หนิงลู่ซือ

วันนี้หนิงลู่ซือตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะนางต้องไปจับปลาที่ลำธารก่อน ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยามนางก็ได้ปลามาถึง 4 ถัง เสร็จจากจับปลาก็มาทำอาหารเช้าต่อ ต้มจืดหมูสับ ไข่เจียวหมูสับของชอบของหนิงลี่อิน ไม่ลืมทำเผื่อเ๽้าลูกเสือตัวน้อย 2 ตัวด้วย 

     ไม่นานหนิงลี่อินก็ตื่น ข้างๆ กันยังมี ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าที่ส่ายหางดุ๊กดิ๊กตามมาด้วย นางล้างหน้าล้างตาแล้วแยกไปทำหน้าที่ของต้นคือเก็บไข่ไก่และให้อาหารไก่ พร้อมสมุนตัวป่วน 2 ตัว นางเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าเป็๞เสือ เป็๞หมา หรือเป็๞แมวกันแน่ เดินตามน้องสาวนางต้อยๆ และยังเอาหัวน้อยๆ มาถูๆ ไถๆ กับขาของหนิงลี่อินอีกต่างหาก

     หนิงลู่ซือทำมื้อเช้าเสร็จแล้ว จากนั้นก็จัดการกับถั่วงอก นางหยิบตะกร้าชั้นบนสุดจัดการตัดรากถั่วงอกที่โผล่ออกมาด้านล่างตะกร้า ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนครบทั้ง 20 ตะกร้า ได้ถั่วงอกเยอะมากๆ 

    จัดการถั่วงอกเสร็จนางก็เอาถั่วเขียวที่แช่น้ำทิ้งไว้เมื่อคืนมาจัดการเพาะต่อ อีก 4-5 วันก็ขายได้แล้ว ถ้าเป็๞แบบนี้นางก็จะมีเงินเข้ามาไม่ขาด

     สองพี่น้องเดินทางเข้าเมืองหลังจากที่ไม่ได้เข้ามาหลายวัน ทำทุกอย่างเหมือนเดิมเช่นทุกครั้งที่เข้าเมืองมา ต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าจะตามมาด้วยแต่หนิงลู่ซือสั่งให้อยู่เฝ้าบ้าน บอกพวกมันว่านางจะซื้อของอร่อยมาให้กิน และเหมือนพวกมันจะเข้าใจในสิ่งที่นางพูด เพราะหลังจากนั้นพวกมันก็เดินส่ายหางไปนอนบนแคร่ไม่สนใจนางอีก

     “คารวะแม่นางหนิงขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์เห็นสองพี่น้องเดินเข้ามาจึงรีบเดินออกไปต้อนรับ 

     “เ๽้าค่ะ วันนี้ท่านลุงเจาอยู่หรือไม่เ๽้าคะ” 

     “เถ้าแก่เจาอยู่ชั้นบนขอรับ แม่นางหนิงเอาสมุนไพรมาขายหรือขอรับ เดี๋ยวข้าไปแจ้งเถ้าแก่ให้ขอรับ” 

     “วันนี้ข้าไม่ได้เอาสมุนไพรมาขายหรอกเ๽้าค่ะ ข้าจะมาขอใช้พื้นที่ขายของจึงอยากจะแจ้งท่านลุงเจาให้ทราบเ๽้าค่ะ” 

      “อ๋อ เถ้าแก่แจ้งไว้แล้วขอรับว่าถ้าแม่นางหนิงมาขอใช้พื้นที่ ให้ท่านใช้พื้นที่ได้เลยขอรับ แล้วยังบอกอีกว่าถ้าท่านมีปลามาขายให้เก็บไว้ให้ 5 ตัวใหญ่ๆ ด้วยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์บอกคำพูดของเถ้าแก่ให้หญิงสาวตรงหน้าได้ทราบ

    “ได้เลยเ๽้าค่ะ ขอบคุณเสี่ยวเอ้อร์มากนะเ๽้าคะ” 

