เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        สิ่งนี้สอดคล้องกับการคาดเดาในใจของเยี่ยนเจาเจาเมื่อหันไปมอง ก็จับร่องรอยตกตะลึงที่แวบผ่านใบหน้าของหยวนอีย่วนได้ตามคาด

        ใบหน้านางขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว เห็นชัดว่านางไม่ได้คิดว่าเรื่องราวจะดำเนินไปเช่นนี้

        ทว่าเยี่ยนเจาเจารู้สึกตั้งแต่ตอนที่สายตาของหยวนหมินหยุดนิ่งตรงหยวนอีย่วนชั่วขณะแล้วแววตาของหยวนหมินไร้ซึ่งความสงสารต่อหยวนอีย่วน เขานิ่งไปพักหนึ่งเพียงเพราะเพิ่งนึกออกว่าตนยังมีบุตรสาวคนนี้อยู่

        นอกเหนือจากนี้ หยวนหมินดูจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

        ไม่รู้ว่านายหญิงใหญ่มีความขัดแย้งรุนแรงอะไรกับคนในเรือนและไม่รู้ว่าบุตรอนุภรรยาของตนอยู่เรือนแสดงละครเก่ง จนสามารถบีบภรรยาเอกของเขาจนมุมอย่างไร

        เยี่ยนเจาเจายืดตัวขึ้นฉับพลัน นางเอนตัวไปข้างกายหนานหมิงเหอกระซิบกับเขาแผ่วเบา “พี่ชาย จดหมายของพวกเราไปไม่ถึงหมิ่นหนานหรือเจ้าคะ?”

        หนานหมิงเหอรู้ว่าเยี่ยนเจาเจาสามารถคาดเดาเรื่องราวได้จากการสังเกตเบาะแสร่องรอยเล็กๆน้อยๆ นี้ เขาตบหลังเจาเจาเบาๆ ตอบรับเป็นนัยว่าใช่

        เยี่ยนเจาเจาคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับเรื่องนี้

        จดหมายของพวกเขาส่งไปไม่ถึงหมิ่นหนาน นั่นหมายความว่าจดหมายของหยวนอีย่วนก็ไปไม่ถึงมือหยวนหมินเช่นกัน

        หยวนหมินอาจไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ!

        และเวลานี้เองบุคคลที่ไม่คาดคิดก็เดินวางท่าเข้ามาจากประตูลานเรือน

        เป็นหยวนหยางฮุย

        ไม่พบหน้ากันเพียงเดือนสองเดือนภาพลักษณ์ของหยวนหยางฮุยเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

        รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ของเขาหายไปถูกแทนที่ด้วยเด็กหนุ่มที่ร่างสูงเพรียวขึ้น และน้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็ว

        อาจเป็นเพราะเขาสืบพันธุ์ไม่ได้แล้วใบหน้าหยวนหยางฮุยจึงดูนุ่มนวลและงดงามขึ้น

        ชั่วขณะนั้น เขาเอนกายพิงประตูลานเรือนอย่างเกียจคร้านมุมปากกระตุกอย่างชั่วช้า ผิวปากเสียงดังใส่หยวนอีย่วน ดูอันธพาล แต่แฝงไปด้วยความงามน่าอัศจรรย์เช่นกัน

        มือเขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อราวกับเล่นกลคีบโบกไปมาระหว่างนิ้ว “น้องหญิง เจ้าเคยเห็นสิ่งนี้หรือไม่”

        รูม่านตาหยวนอีย่วนหดเล็กลงทันใด แต่กลับส่ายศีรษะ“ไม่เคยเห็น”

        เด็กในท้องนายหญิงใหญ่เป็นของหยวนหมิน ยังไม่ทำให้นางตกใจเท่านี้พลันนั้นเยี่ยนเจาเจาก็เข้าใจ จดหมายนั่นน่าจะเป็นฉบับที่หยวนอีย่วนส่งไปหมิ่นหนาน

        ขณะนั้นเอง เสียงถอนหายใจพลันดังขึ้นด้านหลังหยวนหยางฮุยมือข้างหนึ่งคว้าจดหมายออกจากมือหยวนหยางฮุย ฉีกสองสามครั้งก็เปิดผนึกจดหมายออกแล้วอ่านเนื้อหาข้างในทั้งหมด

