" ฝ่ามือเปลี่ยนเมฆา! "
ผางเฉอจู่โจมอย่างต่อเนื่อง ฝ่ามือของเขาแปรเปลี่ยนเมฆลมและเขาจะทำให้าาเสวียนหยินต้องเสียใจ
" ดาบเพลิง! "
หวังต้าฉุยกวัดแกว่งดาบใหญ่ในมือนาง ฟาดฟันออกไป ลำแสงดาบพุ่งตรงเข้าหาาาเสวียนหยิน
" คมหอกต่อเนื่องเก้าขั้น, ห้าคมหอกต่อเนื่อง! "
หลงหยางถือหอกกระดูกในมือ โทสะของเขาแผ่กว้าง ไม่ว่าหวังต้าฉุยหรือผางเฉอจะทุ่มความพยายามเต็มที่หรือไม่ เขาก็จะทำให้ดีที่สุด เขาต่อสู้เพื่อโอกาสของตัวเขาเอง ไม่เช่นนั้นเมื่อตกอยู่ในกำมือของาาเสวียนหยิน มันจะน่าอนาถอย่างยิ่ง
ห้าคมหอกต่อเนื่องนั้นดูปั่นป่วน แสงและเงาพลุ่งพล่าน บดขยี้พวกเขาซึ่งเป็เื่ที่น่าใมาก
ถึงอย่างนั้น ความแข็งแกร่งของหลงหยางเรียกได้ว่าอ่อนแอที่สุดในคนทั้งสาม เขาเป็เพียงผู้ฝึกตนเซียนมนุษย์ขั้นต้น ขณะที่าาเสวียนหยินในขณะนี้อยู่ในระดับเซียนปฐีขั้นปลาย ทั้งสองแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ด้วยฝ่ามือเขา ตอนนี้เขาดุร้ายและก้าวร้าว ห้ากระบวนท่าต่อเนื่องและเขาได้ถูกทุบตีกลางอากาศ
หลงหยางหดหู่ใจมาก หอกกระดูกได้สูญเสียประกายของมันและหอกก็เกิดรอยร้าว ร่างของเขาราวกับว่าวที่สายป่านขาด กระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างรุนแรง จนเืพุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" หึ ราวกับมดกัด ไม่เห็นร้ายกาจเหมือนอย่างที่พูดเลย "
มุมปากของผางเฉอเผยความตกตะลึง เมื่อหลงหยางพ่นถ้อยคำเช่นนี้ออกมา สิ่งที่หลงหยางพูดนั้นเต็มไปด้วยแรงผลักดัน ตอนนี้การต่อสู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วและร้อนระอุขึ้นในไม่กี่วินาที
แม้แต่หวังต้าฉุยก็ยังทำเป็มองไม่เห็นเขา คมหอกต่อเนื่องเก้าขั้นของหลงหยางก็นับว่าเป็วิชาที่ไม่เลว แต่เ้าจะต้องดูว่าเ้ากำลังสู้อยู่กับใคร?
นี่เป็ปรมาจารย์เซียนปฐีขั้นปลาย และตอนนี้าาเสวียนหยินก็ยังแข็งแกร่งดุจัที่ไม่อาจก้าวล่วงได้
ถึงแม้ว่าทั้งสองจะถูกส่งให้ถอยร่น ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นหลงหยาง เขากระอักเืออกมาคำโต พลังงานที่กระฉับกระเฉงหายไปจนหมดสิ้น!
" หากความแข็งแกร่งของเ้าได้สักครึ่งของปาก เช่นนั้นพวกเราก็คงไม่ลำบากขนาดนี้แล้ว "
ผางเฉอ กล่าวเยาะเย้ยพลางกัดฟัน เขาและหวังต้าฉุยได้ทุ่มกำลังอย่างเต็มที่แล้ว หากไม่ใช่เพราะว่าาาเสวียนหยินเป็เพียงเศษเสี้ยวิญญา พวกเขาคงตายไปแล้ว
แต่ในเวลานี้ หลงหยางยังไม่หยุด แม้จะถูกาาเสวียนหยินทุบตีอย่างทารุณ เขาก็ยังคงยืนหยัดอย่างหนักแน่น
ต่อสู้อีกครั้ง!