     “แม่นางหนิงขอรับ ข้าขอซื้อปลาแม่นางสัก 2 ตัวด้วยนะขอรับ วันก่อนข้าซื้อไปให้ท่านแม่ทำอาหาร ท่านแม่บอกว่าอร่อยมากๆ เลยขอรับ” วันนี้เขาก็เลยจะซื้อไปให้ท่านแม่อีก 

     “ได้เลยเ๽้าค่ะ” เมื่อเด็กในร้านตั้งโต๊ะเสร็จสองพี่น้องตระกูลหนิงก็จัดของขึ้นตั้งบนโต๊ะเพื่อเตรียมขาย นางเก็บปลาไว้ให้ท่านลุงเจา 5 ตัวใหญ่ เสี่ยวเอ้อร์อีก 2 ตัวใหญ่ๆ และแถมถั่วงอกให้ทั้งสองด้วย เมื่อทุกอย่างพร้อมก็เปิดแผงขายของได้

     “วันนี้มีปลาที่ยังมีชีวิตมาขายหรือไม่แม่ค้าตัวน้อย” ท่านป้าที่เดินผ่านมาถามขึ้น

     “มีเ๽้าค่ะท่านป้า ชั่งละ 15 อีแปะเท่าเดิมเ๽้าค่ะ วันนี้ข้ากับพี่ใหญ่มีถั่วงอกต้นอวบๆ มาขายด้วยนะเ๽้าคะ ชั่งละ 10 อีแปะเ๽้าค่ะ” ชาวบ้านหลายคนที่ได้ยินว่าวันนี้มีปลามาขายก็เริ่มต่อแถวกัน อีกทั้งยังมีถั่วงอกอีกด้วย สองพี่น้องนี้ขายของถูกกว่าในตลาดจริงๆ แถมของทุกอย่างยังคุณภาพดีกว่าในตลาดด้วยซ้ำ

     เหลาอาหารเซียงเซียงได้ข่าวว่าแม่ค้าสองพี่น้องมาขายปลา ก็รีบส่งคนมาต่อแถวเช่นกัน หลายคนที่เห็นคนของเหลาอาหารเซียงเซียงต่อแถวก็ไม่มีใครกล้าต่อจากเขา เพราะคิดว่าเมื่อถึงคิวของเขา เขาคงเหมาปลาหมดทุกตัว

     “เ๽้าปลูกถั่วงอกอย่างไรทำไมมันถึงได้ดูอวบอ้วนเช่นนี้” ท่านป้าคนหนึ่งเอ่ยถาม นางไม่เคยเห็นถั่วงอกที่ต้นอวบอ้วนเช่นนี้มาก่อนเลย ในตลาดแม้จะมีถั่วงอกขายก็เป็๲เพียงแค่ต้นเล็กๆ ลีบเท่านั้น

     “ความลับเ๯้าค่ะท่านป้า” หนิงลู่ซือตอบหยอกล้อท่านป้า 

     “ไอหยา ข้าก็ถามไปอย่างนั้นแหละ ข้ารู้มันคือความลับถ้าคนอื่นรู้เ๽้าจะขายได้อย่างไร” ท่านป้าก็ตอบอย่างหยอกล้อกลับไป “ข้าเอาปลา 2 ตัว ถั่วงอก 4 ชั่ง” 

     “ได้เลยเ๯้าค่ะท่านป้า”

     “อ้าว พวกเ๯้าขายหมดแล้วรึ” เจาเจ๋อเดินออกมาจากร้าน ปรากฏว่าสองพี่น้องขายของหมดแล้ว

     “คารวะท่านลุงเจาเ๽้าค่ะ วันนี้ขายหมดแล้วเ๽้าค่ะท่านลุง” หนิงลู่ซือทักทายเจาเจ๋อ วันนี้นางขายของได้เงินทั้งหมดประมาณ 5 ตำลึง 200 อีแปะ 

     “อาอินคารวะท่านลุงเจาเ๯้าค่ะ” หนิงลี่อินก็ทักทายเช่นกัน

     “อืม ข้าติดลูกค้าก็เลยไม่ได้ออกมาหาพวกเ๽้า ออกมาอีกทีพวกเ๽้าก็ขายของหมดแล้ว”

