ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

“ลุงหม่า เอาเกวียนออก ข้าจะเข้าเมือง” เด็กหนุ่มเดินอาดๆ เข้าไปหาหม่าเหลียงที่กำลังก่อกำแพงบ้านด้วยก้อนดินอยู่“นายน้อยจะเข้าเมืองหรือขอรับ” มันส่งเสียงย้ำถามขณะที่ตัวคนยังอยู่บนนั่งร้านไม้ไผ่“ใช่ ว่าจะไปซื้อไม้แผ่น และ แวะไปสั่งของที่โรงเหล็ก ไปเตรียมเกวียนเอาไว้ ข้าขอไปเอากระดาษกับแท่งถ่านเสียก่อน” เด็กหนุ่มตอบคำ หม่าเหลียงกระโดดลงจากนั่งร้านทันที ได้รับคำสั่ง“น้องรองข้าฝากทางนี้ด้วยนะ!”“ได้เลยพี่ใหญ่!” เจ้ารองปีนขึ้นไปแทนที่พี่ใหญ่ของมันทันที หม่าเหลียงสั่งงานกับคนของมันนิดหน่อยก็ปลีกตัวออกมา เพียงชั่วอึดใจ นายน้อยของมันก็เดินกลับมา เกวียนเทียมวัวมารอที่หน้าค่ายอยู่ก่อนแล้ว เด็กหนุ่มเดินมาถึงก็กระโดดขึ้นเกวียนทันที“ไปโรงเหล็กก่อน!” เขาต้องการไปปรึกษากับเจ้าของร้านเหล็กเพื่อสั่งของเสียก่อน ค่อยไปเลือกซื้อไม้ต่อพอถึงร้านเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าบึ่งเข้าไปในร้านทันทีหน้าเค้าเตอร์ตัวเดิม หญิงร่างอ้วนฉุย ลูกสาวเจ้าของร้านนั่งประจำที่อยู่ มือของเธอง่วนอยู่กับการแกะเมล็ดฟักทองขั้ว กินอย่างเมามัน ไม่สนใจลูกค้าที่เดินผ่านประตูเข้ามาเลยสักนิด“แม่นาง ลุงเจ้าของร้านอยู่ไหม ข้าอยากให้แกทำมีดหั่นเนื้อให้หน่อย” เด็กหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ“อยู่หลังร้านที่โรงหลอม เดินตรงไป!” หญิงอ้วนตอบคำโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักนิดซานหลงเดินผ่านเข้าไปหลังบ้าน แบบไม่เกรงใจ เมื่อเจ้าบ้านไม่ว่าอะไรใยเขาต้องกลัวอะไรอีกละ หลังร้านเป็นโรงหลอมเหล็กจริงๆ ก้าวแรกที่เหยียบเท้าเข้ามา ความร้อนจากภายในปะทะหน้าเขาวูบหนึ่ง จนรู้สึกร้อนฉ่าขึ้นมาทันที มีคนทำงานอยู่ภายใน 5 คน สองคนกำลังคุมไฟเตาหลอม อีกสองคนกำลังเตรียมแม่พิมพ์ ส่วนเถ้าแก่กำลังลูบคลำก้อนเหล็กที่วางอยู่กลางลานบ้านด้วยแววตาหลงใหล ไม่ได้สนใจผู้บุกรุกที่เดินผ่านกลางบ้านของตนเองเมาเลย“เถ้าแก่! ข้าอยากให้ทำเครื่องมือจากโลหะให้หน่อยขอรับ” ซานหลงร้องเรียก และพูดเข้าประเด็นทันที“อ่า เจ้าหนู ฮ้าๆๆ เจ้าต้องการมีดแบบไหนหรือ” เถ้าแก่ร้านหัวเราะร่างวันนี้เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จนเด็กหนุ่มสังเกตเห็นได้“ฮ้าๆ วันนี้ท่านดูอารมณ์ดีจังเลยนะขอรับ...มีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือไม่ช่วย บอกเล่าให้ข้าน้อยร่วมยินดีด้วยคนนะขอรับ” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วสดใสของเขาเอ่ยถามออกมาในลักษณะทีเล่นทีจริง“อ้าๆๆ เจ้านี่ตาดีเสียจริง ข้าเพิ่งได้โลหะมาใหม่กำลังจะลองตีดาบขึ้นมาดูสักเล่ม พอดี เพื่อนข้าที่เอามาให้บอกวามันเป็นโลหะเกรดดี ตีเป็นดาบหรือมีดแล้วจะแข็งแรงกว่าโลหะทั่วไปมาก เพื่อนข้าเล่าว่า ดาบที่ทำขึ้นจากมันฟันดาบโลหะธรรมดาขาดครึ่งมาแล้ว เจ้าว่ามันน่ายินดีไหมล่ะ” เถ้าแก่เจ้าของร้านพูดออกมาด้วยความยินดี“โอ้ว! ท่านได้มันมามากน้อยเพียงไร” ซานหลงถามออกมาด้วยความหวัง หากมีเหล็กอีกชนิดที่มีความแข็งมากกว่าเหล็กธรรมดา ใบเลื่อยของเขาก็มีความหวังมากขึ้น“ฮ้าๆๆ มีอยู่ 200 จินเลยละ แต่ราคามันก็แพงโขเลยล่ะ” เขาหรี่ตามองมาทางเด็กหนุ่ม“แล้วเถ้าแก่ยินดีจะทำเป็นอุปกรณ์ ขายให้ข้าไหมล่ะขอรับ” เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ถามราคาออกมาสักคำ“ได้แน่นอนแต่ราคามันจะเป็น 3 เท่าของอุปกรณ์ปกติ” เถ้าแก่เรียกราคาออกมาอย่างหน้าเลือด สายตาของเขาแทบจะปรากฏออกมาเป็นเหรียญทอง“จริงเหรอขอรับ ขอบคุณล่วงหน้าเลยนะขอรับเถ้าแก่” เขาตอบออกมาแบบไม่เต็มใจนัก แต่จะทำอย่างไรได้ ราคาสามเท่าก็ต้องซื้อ เพราะมันจำเป็น“แต่ตอนนี้เราต้องลองดูก่อนว่าเหล็กนี่จะดีอย่างที่เขาบอกหรือไม่” สายตาของเถ้าแก่เต็มไปด้วยความมาดหวัง ซานหลงไม่ได้ออกความเห็นอะไร เขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันกว่ามันจะดีอย่าที่เถ้าแก่อ้างหรือเหล่าช่างตีเหล็กของเถ้าแก่เริ่มหลอมก้อนโลหะทันทีที่ไฟได้ที่ แม่พิมพ์ถูกทำความสะอาดไว้รออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาทำงานแต่ 2 ชั่วยาม โลหะก็หลอมละลาย ช่างเหล็กเทน้ำโลหะลงในแม่พิมพ์ออกมาเป็นดาบสำเร็จรูปอย่างง่ายดาย ดาบถูกตีด้วยค้อนเหล็ก อีกราวๆ 4 เค่อ ก็เสร็จกระบวนการ เมื่อโลหะเย็นลงชั่งเหล็กก็ทำการฝนเพื่อลับคม ใส่ด้ามตอกลิ่ม ทาด้วยยางไม้บางชนิด เป็นดาบที่สมบูรณ์ออกมา 1 เล่มช่างเหล็กของเถ้าแก่จบงานสร้างดาบหนึ่งเล่ม ด้วยเวลา ไม่เกิน 3 ชั่วยาม หรือประมาณ 6 ชั่วโมงหน่อยๆ เท่านั้นเอง“ฮ้าๆๆ ดูสิ!สีของโลหะก็ต่างกันมากแล้ว แค่ดูด้วยตาก็มองออกแล้วว่ามันดีกว่าดาบที่ตีขึ้นด้วนเหล็กธรรมดาจริงๆ” ถ้าแก่หัวเราะร่าชื่นชมใบดาบอันคมกริบ ที่ตีขึ้นมาใหม่ๆ ชั่วอึดใจแกก็วาดฟันเข้าใส่ดาบที่ตีจากเหล็กธรรมดา เกิดเสียงดัง เชี้ย! หนักๆ ขึ้นจากการปะทะกันของใบดาบไม่ขาดแต่ใบดาบที่ทำจากโลหะธรรมดา ถูกจัดลงไปกว่าครึ่งของความหนา คมของดาบเล่มที่อยู่ในมือของเถ้าแก่ เสียรูปเล็กน้อยเท่านั้น“ฮ้าๆๆ เยี่ยม! เยี่ยมยอดอย่างที่ร่ำลือจริงๆ ดูสิ!คมดาบเสียหายแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ตัดเหล็กธรรมดาได้ ราวกับตัดไม้ ฮ้าๆๆ” เถ้าแก่พึงพอใจกับผลการทดสอบมาก เขาหัวเราะลั่นออกมาไม่หยุด“ดีมาก ดีมากจริงๆ เถ้าแก่ เหล็กที่ท่านได้มาคุณภาพดีมาก ไม่ผิดหวังเลยจริงๆ” ซานหลงเอ่ยชมออกมา อย่างไม่หวงคำพูด ขนาดเหล็กยังไม่ผ่านการชุปแข็งยังทำได้ขนาดนี้ ถ้าชุปแข็งแล้วละก็อาวุธในยุคนี้คงไม่อาจต่อกรกับมันได้แน่ๆแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่เขาสนใจ เพราะสิ่งที่เขาสนใจคือเครื่องมืองานไม้ และงานเหล็กที่จะสร้างขึ้น ด้วยเหล็ก 2 ชนิดที่มีความแข็งต่างกัน มันจึงสร้างขึ้นได้เขาใช้เหล็กที่มีความแข็งมากกว่าสร้างเครื่องมือ ที่ชื่อว่ากรรไกรโยก ตัดเหล็กแผ่น เพื่อตัดฟันใบเลื่อย ตัวโครงกรรไกรทำจากเหล็กธรรมดา แต่ใบมีดตัดต้องทำจากเหล็กแข็งของเถ้าแก่สิ่วขนาดต่างๆ ถูกเขาวาดแบบออกมาอย่างละเอียด ยื่นให้เถ้าแก่ร้านเหล็ก ตามด้วยแบบค้อนตีเหล็ก ทั่งตีเหล็ก ใบมีดกบไสไม้ เหล็กแผ่นบางที่เขาจะเอาไว้ใช้ทำใบเลื่อย คีมปากนกแก้ว คีมยาวสำหรับเตาหลอม เหล็กตอก สกัด ขนาดต่างๆของทุกอย่างถูกเขาอธิบายรายละเอียดในการทำให้กับเจ้าของร้านและช่างทั้งสองคนของร้านให้เข้าใจสุดท้ายเขาส่งแบบชิ้นส่วนของ กรรไกรโยกตัดเหล็ก และ มีดปลายตัดให้เจ้าของร้าน พร้อมทั้งอธิบายรายละเอียด ของมันอีกครั้ง มีดปลายตัดเขาต้องการให้เถ้าแก่ใช้เหล็กพิเศษทำแน่นอนว่าทุกอย่างเป็นเพียงการขึ้นรูปแบบธรรมดา ไม่มีการชุปแข็ง เพราะขั้นตอนนี้เขาไม่คิดที่จะสอนใคร ที่ไม่ใช่คะนองเขา พรุ่งนี้เขาจะทำมันด้วยตัวเองสิ่วกับใบกบไสไม้ถูกทำขึ้นอย่างรวดเร็ว มันเป็นอุปกรณ์ที่ทำได้ไม่ยากนัก ด้วยความชำนาญการของชั่ง เพียงไม่ถึง 2 เค่อดี แม่พิมพ์ของมันก็ทำเสร็จ ถึงช่วงต้น ยามอิ๋น ของเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ก็ทำเสร็จหมด เหลือเพียงชิ้นส่วนของกรรไกรตัดเหล็ก เหล็กแผ่น และ ใบตัดของกรรไกร“พรุ่งนี้ของที่เหลือจะเสร็จไหมเถ้าแก่” ซานหลงถามขึ้นด้วยความหวัง“อย่างอื่นเสร็จแน่นอน แต่มีดปลายตัด 10 อันต้องใช้เวลาหน่อย” เถ้าแก่ตอบตามความจริง“มีดผมไม่รีบใช้ เอาไว้ทำทีหลังก็ได้ขอรับ ถ้าพรุ่งนี้เครื่องมือของผมทำเสร็จแล้ว ผมต้องขอใช้เตาหลอมของเถ้าแก่ สัก 4 เค่อ ประกอบกรรไกรโยกจะได้หรือไม่ขอรับ”“ได้แน่นอน ไม่มีปัญหา” เถ้าแก่ตอบ“ใช้โรงหลอม 