ั์ตาหลงหยางเป็เหมือนกับคมมีด และเอ่อล้นไปด้วยอายสังหาร
พ่ายแพ้อีกครั้ง!
แต่หลงหยางก็ยืนขึ้นโดยไม่มีความลังเล ไม่ว่าเขาจะแพ้หรือไม่ สิ่งสำคัญคือเขาไม่สามารถถอยกลับได้ เมื่อเขาถอยหนี เมล็ดพันธุ์แห่งความคับข้องใจก็จะถูกหว่านลงในใจของเขา
หลงหยางเชื่อมั่นอย่างมาก ตราบที่เขาสู้สุดตัว เขาจะไม่พ่ายแพ้ เขากำลังต่อสู้เพื่อตัวเขาเอง เพราะไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้
สู้อีกครั้ง!
หลงหยางวิ่งตรงเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะนั้น สายตาที่หวังต้าฉุยมองเขาก็ดูจริงจังมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ และในท้ายที่สุด ก็กลับกลายเป็ตกตะลึง
สู้เก้าครั้งแพ้เก้าครั้ง แพ้เก้าครั้ง ก็ยังสู้เก้าครั้ง
ความแข็งแกร่งของหลงหยางนั้นอาจไม่ได้ดีเท่าพวกเขา แต่จิติญญาที่ไม่ย่อท้อดุจดั่งปลายหอกผงาดฟ้า ไร้ซึ่งความเกรงกลัว
เวลาผ่านไปทีละน้อย แม้ว่าหลงหยางจะสู้ต่อไป แต่นั่นก็เหมือนน้ำหยดหนึ่งในถัง ไม่มีประโยชน์อะไร และผางเฉอกับหวังต้าฉุยเองก็บอบช้ำแตกต่างกันไปแต่ละคน าาเสวียนหยิน ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้!
" เ้าพวกขยะ ยัง้าสู้กับาาผู้นี้ ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเสียจริง "
าาเสวียนหยิน ตรงเข้ามาทีละก้าวและพวกเขาก็ไม่สามารถถอยได้
เืของหลงหยางชโลมไปทั่วหอกกระดูก หอกกระดูกเมื่อถูกย้อมด้วยเืของหลงหยาง มันก็ดูเหมือนมีความสุกใสและเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อยๆ หอกกระดูกแตกๆภายใต้พื้นที่เต็มไปด้วยเื มันกลับดูน่าเกรงขามมาก
หลงหยางใช้หอกเข้าต่อสู้อีกครั้ง แต่สิ่งที่เขาไม่ทันสังเกตหลังจากสู้ไปเรื่อยๆนั่นคือ แม้แต่าาเสวียนหยินที่เป็ถึงเซียนปฐีขั้นปลายก็ไม่อาจทำลายหอกกระดูกนี้ได้
" ไปลงนรกซะ! "
าาเสวียนหยินผลักผางเฉอและหวังต้าฉุยออกไป คนแรกที่ต้องแบกรับพลังของมันก็คือหลงหยาง ด้วยการโจมตีนี้ าาเสวียนหยินได้ใช้กำลังทั้งหมดของเขาเพื่อฆ่าหลงหยางในคราวนี้ เ้าเด็กนี่มันลุกขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า มันน่าหงุดหงิดเกินไป ข้าไม่เชื่อหรอกว่าด้วยฝ่ามือเต็มกำลังนี้ เ้าจะยังยืนอยู่ได้
ด้วยฝ่ามือทำลายล้างนี้ ม่านตาของหลงหยางหดแคบลง แม้แต่หวังต้าฉุยก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนว่าวันนี้พวกเขาจะพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง หลงหยางไม่มีทางรับฝ่ามือนี้ได้ แม้จะเป็นางก็คงตายนับเก้าชีวิต นอกจากทนการทารุณอย่างเหี้ยมโหดแล้ว ชายคนนี้ดูเหมือนไม่อาจทำสิ่งใดได้
