ตอนที่ 5 ดอกแก้วอยากเป็ของพี่พัดชา
“น้องดอกแก้วอย่าขี้โกงพี่สิจ๊ะ พี่บอกไว้ว่าไงคะ หนูต้องร่อนXXนะ พี่อุตส่าห์ใจดีบอกชื่อมาก่อน”
“พะ... พี่พัดชารู้ชื่อหนูได้ยังไงคะ” ดอกแก้วเริ่มกระสับกระส่าย
“เหมือนน้องจะลืมนะ ว่าพี่เป็เ้าของโรงแรม พี่รู้จักชื่อทุกคนค่ะ”
“อืม~ อากาศร้อนจังเลยค่ะ”
“ไม่เห็นร้อนเลยนะ น้องคิดเองหรือเปล่า?” หญิงสาววัยสามสิบสองปีเลิกคิ้วเอ่ย
“หนูร้อนจริง ๆ นะคะ...พี่พัดชา ไม่รู้ทำไมรู้สึกแบบนี้ หายใจไม่ทั่วท้องเลย” ตอนนี้น้ำหล่อลื่นภายในกายบอบบางเริ่มเอ่อล้น เปียกบริเวณหน้าขาของสาวผมสีเขียวมินต์
“เอ๊ะ~ นี่น้ำอะไรเปียกขาพี่เอ่ย?” พัดชาเอียงศีรษะไปมา
“หืม? หนูเปล่าทำนะคะ!” ดวงตากลมโตของดอกแก้วเบิกกว้าง เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอก้มลงไปดูที่จุดนั้น จึงเถียงอย่างไม่ยอมรับความจริง
“เห็นน้ำตัวเองแบบนี้ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ?”
“บอกแล้วนะคะ! ว่าไม่ใช่น้ำหนูอะ!”
“ถ้าไม่ใช่ จะเสียงดังทำไมจ๊ะ...” พัดชาไม่รู้สึกรำคาญ แต่กลับรู้สึกเอ็นดูปนมันเขี้ยวคนบนตัก มือเรียวข้างขวายกขึ้นััใบหน้างามไร้ที่ติของดอกแก้ว แล้วเผยอมยิ้มเล็กน้อย
“...อย่ากินปูนร้อนท้องสิ”
“...น้ำหนูก็ได้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนลง
“มี ‘ก็ได้’ ด้วย” สาวผมสีเขียวมินต์เลิกคิ้วอย่างนึกขบขัน
“พี่พัดชาอะ! แกล้งหนูไมอะ” ดอกแก้วเอ่ยอย่างงอน ๆ ปนเขินอาย
“น่ารักเสียจริง แต่ร่อนเอวได้แล้วมั้ง คนสวย” เ้าของโรงแรมสาวยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเอนกายพิงและพาดแขนไว้บนพนักโซฟา
“หนูไม่มีทางเลือกแล้ว...”
“บดเลยค่ะ พี่อยากเห็นน้ำนองกว่านี้”