เทียร่ายืนกัดริมฝีปากแน่นเธอรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังถูกทอดทิ้ง เมื่อคืน... ซาฟได้นอนกับน้องเธอหรือเปล่าหัวมันแทบะเิเพราะความริษยา ใจเต้นสั่นเพราะกังวลทำไมซาฟต้องนอนกับเธอทั้งที่รู้ว่าคือใครแล้วสุดท้ายก็เลือกน้องสาวนอกคอกอย่างโมนาเป็เ้าสาว มันมีอะไรดี
ร่างบอบบางขยับกายแต่กลับรู้สึกหนักที่เอวบาง โมนาลืมตาขึ้นมา ใบหน้าเ้าของคฤหาสน์กำลังใกล้จนรับรู้ลมหายใจเลยยกมือผลักไสด้วยความใ
“ออกไปนะคะ!”เธอส่งเสียงไล่ทันที
ชายหนุ่มสะดุ้งลืมตามองสีหน้าอีกฝ่ายซึ่งกำลังงอด้วยความโกรธ และผลักไสเขาอย่างเอาเป็เอาตาย เขานึกสนุกเลยคว้าข้อมือสองข้างไว้
“ปล่อยนะ!”
“อย่าผลักผมอีก”
“คนฉวยโอกาส!”
“ผมไม่ได้ฉวยโอกาสโมนาเพราะเราได้ทำข้อตกลงกันแล้วและคุณเองก็ยอมรับข้อตกลงนั้น..”
โมนาชะงักน้ำตาปริ่มขอบพอเห็นเธอเป็เช่นนั้นเลยยอมปล่อยเป็อิสระการควบคุมโมนายากเสียยิ่งกว่าการหาทุนสักหมื่นล้าน
“ผมจะออกไปทำงานคุณจะไปกับผมด้วยไหม”เขาถามเสียงอ่อนลง
“ฉันไม่ไปค่ะ”จะไปได้อย่างไรไม่รู้จักกับใคร อีกอย่างเธอไม่ชอบพบเจอความวุ่นวายเวนิชเป็เมืองท่องเที่ยว ผู้คนคลาคล่ำยิ่งบริษัทของตระกูลอัลเล็นโซ่คงไม่ต้องพูดถึง ทั้งพนักงาน ผู้บริหารทุกคนคงมองเป็ตาเดียว
เขาลุกออกจากจับเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่ถอดออกมัดกล้ามเผยต่อสายตา โมนาไม่คุ้นเคยกับเพศตรงข้ามลนลานรีบลุกจากเตียงเพื่อหนีแต่ร่างบางกลับถูกตวัดเข้ามากอดแแ่
“จะหนีไปไหนคุณหนูคนสวยสามียังไม่ได้แต่งตัวคุณต้องอยู่ปรนนิบัติเสียก่อน”
“ปล่อยฉันนะฉันทำไม่เป็!” คนหนูคนสวยร้องบอกแล้วดิ้นรนให้หลุดพ้น
“ไม่เป็ก็ต้องฝึก”
“จะให้ฉันฝึกไปเพื่ออะไรสุดท้ายแล้วคุณก็จะเบี้ยวไม่แต่งกับฉันอยู่ดี เราต่างคนต่างไปไม่ได้เหรอคะทำไมต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้คุณไม่อึดอัดบ้างหรือไง”
“เื่นี้เป็ข้อตกลงระหว่างผู้ใหญ่สองคนเราสองคนมีหน้าที่แค่แต่งงานกันแค่นั้นเอง”
โมนาเงียบไม่เถียงเพราะคงไม่มีทางชนะได้หรอกในเมื่อชายผู้นี้คือบุรุษซึ่งกุมอำนาจทั้งหมดในอัลเล็นโซ่ เธอจะทำอะไรได้เขามีสิทธิ์ทุกอย่าง ชะตาดีกาลโน่อยู่ในมือเขาแล้ว
ร่างกายกำลังถูกบดเบียดโมนาอึดอัดกับความรู้สึกนี้ ทุกอย่างแปลกใหม่ ทุกวันเธออยู่ในบ้านแสนสุข กับพ่อพี่สาว และแม่บ้านซึ่งให้ความเอ็นดูเสมอ เธอมีความสุขมากไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะต้องเผชิญกับผู้ชายแสนน่ากลัวเช่นเขา
“อย่าทำอะไรฉันเลย..”เธอมองเขา แล้วใช้สายตาและน้ำเสียงอ้อนวอน
คนถูกขอร้องชะงักเพราะไม่เคยเจอหญิงสาวมาขอร้องให้ปล่อย หรืออย่าทำอะไรซาฟพบแต่ผู้หญิงขอร้องให้เขากอดทำอะไรให้พวกเธอเ่าั้มีความสุขจนแทบสำลักต่างหาก