ฝ่ามือฟาดเข้าใส่กลางอกของหลงหยาง กระดูกและเส้นชีพจรในร่างของหลงหยางแทบจะแตกสลาย ในขณะนั้น แม้เทพจะจุติลงบนโลก คาดว่ายากที่จะช่วยเหลือ
การตายของหลงหยางเป็เื่น่าเศร้าของหวังต้าฉุย เพราะชายคนนี้พูดพล่ามมาตลอดทาง ดูเหมือนนางจะปรับตัวคุ้นชินกับการอยู่กับเขาแล้ว แม้บางครั้งจะไม่เต็มใจเล็กน้อย ในขณะนี้เอง พวกเขากำลังจะตายกันหมด แม้แต่ตัวนาง ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
" ก็แค่เด็กนรกคนหนึ่ง กล้ามาอวดดีงั้นรึ? ฮ่าฮ่าฮ่าๆ "
าาเสวียนหยินหัวเราะเสียงเย็น ทำให้ผางเฉอและหวังต้าฉุยสั่นสะท้านไปทั้งตัว หมอกควันแห่งความตายปกคลุมศีรษะของพวกเขา หลงหยางสิ้นหวังแล้วและพวกเขาก็คงเป็รายต่อไป
ทั้งถ้ำดูเหมือนจะมืดมิด ทำให้เสียงหัวเราะของาาเสวียนหยินฟังดูน่ากลัวเป็พิเศษ
ทุกคนต่างคิดว่าหลงหยางตายไปแล้ว แต่ถึงแม้ว่าฝ่ามือของาาเสวียนหยินจะสร้างความเสียหายให้กับหลงหยางอย่างร้ายแรง มันกลับได้เปิดช่องทางทั้งแปดของเส้นชีพจรลึกลับของหลงหยาง ในเวลานี้เอง สิทธิการควบคุมพลังของิญญาัของาาเสวียนหยิน มันก็ถูกสลัดทิ้งไป
พลังิญญาัที่น่าสะพรึงกลัวเติบโตอย่างต่อเนื่องและหลอมรวมเข้ากับร่างของหลงหยาง พลังของิญญาัคือแก่นแท้สุดท้ายของัแท้จริง เป็เหมือนสารีริกธาตุของนิกายพุทธ และมีเพียงัแท้จริงเท่านั้น ที่จะรักษาิญญาัเอาไว้ได้ กล่าวคือ ิญญาัมันไม่ใช่สิ่งที่ัวารีทั่วไปหรือเต่าลี้ลับทะเลลึกอย่างาาเสวียนหยินจะสามารถมันได้
ิญญาั, อวตารของัแท้จริง สัญลักษณ์ของเผ่าั!
เดิมทีหลงหยางเรียกได้ว่าตายไปแล้วเก้ารอบ แต่ิญญาัได้ดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย
พลังของจิติญญาัทำให้ร่างกายของหลงหยางอบอุ่นและชุ่มชื้นขึ้น และพลังิญญาัที่ทรงพลังนั้นเหนือจินตนาการของมนุษย์
ทันใดนั้นิญญาัก็กระจายตัว ทำให้หลงหยางสามารถดูดซับิญญาัได้ง่ายขึ้น ไม่อย่างนั้น หากเขา้าดูดซับิญญาั อย่างน้อย เขาจะต้องใช้เวลาสามถึงห้าวัน หรือไม่ก็สามถึงห้าปีและไม่แน่ว่าจะมากกว่าร้อยปี นั่นก็เป็ไปได้ทั้งหมด
พลังงานมีขนาดใหญ่เกินไปและพลังจิติญญาัไม่สามารถถูกดูดซับโดยัได้ และการเปลี่ยนแปลงในเวลานี้เป็สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด แม้กระทั่งั
หอกกระดูกซึ่งอาบไปด้วยเืเริ่มดูดพลังิญญาัในร่างหลงหยางอย่างตะกละตะกลามในเวลานี้
ทั้งสองสั่นพ้องสอดประสานเข้าด้วยกัน บนหอกกระดูก ลวดลายก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนไป และมันยังซ่อมแซมตัวเองอย่างต่อเนื่อง เห็นชัดเพราะิญญาั หอกกระดูกจึงสามารถกำเนิดใหม่!