        เจ้าของมือคู่นั้นก็คือผู้อาวุโสหยวนมู่

        สีหน้าเขามิได้เปลี่ยนแปลงมากนักแต่สีหน้าหยวนอีย่วนกลับเปลี่ยนทันที ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาค่อยๆ หลั่งลงมา

        แน่นอน หยวนอีย่วนทราบดีว่าในจดหมายนั้นตนเขียนสิ่งใดไว้

        สิ่งที่นางถนัดที่สุดคือการเล่นกับจิตใจของผู้คน ดังนั้นนางจึงรู้ว่าต้องใช้อะไรถึงจะกระตุ้นสองเป้าหมายที่ต่างกันได้ผลที่สุด

        ท่านปู่และท่านพ่อไม่เหมือนกัน ดังนั้นจดหมายไม้ตายนั่นย่อมต้องเขียนต่างกัน

        หยวนอีย่วนสามารถใช้คำสองคำที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงและยุยงปลุกปั่นมากที่สุดเพื่อกระตุ้นท่านปู่และท่านพ่อให้เกิดโทสะ นางกลับคาดไม่ถึงว่าท่านปู่จะได้อ่านจดหมายฉบับนี้

        ทั้งที่ตัวเขาเกลียดเด็กที่เกิดจากนายหญิงผู้เฒ่าที่สุดเหตุใดตอนนี้ถึงมาอยู่กับหยวนหยางฮุย แล้วยังเห็นจดหมายฉบับนี้กัน?

        อย่างไรเสียหยวนอีย่วนก็ยังเด็กเป็นไปไม่ได้ที่เขาไท่ซานถล่มจะไม่เปลี่ยนสีหน้า [1]

        เดิมทีนางคิดว่าตนเองชนะกระดานหมากตานี้แล้ว ไม่เพียงถอนอำนาจนายหญิงใหญ่ได้แต่ยังค่อยๆ กลืนกินขอบเขตอิทธิพลของนายหญิงใหญ่ทีละนิดด้วย จึงไม่คิดมาก่อนว่านายหญิงใหญ่ที่นิ่งเงียบจะกลับมาผงาดอีกครั้งในสภาวะที่เสียเปรียบทุกทางเช่นนี้!

        จิตใจนางสับสนร้อนรนไปหมด

        หยวนอีย่วนทราบดีไม่ว่าตอนนี้หยวนหมินจะรู้สิ่งที่นายหญิงใหญ่กระทำหรือไม่นางก็สูญเสียความเชื่อใจและการสนับสนุนที่ผู้อาวุโสหยวนมู่มีต่อนางแล้ว

        นางจ้องผู้อาวุโสหยวนมู่ด้วยน้ำตาคลอเบ้าริมฝีปากขยับเอ่ยอ้ำๆ อึ้งๆ “ท่านปู่... ข้าผิดไปแล้ว...”

        แต่กลับไร้ประโยชน์เสียแล้ว

        หยวนอีย่วนพลาดโอกาสที่ดีที่สุดในการก้มศีรษะยอมรับผิดและเริ่มยอมรับผิดให้มีประโยชน์ไปแล้ว ตอนนี้ผู้อาวุโสหยวนมู่จับได้คาหนังคาเขาความเชื่อใจของเขาที่มีต่อนางสลายไป ยังจะให้เขามาฟังคำขอโทษจากหยวนอีย่วนอีกหรือ?

        หยวนมู่เพียงยิ้มหยัน

        เขาไม่ได้เยาะเย้ยว่าวิธีของหยวนอีย่วนล้มเหลวทั้งที่ใกล้สำเร็จแค่รู้สึกว่าตัวเองโลดแล่นในท้องพระโรงนานหลายปี สุดท้ายกลับถูกเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งใช้ความรู้สึกปั่นหัว

        ผู้อาวุโสหยวนมู่กำลังหัวเราะเยาะตัวเอง

        เขาค่อยๆ ยัดจดหมายกลับใส่มือหยวนหยางฮุยหันหลังกลับและเดินจากไป

        เยี่ยนเจาเจาขยิบตาให้เจินเจินและอ้ายอ้ายทันที

        ล้อกันเล่นหรือ ช่วงเวลาที่อึมครึมหม่นหมองเช่นนี้ย่อมเป็นจังหวะไต่เต้าของฝ่ายเรา!

