เช้าวันจันทร์ที่แสนเร่งรีบ
อันดาวิ่งแจ้นออกมาจากคอนโด หวังจะเรียกวินไปส่งที่โชว์รูม เพราะเขาจอดรถไว้ั้แ่วันที่ไปอบรมพนักงาน วันนี้จึงไม่มีรถใช้ แต่ยังไม่ทันจะวิ่งออกไป เสียงแตรรถมอเตอร์ไซซ์ดูคาติสีดำ แต่งหล่อรอบคันก็วิ่งมาจอดใกล้ๆ
“ไปด้วยกันไหมครับ?”
จีต้ามานั่งรออีกคนั้แ่เช้า เพราะเอาเข้าจริงั้แ่ที่เขาเห็นภาพเมื่อคืน แล้วต้องรีบกลับเข้าห้องของตนไปใช่เพียงใ แต่เอ็นใหญ่ของเขามันตื่นบวม จนต้องรีบพาไปปลอบโยนให้สงบลง และซ้ำร้ายเอ็นหัวถอก ก็ยังคอยตื่นบวมตั้งลำโด่วอแวทั้งคืน
เพียงคิดถึงภาพและจินตนาการตอนอยู่ในลิฟต์ ที่เขาแอบขยับมือลูบไล้ ทั้งกายบดเบียดเสียดสี เพราะความเนืองแน่นของคนที่เต็มลิฟต์ แต่ความจริงแล้วเขาจงใจ
จนสุดท้ายเมื่อเช้าเขาตื่นมาเข้าห้องน้ำ แต่ในหัวเ้ากรรมดันคิดถึง ก็เลยต้องจัดไปอีกหนึ่งดอกฉ่ำๆ ทำเอาเหนื่อยอ่อน ก่อนจะรีบลงมารออีกคน
“ไม่เป็ไรพี่..เอ่อ..ฉันไปเองได้”
“ผมบอกแล้วนะอย่าเรียกตัวเองพี่ ห่างกันแค่สี่ปี เป็เพื่อนยังได้เลย”
“หา!..ได้ด้วยเหรอวะ!”
“อ้าว!..ขึ้นครับขึ้น สายแล้วเร็ว...ลีลา..”
“นี่นาย! ฉันไม่ได้ร้องขอนะ”
“ผมก็ไม่ได้ว่าสักคำนะ..เร็วจะพาไปกินข้าวเช้า”
อันดายื่นมือรีบหมวกกันน๊อคจากมือใหญ่อย่างมึนงง ทำไมเด็กคนนี้ไม่อ่อนโยนกับเขาเอาเสียเลย ความคิดวกวนหยุดลง เมื่อมือทั้งสองข้างถูกจับดึงไปโอบกอดเอวของคนขับเอาไว้อย่างบีบบังคับ แต่อันดากลับเต็มใจ
จีต้าพาคนร่างเล็กไปกินข้าวที่ร้านประจำใกล้กับมหาวิทยาลัยที่เขาเคยเรียนอย่างจงใจเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง ที่เ้าของร้านนี้รู้ดี ราวกับมีผีบอก
“น้องต้าลมอะไรหอบมา” เ้าของร้านข้าวต้มรีบออกมาทักทาย
“หวัดดีครับเจ้ไม่เจอกันนานยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ”
“ปากหวานน่าจูบเหมือนเคยเลยนะเนี่ย! ว่าแต่..แฟนเหรอ?”