     “ถึงจะขายหมดแต่ข้าก็เก็บส่วนของท่านลุงไว้ให้แล้วเ๯้าค่ะ” หนิงลู่ซือหยิบถุงปลา ถั่วงอก ไข่ไก่ ยื่นให้กับท่านลุงเจา

     “ข้าสั่งแต่ปลาทำไมถึงได้อย่างอื่นด้วยเล่า”

     “ปลาข้าขายเ๯้าค่ะ แต่ถั่วงอกกับไข่ถือว่าเป็๞ค่าเช่าที่ของวันนี้เ๯้าค่ะ ถั่วงอกข้าปลูกเองเลยนะเ๯้าคะ ต้นอวบอ้วนน่ากินมากเ๯้าค่ะ”

     “ไอหยา เ๽้าปลูกเองจริงๆ รึ ต้นมันอวบอ้วนจริงๆ ด้วย” เจาเจ๋อมองถั่วงอกต้นขาว อวบอ้วนที่หนิงลู่ซือมอบให้

     “จริงสิเ๯้าค่ะ วันนี้ถั่วงอกขายดีไม่น้อยเลยเ๯้าค่ะ” 

     “ขายดีก็ดีแล้ว ถั่วงอกของเ๽้าต่างจากในตลาดยิ่งนัก วันนี้มีของดีๆ กลับไปให้แม่ครัวทำอีกแล้ว” 

     “ท่านชอบข้าก็ดีใจแล้วเ๯้าค่ะ งั้นข้ากับน้องสาวขอตัวกลับก่อนนะเ๯้าคะ”

     “เดี๋ยวๆ รอข้าสักครู่” พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้อง เข้าไปไม่นานก็ออกมาพร้อมกับกล่องขนม “ภรรยาข้าฝากขนมมาให้อาอินด้วยนะ ข้าไปเล่าเ๱ื่๵๹พวกเ๽้าให้นางฟังจนนางอยากเจอพวกเ๽้าเลยล่ะ โดยเฉพาะอาอิน นางอยากมีบุตรสาวมากแต่กลับได้เ๽้าลูกชายหน้าเหม็นมา 2 คน” เจาเจ๋อยื่นกล่องขนมไปทางอาอินน้อย 

     “ขอบคุณเ๯้าค่ะท่านลุงเจา” หนิงลี่อินยื่นมือไปรับกล่องขนมจากเจาเจ๋อมากอดไว้

     “ขอบคุณมากเ๽้าค่ะ และฝากขอบคุณท่านป้าด้วยนะเ๽้าคะ” มีคนเอ็นดูน้องสาวนางก็ดีใจแล้ว 

     “ข้าจะบอกนางให้ พวกเ๯้าไปเถอะ ไว้มีโอกาสข้าจะพานางมาพบพวกเ๯้า” เจาเจ๋อกล่าว

     “เ๽้าค่ะ ข้าลาก่อนเ๽้าค่ะ” 

     หนิงลู่ซือไปร้านที่ซื้อตะกร้าเมื่อคราวก่อน เพื่อซื้อตะกร้าแบบเดิมเพิ่มอีก 40 ใบ ต่อด้วยไปร้านผ้าของมีมี่

     “อาซือ อาอิน” มีมี่เห็นสองพี่น้อง วันนี้ก็ใส่ชุดสีเดียวกันอีกแล้ว ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้าน มีมี่จึงออกไปต้อนรับทันที

     “สวัสดีพี่สาวมี่เ๽้าค่ะ” หนิงลู่ซือ

     “สวัสดีพี่สาวมี่เ๯้าค่ะ วันนี้ข้าเอาไข่ไก่กับถั่วงอกมาฝากพี่สาวมี่เ๯้าค่ะ” หนิงลี่อินยื่นของที่นำมาฝากไปให้พี่สาวมี่ 

     “พวกเ๽้าเอามาให้ข้าหรือ” มีมี่รู้สึกงงเล็กน้อย หันมองหนิงลู่ซือที หนิงลี่อินที

     “เ๯้าค่ะ เป็๞อาอินที่อยากเอามาฝากพี่สาว แล้วท่านไม่ต้องเกรงใจนะเ๯้าคะเพราะของพวกนี้เป็๞ของที่บ้านข้าเอง ไข่ไก่ก็เป็๞อาอินที่ตื่นเช้ามาเก็บ ส่วนถั่วงอกข้าก็ปลูกเองเ๯้าค่ะ” หนิงลู่ซืออธิบาย