4 เค่อ เถ้าแก่คิดเงินเท่าไรขอรับ”“เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอก คิดงงคิดเงินอะไรคนกันเองทั้งนั้น” มีหรือที่เถ้าแก่จะกล้าคิดเงินลูกค้ารายใหญ่ของเขา“ไม่ได้หรอกขอรับเถ้าแก่ การประกอบกรรไกรตัด เป็นความลับของครอบครัวข้า จะมีแค่ข้ากับคนของข้าอีกหนึ่งคนเท่านั้น ที่ทำงานอยู่ในโรงหลอมตอนนั้น ข้าทำให้เถ้าแก่เสียเวลาในการทำงาน ต้องจ่ายเงินตามที่เถ้าแก่ศูนย์เสียไปขอรับ”“อ่อ..เป็นอย่างนั้นหรือ...ข้าคิด 10 เหรียญทองก็แล้วกัน” เมื่อเข้าใจว่าตนเองต้องเสียเวลาในการทำงานไป เถ้าแก่ก็ไม่อิดออดที่จะเรียกร้องเงินตามสมควรทั้งคู่ออกจากร้านเหล็ก ก็เป็นยามเย็นเสียแล้ว ซานหลงตรงไปที่ร้านไม้ต่อ ที่นี่มีไม้แผ่นขายจริงๆ แต่สภาพของมันหยาบเกินกว่าที่จะเอามาทำเรือได้ แต่ตอนนี้เขามีใบมีดของกบไสไม้แล้ว ผิวของไม้พวกนี้จึงไม่เป็นปัญหามากนักซานหลงสั่งทำตัวกบไสไม้ทันที 2 ตัว และซื้อไม้แผ่นกลับไปจนเต็มคันรถ วันนี้เขาจ่ายไปอีก 200-300 เหรียญทอง กระเป๋าของเขากลับมาเบาหวิวอีกครั้ง ช่วงต้นยามหม่า คนและเกวียนที่เต็มไปด้วยไม้แผ่นก็กลับมาถึงค่ายพักเมื่อมาถึงปางพักคณะนายพรานก็ขนหมูที่ลาได้กลับมาถึงพอดี"อาหลง! มาพอดีเลย วันนี้โชคดีมีฝูงหมูป่าเข้าห้างดักหลายกลุ่ม เลยยิงเพลินไปหน่อย ได้มา 21 ตัวเลย ไม่รู้ว่าอาคารทำเนื้อรมควันพร้อมหรือยัง" ซานหู่ร้องถามบุตรชายทันทีที่เห็นตัวพร้อมแล้วขอรับท่านพ่อว่าแต่คนของเราเถอะ จะเหนื่อยเกินไปหรือไม่ หมูตั้ง 21 ตัว"ซานหลง ถามขึ้นเพราะเกรงว่าคนจะเหนื่อยล้าเกินไป ทำงานมาทั้งวันแล้วต้องมาทำเนื้อหมูต่อรมควันต่อ"ไม่เป็นไรหรอกนายน้อยนายน้อย ช่วยๆ กันหลายๆ คน คงไม่นานเท่าไร่" คนงานที่มาออกันอยู่ตรงลานเชือดพูดเป็นเสียงเดียวกัน ทำไมพวกเขาจะไม่เต็มใจที่จะทำละ ในเมื่อเนื้อหมูพวกนี้จะเป็นอาหารให้พวกเขาในฤดูหนาวที่จะถึง ถ้าจะพูดให้ดูดีสักหน่อย พวกเขามักจะขาดแคลนอาหารในฤดูหนาว เละเนื้อสัตว์ไม่ต้องพูดถึงเลย ไม่มีให้กินในฤดูหนาวเนื้อสัตว์แพงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก ถ้าไม่ใช่ผู้ดีมีเงินมีหรือจะกล้ากินเนื้อสัตว์ ในช่วงนี้ และที่สำคัญคือไม่ใช่ว่ามันแค่แพงเพียงเท่านั้น แต่มันยังหายากยิ่งกว่าทองคำเสียอีก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

28.เครื่องมืองานไม้

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

28.เครื่องมืองานไม้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้