“เย่ สุขสันต์วันครบรอบ 1 ปีนะคะพี่ดา”
กล่องของขวัญกล่องใหญ่ถูกวางตรงหน้าอันดา รอยยิ้มแห่งความสุขประดับเต็มใบหน้าของอันดา
“ขอบใจนะพัช พัชมีของขวัญให้พี่ตลอดเลย ไม่ว่าจะเป็วันครบรอบในทุก ๆ เดือน ไหนจะวันพิเศษ และวันเกิดอีก แต่พี่กลับไม่ค่อยมีอะไรให้พัชเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะ พัชมีความสุขที่ได้ให้พี่ดาค่ะ”
อันดาค่อย ๆ แกะกล่องของขวัญออกก่อนจะเห็นรองเท้าวิ่งที่ตนเองหมายตาปรากฏอยู่ตรงหน้า
“นี่มัน”
“พัชเห็นว่าพี่ชอบวิ่งและเห็นพี่ไปยืนมองรองเท้าคู่นี้หลายรอบแล้ว พัชจึงซื้อมาเป็ของขวัญวันครบรอบให้พี่ค่ะ”
อันดากอดพัชแรง ๆ หนึ่งทีก่อนจะลองรองเท้านั้นด้วยความดีใจ
“เย็นนี้พี่จะลองใส่วิ่งเลยนะ”
“ค่ะ”
พัชรออันดาตลอดเย็นจนค่ำจนเมื่ออันดากลับห้องตัวของอันดากลับมีกลิ่นแอลกอฮอล์รอบ ๆ ตัว
“พี่ดาหิวหรือยังคะ พัชทำอาหารเสร็จพอดี”
“อื่ม”
“เอ๊ะ ทำไมพี่ดาถึงเดินแบบนั้นล่ะคะ”
อันดามองไปทางด้วยสายตาตำหนิก่อนจะมองไปที่เท้าของตัวเอง
“ก็จะอะไรอีกล่ะ รองเท้าที่พัชซื้อให้น่ะสิ มันกัดเท้าพี่ พัชเป็แฟนกับพี่มาเป็ปีแล้วไม่ใช่เหรอ พัชยังไม่รู้อีกเหรอว่าพี่ใส่รองเท้าเบอร์อะไร ชอบอะไร ต้องแบบไหน”
“พัช...พัชกับพี่ดาใส่รองเท้าไซค์เท้าเดียวกันไม่ใช่เหรอคะ พัชจึงลองรองเท้าแทนพี่และคิดว่าพี่ดาใส่ได้แน่นอน”
“คิดว่างั้นเหรอ เห็นหรือเปล่าว่าเท้าของพี่ถลอกเนี่ย เป็แฟนประสาอะไร ไม่ได้เื่เลย”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ศศินาพัชร์ถึงกับน้ำตาร่วงด้วยความน้อยใจ แต่อันดากลับมิได้สนใจแม้แต่น้อย แต่กลับเดินไปนั่งบนเก้าอี้อย่างหัวเสีย ศศินาพัชร์มองเท้าของอันดาอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยขอโทษอันดา
“พัชขอโทษค่ะ ตอนนี้พี่พัชใส่ถุงเท้าต่ำกว่าข้อเลยอาเป็สาเหตุที่ทำให้รองเท้ากัด พรุ่งนี้พี่ดาลองใส่ถุงเท้าหุ้มข้ออีกทีได้ไหมคะ หากใส่แล้วรองเท้ายังกัดเดี๋ยวพัชจะซื้อคู่ใหม่ให้”
“อื่ม...ได้”
เื่ราวในวันนั้นจึงจบลงเพียงเท่านั้น แต่ในใจลึก ๆ ยังคงมีคำถามที่ค้างคาไว้ซึ่งความสงสัยที่ว่า อันดาที่บอกว่าไปวิ่งแต่กลับมาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์นั้นเธอไปดื่มกับใครมา
“พัช รองเท้าไม่กัดแล้วนะ พี่ผิดเองแหละ พี่ใส่ถุงเท้าต่ำกว่าข้อจึงทำให้รองเท้ากัด พัชเก่งจังเลยรู้หมดทุกอย่าง”
“ค่ะ”
พัชยิ้มกว้างเมื่อถูกอันดาเข้ามาสวมกอดและเอ่ยชม ทุกสัปดาห์ที่ผ่านมาศศินาพัชร์รู้สึกว่าอันดาของเธอจะเปลี่ยนไปทีละนิด ๆ แต่หญิงสาวกลับคิดว่าเป็เพราะเธอที่ดูแลเขาได้ไม่ดีพอ
“พี่ดา พัชซักผ้า รีดผ้า ทำอาหารให้พี่แล้วนะคะ พัชจะไปหาแม่ก่อนนะ”
“พัช เราเป็แฟนกันจริงหรือเปล่า”
