รุ่นพี่สุดหล่อกับน้องปีหนึ่ง

ทุกคนในโถงต่างพากันเสนอชื่อตัวแทนคณะอย่างสนุกสนาน จนได้ตัวแทนมา 5 คน ใบชาเป็๲หนึ่งในผู้ถูกเสนอชื่อ

“เพทายมึงดูๆ น้องใบชาคนสวยถูกเสนอชื่อด้วย” ม่อนพูดด้วยความตื่นเต้น

“ฮึ!! ใบชาหรอ” เพทายมองไปยังใบชาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

กิจกรรมคัดเลือกดาวเดือนยังดำเนินต่อ จนได้ตัวแทนชาย-หญิง ที่จะเข้าร่วมประกวดดาวเดือน

“ตัวแทนคณะฝ่ายชายคือตะวัน ส่วนฝ่ายหญิงคือใบชา” รุ่นพี่ประกาศผลผู้ได้รับคัดเลือกเพื่อนต่างพาก่นส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ (กรี๊ดด กรี๊ดดด กรี๊ด….)

“แครี่!! ใบชาได้เป็๞ดาวคณะ กรี๊ดดดด” เลิฟพูดด้วยความตื่นเต้น

“กรี๊ดดดด น้องใบชา” ม่อนเผลอกรีดร้องด้วยความดีใจ

“ไอ้เหี้ยม่อนมึงจะกรี๊ดทำไม” แทนไทพูดพร้อมเอามืออุดหู

“แฮะๆ ลืมตัว” 

“น้องๆเงียบก่อนครับ” เสียงก็ค่อยๆเงียบลง รุ่นพี่แจ้งกิจกรรมต่างๆกับน้องปีหนึ่ง

“อาทิตย์หน้าจะมีการประกวดดาวเดือนมหาลัย พี่อยากให้น้องๆทุกคนให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรม และหวังว่าน้องๆจะให้ความร่วมมือเป็๞อย่างดีนะครับ”

“อาทิตย์หน้าอย่าลืมไปเชียร์เพื่อนๆที่เป็๲ตัวแทนด้วยนะน้องๆ”

“คร่า” ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพียง

“วันนี้พอแค่นี้ ทุกคนแยกย้ายกันกับบ้านได้”

“เย้ยยยยย…” ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้าน

“น้องใบชากับตะวันอย่างพึ่งกลับนะ พี่จะแจ้งรายละเอียดการประกวดดาวเดือนจ๊ะ”

“คร่าา” “ครับบ” 

ใบชาเดินไปหาแครี่กับเลิฟ

“พวกแกกลับก่อนเลยนะ รุ่นพี่เรียกพบอ่ะ”

“พวกฉันรอได้”

“ไม่เป็๞ไรฝนใกล้จะตกแล้วพวกแกกลับก่อนก็ได้ ฉันอยู่ได้” ฟ้าเริ่มมืด ลมแรง เหมือนฝนจะตก

“แก่อยู่ได้นะ” 

“ได้”

“งั้นฉันกับไยเลิฟกลับก่อนนะ ป่ะชะนี”

“บายใบชา เจอกันพรุ่งนี้” ใบชาโบกมือลาเพื่อนทั้งสองแล้วเดินกลับไปหารุ่นพี่ที่รออยู่ด้านใน

“น้องใบชา น้องตะวัน พี่แนะนำให้รู้จักนี่พี่เพทายอดีตเดือนคณะวิศวะของเรา”

ใบชามองหน้าเพทาย ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็๞จังหวะแต่ต้องเก็บกดมันไว้

“สวัสดีครับน้องตะวัน น้องใบชา” เพทายพูดและจ้องใบชาอยู่นาน

รุ่นพี่ชี้แจ้งรายละเอียดเสร็จก็แยกย้ายกันกลับ

“ฝนมาตกอะไรตอนนี้ ร่มก็ไม่มี แล้วฉันจะไปยังไง” ใบชายืนดูฝนอยู่พักนึฝนไม่มีท่าทีจะเบาเลย เลยตัดสินใจจะเดินฝ่าฝนไปที่รถ แต่หารู้ไม่มีหนึ่งสายตากำลังมองดูเธออยู่

เพทายเดินถือร่มมาจุดที่ใบชายืนอยู่

“ไม่กลับหรอ”

“กะ กะ กำลังจะกลับค่ะ” ตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“กลับยังไงฝนตกแรงขนาดนี้ ร่มก็ไม่มี” 

(นั่นนะสิ) ใบชาคิดในใจ

“ไปด้วยกันม่ะ” ใบชามแงหน้าเพทายอย่างคุ้นคิด จึงตัดสินใจเดินกางร่มไปกลับเพทาย

“รถจอดอยู่ไหนเดี๋ยวเดินไปส่ง”

“อยู่ลานข้างคณะค่ะ”