเหตุอื่น”
หลงจ้านคำรามขึ้นมาก่อน“เ้าทำร้ายหลานเอ๋อจนาเ็ แล้วยังมีหน้ามาพูดอีก!”
เซียวกงเป้ารีบเดินขึ้นหน้ามองหลงอีแล้วเค้นถาม “สหายหลง หลานเหยียนทำร้ายลูกชายข้าาเ็ท่านเป็ถึงผู้นำตระกูล หรือท่านจะไม่จัดการเื่นี้?” พวกเขารีบพูดแทรก ไม่ปล่อยให้หลงเหยียนมีโอกาสพูด
หลงอีเงยหน้าถอนหายใจยาวๆมองไปทางหลงเหยียน “เหยียนเอ๋อ เ้าเป็คนใจร้อน แข็งกระด้างถ้ายังไม่รีบสั่งสอนเสียตอนนี้ อนาคตเข้าสู่สังคม เป็เ้าเองที่ต้องเสียเปรียบข้าไม่อยากตีเ้าแล้ว เ้าออกไปจากตระกูลหลงเถิด”
--------------------
7K