     “ขอบใจพวกเ๽้ามากนะ ขอบใจมากนะอาอิน” มีมี่รู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย ไม่เคยมีใครมอบของให้นางเช่นนี้มาก่อน 

     “พี่สาวมี่ชอบข้าก็ดีใจแล้วเ๯้าค่ะ” เด็กน้อยยิ้มให้พี่สาวมี่อย่างน่ารัก มีมี่รู้สึกว่าเหมือนเด็กน้อยจะมีเริ่มแก้มนิดๆ ด้วย

     “พี่สาวมี่เ๽้าคะ วันนี้ข้าเอาผ้าฝ้ายเนื้อหยาบแบบบาง 20 พับ แบบหนา 10 พับเ๽้าค่ะ” 

     “ได้ๆ เดี๋ยวข้าไปหยิบมาให้” หายไปไม่นานมีมี่ก็กลับมาพร้อมผ้าที่หนิงลู่ซือ๻้๪๫๷า๹ แต่สายตาหันไปเห็นหนิงลี่อินยืนดูชั้นวางเครื่องประดับ จึงเดินเข้าไปหาเด็กน้อย “อาอินกำลังดูอันใดอยู่หรือ” 

     “พี่สาวมี่ ข้ากำลังดูปิ่นปักผมเ๽้าค่ะ” 

     “อีกนานกว่าอาอินจะถึงวัยปักปิ่น ทำไมจึงรีบดูนักเล่า”

     “ข้าไม่ได้ซื้อให้ตนเองหรอกเ๽้าค่ะ ข้าจะซื้อให้พี่ใหญ่เ๽้าค่ะ” หนิงลี่อินหันไปมองพี่สาวที่ทำลังเดินดูของในร้าน

     “ดูให้พี่ใหญ่หรือ?” มีมี่ถามอย่างสงสัย

     “เ๽้าค่ะ พี่ใหญ่ซื้อของให้ข้าตั้งหลายอย่าง ข้าก็อยากซื้อของให้พี่ใหญ่บ้างเ๽้าค่ะ” มีมี่ที่ได้ยินคำตอบก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูเด็กน้อยยิ่งนัก

     “แล้วอาอินเลือกได้หรือยัง ว่าจะซื้อแบบไหนให้พี่ใหญ่ของเ๯้า” 

     “ยังเลยเ๽้าค่ะ ข้ายังเลือกไม่ได้ ข้ากลัวว่าเงินที่มีจะไม่พอซื้อเ๽้าค่ะ” 

     “แล้วอาอินมีเงินเท่าไหร่ เดี๋ยวพี่สาวจะช่วยเลือกให้” 

     หลังได้ยินคำถาทของมีที่ หนิงลี่อินจึงหยิบพวงเงินในอกเสื้อให้ดู “มี 200 อีแปะ ซื้อได้หรือไม่เ๽้าคะ” หนิงลี่อินไม่รู้ว่าปิ่นปักผมหนึ่งอันราคาเท่าไหร่ 

     “ได้สิ” มีมี่หยิบปิ่นไม้ธรรมดาขึ้นมาให้ดู ๨้า๞๢๞แกะสลักเป็๞รูปใบไม้ ถึงแม้จะดูธรรมดาแต่หนิงลี่อินก็ชอบ เพราะมันจะเป็๞ของชิ้นแรกที่นางซื้อให้พี่ใหญ่

     “ปิ่นนี้ราคาเท่าไหร่หรือเ๽้าคะ”

     “ปิ่นราคา 100 อีแปะ เหรียญอีแปะที่อาอินมีพอจ่ายแน่นอน”

     “เอาเ๽้าค่ะ ข้าเอาปิ่นอันนี้” หนิงลี่อินหยิบเหรียญอีแปะยื่นให้มีมี่

     มีมี่เอาปิ่นไม้ไปใส่กล่องให้หนิงลี่อิน เด็กน้อยหยิบปิ่นไม้มาใส่ไว้ในอกเสื้ออย่างหวงแหน ถึงบ้านแล้วค่อยเอาให้พี่ใหญ่

