หลังจากงานศพของย่าผ่านพ้นไปธารทิพย์รู้สึกแย่ไปเป็เดือนๆ พ่อกับแม่ของเธอเป็กังวลมากเพราะลูกสาวของพวกเขาไม่เคยมีภาวะอารมณ์แบบนี้มาก่อนพวกเขาจึงทำอะไรไม่ถูก พวกเขาพยายามปลอบใจเธอ แต่เธอก็ยิ่งร้องไห้จากที่คุยกันอยู่ดีๆ ถ้าพูดถึงเื่ทำใจกับการจากไปของย่าเมื่อไร ธารทิพย์ก็จะร้องไห้เพราะฉะนั้นพวกเขาเลยเลิกปลอบใจเธอ บางทีเวลาอาจจะเป็ยาที่รักษาความรู้สึกของคนเราได้ดีที่สุดเมื่อเวลาผ่านไปเธอจะทำใจได้เอง
หลังจากนั้นธารทิพย์ก็คิดได้ว่าชีวิตคนเรานั้นไม่แน่นอนแทนที่เธอจะมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้ เธอควรเอาเวลาไปใช้ชีวิตให้ดีมากกว่า เพราะเมื่อเธอแก่ตัวขึ้นเธอเองก็ต้องตายเหมือนกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ควรจะใช้เวลาอย่างคุ้มค่าไม่งั้นพอถึงเวลาที่ต้องตายเธออาจจะมานึกเสียใจเหมือนชาติที่แล้วอีก ชาตินี้เธอควรจะใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง
ธารทิพย์กลับมาร่าเริงและใช้ชีวิตตามปกติ่สุดท้ายของการเป็นักเรียน ม.ปลายเธอต้องกอบโกยเก็บเกี่ยวความสดใสพวกนั้นเอาไว้เธอเริ่มไปทำกิจกรรมกับเพื่อนมากขึ้น เริ่มแต่งตัวตามแฟชั่นมากขึ้น
ใน่เวลานี้โทรศัพท์มือถือรุ่นแรกๆเริ่มออกจำหน่าย พ่อกับแม่ของเธอซื้อรุ่นที่เล็กน่ารักมาให้เธอเครื่องหนึ่งเพื่อจะได้ติดต่อกันได้สะดวกขึ้นตอนที่มีมือถือเธอแอบอยากรู้ว่าอัคนี(อาร์ม)ก็น่าจะมีมือถือแล้วเหมือนกันใช่ไหมถ้าอย่างนั้นเธอจะไปขอเบอร์เขาจากน้านุชได้หรือเปล่า แต่พอนึกถึงพฤติกรรมประหลาดๆของเขา ถ้าเธอไปขอเบอร์มือถือของเขามา เขาอาจจะไม่พอใจขึ้นมาอีกก็ได้เธอจึงล้มเลิกความคิดนี้ไป
คนบางคนเก็บไว้ในความทรงจำก็พอไม่ควรเอาเข้ามาในชีวิตถ้าเอาเข้ามาแล้วไม่มีความสุข ก็แค่ผู้ชายที่เป็รักแรกของเธอแค่นั้นเองไม่ได้สำคัญอะไรสักหน่อย ในเมื่อเขาไม่สนใจเธอ เธอเองก็ไม่เห็นจะต้องสนใจเขาเลยนี่นาชีวิตนี้เธอยังต้องพบเจอผู้ชายอีกตั้งหลายคน ชาติที่แล้วเธอแทบไม่ได้คุยกับเขาเลยด้วยซ้ำชาตินี้ก็คงไม่ต่างกัน ต่างคนต่างแยกกันไปเติบโตทางเส้นทางของตัวเอง
ในที่สุดเธอก็จบ ม.ปลายพ่อแม่ของเธอจัดเลี้ยงฉลองให้เธอบอกว่าจากนี้ไปเธอจะต้องเดินเข้าสู่เส้นทางของการเป็ผู้ใหญ่แล้ว และเหมือนเดิมพ่อแม่ของเธอไม่ลืมที่จะชวนเพื่อนสนิทอย่างครอบครัวของน้านุชมาด้วย เพียงแต่งานเลี้ยงฉลองนี้อัคนีไม่ได้มาด้วย
“ตาอาร์มไปฝึกงานต่างจังหวัดไม่ได้กลับบ้านน้าเลยไม่ได้ชวนมาด้วย” น้านุชบอกเธออย่างนี้
น้านุชหรือนุชนารถแม่ของอัคนี ผู้ซึ่งเอ็นดูเธอเสมอมาเหมือนเป็แม่คนที่สอง
