หานซิ่น เรียก คราด ออกมาต่อหน้าให้เห็นชัดๆ เขากระแทกปลายมันลงไปที่พื้น จนมีรอยแตก นี่มันเป็อาวุธที่ทำมาซากไม้จริงๆ???
!!!!
เจาหง มองเห็นการเรียก คราด ออกมาครั้งนี้ ก็ปาเข้าไปครั้งที่ 3 ตอนแรกเขาก็ไม่เข้าใจว่า เ้าเด็กนี่เล่นกลอะไรถึงได้เรียกออกมาหยั่งกับเสก แต่ครั้งนี้เขาเข้าใจมันแล้ว..
‘ แหวนนั้น! มันต้องเป็แหวนมิติแน่ๆ เพราะอย่างนี้เ้าเด็กนี่ ถึงได้เรียก คราดประหลาด นั้นออกมาได้ตามที่ใจ้า แล้วมันมีแหวนมิติได้ยังไง รึว่า…’
เจาหง พยายามรวบรวมสติ เขานึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น
ดูไร้วรยุทธ์ แต่แข็งแกร่ง
ดูยากจน แต่มีสิ่งล้ำค่า
ดูเป็คนไร้ค่า แต่กลับมีวาสนา ศัตรูตรงหน้ายังต้องยอม
!!
‘ เ้า ซัวเถา ต้องรู้อะไรเกี่ยวกับมันแน่! อย่างน้อยเ้าเด็กนี่ก็ต้องมีเื้ับางอย่าง…อย่างเช่นตระกูลชั้นสูงพวกนั้น…หรือว่ามันจะกำลังหลบหนีอยู่ ’ เจาหง รวบรวมข้อมูลอย่างชาญฉลาด ถ้าไม่ใช่แบบนี้ เขาก็คิดไม่ออกแล้วว่า เพราะอะไรเ้าเด็กนี้ถึงได้ย้ายมาไกลจากบ้านห่างตระกูลเช่นนี้
แล้วเหตุผลที่มันดูใจกล้าเยี่ยงนี้เล่า?
ส่วนใหญ่แล้ว เวลาที่พวกลูกคุณหนูจากบ้านเดินทางมาไกล พวกมันมักจะมีผู้ติดตามมาด้วย พวกเขาล้วนแข็งแกร่ง เสือซ่อนัหมอบกันทั้งนั้น เป็ไปได้ว่า…เ้าเด็กนี่
หมับ!
“…..น้องซิ่นเข้าใจผิดแล้ว…ข้าเพียงก็แค่อยากจะช่วย แต่ถ้าน้องไม่อยากไม่เป็ไร ข้าขออภัยที่พาเข้าใจผิด ขออภัย… ขออภัย…” เจาหง ปั้นหน้ากล่าวออกมาอย่างสนิทสนม เขาเดินเข้าไปจับมือ และก็ขอโทษขอโพยออกมายกใหญ่ ทำเอาคนอื่นๆที่เห็น ต่างตาค้างใไปตามๆกัน
ไอ้เ้าหมอนี่มันเป็กิ้งก่าหรือไร เหตุใดถึงได้เปลี่ยนสีอยู่บ่อยนัก ตกลงมันจะมาดี หรือว่ามาร้ายกันแน่
“ข้า…อุ๊ป!”
“ ชู่~….ไม่ต้องพู๊ดดด~ ข้ารู้ดีว่าน้องซิ่นต้องไม่ถือสาว่าความพวกเรา โอ้ว! ดึกป่านนี้แล้วหรือนี่ ข้าตากผ้าเอาไว้ก่อนมานี่ จนป่านนี้ข้ายังไม่ได้ไปเก็บเลย ข้าต้องรีบแล้ว! ” เจาหง ยกมือขึ้นไปปิดปาก หานซิ่น เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วพบว่ามันค่ำซะเหลือเกิน
!!???