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย”
“ถ้าไม่ทำก็ปล่อยฉันสิคะ”
“ถ้าอยากให้ปล่อยช่วยทำหน้าที่ภรรยาของผมด้วยคุณหนูเพราะไม่อย่างนั้นผมจะถือว่าคุณไม่รักษาสัญญาเื่ข้อตกลงที่เราได้คุยกันไว้”
ใจร้าย...เขาใจร้ายที่สุดทำไมไม่เห็นใจเธอบ้าง
ไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมากเท่าเขามาก่อนจะมีก็แค่ครั้งเดียวในคืนนั้น แต่นั้นมันก็เป็แค่ความพลั้งเผลอ เธอเข้าใจ นอกนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้แล้วเหตุใดจึงต้องบังคับขู่เข็ญให้ทำในสิ่งที่ไม่้าด้วย
โมนาจำยอมต้องนั่งทนมองเขาแต่งตัวออกไปทำงานเขาพยายามอธิบายว่าเธอต้องเตรียมชุดให้ยังไงบ้าง มายืนส่งหน้าคฤหาสน์ ขณะซาฟขึ้นรถชายหนุ่มหันมาสบตาหญิงสาวมองตามจนรถเคลื่อนลับหาย
ไปแล้ว...การมีเขาอยู่มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากจริงๆ
ร่างสูงใหญ่นั่งนิ่งบนเก้าอี้หนังสีดำสนิทสายตาเขากำลังจดจ้องไปยังเอกสารตรงหน้า คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เอกสารบ่งบอกถึงการทรยศหักหลังภายในตระกูลดีกาลโน่ไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย ดูท่าแล้วเวน่าคงเ็ปมากทีเดียวเขาหวังว่ามัสสิโม่คงไม่เสนอหน้ามายุ่งวุ่นวายกับอัลเล็นโซ่ไม่เช่นนั้นตระกูลนั้นได้ถึงกาลพินาศแน่
เทียร่าจ้องมองไปยังคฤหาสน์หลังงาม ที่เคยได้พำนักในฐานะว่าที่เ้าสาวของซาฟแต่เธอต้องตกจาก์เพราะน้องสาวความริษยาเข้าครอบงำเธอหาจังหวะปลอดคนรีบเดินไปหาน้องสาวที่คฤหาสน์อันแสนงดงาม
โมนานั่งถักไหมพรมที่เธอรักในสวนด้านหลังตอนนี้เป็่เวลาที่ดีที่สุด เพราะเธอไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตนเองจะตกอยู่ในอ้อมแขนและกลายเป็ของเล่นชั่วคราวให้กับซาฟ เธอกลัวจริงๆ
“โมนา!”เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นเธอสะดุ้งจนไหมพรมในมือตกลงสู่พื้น
เธอรีบลุกขึ้นยืนหันไปมองพี่สาวด้วยความกลัวน้ำตาเริ่มเอ่อล้น
“พะ..พี่เทียร่า”หญิงสาวเรียกพี่แ่เบา
เทียร่าเดินเข้ามากระชากท่อนแขนน้องสาวไว้ใบหน้าเกรี้ยวกราดก่อนจะกัดฟันพูดสิ่งที่ตนเองปรารถนาออกมา
“ฉันบอกให้แกออกไปจากที่นี่ทำไมแกไม่ไปหรือแกอยากมีผัวคนเดียวกับพี่ของแก อีลูกเมียน้อยอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาเผยอหน้าอยู่ในตระกูลผู้ดีแบบนี้ไสหัวแกไปจากที่นี่ซะ!” เทียร่าตวาด เหวี่ยงร่างน้องสาวจนล้มกองกับพื้น
“โอ้ย!”หญิงสาวร้อง มือครูดกับพื้นจนเืไหลซึม
“สมน้ำหน้าไปจากที่นี่ซะอย่าให้ฉันต้องมาเตือนแกอีก!”
