ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

"ได้ข่าวว่าคุณซื้อรถใหม่ จะมีโอกาสได้นั่งรถใหม่ของคุณบ้างไหม? "

โห..ในแวดวงบันเทิงนี้ไม่เคยมีความลับจริงๆ ณัชชารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเกี่ยวกับข่าวการซื้อรถยนต์ของเธอที่แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ อาทิตย์ทราบข่าวนี้เร็วมาก แต่เธอไม่ได้ตอบกลับข้อความของเขา

หลังจากละครเรื่องแรกของเธอเพิ่งปิดกล้องไป ณัชชาจึงมีเวลาได้พักผ่อนร่างกายและเตรียมพร้อมสำหรับงานชิ้นต่อไป ดังนั้นในช่วงเวลานี้ณัชชาจึงวางแผนที่จะเดินทางกลับไปหาเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยของเธอ เธอพักการเรียนมาระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ดีในการกลับเข้าไปติดต่ออีกครั้ง

วันนี้เธอตื่นขึ้นมาในตอนสาย เธอวางแผนจะไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้าน ณัชชาต้องการซื้อของใช้ที่จำเป็นเล็กๆ น้อยๆ สำหรับพกติดตัวไปด้วยสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้

เมื่อเธอเริ่มมีรายได้ที่มากขึ้น ความต้องการของเธอก็เพิ่มขึ้นตามมาเช่นกัน เธอสวมเสื้อแจ็คคลุมและสวมแว่นกันแดดสีดำมีสไตล์ ตอนนี้ละครที่เธอเป็นส่วนหนึ่งในการแสดงเพิ่งออกอากาศจึงยังไม่ค่อยมีใครรู้จักเธอมากนัก

อย่างไรก็ตามนี่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับณัชชา เพราะเมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมากๆ ขึ้นมาเธอจะไม่สะดวกที่จะต้องไปเดินซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตด้วยตัวเองแบบนี้ อาจจะต้องให้ผู้ช่วยไปซื้อของแทน ดังนั้นในช่วงที่ยังเดินซื้อของได้แบบสบายใจ

ณัชชาต้องการซื้อของหลายอย่าง ก่อนจะออกจากบ้านเธอได้จดรายการเพื่อช่วยบันทึกความจำและรวดเร็วในการเลือกซื้อ

ณัชชาค่อยๆ เดินมองสินค้าต่างๆ มากมายในซุปเปอร์มาเก็ตอย่างใจเย็น เธอต้องการซื้อน้ำผึ้ง เพื่อนของเธอชอบดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาวในช่วงก่อนสอบเป็นประจำ เธอกวาดสายตามองหาป้ายเพื่อบอกตำแหน่งของสิ่งที่เธอต้องการ

มีน้ำผึ้งหลากหลายยี่ห้อวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนชั้นวางและยี่ห้อที่เธอต้องการถูกจัดวางไว้ที่ชั้นบนสุด

ดูเหมือนว่าความสูงที่เกือบๆ จะเทียบนางแบบมืออาชีพของเธอ ก็จะยังไม่สามารถหยิบน้ำผึ้งขวดนั้นลงมาได้

ณัชชากำลังพยายามเขย่งปลายเท้าของเธอ

ทันทีที่เธอเขย่งปลายเท้า ดวงตาของเธอสะดุดไปตกที่เงาสูง

“อันนี้เหรอ” เสียงของผู้ชายที่กำลังจะเอื้อมมือหยิบขวดน้ำผึ้งอยู่นั้น ฟังดูทุ้มและมีเสน่ห์มากจากระยะใกล้

ณัชชาพยักหน้าชายคนนั้นยกแขนขึ้นคว้าสิ่งของและหยิบมันลงมายื่นให้เธอ ใบหน้าของณัชชาเปลี่ยนสีทันที เธอรู้สึกว่ามันน่าเบื่อมาก

“จะบังเอิญอะไรขนาดนี้ คุณก็มาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ด้วย” ณัชชาไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอกับอาทิตย์ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้

ในกรุงเทพมีซุปเปอร์มาร์เก็ตมากมาย ตั้งอยู่เกือบทุกหนทุกแห่งแม้แต่ในย่านชุมชน เธอเริ่มรู้สึกถึงพื้นที่คับแคบอึดอัดของเมืองใหญ่นี้ขึ้นมาทันที

"อืม, มาซื้ออะไร? " อาทิตย์ส่งน้ำผึ้งให้ ณัชชาวางไว้บนรถเข็นด้วยมือเดียว

ณัชชาเหลือบมองไปที่รถเข็นของอีกฝ่ายและเห็นมีเพียงน้ำแร่หลายแพ็ควางเรียงกัน ซึ่งเธอเคยเห็นมันและพบว่าน้ำแร่ยี่ห้อนี้มีราคาแพงมาก ณัชชายังเคยมีความคิดที่ว่าใครจะไปซื้อน้ำที่มีราคาแพงขนาดนั้น แต่เมื่อเห็นว่าตอนนี้มันถูกเรียงอยู่ในรถเข็นของอาทิตย์ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกอะไร

ณัชชาพยายามเดินเลี่ยงออกไปให้ห่างจากอาทิตย์ แต่อาทิตย์ก็เดินตามเธอเรื่อยๆ

ใบหน้าของอาทิตย์นั้นดูมีออร่ามากในตอนนี้ เขารู้สึกว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่มาเดินซื้อของกับแฟนสาวที่หุ่นเหมือนนางแบบ เก้าผมสีดำ ใบหน้าที่ดูสะอาดตาและริมฝีปากมีสีชมพูเป็นธรรมชาติ

เขาไม่ได้พูดและแสดงออกอะไรมากมายและยังมีภาพของความเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถปิดบังสายตาของคนที่พบเห็นได้ว่าเขากำลังรู้สึกตื่นเต้นอยู่พอสมควร

ณัชชาเดินไปเรื่อยๆ และหยุดที่เคาน์เตอร์เครื่องสำอาง

ครีมกันแดดที่เธอใช้เป็นประจำนั้นเกือบจะหมดแล้วและต้องซื้อใหม่อีกครั้ง ผิวของเธอดูดีและอ่อนเยาว์ ส่วนเครื่องสำอางอื่นๆ ไม่จำเป็นมากสำหรับเธอ เธอเพียงแค่ต้องการปกป้องผิวของเธอจากแสงแดดที่ร้อนจ้าในช่วงเวลากลางวัน เธอเลือกหยิบครีมกันแดดธรรมดาทั่วไป

พนักงานขายสาวสวยประจำเค้าเตอร์เครื่องสำอางรีบเดินเข้ามาแนะนำผลิตภัณฑ์สำหรับดูแลผิวพรรณของดาราอย่างกระตือรือร้นและนำชุดทดลองมาให้เธอลองก่อน

"วันนี้เรามีงานอีเวนต์ในซูเปอร์มาร์เก็ตลด 20% สำหรับชิ้นที่สองและลด 30% สำหรับการซื้อชิ้นที่สามค่ะ" พนักงานเริ่มแนะนำโปรโมชั่นอย่างกระตือรือร้น

ราคาสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ไม่แพงและก็ดูเหมือนว่าในช่วงของการจัดโปรโมชั่นนี้จะคุ้มค่ามากสำหรับคนที่ต้องใช้เป็นประจำ ยิ่งตอนนี้เธอแต่งหน้าเกือบทุกวัน และเธอสามารถกักตุนของพวกนี้ได้

เธอยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์และลองผลิตภัณฑ์มากมายตั้งแต่ครีมน้ำไปจนถึงเอสเซ้นส์ครีมบำรุงรอบดวงตา พนักงานเห็นว่าเธอตั้งใจที่จะซื้อจริงๆ จึงเต็มใจที่จะแนะนำมากกว่าเดิม

"ทางเรามีของสมนาคุณให้กับลูกค้าที่ซื้อผลิตภัณฑ์ของเรามากกว่าห้าพันบาทขึ้นไป เป็นเซ็ทพกพาสะดวกสำหรับเดินทาง" พนักงานขายพูดเสร็จก็หันหลังไปหยิบชุดของสมนาคุณสำหรับพกพามาให้เธอ

“งั้นก็ตกลงฉันเอาสองชุดนี้” ตอนนี้ณัชชามีรายได้ที่สูงขึ้น เธอจึงสามารถซื้อของได้มากขึ้น ขณะที่เธอกำลังก้มหยิบกระเป๋าสตางค์ของเธอออกมา พนักงานขายสาวสวยก็หันหน้าไปที่อาทิตย์

หลังจากคุณผู้ชายก้าวขาเข้ามาด้านหน้า พนักงานขายสาวสวยก็หยิบเครื่องชำระเงินออกมาและพูดขึ้นว่า "ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตคะ"

อาทิตย์ชะงักไปชั่วครู่ แต่เขาก็ดึงบัตรธนาคารออกมาจริงๆ

แต่อาทิตย์ไม่ได้ซื้ออะไรเลยไม่ใช่เหรอ? และผลิตภัณฑ์ดูแลผิวในเคาน์เตอร์นี้เป็นของผู้หญิงไม่เหมาะสำหรับผู้ชาย

ณัชชา: "ทำไมคุณต้องไปเรียกเก็บเงินที่เขา ฉันเป็นคนซื้อ? "

พนักงานมองไปที่ณัชชา อาทิตย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความเขินขาย "อ้าว..ฉันเห็นพวกคุณมาด้วยกัน เขาไม่ใช่แฟนของคุณหรือคะ? "