“เอ่อ..คือว่-..อุ๊ป!! ”
" ไม่ต้องพู๊ดดด~ พวกข้าจะเดินทางกลับกันเลย ขอบคุณสำหรับน้ำใจที่มีให้กัน น้องซิ่น ท่านชูช่าย เจาหงขอลา " เจาหง ยกมือขึ้นไปปิดปาก หานซิ่น อีกครั้ง เขายกมือขึ้นมาคำนับทั้งสอง พร้อมกับรีบหันหลังกลับ..
ตึก! ตึก! ตึก!
“ ด-เดี๋ยว! พี่ใหญ่…อ-เอ่อ…สองถุง ข-ขอลา ”
“…ชายเหมีี่ยง..ขอลา”
" ชายเรียง ขอลาขอรับ "
ชายหนุ่มทั้งสามมองดูพฤติกรรมพี่ใหญ่ของตนเอง ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ถ้าพี่ใหญ่จะกลับ ทุกคนก็ต้องกลับ พวกเขารีบกล่าวลากับทั้งสอง ก่อนที่จะรีบเดินตามไป
ตึก! ตึก! ….
“…..”
เหมือนกับ ซัวเถา … เจาหง ก็เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็หันหลังกลับมาเช่นเดียวกัน
ตึก…ตึก…
เจาหง หันไปมองซ้ายที ขวาอีกสองที เขามองไปรอบๆ ก่อนที่จะไปหยุดตรงปลายป่าที่หนาทึบ
“ผู้าุโ ผู้น้อย เจาหง ขอลา ” เขายกมือขึ้นมาคำนับจากลา ซึ่งเขาคำนับใครนั้น ก็เกรงว่าจะมีแต่เขาที่รู้แน่
!!!??
ก็เป็อีกครั้งแล้ว ที่การกระทำของ เจาหง ผิดแปลกไป อยู่ๆก็พูดคุยกับอากาศ หมาแมวสักตัวก็ไม่มีให้เห็น
“ เอ่อ…พ-พี่ใหญ่ ท่าน…คุยกับผู้ใดเรอะ..” ชายเหมี่ยง ชโงกหน้าออกไปดู แต่ไม่ว่าจะมองยังไง เขาก็ไม่สามารถที่จะมองได้
เห้อ~
ตึก! ตึก! ตึก!
“… เด็กน้อยอย่างพวกเ้า จะไปเข้าใจอะไร? เดินตามผู้ใหญ่ หมาย่อมไม่กัด จะเชื่อรึไม่ ก็ให้ฟ้าดินเป็คนกำหนดเถอะ! ” เจาหง ชายตามองไปที่คนเขลาทั้ง 3
เ้า 3 คนนี้นี่มันเกินเยียวยาแล้วจริงๆ เพียงแค่เื่แบบนี้ก็ยังมองไม่ออก ติดตามเขามาก็ตั้งนาน ไม่รู้ว่าได้เรียนรู้อะไรไปจากเขากันบ้าง
ข-ขอลา ผู้าุโ !!!!
ชายหนุ่มทั้ง 3 ร้อนรน รีบคำนับตามพี่ใหญ่กันยกใหญ่ พวกเขาหันหน้ามองกันอย่างเลิกลั่ก ก่อนที่จะรีบวิ่งตาม เจาหง ที่เดินจากไป
“หานซิ่น… พวกเขา….พวกเขาคำนับใครงั้นหรือ?” ชูช่าย หันไปมองยังทิศทางปลายป่า เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อย ว่ามันเกิดอะไรกันขึ้น
“….หลานก็ไม่รู้….” หานซิ่น ก็แอบไม่เข้าใจเช่นนั้น ถ้ามีคนอยู่จริงๆ อย่างน้อย อลิซ ก็น่าจะบอกเขาบ้างสิ
‘อลิซ แถวนั้นไม่มีใครอยู่บ้างงั้นเหรอ? อย่าง..ผู้าุโ? ’
ติ๊ง!!!