บ่าวไพร่ในคฤหาสน์มองหญิงสาวด้วยความสงสารแต่ไม่กล้าพอเข้าไปช่วยเหลือเพราะเป็เื่ของพี่น้อง คนถูกกระทำสะอื้นออกมา ทำไมพี่เทียร่าถึงไม่เคยทำดี หรือพูดดีกับเธอสักครั้ง ทั้งที่เธอทำทุกอย่างให้พี่เห็นว่าเธอรักพี่มากแค่ไหน
เสียงรถจอดเทียบหน้าคฤหาสน์เ้าของรถลงมาโดยมีคนเปิดประตูให้ ซาฟกวาดตามองหาว่าที่เ้าสาวจนกระทั่งสาวใช้เดินมารับเสื้อสูท จึงเอ่ยปากถาม
“คุณหนูโมนาไปไหน”
“เห็นเธออยู่ที่สวนด้านหลังค่ะ”
ชายหนุ่มไม่พูดคำใดก้าวยาวเพื่อตามหาโมนา
หญิงสาวยืนนิ่งเหม่อมองไปยังสระน้ำสีครามน้ำตาไหลอาบแก้ม แค่เธอเสียแม่ ก็เสียใจมากอยู่แล้ว พี่สาวยังจะมาตอกย้ำเื่ลูกเมียน้อยไม่จบสิ้นเธอเองก็มีหัวใจ เจ็บเป็ กลัวเป็ อยู่ที่นี่ตัวเธอเหมือนถูกปล่อยให้โดดเดี่ยว
เทียร่ายังคงมองแผ่นหลังน้องสาวแววตาแข็งกร้าวให้มันไปจากที่นี่ยังไปยืนอาลัยอาวรณ์สระน้ำอีก หรือเมื่อคืนนอนกับซาฟแล้วถึงแสดงอาการเสียใจแบบนี้
กำจัดมันซะ!
เสียงเธอดังขึ้นในใจเห็นทีจะปล่อยให้มันเนิ่นนานไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว หากไม่มีโมนาเธอคงกลายเป็ผู้หญิงของตระกูลอัลเล็นโซ่พี่เวน่าแต่งงานแล้ว เหลือแค่ลูกเมียน้อยอย่างโมนาเท่านั้น
ตูม!
ร่างบอบบางตกลงไปในสระน้ำด้วยแรงผลักจากใครบางคนโมนาตะเกียกตะกายด้วยความกลัวเธอสำลักน้ำจนน้ำหูน้ำตาไหล พลางกรีดร้อง เธอว่ายน้ำไม่เป็
“ช่วยด้วย!ช่วยฉันด้วย!”
เสียงสำลักน้ำและเสียงะโแ่เบาฉุดให้ร่างสูงใหญ่รีบวิ่งเข้าไปดวงตาเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นคุณหนูแสนสวยกำลังตะเกียกตะกายอยู่เหนือผืนน้ำเดี๋ยวจมแล้วก็ทะลึ่งพรวดขึ้นมา จนกระทั่งเสียงเงียบหายพร้อมร่างที่ดำดิ่งสู่ก้นสระซาฟรีบกระโจนลงไปในน้ำคว้าเอวลากขึ้นบนพื้นดิน
“โมนา!”เขาเรียก แล้วตบแก้มเบาๆ
คนจมน้ำนิ่งไม่ไหวติ่งซาฟก้มลงฟังเสียงหัวใจ เธอยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจอยู่ ยกต้นคอขึ้นจับปลายคางบีบจมูกไว้ก้มลงเป่าลมไปในช่องปาก สองมือประกบกดลงไปกลางทรวงอกเขาทำอยู่สองสามครั้งจนสำลักน้ำออกมา
“เป็ยังไงบ้าง!”ซาฟมองดูอาการของเธอ
น้ำตาไหลออกมาใบหน้างดงามเริ่มซีดเซียวฟันกระทบกันเพราะความหนาว เธอปิดหน้าร่ำไห้ด้วยความเสียใจ... มีคนผลักเธอลงไปเห็นเงาในผืนน้ำ พี่เทียร่าคิดจะฆ่าเธอ
ชายหนุ่มมองดูเธอสะอื้นแต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อชุดแซกสีขาวที่เธอใส่อยู่เปียกน้ำจนหมด มันบางเสียจน...เขาเห็นว่าทรวดทรงเป็ยังไง มีน้ำมีนวลมากแค่ไหน ไม่น่าเชื่อ โมนาซ่อนรูปลักษณ์ที่อวบอิ่มภายใต้เสื้อผ้าแสนหวานพวกนั้นไว้ดูภายนอกไม่รู้เลย จะเป็ผู้หญิงที่พร้อมทั้งหน้าตาและรูปร่างขนาดนี้
“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม?”