“จริงด้วยสิ ฝึกงานเทอมสุดท้ายสินะจบปีนี้ใช่ไหมนุช” แม่ของเธอถามต่อ
“ใช่แล้ว ฉันเลยไม่อยากไปกวนมากให้ตั้งใจฝึกงานไปจะได้จบตามปกติ”
พอพูดถึงคำว่าปกติธารทิพย์ก็จำได้ว่าอัคนีมีความไม่ปกติเกิดขึ้นนั่นคือเขาติดเชือกะโมาก “ตอนนี้พี่อาร์มยังพกเชือกะโอยู่อีกไหมคะน้านุช”
“น้าก็ไม่แน่ใจแต่ไม่ค่อยเห็นแล้วนะ อาจจะเลิกฮิตแล้วมั้ง เด็กผู้ชายก็แบบนี้แหละจะมีบาง่ที่ทำตัวประหลาด อาจจะกำลังค้นหาตัวเองอยู่” นุชนารถพูดเหมือนไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร
หลังจากนั้นบทสนทนาก็วกเข้ามาเื่ของธารทิพย์ต่อขณะที่คุยกันมือถือของนุชนารถก็มีสายเข้า
“ว่าไง โทรมามีอะไร แม่อยู่บ้านน้านุ่มอืม ได้ๆ เดี๋ยวกลับไปจะหาไว้ให้ จะมาเอาอาทิตย์หน้าใช่ไหม” นุชนารถหยุดพูดเหมือนกำลังฟังอีกฝ่ายที่อยู่ปลายสาย
“แม่มาฉลองที่หนูน้ำเรียนจบ ม.ปลาย”พูดจบก็เงียบฟังต่อ “ก็แกไม่อยู่บ้านไม่ใช่รึไง แล้วนี่จะโวยวายทำไม เอ้า ...”
นุชนารถมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ“ยังพูดไม่ทันจบก็วางสายแล้ว เด็กคนนี้นี่”
“ช่างเถอะ เด็กผู้ชายก็แบบนี้แหละไม่ค่อยพูด” แม่ของธารทิพย์ช่วยพูดปลอบ จากนั้นก็พากันชวนคุยเื่อื่น
ธารทิพย์รู้สึกแค่ว่าผ่านไปตั้งนานแล้วพี่อาร์มของเธอยังคงมีนิสัยขี้โมโหแบบเดิมอยู่อีก เธอเริ่มดีใจแล้วที่ชาติที่ก่อนเธอไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกับเขามากนักผู้ชายขี้โมโหนั้นเป็ผู้ชายประเภทที่เธอจะไม่มีวันเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยเด็ดขาด
เธอเข้ามหาวิทยาลัยและย้ายไปพักที่หอในตามระเบียบของมหาวิทยาลัยเข้าทำกิจกรรมต่างๆ ที่เมื่อชาติก่อนเธอไม่ได้เข้าร่วม เธอมีโอกาสได้รู้จักเพื่อนต่างคณะเยอะขึ้นและเธอรู้สึกว่าเธอเป็ที่จับตามองของเพื่อนต่างเพศ
ธารทิพย์รู้สึกกระชุ่มกระชวยแม้เธอจะเคยใช้ชีวิตมานานจนถึงขั้นลากยาวไปเป็ยายแก่ที่ผ่านการมีครอบครัวมาแล้วแต่ตอนนี้เธอย้อนกลับมาอยู่ในยุคที่ตัวเองยังวัยรุ่นมาหลายปี ทำให้อารมณ์หม่นหมองกร้านโลกที่เคยมีเริ่มจะลบเลือนออกไปจากความรู้สึกสภาพแวดล้อมมีผลต่ออารมณ์ความนึกคิดของคนจริงๆ ตอนนี้อารมณ์ความรู้สึกของเธอสดใสเหมือนสาววัยรุ่นแรกแย้มคนหนึ่งความคิดที่จะพาตัวเองไปแสวงหาความเร่าร้อนอย่างหิวโหยในตัณหานั้นเริ่มไม่ค่อยอยู่ในแผนชีวิตของเธอแล้วถ้าเธอเจอผู้ชายดีๆ สักคนที่เซ็กส์ของเขาไม่ได้แย่นักเธอก็ไม่จำเป็ต้องไปแสวงหาผู้ชายคนอื่นอีก เธอสามารถเป็ผู้หญิงดีๆ แบบเดิมได้และสามารถสุขสมในกามรสได้นั่นมันจะไม่ดีกว่าเหรอ