        แต่พูดอย่างนี้ก็ดูจะเห็นแก่ผลประโยชน์เกินไปเยี่ยนเจาเจารู้ว่าเป็นเรื่องยากที่นางกับผู้อาวุโสหยวนมู่จะเกิดความสัมพันธ์เชิงปู่หลานจริงๆมีเพียงเจินเจิน อ้ายอ้ายกับผู้อาวุโสหยวนมู่เท่านั้นที่เป็นปู่หลานกันอย่างแท้จริง

        ดังนั้นเจินเจินและอ้ายอ้ายจึงติดตามไปโดยพลัน

        เจินเจินและอ้ายอ้ายเดินไปแล้วโจวซื่อจะยอมอยู่ลำพังได้อย่างไร!

        นางวางหยวนอีย่วนไว้บนม้าหินในลานเรือนเรียกสาวใช้สองคนมาดูแลนาง แล้วรีบไล่ตามเจินเจินกับอ้ายอ้ายไป

        ในเรือนตอนนี้เหลือเพียงพวกเยี่ยนเจาเจาสองคนหยวนอีย่วนซึ่งทำอะไรไม่ถูก และหยวนหยางฮุยที่กระตุกมุมปากดูอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต

        หยวนอีย่วนเหลือบมองหนานหมิงเหอโดยไม่รู้ตัว

        หัวใจเยี่ยนเจาเจาเต้นแรง นางมองหนานหมิงเหอเพื่ออะไร?

        แววตาของหยวนอีย่วนเมื่อครู่ลึกซึ้ง แฝงไปด้วยความหมายซับซ้อน

        เยี่ยนเจาเจามองเห็นความขมขื่นที่ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการและความขุ่นเคืองจากจิตใต้สำนึกเจืออยู่ในแววตาของหยวนอีย่วนความระแวดระวังในใจพุ่งขึ้นสูงสุดทันที เหตุใดนางถึงได้มองหนานหมิงเหอ?

        สิ่งนี้ทำให้เยี่ยนเจาเจาไม่พอใจพริบตานั้นนางนึกถึงเรื่องที่หนานหมิงเหอบ่ายเบี่ยงและไม่ยอมบอกตนก่อนหน้านี้

        นางไม่มีทางไม่เชื่อหนานหมิงเหอแค่รู้สึกว่าหยวนอีย่วนกระทำผิดจริง ตอนแรกนางแสดงว่าโดนรัดเท้าเยี่ยนเจาเจายังช่วยเหลือนางห่างๆ แต่นางกลับมารุกล้ำอาณาเขตของตนเช่นนั้นหรือ?

        สิ่งนี้ทำเยี่ยนเจาเจาอึดอัดไปทั้งตัวทันที

        หนานหมิงเหอรู้สึกถึงความไม่พอใจที่เอ่อล้นออกมาจากเด็กสาวในอ้อมแขนของเขาจึงรีบตบหลังปลอบโยนเยี่ยนเจาเจาแผ่วเบา

        หยวนอีย่วนเพียงทอดมองแวบหนึ่งก่อนนางจะจมลงสู่ความคิดของตัวเอง

        ข้างนอกบรรยากาศหนักอึ้งเช่นเดียวกับในเรือน

        นายหญิงผู้เฒ่าไม่ทันตั้งตัวกับการกลับมาของหยวนหมินและยังไม่คาดคิดว่าคราวนี้บุตรชายจะปกป้องภรรยาตนเองอย่างแน่วแน่ทั้งยังถลึงตามองนาง

        แน่นอนว่านายหญิงผู้เฒ่าไม่ยอม นางงัดวิธีที่ตนเองถนัดที่สุดตีอกชกหัวให้อีกฝ่ายตามใจ “หมินเอ๋อร์ เจ้าทำอะไรน่ะ! นางโสเภณีอาศัยช่วงที่เจ้าไม่อยู่ลอบคบชู้แม่ทำเพื่อรักษาหน้าของเจ้า แต่เจ้ากลับมาโทษแม่หรือ!”

        หยวนหมินขมวดคิ้ว ดูจับต้นชนปลายไม่ถูก “ท่านแม่ท่านพูดเรื่องอะไรน่ะ? มีชู้อะไร โสเภณีอะไร เหตุใดลูกไม่เข้าใจ?”