เธอสั่นศีรษะทั้งๆที่ตัวเองยังสะอื้นอยู่อย่างนั้น เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง โมนาเหลือบมองสายตาเขาที่กำลังมองมาซาฟไม่ได้สนใจใบหน้าแต่กลับจ้องจุดอื่นแทน คนตัวเล็กก้มลงมองตนเองเช่นกันพอพบสภาพเลยใ
“ว๊าย!”เธอร้องแล้วรีบยกมือปกปิดเรือนร่างตนเอง
“ปิดยังไงก็ไม่มิดหรอกครับคุณหนูไปแต่งตัวบนห้องเถอะ”
สาวใช้เดินเข้ามาส่งผ้าเช็ดตัวให้เขาซาฟยื่นให้หญิงสาวรีบรับมาห่มไว้ รู้สึกหนาวขึ้นมาจับใจค่อยๆพยุงกายลุกขึ้นช้าๆ ความหนาวทำให้ตะคริวเล่นงานจนยืนไม่อยู่เธอเซจนแทบจะล้มทั้งยืน ดีที่ร่างถูกโอบกอดไว้
“ปล่อยค่ะ”
“เวลาคุณพูดแบบนี้ผมเคยปล่อยคุณไหม”
“ไม่เคย”
“ถ้าไม่เคยแล้วจะพูดให้ปล่อยทำไมล่ะครับ”
ชายหนุ่มช้อนร่างเธอไว้ในอ้อมแขนพาขึ้นชั้นบนเทียร่ายืนมองด้วยสายตาริษยา แทนที่มันจะตายสมใจเธอ ดันไปส่งเสริมให้ความสัมพันธ์ของน้องสาวกับซาฟให้แแ่เข้าไปอีกบ้าที่สุดเลย!
ซาฟว่างร่างบางลงกับพื้นเธอรีบเดินหนีชิดกำแพง สายตาคมกริบจ้องมองเมื่อไหร่โมนาจะเลิกทำท่าแบบนี้ใส่เสียที สองเท้าหนักก้าวเข้าหาแต่อีกฝ่ายพยายามหนี มันเป็การกระตุ้นให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ
“คุณจะหนีผมทำไมโมนา...”
“ฉันอยากแต่งตัวคุณออกไปได้ไหม”โมนาพยายามต่อรอง
“ทำไมต้องออกในเมื่อที่นี่เป็ห้องของผม”
“ถ้าคุณไม่ออกไปฉันขอไปอีกห้องนะคะ”
เขาหรี่ตามองพลางยกมือขึ้นเท้าเอว อะไรจะยั่วโมโหเขาได้ไร้เดียงสาขนาดนี้
“เสื้อผ้าคุณอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ตรงโน้นคะ”เธอชี้ไปที่กระเป๋าใบใหญ่สองสามใบที่วางอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อคืนเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเลย
“แล้วคุณจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อื่นทำไม!”
พอได้ยินน้ำเสียงดุคนฟังเลยตัวลีบเพราะกลัว
ฮัดชิ้ว!
เธอเริ่มจามออกมาซาฟขมวดคิ้วย่างสามขุมเข้าไปหา โมนาถอยห่างทันที เ้าของห้องขบกรามไล่ตามไม่ลดละ พอจับได้เลยลากร่างบอบบางขึ้นบนเตียง
ร่างคนสวยถูกกดตรึงแนบกับเตียงดวงตาเธอเบิกกว้าง ยกมือดันหน้าอกให้เขาถอยออก แต่ดูเหมือนไม่สะท้านะเื ท่อนขาเรียวยกขึ้นหมายจะยันเขาออกไปให้พ้นแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับใช้ขาตนเองกดทับ โมนาสิ้นอิสรภาพ และไร้ซึ่งหนทางต่อสู้