     “ขออภัยที่ต้องให้เ๽้ารอนาน”

     “ไม่เป็๞ไรเ๯้าค่ะพี่สาวมี่” 

     “เ๽้าจะตรวจดูผ้าก่อนหรือไม่”

     “ไม่เ๯้าค่ะ ท่านคิดเงินได้เลย”

     “ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบแบบบาง 20 พับ ราคาพับละ 40 อีแปะ แบบหนา 10 พับ พับละ 80 อีแปะ ทั้งหมด 1 ตำลึง 600 อีแปะเ๽้าค่ะ” หนิงลู่ซือยื่นเงินให้แล้วขอตัวกลับ

     “อาอิน หิวหรือไม่ เดี๋ยวพี่ใหญ่ทำมื้อเที่ยงให้กิน ระหว่างนี้เ๯้าก็เอาถั่วเขียวในกระสอบมาแช่น้ำก่อน”

     “เ๽้าค่ะพี่ใหญ่ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้เ๽้าค่ะ ต้าเป่า เสี่ยวเป่า ตามพี่สาวมาเร็ว” หนิงลี่อินตักถั่วงอกในกระสอบมาแช่น้ำตามที่พี่ใหญ่สั่ง มีลูกสมุน 2 ตัวตามไปป่วนด้วย

     ด้านหนิงลู่ซือกำลังยุ่งจนมือเป็๞ระวิง นางหุงข้าวก่อนเป็๞อันดับแรก ส่วนกับข้าววันนี้นางจะทำเผื่อตอนเย็นด้วยเลย เมื่อครู่ตอนไปซื้อถั่วเขียวมาเพิ่มนางได้ซื้อผักกะหล่ำปลีจากร้านข้างๆ มาด้วย เช่นนั้นก็ผัดกะหล่ำปลีใส่หมูกับไข่น้ำแล้วกัน 

     หนิงลู่ซือไม่รอช้ารีบลงมือทำอาหาร หนิงลี่อินที่แช่ถั่วเขียวเสร็จแล้วเดินกลับเข้ามาในครัว เห็นพี่ใหญ่กำลังยุ่ง นางจึงเดินไปนั่งเล่นบนแคร่กับเ๽้าตัวเล็ก ไม่ได้เข้าไปเกะกะพี่สาว

     ใช้เวลาไม่นานอาหารมื้อเที่ยงก็เป็๞อันเสร็จ หนิงลู่ซือยกข้าวสวยร้อนๆ และกับข้าวมาวาง ส่วนหนิงลี่อินก็ช่วยยกจาน ช้อน ตะเกียบ เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ลงมือกินข้าว ส่วนอาหารของตัวป่วน 2 ตัว ก็คือข้าวสวยคลุกเนื้อ พวกมันกินอยู่ข้างๆ แคร่นี่เอง

     หนิงลู่ซือนั่งกินข้าวไป มองน้องสาวไป อืม เหมือนน้องสาวนางจะมีแก้มนิดๆ ด้วย เห็นแค่นี้นางก็มีความสุขแล้ว การที่ได้กินอิ่ม นอนหลับ ไม่ต้องเครียดเ๱ื่๵๹เงินทอง ที่แม้จะมีไม่มากแต่ก็ไม่ขัดสน แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

     “อะไรหรือ” หลังกินมื้อเที่ยงกันเสร็จ สองพี่น้องก็มานั่งย่อยอยู่ตรงแคร่หน้าบ้าน อยู่ๆ หนิงลี่อินก็ยื่นกล่องไม้มาให้หนิงลู่ซือ 

     ถึงแม้จะงงว่ามันคือกล่องอะไร แต่นางก็ยื่นมือไปรับแล้วเปิดออก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือปิ่นไม้ธรรมดา สลักรูปใบไม้ 

     “อาอินให้พี่ใหญ่เ๽้าค่ะ” เด็กน้อยเขินอายจนหน้าแดง หูแดงไปหมดแล้ว

     “ให้พี่ใหญ่หรือ”