นี่ล่ะมั้ง ที่คนเขาบอกว่าการตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่นกับการตัดสินใจในตอนที่อารมณ์สงบมันจะได้แิที่ต่างกันแน่นอนว่าการตัดสินใจในตอนที่อารมณ์สงบและมีการไตร่ตรองอย่างรอบคอบนั้นย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
ธารทิพย์เปลี่ยนแผนชีวิตใหม่เธอจะใช้ชีวิตให้ดีและมีเกียรติ เธอไม่จำเป็ต้องทำตัวเป็หญิงหลายชายถึงจะได้ในสิ่งที่หวัง
เธอหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตอย่างแเีเธอรู้สึกสนุกที่ได้เช็คเรตติ้งเวลาที่เจอเพื่อนต่างเพศ
ที่มหาวิทยาลัยมีหลายคณะเธอชอบที่จะได้ทำกิจกรรมกับบรรดาหนุ่มๆ วัยขบเผาะพวกนั้น มีบางคนที่เธอรู้สึกถูกใจนิสัยและรูปลักษณ์ตรงสเปค รอก็แค่เวลาที่เธอจะตกเขาให้เข้ามาในชีวิตเท่านั้นผู้ชายที่เธอ้าต้องไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาประเภทที่เห็นผู้หญิงสวยแล้วรีบรี่เข้าหาแน่นอนของที่ได้มาง่ายๆ มันจะน่าสนใจได้ยังไงกัน
ในแต่ละวันเธอต้องรับโทรศัพท์หลายสายจากบรรดาหนุ่มๆที่มาขายขนมจีบให้เธอ แต่ละคนหาข้ออ้างต่างๆ นานาเพื่อจะคุยกับเธอเพื่อจะนัดเธอไปเที่ยว
เธอใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยผ่านไปได้เกือบปีวันสิ้นปีก็วนมาถึงอีกรอบแล้ว ยังไม่มีเพื่อนคนไหนที่เธอคิดว่าสำคัญพอจะไปใช้เวลาฉลองด้วยในเทศกาลพิเศษเพราะฉะนั้นเธอจึงเลือกที่จะกลับบ้านไปฉลองกับพ่อแม่
พอเธอถึงบ้านในวันก่อนสิ้นปี แทนที่พ่อแม่จะดีใจที่ลูกสาวกลับมาฉลองปีใหม่ด้วยทั้งสองทำหน้าประหลาด
“น้ำกลับบ้านเหรอลูกแม่นึกว่าหนูจะไปฉลองปีใหม่กับเพื่อน” แม่ของเธอถาม และประโยคต่อมาก็คือ “แม่จะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับน้านุชหนูจะไปด้วยไหมลูก แม่จองโรงแรมไว้หมดแล้วยกเลิกไม่ได้”
ธารทิพย์นั่งฟังพลางคิดที่แท้พ่อแม่ของเธอก็รอเวลาที่เธอจะเติบโตมีสังคมของตัวเองแล้วพวกเขาจะได้ไปเที่ยวตามประสาสามีภรรยากันบ้างสินะ“มีใครไปบ้างเหรอคะ”
“ก็มีพ่อกับแม่ น้านุช ลุงภูมิ”
อ่า เดทคู่นี่เอง ถ้าอย่างนั้นเธอจะไปทำไมล่ะไปเป็ก้างขวางคอพวกเขาหรือไงกัน อีกอย่างโรงแรมก็จองไว้แล้ว เทศกาลแบบนี้โรงแรมคงเต็มหมดถ้าเธอไปจะมีที่พักได้ยังไงกัน จะให้เธอไปนอนเบียดกับพ่อแม่เหรอ เธอไม่ใจร้ายพอที่จะไปขัดขวางความสุขของพ่อแม่ตัวเองหรอก“แม่ไปเถอะค่ะ ทริปเดทคู่แบบนี้หนูไปก็เป็ส่วนเกินพอดี”