หลงหยางรู้สึกว่าร่างกายของเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างสั่นะเืฟ้าดิน เขาไม่อยากเชื่อว่าดวงิญญาัจะหลอมรวมเข้ากับเขาได้อย่างไร้ที่ติ อีกทั้งเขาััได้ถึงพลังิญญาัที่ถูกดูดซับอย่างสมบูรณ์และความแข็งแกร่งของเขาได้ก้าวไปถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดทันที เทียบเท่ากับหวังต้าฉุย
สิ่งที่ทำให้หลงหยางไม่อยากเชื่อก็คือ หอกกระดูกนี้ดูดกลืนพลังิญญาัเข้าไปมาก ในขณะนี้ หอกกระดูกดูละมุนละไมและเอาแต่ใจมาก มันเหมือนัชนิดหนึ่ง ที่เรียกมันและ้าที่จะออกมา ไอ้หยา ให้เขาถือหอกกระดูกนี่ เขารู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย
" ไม่— "
" นี่มันเป็ไปไม่ได้! "
เสียงโหยหวนของาาเสวียนหยินหยุดกะทันหัน เขาไม่ได้คาดคิดว่าิญญาั ซึ่งเขาวางแผนและรอคอยมาโดยตลอด จะถูกหลงหยางดูดซับไปได้? ยิ่งไปกว่านั้น หอกกระดูกนั่นเองก็ยังดูดซับพลังิญญาัที่เอ่อล้นออกมาส่วนใหญ่ด้วย
แต่กลับไม่มีส่วนสำหรับเขาเลย!
รูม่านตาของาาเสวียนหยินหดแคบลงและดวงตาของเขาแทบจะแยกออกจากกัน
เพราะเขารับไม่ได้ เขาทุ่มเทสิ่งต่างๆมากมายเพื่อิญญาันี้ แม้กระทั่งชีวิตของเขา จึงเหลือเพียงแค่เศษเสี้ยวิญญา รอใครสักคนมาช่วยเขา เขาคิดว่าเวลานี้เขาจะได้ทะยานขึ้นสู่ฟ้า แปลงเป็ัผงาดฟ้า แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็อย่างที่คิด เขากลับตัดชุดแต่งงานให้คนอื่น
ผลที่เกิดขึ้นเป็สิ่งที่าาเสวียนหยินไม่คาดฝัน
" เ้าคนโง่นี้โชคดีจริงๆ "
หวังต้าฉุย พึมพำ จากนั้นหันมองท่าทางโกรธเคืองของาาเสวียนหยิน เ้ารู้หลงหยางได้ดูดซับิญญาัแล้วและแรงกดดันัที่น่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้นางและผางเฉอรู้สึกกดดันอย่างมาก
หลงหยางไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น เขายังได้รับโชคโดยบังเอิญ ดูดซับิญญาั ใครจะได้รับโอกาสเช่นนี้?
แต่สุดท้ายแล้ว เืในกายของหลงหยาง ก็เป็เืของเผ่าั าาเสวียนหยิน้า่ชิงสายเืัของหลงหยาง ให้กลายเป็ของเขา จากนั้นก็ค่อยกลืนิญญาั มันควรเป็ไปตามนี้
ความล้ำค่าของิญญาันั้นประจักษ์ชัดในตัวเอง าาเสวียนหยินไม่้าอะไรไปมากกว่าิญญาัอีกแล้ว แต่หลงหยางดันได้ดูดซับมันและแม้แต่ผางเฉอก็เต็มไปด้วยความอิจฉา
าาเสวียนหยินเกือบช็อคตายและิญญาเขาหลุดลอยออกไป
ในเวลานี้ หลงหยางรู้สึกใ พลังที่ก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวะโ แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ยังรู้สึกรับไม่ได้เล็กน้อย จุดสูงสุดขอบเขตเซียนมนุษย์ พลังของิญญาันี้น่ากลัวจริงๆ มันเหมือนกับฝันไปไม่มีผิด หลงหยางอยู่ในฝันและยังไม่ได้ตื่นขึ้นมา
" คืนิญญาัของข้ามาซะ! "
าาเสวียนหยินแผดเสียงคำรามเหมือนเสียงฟ้าผ่า รีบเร่งมุ่งสังหารหลงหยาง ตราบใดที่เขาฆ่าหลงหยางได้และกลืนกินเขา บางทีิญญาัจะยังสามารถใช้เพื่อตัวเขาได้และแปลงเป็ัก็ไม่ใช่ไม่มีโอกาส