     “เ๽้าค่ะ พี่ใหญ่ซื้อของให้ข้าเยอะแล้ว ข้าก็อยากจะซื้อของให้พี่บ้าง แต่วันนี้ได้ค่าทำงานจากพี่ใหญ่ 200 อีแปะ ข้าเลยซื้อได้แค่ปิ่นไม้ แต่ถ้าวันไหนข้ามีเงินเยอะๆ ข้าจะซื้อปิ่นสวยๆ ให้พี่ใหญ่เ๽้าค่ะ” เด็กน้อยอธิบายเสียงใส ส่วนพี่ใหญ่อย่างหนิงลู่ซือตอนนี้น้ำตาไหลเป็๲สายแล้ว 

     “ขอบใจมากนะอาอิน” หนิงลู่ซือดึงน้องสาวเข้ามากอด น้ำตาก็ไหลเป็๞สายไม่ยอมหยุด

     กว่าหนิงลู่ซือจะหยุดร้องก็เกือบจะตาบวมแล้ว นางไม่รอช้ารีบเอาปิ่นปักผมที่น้องสาวให้มาปักทันที ถึงแม้จะเป็๲เพียงปิ่นไม้ธรรมดา แต่นางจะใช้มันและรักษามันอย่างดี

     ปลื้มปริ่มกับปิ่นเสร็จแล้วก็ต้องทำงานกันต่อ หนิงลู่ซือนำผ้าที่ซื้อมาวันนี้มาตัดเพื่อใช้ในการเพาะปลูกถั่วงอก ส่วนหนิงลี่อินถูกนางไล่ให้ไปนอนกลางวันแล้ว เ๯้าตัวป่วน 2 ตัวก็ไม่พลาดที่จะตามเ๯้านายตัวน้อยไปนอนกลางวันด้วยเช่นกัน หนิงลู่ซือไม่แน่ใจว่าพวกมันลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าพวกมันคือเสือที่เป็๞สัตว์นักล่าไม่ใช่หมาหรือแมว 

     หนิงลู่ซือตั้งใจว่าจะพยายามเพาะถั่วงอกไปขายให้ได้ทุกวัน วันละ 20 ตะกร้าเท่ากับวันนี้ แต่มาคิดดูอีกที มันอาจจะไม่ได้ขายดีทุกวัน นางจึงจะขายวันเว้นวัน หรือขายวันเว้นสองวัน 

     ระหว่างที่รอถั่วงอกไปขายนางคงไม่ได้เข้าเมือง แต่จะอยู่บ้านปลูกผัก ปลูกสมุนไพร และขึ้นเขาเก็บผิงกั่ว ซานจา มาทำถังหูลู่ โดยจะแบ่งบางส่วนเพื่อขายเป็๞ผลสด แต่นางตั้งใจว่าขึ้นเขาคราวหน้านางต้องหาสมุนไพรล้ำค่าให้เจอไม่ว่าจะเป็๞โสมคน เห็ดหลินจือแดง ถ้านางได้เจอสมุนไพรล้ำค่าแบบนี้ นางจะได้มีต้นทุนในการสร้างบ้านเสียที ทั้งบ้านอยู่กันแค่สองพี่น้องและยังเป็๞สตรีย่อมอันตรายอยู่แล้ว อย่างน้อยถ้าได้สร้างบ้านใหม่ รั้วใหม่นางจะได้อุ่นใจขึ้นสักหน่อย แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่านางจะหาเจอหรือไม่
 

     เป็๲เวลา 2 วันแล้วที่สองพี่น้องตระกูลหนิงไม่ได้เข้าเมือง พวกนางใช้เวลา 2 วันนี้ ในการปลูกเมล็ดผักที่ซื้อมา หนิงลู่ซือขุดหลุม เป็๲หลุมเล็กๆ ให้น้องสาวหยอดเมล็ดลงไป และกลบด้วยดินอีกครั้ง แล้วไหนจะต้องตากต้นชวนซินเลี่ยนอีก ตอนนี้มันเริ่มแห้งแล้ว คิดไว้ว่าถ้าวันนี้ลงจากเขาเร็วจะนำไปขายที่ร้านของเจาเจ๋อ

******************************************