อลิซ ตรวจสอบไม่พบใครในบริเวณแถวนั้นค่ะ มีเพียง 3 คน เท่านั้นที่ อลิซ ตรวจพบเจอในบริเวณนี้
‘ไม่มี? แล้วอย่างนี้ ไอ้พวกนั้นมันคำนับใครล่ะ… อลิซ ก็บอกไปแล้วว่ามีแค่พวกเรา 3 คน …3 คน ….เดี๋ยวนะ! ’ หานซิ่น ชี้นิ้วไปที่ตนเองกับปู่ของเขา ไม่ว่าจะนับอย่างไรมันก็ได้แค่ 2 นี่นา แล้วอีก 1 คนล่ะ…
หานซิ่นหวนคิดถึงแล้วก็ขนลุก ถ้านี่จะเล่นมุขก็รีบเฉลยเลยนะ เขาไม่สนุกด้วยแล้วจริงๆ ก็เห็นๆกันอยู่ว่ามีแค่สอง จะมาซงมาสาม ได้ยังไง
ตึก! ตึก! ตึก!
หมับ!
!!!!
“ เหวอ!! ผ-ผี ผีหลอก!!! ”
“ผีบ้านแกสิ! แกว่าใครเป็ผี ห๊ะ!” หลินหญิง ตะคอกเข้าใส่ เขาเพียงแค่ยกมือไปจับไหล่ หานซิ่น เพียงเท่านั้น จะดิ้นเป็จ้าวเข้าทำไม
“โอ้! หลินหญิง ข้านึกว่าเ้าหลับในโกดังไปแล้ว หายไปอยู่ที่ไหนมา..” ชูช่าย หลงลืมไปแล้วว่ายังมี หลินหญิง อยู่ ตอนที่มีเื่กัน ก็ไม่เห็นว่านางจะโผล่ออกมาเลย
“ใช่แล้ว! ท่านหายไปไหนมาตั้งนาน ข้าก็หลงนึกว่าท่านกลับไปั้แ่เขาตีกันแล้ว! แล้วที่หลังอ่ะ ท่านอย่าได้ไปเที่ยว จับไหล่ใครเขาเงียบๆตอนดึกอีกนะ เป็ใคร ใครเขาก็ร้องกันทั้งนั้นแหละ! ”หานซิ่น พยักหน้าเห็นด้วย พูดแล้วก็ขนลุก อยู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาใกล้ มาปรากฎข้างๆเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จะไม่ให้เขาหลงเข้าใจผิด คิดว่าเป็ผีได้อย่างไร
“ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ข้าก็อยู่มาั้แ่ต้น แต่พวกท่านก็แค่ไม่ทันได้เอะใจสังเกตเห็น ” หลินหญิง หัวเราะร่า
“เ้าไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว แล้วผลผลิตในโกดังเล่า? ตรงตามที่เ้า้าหรือเปล่า? ” ชู่ช่าย ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขากลัวว่าจะกระทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อนเพิ่มขึ้นมา
“ตรง! ตรงอย่างมาก! ข้าคาดหวังว่าจะได้พวกมันอีกเยอะๆเลย….อะนี่! เ้าหนู! ข้าให้…ข้าคิดว่าเ้าอาจ้ามัน..” หลินหญิง พยักหน้าอย่างพอใจ นางล้วงหยิบเอาหนังสือออกมาจากอกเสื้อ พร้อมกับส่งมอบให้กับเ้าหนู
!
“วรยุทธ์…ขั้นพื้นฐาน !!! น-นี่มัน!!” หานซิ่น จับหนังสือในมือแน่นจนสั่น ในที่สุด…ในที่สุดเขาก็ได้มันมา!!!
“ทำไม? หรือว่าไม่อยากได้ ถ้าไม่อยา-..!!!”
ฟรึบ!
“ย-อยาก! อยากสิ! ของอยู่ในมือข้าแล้ว ท่านไม่อายบ้างหรือไง จะขอคืนยังไงข้าก็ไม่คืนหรอกนะ ” หานซิ่นรีบเก็บหนังสือเข้าไปในอกเสื้อ ขอให้ตายยังไง เขาก็ไม่มีวันคืนให้แน่นอน
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!