        หยวนหมินไม่รู้เรื่องเหล่านี้จริงๆ

        นายหญิงผู้เฒ่ายังอยากกล่าวต่อ แต่นายหญิงใหญ่ที่ร้องไห้แทบหมดลมในอ้อมอกของหยวนหมินก็พยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากอ้อมแขน น้ำตานองหน้าแต่กลับยังคุกเข่าอยู่บนพื้น

        “จ้งหลาง [2] เชี่ยเซินมีความผิดที่ไม่เคยบอกจ้งหลางเพราะข้าดูแลฮุยเกอเอ๋อร์ไม่ดี และถูกอาย่วนฟ้องว่ากระทำการโหดร้ายเลยโดนท่านแม่หย่าขาดนานแล้ว

        เป็นเชี่ยเซินที่ทำดีไม่พอเป็นเชี่ยเซินที่ทำให้ท่านแม่ผิดหวังรู้สึกเสียใจต่อบรรพชนที่มิอาจเป็นสะใภ้ที่ดีของจวนสกุลหยวน

        เดิมทีเชี่ยเซินคิดว่าชีวิตนี้โชคชะตาระหว่างจ้งหลางคงจบสิ้นแล้วแต่เชี่ยเซินยังมิอาจฝืนใจตัดขาดจ้งหลาง หลายวันก่อนหน้านี้จ้งหลางเขียนมาว่าต้องเดินทางไปทำงานราชการผ่านซูโจวเชี่ยเซินมิอาจระงับความคิดถึงอย่างรวดร้าวไหว จึงหาข้ออ้างออกมาพบจ้งหลางเก็บมันไว้เป็นภาพฝันในวสันต์สารท ตื่นขึ้นก็ไม่มีทางเป็นจริง...

        แต่เชี่ยเซินมีลูกของจ้งหลาง ชีวิตเชี่ยเซินนั้นไร้ค่าไปที่ใดนั้นไม่สำคัญ แต่ลูกของจ้งหลางมิอาจทนทรมานกับเชี่ยเซินได้จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะอยู่จวนสกุลหยวนต่ออย่างดื้อดึง

        แต่นายหญิงผู้เฒ่าไม่อนุญาตให้เชี่ยเซินเลี้ยงดูลูกหลานสกุลหยวนนางด่าฮุยเกอเอ๋อร์และเฉี่ยวเจี่ยเอ๋อร์ของเชี่ยเซินว่าทั้งสองคือตัวหายนะบุตรในท้องก็เช่นกัน ต้องกำจัดทิ้ง จ้งหลาง เชี่ยเซินรู้สึกเสียใจต่อท่านแต่ขอให้ท่านช่วยบุตรในท้องของเชี่ยเซินด้วย เขาบริสุทธิ์นะเจ้าคะ!”

        ลีลาการแสดงของนายหญิงใหญ่ช่างยอดเยี่ยม อธิบายเรื่องราวชัดเจนเรียบง่ายและหยิบยกเรื่องที่ตนตั้งท้องออกมาพูดจนกระจ่างแทบจะในพริบตาทำเอานายหญิงผู้เฒ่าตะลึงงัน

        เยี่ยนเจาเจาจำได้ว่าช่วงต้นเดือนสิบนายหญิงใหญ่กล่าวว่าจะไปหอหยินหลินเพื่อเก็บสมุดบัญชีคงเป็นตอนนั้นที่นางมีช่วงเวลาดีๆ กับหยวนหมิน บางทีนางอาจใช้วิธีการบางอย่าง เพื่อให้ได้เครื่องรางช่วยชีวิตในท้องมา

        นางอดอยากปรบมือให้นายหญิงใหญ่ไม่ได้และเดาว่านายหญิงใหญ่คงรู้ว่าหยวนหมินเคารพนับถือบิดานานแล้วจึงไม่เรียกเขาว่าหมินหลางแต่เป็นจ้งหลาง

        หยวนอีย่วนวางแผนแยบยลเสียดิบดีแต่คงไม่ได้คำนวณว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายหญิงใหญ่และหยวนหมินจะเป็นของจริง เห็นการตอบสนองของหยวนหมินดูเหมือนเขาจะรักและเคารพภรรยาเอกของตนมาก