“ตายจริง เด็กคนนี้ เดทคู่อะไรกัน”แม่ของเธอยิ้มเอียงอาย พลางส่งสายตาแวบหนึ่งมองออกไปนอกบ้าน ทิศทางที่พอของเธอกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่
ธารทิพย์อมยิ้มเื่แบบนี้ระหว่างคู่สามีภรรยาเป็เื่สำคัญ การมีเวลาได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองในโอกาสพิเศษมีเวลาเติมความหวานให้แก่กัน เธอควรจะคืน่เวลาเ่าั้ให้พ่อแม่ของเธอได้แล้ว
“ไปเถอะค่ะ น้ำไม่ไปด้วยหรอกน้ำจะอยู่บ้านนี่แหละ แม่ซื้อของมาฝากน้ำด้วยล่ะเป็รางวัลที่น้ำให้แม่ไปเดทกับพ่อ” ประโยคท้ายเธอพูดเสียงเบาลงให้ได้ยินกันแค่สองคนแม่ลูก ผลลัพธ์ก็คือเธอถูกแม่หยิกต้นแขนไปหนึ่งที
“แก่แดดใหญ่แล้วเรา” แม่ของเธอพูดด้วยสีหน้าแดงปลั่ง
ธารทิพย์มองดูแม่ของตัวเองแล้วรู้สึกอิจฉาแม่ของเธอใกล้จะอายุ สี่สิบแล้ว แต่หน้าตายังสดใสเปล่งปลั่ง ออร่าความสุขแผ่กระจายไปทั่วพ่อของเธอช่างดูแลภรรยาได้ดีจริงๆ หวนนึกถึงชีวิตตัวเองเมื่อชาติที่แล้ว ใน่อายุแค่สามสิบปีเธอก็เข้าสู่ภาวะความแห้งแล้งของชีวิตแล้ว คิดแล้วก็ได้แต่ถอนใจออกมาเบาๆ
เช้าวันต่อมาพ่อแม่ของเธอออกเดินทางั้แ่เช้าตรู่ ยังไม่ลืมทิ้งเงินไว้ให้เธอใช้ซื้อของกินใน่หยุดยาว
ธารทิพย์เองไม่ค่อยคุ้นกับการที่ต้องอยู่คนเดียวใน่เทศกาลหลายปีมานี้ทุกวันปีใหม่เธอจะอยู่กับพ่อแม่และมีครอบครัวของน้านุชมาอยู่ฉลองด้วยกันปีนี้พอต้องอยู่คนเดียวเลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเงียบเหงา
เธอไม่ต้องทำความสะอาดบ้านเพราะพ่อแม่ของเธอทำไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เธอไม่ต้องทำอาหารฉลองปีใหม่เพราะไม่มีใครอยู่กินด้วยถ้างั้นเธอจะทำอะไรดีนะ
สุดท้าย สิ่งที่ธารทิพย์เลือกทำก็คือเปิดทีวีดูรายการโง่ๆพวกนั้น เป็รายการทีวีที่ชวนสนุกเสียจนเธอเผลอหลับไป
เธอตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านเหลือบมองดูนาฬิกา ตอนนี้เป็เวลาเย็นแล้ว เธอหลับไปนานขนาดนี้เชียวก่อนจะได้คิดอะไรต่อเสียงกริ่งก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
มีใครมานะ หรือว่าพ่อกับแม่จะลืมของ
เธอเดินออกมาเพื่อดูว่าใครมากดกริ่งเดินมายังไม่ทันถึงประตูรั้ว ก็พบว่าคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตูรั้วเหล็กดัดก็คือคนที่เธอไม่ได้เจอมาเกือบสองปีแล้ว
ในความทรงจำของธารทิพย์เกิดภาพซ้อนขึ้นมาเธอจำได้ว่าเขาเคยมากดกริ่งและยืนรอเธออยู่แบบนี้เมื่อนานมาแล้ว เป็เื่ในวันนั้นนั่นเองวันที่เธอซุกซนจนทำผิดต่อเขา
20K
![โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575791853_49955913.webp)