“ทำไมมีดาถึงถามแบบนี้ล่ะคะ”
“ก็พัชไม่เคยมีเวลาให้พี่เลยอย่างไรล่ะ”
“ไม่มีงั้นหรือคะ เราอยู่ด้วยกันั้แ่จันทร์ถึงศุกร์ มีเพียงเสาร์เต็มวันกับอาทิตย์อีกครึ่งวันเท่านั้นที่พัชได้ไปอยู่กับแม่”
“นั่นมันเวลาของพี่นะ พัชลองเอาไปคิดเองก็แล้วกันว่านี่เป็การกระทำที่คนเป็แฟนกันสมควรทำจริง ๆ หรือ”
พัชถึงกับน้ำตาร่วงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของดา
“ทำไมพี่ดาพูดอย่างนี้ล่ะค่ะ เื่เหล่านี้เราเคยคุยกันแล้วไม่ใช่หรือคะ ั้แ่เราคบกันพัชชวนพี่ไปอยู่กับดาที่บ้าน แต่พี่กลับไม่ยอมไปแต่ให้พัชมาอยู่ด้วยกันกับพี่ที่หอ พัชก็มาอยู่กับพี่ แล้วก็เป็พี่เองที่บอกให้พัชกลับบ้านได้ในวันเสาร์และอาทิตย์”
“ก็พี่อยากได้เวลาจากพัชมากกว่านี้”
“มากกว่านี้ของพี่ดาคืออะไรคะ พัชขาดตกบกพร่องตรงไหนเหรอคะ ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันพัชทำให้พี่ทุกอย่าง ดูแลพี่ทุกอย่าง แม้แต่เื่เงินหากพี่ไม่พอใช้พัชก็หยิบยื่นให้ ตรงไหนที่พัชยังไม่ดีพออีกคะ”
ศศินาพัชร์พูดทั้งน้ำตา แต่อันดากลับหันหลังแล้วเดินออกจากประตูไปโดยมิได้สนใจศศินาพัชร์แม้แต่น้อย พัชกลับบ้านด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยจนแม่พรอดเป็ห่วงไม่ได้
“พัช ทะเลาะกับดาเหรอลูก”
“เปล่าค่ะแม่”
หญิงผู้ผ่านโลกมามากได้เดินเข้ามาโอบกอดบุตรสาวของตนเองก่อนจะลูบศีรษะนั้นเบา ๆ
“แม่เคารพในการตัดสินใจของพัชนะ ไม่ว่าพัชจะทำอะไรแม่ก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างลูกนะ ตอนนี้พัชโตแล้ว พัชอาจอยากจะมีครอบครัวเป็ของตัวเอง อยากออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เื่นั้นแม่ไม่ห้ามนะ เพราะอย่างไรแม่ก็จะอยู่ตรงนี้รอพัชเสมอ”
“ค่ะแม่ ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพัช”
หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์พัชก็ได้ย้ายไปอยู่กับดาอย่างเต็มตัวโดยจะกลับบ้านนาน ๆ ครั้งเท่านั้น
“พัช คืนนี้พี่นัดเพื่อน จะไปด้วยกันไหม”
“ค่ะ”
เสียงเพลงที่ดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นต่าง ๆ ที่คละคลุ้งห้องเล็ก ๆ ที่อัดผู้คนไว้แน่น พัชมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทายเพื่อน ๆ สมัยเรียนของอันดา
“นี่น้องพัชของไอ่ดาเหรอ”
“สวัสดีค่ะ”
“ไม่น่าเชื่อว่าไอ่ดาจะได้แฟนน่ารักขนาดนี้”
“เอ้าพวกเราชน ฉลองให้กับไอ่ดาหน่อย”
“โชนนน”
เมื่อแอลกอฮอล์เข้าสู่ร่างกาย เสียงเพลงที่ดังสนั่นนั้นกลับกลายเป็ความสนุกที่ทุกคนต่างชื่นชอบ แต่ละคนต่างออกลวดลายการเต้นของตน ศศินาพัชร์ที่ไม่เคยเที่ยวเช่นนี้จึงอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้ เธอจึงลองเต้นดูบ้าง