“ปล่อยนะ!ปล่อยฉัน... ฮือๆๆๆ”คนตัวเล็กสะอื้น เพราะตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้อย่างใจอีกแล้ว
เขาขบกรามไม่เคยเจอหญิงสาวคนไหนแสดงอาการกลัวมากขนาดนี้มาก่อน ทั้งที่ตนยังไม่ได้กระทำใดๆ
“ถ้าคุณไม่ดื้อผมคงไม่ทำแบบนี้ ผมอยู่ในฐานะสามีคุณนะโมนาคุณไม่เข้าใจหรือไงทุกอย่างในตัวคุณผมมีสิทธิ์ทั้งหมด”
“คุณไม่มีสิทธิ์เรายังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อยคุณจะมีสิทธิ์ได้ยังไง!”เธอแย้ง
“คุณไม่ได้ฟังข้อตกลงที่เราคุยกันเลยหรือไง”เสียงซาฟเริ่มดัง เนื่องจากคุมอารมณ์ไม่อยู่
คนถูกดุสะดุ้งมองเขาน้ำตาไหลพรากชายหนุ่มระบายลมหายใจ เหมือนกำลังแบกูเาทั้งลูก โมนารับมือยากจริงๆไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนเหมือนเธอเลย
“คุณตกลงกันเองไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”โมนาตอกกลับทั้งที่สะอื้น
ยอมปล่อยเธอแล้วกอดอกมองดูอีกฝ่าย เธอจะแสดงฤทธิ์อะไร โมนาลุกแล้วรีบหนีห่างทันทีที่มีโอกาสหากเป็เช่นนี้อยู่ด้วยกันคงไม่มีอะไรดี ในเมื่อไม่ให้ความร่วมมือเขาเองคงต้องขอยกเลิกสัญญาทั้งหมด
“ถ้าไม่ทำตามข้อตกลงก็ออกไปซะอย่ามาอยู่ที่นี่เลยเพราะไม่มีประโยชน์ แทนที่คุณอยู่ที่นี่จะทำให้ผมประทับใจจนยอมแต่งงานกับคุณแต่คุณกลับทำตรงกันข้ามแบบนี้ จะมีประโยชน์อะไรที่เราจะอยู่ด้วยกัน คุณกลับไปหาพ่อคุณดีกว่าผมไม่้าทำสัญญาอะไรอีกแล้ว”
ริมฝีปากบางสั่นระริกโหดร้าย! ทำไมเขาช่างโหดร้ายกับเธอนัก ไม่ใช่เพราะเขายื่นข้อเสนอบ้าๆ นั้นเหรอเธอถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ จะให้ยิ้มหน้าบานยินดีกับเขาได้ยังไง
แล้วแบบนี้ดีกาลโน่จะเป็อย่างไร
“ถ้าฉันกลับไปคุณ... ช่วยดีกาลโน่ได้ไหม”
“ใครจะบ้าช่วยกันเล่า!”ชายหนุ่มระบายอารมณ์
คนสวยกัดริมฝีปากกลั้นสะอื้นน้ำตาเธอคงทำให้เขารู้สึกแย่ ไม่ควรทำให้ซาฟขุ่นเคือง ไม่เช่นนั้นดีกาลโน่อาจลำบาก
“แล้วคุณไล่ฉันกลับไปทำไมถ้าคุณไม่ช่วยฉันไม่กลับไปหรอกคะ”
“ให้กลับก็ไม่กลับจะเอายังไงคุณหนูโมนาอยู่ที่นี่คุณก็ดื้อดึงไม่เคยฟังผมสักอย่าง พอให้กลับ ก็ไม่ไป ตกลงจะเอายังไงกันแน่!”ซาฟหัวเสีย เธอไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งโง่ บางที อาจ้าปั่นหัวเขาก็เป็ได้
“ทำไมคุณไม่แต่งกับพี่เทียร่าแทนฉันล่ะคะ”
“มันสิทธิ์ของผมไม่ต้องมาถาม!”