ในเวลานี้ พร้อมกับเสียงคำรามของาาเสวียนหยิน หลงหยางเองก็้าต่อสู้ แต่ร่างกายของเขาค่อยๆผสานเข้ากับหอกกระดูก ทำให้เขารู้สึกเสียวซ่าอย่างมาก ราวกับถูกฉีกเป็ชิ้นๆ
" อะไรกั— "
หลงหยางข่มกลั้นความเ็ป ก่อนที่เขาจะได้สู้ เข่าของเขาก็ทรุดลงกับพื้น
หอกกระดูกสั่นเทิ้มไม่หยุด ในขณะนี้ ฉากที่ปรากฏทำให้ผางเฉอและหวังต้าฉุยใ หอกกระดูกได้พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างของหลงหยาง
" นี่มัน..... "
หวังต้าฉุยเอามือป้องปาก ไม่อยากจะเชื่อ หอกกระดูกนี้แปลกเกินไปแล้ว
ชั่วขณะหนึ่งผ่านไป แม้แต่าาเสวียนหยินก็ยังตะลึง เพราะเสียงกรีดร้องอย่างเ็ปของหลงหยาง มันแทงทะลุหัวใจและปอด ความเ็ปนี้น่าเศร้ายิ่งกว่าการถูกสะกดิญญา
" แคร่ก— "
" กร้อบ— "
เสียงแตกหักดังจนทำให้ผู้คนขวัญผวา ในเวลานี้ หอกกระดูกได้คืบทะลวงแผ่นหลังทีละน้อย
ร่างของหลงหยางเหงื่อท่วมราวกับฝนตก เขาจมลึกกับความเ็ป จนหอกกระดูกได้จมลงไปในร่างกายเขาจนหมดและในเวลานี้ มันก็ได้ผสานกับแผ่นหลังของเขา
ปัง—
หลงหยางรู้สึกว่าร่างกายของเขาสั่นสะท้านกะทันหันและความรู้สึกสบายแผ่ขยายอย่างทั่วถึง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
หลงหยางขมวดคิ้วและความเ็ปก็ค่อยๆหายไป แต่เขาััได้ว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ที่หลังของเขา
" หอกกระดูกงั้นหรือ? "
หลงหยางใ หอกกระดูกได้ผสานเข้ากับหลังของเขา ซึ่งเป็สิ่งที่น่าเหลือเชื่อมาก
" หอก จงมา! "
หลงหยางส่งเสียงคำรามต่ำ หอกยาวสีทองก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา ในขณะนั้น หลงหยางคิดและหอกกระดูกก็ปรากฏในมือเขาตามใจนึก ข้ากลัวพลังที่กลืนฟ้า หอกที่หยิ่งทะนง ดุจหอกแหลมระหว่างฟ้าดิน ดับซึ่งความว่างเปล่าและคงกระพัน!
นี่คือหอกกระดูกหักๆนั่นน่ะหรือ?
หลงหยางไม่อยากเชื่อ แต่เขารู้ว่าเขากับหอกกระดูกได้ผสานเป็หนึ่งเดียวแล้วและมันก็หลอมรวมกับแผ่นหลังของเขา
หลงหยางลูบหอกกระดูกอย่างเบามือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรัก มันเหนือคำบรรยายใดๆ หอกกระดูกนี้ไม่ใช่หอกกระดูกก่อนหน้าอีกต่อไป แต่เป็ิญญาแห่งเทพ ซึ่งได้ะเิพลังที่แท้จริง!
" นี่มันผานหลงจี๋ "
ชื่อที่ดี!
หลงหยางตกตะลึงและเขาก็ได้อาวุธที่มีชื่อในระดับโลกอย่างผานหลงจี๋มา หอกกระดูกนี้สามารถรวมเข้ากับหลังของั จึงสร้างพลังอันยิ่งใหญ่และฟื้นคืนประกายชีวิตของมันกลับมาได้
เฉกเช่นดวงจันทร์ส่องแสงจ้า์ บุคคลเจิดจรัสระยิบระยับจนไม่อาจลืมตาได้ เปล่งประกายด้วยแสงสีทองสว่างสุกใส
" ช่างเป็อาวุธที่ครอบงำอย่างแท้จริง "
ใบหน้าของาาเสวียนหยวนแสดงความตกตะลึง การกำเนิดของผานหลงจี๋ทำให้ทุกคนสั่นสะท้าน
อาวุธวิเศษที่มีความทนทาน เต็มไปด้วยพลังหยาง ตั้งอยู่บนหลังั เปลี่ยนกลายเป็หอกชื่อก้องโลก!
หัวใจหลงหยางเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย หอกกระดูกชื่อก้องโลกนี้เคยเป็ของบรรพบุรุษเผ่าั? การหลอมอาวุธวิเศษที่น่าสะพรึงและตกตะลึงด้วยหลังัของเขานั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้ มันไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกและเป็สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
ยิ่งไปกว่านั้น ผานหลงจี๋นั้นทรงพลัง เมื่อพลังบ่มเพาะแข็งแกร่งขึ้น ผานหลงจี๋ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นตาม เพราะมันได้หลอมรวมกับหลังัของเขา อาวุธที่มีเอกลักษณ์และชื่อก้องโลกนี้ราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตัวเขาโดยเฉพาะ
หลงหยางรู้สึกดีใจจนยากที่จะอธิบาย
ด้วยหอกเล่มนี้ ผางเฉอก็ยังต้องหวาดกลัว มันน่ากลัวเกินไป หากมียอดอาวุธคู่กายในการต่อสู้ มันคงบดขยี้อย่างสมบูรณ์และเขาไม่มีโอกาสใดๆ
หลงหยางคนนี้โชคดีจริงๆ
หวังต้าฉุยรู้สึกเสียดายในใจ นางพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาสุสานาาเสวียนหยิน และในที่สุดหลงหยางก็ทำให้มันเสร็จสมบูรณ์ นางไม่เต็มใจ แต่นางไม่มีสายเืั แม้ว่าจะมอบิญญาัให้นางก็ตาม ในสุสานนี้ นางก็ไม่สามารถดูดซับมันได้และท้ายที่สุดก็คงถูกาาเสวียนหยินแย่งไปอยู่ดี
ในเวลานี้ าาเสวียนหยินเกรี้ยวกราดมาก และมีเพียงแค่หลงหยางซึ่งถือหอกผานหลงจี๋ในมือเท่านั้นที่สามารถสู้กับเขาได้
" อ้าาาาาา! "
" เอาิญญาัของข้าคืนมา! "
าาเสวียนหยินกัดฟันของเขา แม้ว่าหลงหยางจะดูดซับิญญาัและได้หอกไร้ที่เปรียบ าาเสวียนหยินก็ไม่กลัว ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าหลงหยางโดยสิ้นเชิง เซียนปฐีเช่นเขาจะพ่ายแพ้ให้กับเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดได้อย่างไร?
าาเสวียนหยินใช้กำลังทั้งหมดกวาดออกไปและเข้าเผชิญหน้ากับหลงหยาง
" รับนี่ไปกินซะ! "
หลงหยาง แผดเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้นในใจ ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาอย่างก้าวะโพร้อมกับได้สุดยอดอาวุธไว้ใน เขามีความปรารถนาแรงกล้าที่จะเปรียบเทียบกับ์!
ทันทีที่ผานหลงจี๋ออกมา หอกก็กวาดสะท้านโลกและทำลายการโจมตีของาาเสวียนหยวนในพริบตา
ใบหน้าของาาเสวียนหยินเปลี่ยนสีกะทันหัน กลัวจนขี้หดตดหาย ภาพที่ปรากฏ าาเสวียนหยินถูกหอกของหลงหยางแทงทะลุเป็เวลานานและิญญาของเขาสลายไปในพริบตา
ถ้ำทั้งหมดก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งและเวลานี้ ผางเฉอก็ตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีก ใบหน้าเขาซีดเซียวอย่างมาก
แข็งแกร่ง!
นี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
แข็งแกร่งจนผางเฉอไม่อาจต้านทานได้
เซียนมนุษย์ขั้นสูงสุด แข็งแกร่งเช่นนี้ราวกับเทพเซียนลงมาจาก์
..............................................
=========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...