“ เ้าติดค้างข้าหนึ่งครั้ง จงคิดวิธีที่จะตอบแทนออกมาให้ดีดี ” หลินหญิง หัวเราะร่า นางเดินกลับไปที่โกดัง และออกมาพร้อมกับเกวียนที่บรรจุผลผลิตผักขนาดใหญ่
“ ท่านหลินหญิง~ เกวียนที่ท่านลากมา มันดูจะบรรทุกมากจนเกินไปนะ มา! ให้ข้าได้ตอบแทนพระคุณ ” หานซิ่น อาสาช่วยเหลือ เขาอุตส่าห์มอบหนังสือให้ จะติดค้างนานเกินไปมันก็จะดูไม่ดี ก็ตอบแทนให้เลยล๊ะก๊านนน!!!
“โอ้ว!! รวดเร็วถึงเพียงนั้น…เอาสิ ลากไปให้ถึงบ้านข้าเลยนะ ” หลินหญิง เขยิบถอยออกมาให้ นางยิ้มที่มุมปากอย่างกับว่ามีเลศนัยบางอย่าง
พรึบ!
หานซิ่น รีบวิ่งเข้าไปประจำตำแหน่ง เขาอดไม่ได้ที่จะแอบขำคิกคักในใจ
ก็แหม่ ร่างกายเขาแข็งแรงแค่ไหน ใครๆเขาก็รู้ๆ เพียงแค่ลากไอ้ของพรรค์นี้น่ะ…
กระจอก!!
“ ฮี่~ ฮี่~ ท่านหลินหญิง ท่านพลาดแล้ว! เอาไว้เราค่อยมาสร้างบุญคุณกันใหม่น-…! …สร้างกันใ-…!!! ฮึบบบ~ อือออออ~”
ย๊ากก! ย๊ากกก!
ครึก! ครึก!
หานซิ่น ออกแรงลากอย่างสุดฤทธิ์ ชนิดที่ไม่เคยออกมาก่อน แต่แทนที่มันจะรีบเลื่อนไปข้างหน้า มันกับสั่นไปมาแต่ไม่ยอมไปไหน
“….เป็อะไรไป บ้านข้าอยู่ไม่ไกลจากนี่เลยนะ เร็วสิ…ออกแรงเร็วเข้า!” หลินหญิง แสร้งแสดงหน้าตาที่ใสซื่อ นางกล่าวถาม หานซิ่น ด้วยท่าทางที่ไม่รู้อะไร
หานซิ่น อาจจะไม่รู้ แต่ ชูช่าย ที่ยืนอยู่ข้างๆนั้นกับรู้ดี
เขารู้ดีว่า หานซิ่น นั้นแข็งแรงมากขนาดไหน มีครั้งหนึ่งเขาเคยเห็น หานซิ่น ยกย้ายหินก้อนั์ที่หนักเกือบ 100 กิโลได้สบายๆ แล้วนับประสาอะไรกับแค่เกวียนที่บรรทุกผัก
แต่ที่มันไม่ยอมเคลื่อนก็เพราะว่า…หลินหญิง ใช่แล้ว…เขาเห็นเต็มๆตาว่า หลินหญิง แอบจับเกวียนเอาไว้ไม่ให้ขยับ เมื่อก่อนเขาก็แค่คิดว่า นางเป็เพียงหญิงสาวที่แข็งแรงมากๆคนนึง แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว เขาก็ว่าอยู่ ผู้หญิงธรรมดา มันจะไปมีหนังสือวรยุทธ์อะไรนั่นให้หลานเขาได้ยังไง
เดี๋ยวนี้มันเป็อะไร ทำไมเขาถึงได้เห็นในสิ่งที่ไม่อยากเห็นอยู่เรื่อย…
‘…อืมม….นี่…นี่ก็คงความลับของ์ด้วยสินะ ต้องทำเป็ไม่เห็นอะไร~ ต้องไม่เห็น~ ’
(T-T )
1K