“พัช”
“อะไรหรือคะพี่ดา”
“ถ้าจะเต้นเหมือนแม่บ้านงานวัดแบบนี้ พี่ว่าอย่าเต้นเลย”
อันดากระซิบบอกพัชด้วยใบหน้าที่ราบเรียบ แต่คำพูดของเขานั้นกลับทำลายความมั่นใจของหญิงสาวลงในทันที ตลอดทั้งคืนศศินาพัชร์จึงยืนอยู่นิ่ง ๆ ดูอันดาและเพื่อน ๆ สนุกและหัวเราะกันจนเลิก
“ไอ่ดากลับยังไง”
“กลับรถฉันสิ”
“แก่ซื้อรถแล้วเหรอ”
“แน่นอน แต่ตอนนี้ฉันเมา เดี๋ยวพัชจะขับให้”
“น้องพัช ฝากไอ่ดาด้วยนะ”
“ค่ะ”
“ไว้ครั้งหน้ามาสนุกด้วยกันอีกนะ”
“ค่ะ”
พัชค่อย ๆ ขับรถของตนเองออกจากสถานบันเทิงนั่นอย่างไม่เร่งรีบเท่าใดนัก หญิงสาวแอบชำเลืองมองอันดาอยู่เป็ระยะ ๆ
“พัช”
ขณะที่พูดนั้นมือของอันดาคว้าใบหน้าของหญิงสาวมาจูบอย่างดูดดื่มจนหญิงสาวต้องรีบจอดรถเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุ
“พี่ดา พัชขับรถอยู่นะคะ”
“แล้วทำไม หวงตัวกับพี่เหรอ พัชมีคนอื่นหรือเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ แต่นี่มันไม่ปลอดภัยนะคะ”
อันดาที่ไม่ฟังสิ่งใด เธอดึงเสื้อของพัชอย่างแรงจนกระดุมเสื้อของหญิงสาวหลุดออก ปากอุ่นของอันดาตรงเข้าไซร้ซอกคอขาวนั้นอย่างหื่นกระหาย
“พี่ดา ที่นี่......อะ......ไม่ได้นะคะ”
อันดาที่หน้ามืด ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่าที่นั่นจะเป็ที่ไหนและศศินาพัชร์จะรู้สึกอย่างไร ‘ฉัน้าเธอ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ศศินาพัชร์’
“ไม่นะพี่ดา”
ศศินาพัชร์ผลักอันดาออกอย่างแรง ก่อนที่น้ำตาจะรินไหล
“อะไร เอะอะอะไรก็ร้องไห้ ๆ ทำไมทำตัวน่าเบื่อแบบนี้”
“แต่นี่มันข้างถนนนะคะพี่ดา”
“แล้วอย่างไร กับแฟนเก่าพี่ยังเคยทำเลย”
“ก็นั่นพี่ทำกับแฟนเก่านี่คะ แต่กับพัชไม่ใช่ และพัชก็ไม่ใช่คนคนนั้นด้วย”
“น่าเบื่อ”
อันดาพูดจบจึงนั่งหันหลังให้กับพัชทันที หญิงสาวมองอันดาทั้งน้ำตาก่อนจะค่อย ๆ จัดเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย พัชขับรถกลับหอพักก่อนจะพยุงดาขึ้นห้องไปอย่างทุลักทุเล จนเมื่อไปถึงหอพักอันดาก็ะโขึ้นเตียงในทันที
“พะ...”
ศศินาพัชร์ที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเช็ดน้ำตาและเดินเข้าไปถอดเสื้อผ้าให้อันดาที่นอนอยู่บนเตียง
“พี่ดา พัชเปลี่ยนชุดให้นะคะ พี่จะได้นอนอย่างสบายตัว”
“อื่อ”
ศศินาพัชร์ค่อย ๆ ถอดชุดของอันดาออกก่อนจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อันดา และเปลี่ยนชุดนอนให้กับคนรักของตน ‘พัชทำถูกแล้วใช่ไหม พัชเลือกถูกคนแล้วใช่ไหม’ คำถามที่เกิดขึ้นในใจของศศินาพัชร์อย่างเงียบ ๆ
567
![[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632789163_18083948.webp)