        หากเป็นเมื่อก่อน นายหญิงผู้เฒ่าคงคิดปกป้องนายหญิงใหญ่ทว่าตอนนี้ผู้อาวุโสหยวนมู่ลั่นวาจาลงมาแล้ว จวนสกุลหยวนจะมีนายหญิงสกุลหลินได้เพียงคนเดียวนางจึงอยากทุ่มกำลังทั้งหมดเพื่อกำจัดนายหญิงใหญ่ออกไปเสีย

        นายหญิงผู้เฒ่าไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้ หยวนหมินกลับอธิบาย“เมื่อครึ่งปีก่อน ผู้บังคับบัญชามีคำสั่งให้ลูกย้ายไปเมืองจิ้นเฉิง [3] เพื่อทำงานแทนเขาชั่วคราว เพราะเป็นราชการลับมิอาจบอกกล่าวต่อครอบครัวจึงไม่ได้ทำเอิกเกริกใหญ่โต เขียนบอกแค่เหวินฮุ่ย

        สิ้นเดือนสิบเรื่องราวจบลงถึงกลับเมืองหมิ่นหนานผ่านทางซูโจวเหวินฮุ่ยมิกล้าพูดอะไร เลยออกมาต้อนรับลูก บุตรในท้องนางต้องเป็นบุตรของลูกแน่เหวินฮุ่ยระมัดระวังตัวเสมอ นางจะมีชู้ได้อย่างไร?”

        เหวินฮุ่ยมิใช่ชื่อของนายหญิงใหญ่อาจเป็นชื่อเล่นที่หยวนหมินตั้งให้นาง แสดงให้เห็นว่าสองสามีภรรยามีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว

        หยวนหมินเชื่อใจนายหญิงใหญ่มากดังนั้นเมื่อนายหญิงผู้เฒ่าเล่าเรื่องหยวนอีย่วนราวกับเอะอะให้ฟังอีกครั้งหยวนหมินเพียงถอนหายใจแล้วกล่าวว่าภรรยาเลอะเลือนไปจริงๆ

        แต่คนเราหาใช่นักปราชญ์ ไหนเลยจะไม่เคยทำผิดช่วงนี้ก็รู้ความผิดตนแล้ว ยิ่งกว่านั้นขาของย่วนเจี่ยเอ๋อร์ยังโชคดีไม่เป็นอันใดมากและกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ครอบครัวปรองดองกันไว้จะดีกว่า

        เขาไม่สนใจบุตรอนุภรรยาของตนเองสักนิดซึ่งหยวนอีย่วนคงไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้เช่นกัน

        หยวนหมินไม่ได้เห็นจดหมายฉบับนั้นน้ำหนักของคำพูดก็ยิ่งลดลงเมื่อนายหญิงใหญ่เป็นคนเอ่ยกอปรกับหยวนหมินและหยวนอีย่วนไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งในฐานะบิดาและบุตรสาวมากนัก

        วันนี้หยวนอีย่วนพ่ายแพ้ยับเยินแล้ว

        นายหญิงผู้เฒ่าตกตะลึงอ้าปากค้างไม่รู้มาก่อนว่าบุตรชายตนจะโดนสตรีคนหนึ่งมัดใจได้เพียงนี้นางจึงยกพฤติกรรมทั้งหมดของหยวนหยางฮุยช่วงนี้ออกมาพูด

        เอ่ยยังไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงหยวนหยางฮุยเอ่ยอย่างเกียจคร้านดังขึ้นจากด้านนอก “ท่านย่าหลานรู้แล้วว่าทำผิดขอรับ”

        หรือเรื่องนี้ หยวนหยางฮุยจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย?

        -------------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] เขาไท่ซานถล่มจะไม่เปลี่ยนสีหน้า หมายถึงเรื่องกะทันหันเกิดขึ้นก็สงบนิ่ง ไม่ได้รับผลกระทบจากสภาวะภายนอก

        [2] หลาง เป็นคำที่ภรรยามักใช้เรียกสามีของตน วางต่อท้ายชื่อของสามี

        [3] เมืองจิ้นเฉิง หมายถึงเมืองที่ตั้งอยู่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลซานซีทางภาคกลางของจีนในปัจจุบัน