“เพื่อนที่ทำงานเนอะครับ เขามาจากเมืองกรุงเลยพาชมของแปลก”
“ตบปากพันครั้ง..ของแปลกอะไร พูดจาไม่สมหน้าตาหล่อเอาซะเลย เชิญนั่งค่ะคุณ คนกรุงนี่กินอะไรกันทำไมถึงหน้าสวยเชียว”
“เจ้ครับ คุณเขาหล่อไหม? ไม่ใช่สวย”
“อะไรกันมองจากดวงจันทร์รู้เลยจีต้า..อย่ามา”
เ้าของร้านจิกปากส่งสายตาแพรวพราว อย่างบ่งบอกการเลือกเพศปัจจุบัน ถึงแม้จะอยู่ในร่างชายตัวใหญ่แต่หัวใจก็สวยงาม เขาจึงมองออกว่าอันดามีรสนิยมแบบไหน ขณะที่อันดาก็ได้แต่คลี่ยิ้มบางๆ อย่างทำตัวไม่ถูก
“ชื่ออะไรเหรอคะคุณ”
“เอ่อ..อา..” อันดากำลังจะอ้าปากตอบ
“คุณซีครับเจ้”
“ฉันถามคุณคนน่ารักไม่ได้ถามแก..หน้าหล่อปากหมา”
“แรงนะเรา..เดี๋ยวจับดูดปากซะเลยเนี่ย!” จีต้าแกล้งพูดต่อ
“รออยู่ หรือจะให้เจ้ดูดให้ก็ได้นะ”
“อู้!พอแล้ว..เอาเหมือนเดิมสอง เร็วๆ ด้วย เดี๋ยวไปทำงานสาย”
“ค่ะๆ พ่อเ้าพระคุณทูนหัวของเมีย”
“เจ้..หยุดเลย”
“ฮ่าๆ สักครู่นะคุณซี”
หลังจากกินโจ๊กเสร็จทั้งสองก็เดินทางเข้าทำงานเป็ปกติ แต่ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของกวี ที่เห็นหัวหน้าซ้อนท้ายรถเพื่อนรักมา ต่อให้สองคนอยู่จะคอนโดเดียวกัน และหัวหน้าก็ใช้รถบริษัทไปทำงาน แต่เขาก็อดคิดไม่ได้
“ทำไมมึงมากับพี่ซี”
“กูว่ามึงรู้”
จีต้าสไลต์ตัวออกมาจากใต้ท้องรถของลูกค้าเอ่ยตอบ อย่างรู้ทันคนถาม ขณะที่กวีนั่งลงแล้วจ้องมองหน้าเพื่อนรักที่รู้จักกันมานาน
“มึงสนใจพี่ซี” กวีรีบถามต่อ
“ถ้ากูตอบไม่”
“กูไม่เชื่อ”
“แล้วสิ่งที่มึง้าคือ..ใช่ ถูกไหม?”
“จริงเหรอวะ!”
“เชี่ยวี..มึงนี่มโนเก่งจับกูจิ้นมั่ว..ไปเลย..โน้นที่ทำงานมึงรีบไปเฝ้าหัวหน้ามึงให้ดี”
“มึงไล่กูเพราะมึงกลัวกูรู้ใจมึงใช่ม๊ะ!”
“ไอ้วี..กูว่ามึงว่างนะ..กูกับหัวหน้ามึง..ไม่มีทาง กูกับเขามันคนละแนวมึงก็รู้ และที่สำคัญกูไม่อยากเจ็บ ไป..กูจะทำงาน”
“มึงรู้ได้ไงว่าพี่ซีจะทำมึงเจ็บ อาจเป็มึงก็ได้นะที่ทำให้เขา..”
“เขาอะไรวะ!”
“คลั่ง”
“ไอ้วีมึงมโนขั้นเทพจริงๆ หน้าอย่างกู..เด็กบ้านๆ ต่างจังหวัด มึงดูเขาราวดอกฟ้า มึงมันบ้าเอาอะไรมาคิด”
“แล้วถ้า..ดอกฟ้าดันตกหลุมรักหมาบ้าน จะเกิดอะไรขึ้น”
“หนูวีลูก..หนูต้องพักการอ่านนิยายนะลูก” จีต้าแกล้งทำเสียงเรียนแบบผู้หญิงสูงอายุ
“กูพูดจริงนะต้า กูว่ามึงกับพี่ซีมีอะไรบางอย่างคู่กัน กูเชื่อ”
“เอ๊อ!” จีต้าส่ายหน้าไปมาก่อนจะมองเข้าไปยังออฟฟิศ พบใครบางคนกำลังแอบมองเขาอยู่ ใบหน้าคมยกยิ้มพลันคิดอะไรบางอย่างออกมาในหัวทันที
“กูก็คิดเหมือนมึง แล้วกูต้องทำยังไง ถ้าไม่ใช่ฝ่ายจีบเขาวะ!”