สีหน้าคนถูกดุเผือดลงเหตุผลในการเลือกเ้าสาวของเขาคือสิ่งใดสำหรับคนพร้อมใจอย่างพี่เทียร่าทำไมเขาไม่้า ถึงกระนั้น โมนาเข้าใจดีว่าตนเองมาอยู่คฤหาสน์แห่งนี้ในฐานะอะไร
ข่มความกลัวสูดลมหายใจเข้าปอดเพิ่มความกล้า ตอนมาพ่อเคยขอให้ช่วยเหลือทุกคนหากเธอไม่สามารถทำให้ซาฟพึงพอใจ ทุกอย่างจะกลายเป็ศูนย์ซึ่งเธอไม่อยากเห็นพ่อและพี่สาวลำบาก
“คุณ้าให้ฉันทำอะไรคุณถึงจะพอใจ...ก็ฉันไม่รู้ ทำไมคุณไม่สอนคุณเอาแต่ทำหน้าบึ้งใส่ฉัน... ฉันไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายมาก่อนเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงบ้าง...” โมนาอธิบายทุกสิ่ง อันที่จริงแล้วซาฟกุมบังเหียนธุรกิจน่าจะสืบได้ว่าเธอนั้นแทบไม่ได้ออกจากคฤหาสน์เลย
ซาฟกอดอกมองสาวสวยแล้วถอนหายใจออกมา คงต้องให้ความใกล้ชิดสนิทสนมกับว่าที่เ้าสาวมากขึ้นถึงดีกาลโน่จนตรอก แต่ทว่าตระกูลนี้ยังเหลือบางอย่างที่เขา้านั้นคือท่าเรือส่งออกสินค้า
“ถ้าคุณตกลงว่าจะเลิกดื้อผมจะบอกว่าหน้าที่ของภรรยาของผมมีอะไรที่คุณควรทำบ้าง” น้ำเสียงซาฟอ่อนลง โมนาช้อนสายตามองใจชื้นขึ้น
“ตกลงค่ะฉันจะไม่ดื้อ จะทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง ขอเพียงแค่คุณช่วยคุณพ่อก็พอ”
เขามองเธอพิจารณาอย่างถี่ถ้วน หากโมนาดื้อดึงอีกเขาคงไม่ทนซาฟไม่มีเวลามากนักในการดูแลหรือเอาใจผู้หญิง ต่อให้สวยหยาดเยิ้มมาจากไหนตัวเธอน่าจะรู้ดี การมาอยู่ที่นี่ในฐานะว่าที่เ้าสาวมันหมายถึงการยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัว ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าทดลองอยู่ได้อย่างไร
“ฉะ...ฉันจะไปเปลื่ยนเสื้อผ้านะคะ”
เธอรีบเดินตรงไปที่กระเป๋าค้นเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนได้ชุดที่้าเดินตรงเข้าห้องน้ำ เรียวแขนถูกคว้าไว้ ซาฟกำลัง้าทดสอบ
“ผมเปลี่ยนให้”
“จะเปลี่ยนให้ฉันเหรอคะ!”สีหน้าเธอเริ่มกังวล
“ใช่...เพราะนี้คือสิ่งที่สามีภรรยาเขาทำกัน”
ซาฟรีบดึงร่างเธอมามือของเขาเริ่มปลดกระดุมชุดแซกจากด้านหลัง ร่ายกายสั่นระริกเมื่อกระดุมถูกปลดจนถึง่เอวสาบเสื้อถูกแหวกจนเห็นผิวเนียนละเอียด โมนาสั่นสะท้านทั้งร่าง เธอไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้้าอะไร
“ฉะ...ฉันจำเป็ต้องแก้ผ้าให้คุณดูด้วยเหรอคะ?” โมนาถามเขาเสียงสั่น
“ใช่”
เขารั้งหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้าแววตาโมนาเริ่มวิตกกังวล ใบหน้าเริ่มซีดเซียว... เขาอยากสั่งสอนให้เลิกดื้อชุดแซกถูกรูดลงจนร่วงลงกับพื้น
เธออาย...อยากยกมือปกปิด แต่ไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้น กลัวเขาโกรธไม่ช่วยพ่อถ้าเป็แบบนั้นทุกคนคงเดือดร้อน เธอต้องอดทนและต้องทำให้เขาชอบเธอให้ได้
ซาฟพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตนเองหัวใจกำลังเต้นราวกับกลอง มันหนักแน่นและรัว เมื่อเรือนร่างงามเย้ายวนอยู่ตรงหน้า หากในเวลาปกติเขาคงเลือกที่จะกระชากร่างนั้นมาพรมจูบไปทั่วแล้วทำอย่างที่เคยทำทุกครั้ง แต่กับโมนามันต่างออกไป
มือสองข้างยกกอดตัวเองริมฝีปากสีกุหลาบเริ่มซีด ร่างกายสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บ
“ฉะ...ฉันหนาวแล้วค่ะ”
“อืม”
“แล้วคุณจะถอดอะไรออกจากตัวฉันอีกไหม?”เธอถามแล้วจ้องมองเขาเพื่อรอคำตอบ
ชายหนุ่มชะงักหากถอดต่อไปอีกคงไม่จบแค่นี้แน่คงรังแกได้แค่นี้... ทำไมเธอไม่ง่ายเหมือนเทียร่านะเขาจะได้ไม่ต้องมากังวลหรือเกรงใจอะไรแต่นี่หัวเขาประมวลเหตุและผลตลอดเวลาหากทำอะไรลงไปความรู้สึกผิดมันคงดันขึ้นมาราวกับอาหารมาจุกตรงคอหอยแน่
“ไม่ล่ะ คุณไปแต่งตัวเถอะ”ซาฟาตัดบทแล้วเดินหนีออกนอกห้อง
2K