“ก็ทำให้เขาเข้าหามึงแทนสิวะ! แต่มุกนี้ไม่น่าจะใช้ได้กับพี่ซี”
“งั้นสิ่งที่มึงคิด ก็ล้มเลิกหยุดคิดไปได้เลย เพราะกูไม่เริ่มก่อนอยู่แล้ว”
หลังจากวันนั้นจีต้าก็เก็บเอาคำพูดของกวีมาใคร่ครวญ เขาเป็คนที่มีความเชื่อเื่แบบนี้ ทั้งเื่เจ้ติ๊กที่มองออกว่าอันดาเป็แบบไหน แล้วยังมีกวีมาตอกย้ำ เขาจึงคิดมากมายหลายมิติจนนอนไม่หลับ แต่แล้วก็เหมือน์เป็ใจ เมื่อมีใครคนหนึ่งมาเคาะประตูเรียก
“ต้า..ต้าครับ”
“คุณซีมีอะไรหรือเปล่า”
“เอ่อ..มีเบอร์ช่างคอนโดไหม..ก๊อกน้ำในห้องมันรั่ว”
“มี..แต่ดึกแล้วเขาคงไม่มาดูแน่ เดี๋ยวผมไปดูให้” จีต้าโกหกคำโต
“เอ่อ..จะรบกวนนายไหม” อันดารู้สึกไม่สบายใจแต่ก็ไม่รู้จะพึ่งพาใคร
“ถ้ารู้สึกรบกวนคงไม่มาหรอกมั๊ง”
“อ้อ..ขอโทษนะ”
อันดาพับเก็บใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม พร้อมความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้มันน่าอายยิ่งนักที่คิดว่าตัวเองสำคัญมากพอ ที่จะได้รับการช่วยเหลือ ร่างเล็กรีบหันหลังเดินกลับห้อง ด้วยน้ำตาที่กำลังคลอแทบล้นออกระหว่างเดิน ขณะที่จีต้าหายใจเฮือกใหญ่รู้สึกเจ็บจี้ด ตรงขั้วหัวใจทันที เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าเศร้า
“ถ้าช่วยแล้ว..พรุ่งนี้เช้าไปกินโจ้กเป็เพื่อนด้วย”
ขายาวเดินแซงพลางเอ่ย ก่อนที่คนน้อยใจจะยกยิ้ม แต่มันกลับทำให้น้ำตาที่คลออยู่ร่วงหล่นอาบแก้มในทันที
“อื้อๆ ..ฮื้อๆ”
อันดารีบเปิดประตูห้อง ขณะที่จีต้ารีบเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลง จากนั้นเขารีบจับดึงคนร้องไห้เข้ามาโอบกอดอย่างบอกขอโทษในใจ
“อะไร? ..เป็อะไรหึมม์ เป็อะไร?”
จีต้าโอบกอดคนร้องไห้ด้วยความน้อยใจไว้แน่น เสียงสะอึกสะอื้นมันมีผลต่อความรู้สึกเขามากมาย จนไม่น่าเชื่อ
“ปะ..เปล่าฉันแค่ดีใจ”
“ไม่จริง..ครั้งแรกคุณน้อยใจผม”
“แค่..อื่ม..ช่างเถอะ! แต่ตอนนี้ดีใจแล้ว”
อันดาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ตัวสูงกว่า ด้วยความดีใจและลืมสิ้นว่ากำลังกอดกันอยู่ ส่วนจีต้ารู้ตัวตลอดเวลา แต่กลับแกล้งเนียน
“อ้อ.เอ่อ...ก๊อกตรงอ่างล้างหน้า” เมื่อตั้งสติได้อันดาก็รีบเอ่ย
“อ่อ..ครับ” จีต้าค่อยๆ คลายกอดออก อย่างน่าเสียดาย
“คุณเปิดวาล์วให้ผมหน่อย..อื้อ..ปะ..ปิดๆ”
เพียงจีต้าส่งเสียงอันดาก็รีบหมุดวาล์วเปิดน้ำ สุดความแรง จนน้ำพุ่งเข้าใส่คนซ่อมท่อที่รั่วอยู่ ส่งผลให้จีต้าเปียกชุ่มไปทั้งตัว
“ต้า..อ่ะ.เอ่อ ดะเดี๋ยวซีเอาผ้ามาเช็ดให้”
อันดารีบวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้า ขณะที่จีต้ายกยิ้มบาง กับคำที่อันดาเรียกตัวเองเมื่อครู่ มันเพาะจับหัวใจจนไม่อาจหยุดยิ้มได้
“ต้า..ตัวคุณเปียกหมดแล้ว ซีว่าพอก่อน..เอาไว้พรุ่งนี้ให้ช่างมาซ่อมให้ดีกว่า อาการน่าจะหนัก”
อันดานำผ้าขนหนูผืนใหญ่มาเช็ดใบหน้าของจีต้าพลางเอ่ย ขณะที่คนถูกดูแลได้แต่ยกยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนจะยกตัวขึ้นแล้วถอดเสื้อที่เขาใส่ออก เปิดเผยกล้ามเนื้ออกแน่นน่าัั จนส่งผลให้อันดาถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงท้อง ก่อนจะหันหน้าหลับหนีด้วยความเขินอาย
“เช็ดไม่มองแล้วรู้เหรอครับว่าตรงไหนต้องเช็ด”
“เอ่อ..นายเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหม”
“ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวผมซ่อมเสร็จแล้วไปเปลี่ยนที่ห้อง”
“ไม่ต้องซ่อมแล้วล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้ให้ช่างของคอนโดมาดูดีกว่า”
“แล้วคุณจะใช้ห้องน้ำยังไง”
“เอ่อ...”
“ไปนอนห้องผมแล้วกัน”
..............................................
740
![ประดุจหนึ่งหอมหวานปานน้ำผึ้ง [你笑得甜蜜蜜.]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1643896543_47880899.webp)
